Poppy Pym i klątwa faraona

Niezwykle sympatyczna i mądra. Czyta się ją lekko. Przygodowa. Pozytywnie mnie zaskoczyło, że współczesna autorka napisała książkę w stylu Nienackiego, czy Bahdaja. Bez wróżek i upiorów, choć z duchem - nieduchem w tle, a raczej w głównej postaci. Wprawdzie z drobnymi potknięciami, lecz czepiać się nie będziemy. Z przyjemnością sięgam po część następną i polecam.

Gdyby takie książki były lekturami, to nie mielibyśmy problemu z czytelnictwem w Polsce. Książka, która łączy świat fantastyczny, ze zmysłem inżynieryjnym. A dodatkowo ogromnym atutem jest to, że główną bohaterką jest dziewczyną, która bardzo lubi majsterkować. To jedna z moich ulubionych książkę "every".

Trzecia część przygód czterech dziewczynek w świecie wróżek. Córeczce bardzo podoba się cała seria. Wprawdzie na początku stwierdziła, że akurat ta książeczka jest nudniejsza od pozostałych, ale potem akcja się rozkręciła. Zabieramy się więc za czytanie kolejnej.

Recenzja również na: http://bookparadisebynatalia.blogspot.com/ W drugiej części Kronik Saltamontes znów spotykamy się z Adamem, Aleksem, Annabell, Barbarą oraz wieloma innymi osobami, które wystąpiły w pierwszej części. W ich życiu wiele się zmieniło, można nawet powiedzieć, że zaszły drastyczne zmiany. Aleks, Adam oraz Amelia zostali adoptowani przez Annabell oraz Alberta. Wspólnie zamieszkali w Toskanii, mieście, w którym nie brakuje dobrego wina. Wyremontowali tam piękny dom, aby wspólnie cieszyć się sobą. Barbara związała się z Danielem, dawnym szczurołapem. Swój stary fartuszek zamieniła na piękne ubrania i nareszcie poznała miłość, która mówi do niej po francusku. Aleks jest już prawie dorosłym chłopakiem. Nie w głowie mu zabawy, myśli o dziewczynach, a szczególnie o jednej, Katarzynie, którą poznał będąc w sierocińcu. Od dawna się nie widzieli i jego myśli krążą ciągle wkoło niej, pragnie odwiedzić, zobaczyć swoją ukochaną. Adam nadal konstruuje swoje maszyny, nie zrezygnował ze swoich marzeń. Jest mu przykro, że Aleks jest taki dorosły, chociaż dzieli ich zaledwie kilka lat różnicy. Nie rozumie swojego starszego brata, brakuje mu wcześniejszych zabaw. Amelia, młodsza siostra chłopaków, zapatrzona jest w swojego najstarszego brata, marzy o tym, aby zostać jego żoną. Ciągle chodzi oburzona, ponieważ bracia nie chcą jej zabierać na wspólne przygody i odkrywanie tajemnic. Po wcześniejszych wydarzeniach wszyscy starali się zapomnieć o tajemniczym bractwie. Nikt nie chciał o nim rozmawiać prócz Aleksa oraz Adama. W swoim uporze postanowili przekonać mamę Annabell, aby pozwoliła im zejść do podziemi, w których czają się złe stwory i zgłębić szczegóły Bractwa Saltamontes. Przyparta do muru, pozwoliła zająć im się ich marzeniami, pod warunkiem, że zabiorą ze sobą Fabiena, tak samo zafascynowanego Bractwem. Na ich drodze staje wiele przeszkód, jednak z uporem dążą do wyznaczonego celu. Z początku myślałam, że książka z perspektywy kilku lat do przodu nie spodoba mi się. Zazwyczaj nie czytam takich książek, ponieważ mi się nie podobają, a jednak tutaj zostałam miło zaskoczona. Książka idealnie trafiła w mój gust. Historia przepełniona nastoletnimi problemami oraz tajemnicami jest genialna. Fajnie się czyta o przygodach dwójki chłopców. Zostałam przeniesiona w świat pełen magii i miłości. Byłam zachwycona jak okazało się, że Aleks ma własnego konia! Opisywanie jego miłości do niego, było świetne, chociaż nie powiedziałabym, że spocony koń wydziela mdły zapach, jednak to indywidualna sprawa. W drugiej części możemy zobaczyć, jak w ciągu czterech lat zmieniają się ważniejsi bohaterowie. Książkę się dosłownie pochłania, mimo tego, że ma prawie 400 stron. Jednak oczywiście mam kilka zastrzeżeń do tej lektury. -Przede wszystkim ciężej czytało mi się historię skierowaną dla młodzieży. Przy poprzedniej części śmiało mogłam stwierdzić, że jest to książka dla dzieci, młodzieży oraz dorosły. Druga część zdecydowanie dla dzieci nie jest. -Zauroczenie Amelii nie podobało mi się. Od pierwszej części mnie męczyła, jednak teraz to się zaogniło. Na pewno każda z nas w życiu, będąc dziewczynką zauroczyła się w starszym koledze, ale ona... ona to już jest tak nachalna, że aż mnie mdliło, nie lubię takich osobowości. Oczywiście muszę pochwalić wszystkie rysunki, jakie znajdują się w tej książce. Zdecydowanie są lepsze, niż te w pierwszej. Jeśli miałabym porównać obie części, to zdecydowanie są na tym samym poziomie i od siebie nie odbiegają.

„WSZYSTKIE BOGACTWA ŚWIATA RAZEM WZIĘTE NIE SĄ TYLE WARTE, CO JEDEN PRAWDZIWY PRZYJACIEL” Kilka lat temu poznałam Adama i Aleksa jako sędziwych panów w powieści „Nowe życie”, która stanowiła zwieńczenie trylogii „Kroniki Saltamontes”. Teraz nadarzyła się okazja, by poznać ich historię od początku, czyli od tomu pierwszego pt.: „Ucieczka z Mroku”. Poznajemy tę opowieść od chwili, gdy skończyła się II wojna światowa, a więc cofamy się do roku 1945, gdy ośmioletni Adam i dziesięcioletni Aleks przebywają w sierocińcu, w Stettinie (obecnie Szczecin), gdzie spędzili też wojenną zawieruchę. Żaden z nich nie pamięta, jak i kiedy dokładnie znaleźli się w tym miejscu, ale pomimo niezbyt wesołej scenerii i warunków udało im się przetrwać, dzięki pasji konstruktorskiej. To ich połączyło, gdyż razem często buszowali po śmietniskach, by wyciągać z nich elementy do budowania różnych pojazdów marząc tym, by kiedyś zwiedzić świat. Pewnego dnia Aleks wpada na pomysł, by zbudować Maszynę do Produkowania Szczęścia, która spełniłaby ich pragnienia, a do tego pomoże im przeżyć wspaniałe przygody, odkryć jakąś tajemnicę, a w momencie, gdyby los ich rozdzielił, zawsze się odnaleźli. Najważniejszym jednak życzeniem obu chłopców było spotkanie ludzi, którzy ich pokochają, a oni znajdą dla siebie dom, w którym będą szczęśliwi. Postanowili też wybrać swoje miejsce na ziemi posługując się znalezioną mapą i z zamkniętymi oczami losując palcem punkt. Najpierw Aleks, potem Adam. Zaskoczenie było ogromne, gdyż obaj wybrali ten sam kraj: Italię i o ile wiedzieli, co to za państwo, to zupełnie niejasna była dla nich nazwa miejscowości: Iano. Wypowiadając swoje życzenia i budując maszynę szczęścia nie byli świadomi tego, że w tym czasie „świat rządził się swoimi prawami”, które niezależnie od nich „układały ich los” zapisując gdzieś tam, we Wszechświecie ich plany, które tylko pozornie wydawały się im nierealne. „Kroniki Saltamontes” skierowane są głównie do młodych czytelników, ale także dla dorosłych z pewnością będzie to wciągająca lektura. Szkoda, że tak mało jest ona nagłośniona, gdyż jej przekaz jest ponadczasowy. Uważam, że jest to wspaniały materiał do scenariusza filmowego, który z pewnością ująłby serca wielu młodych ludzi. Opowiada, bowiem o trudnych czasach, w których brakowało wielu rzeczy, miasta były zniszczone, a mimo to ludzie powoli podnosili się z pożogi wojennej. Dzisiejszemu młodemu pokoleniu trudno jest wyobrazić sobie świata bez współczesnych udogodnień, technologii, szczególnie bez mediów społecznościowych, które zabijają żywy kontakt międzyludzki. Autorka przekazuje wartości, które powinniśmy pielęgnować przez całe życie. Dobro, serdeczność wobec drugiego człowieka, przyjaźń, empatia, realizowanie swoich marzeń, podnoszenie się po niepowodzeniach i uczenie się na błędach to tylko niektóre z nich. W czasach, kiedy chłopcom przyszło żyć, gdyż kraj był zniszczony przez wojnę, a los wielu takich dzieci jak Adam i Aleks związany był z utratą najbliższych. Pokazuje też, że wszystko to, co zdobywamy poprzez naukę, doświadczenia procentuje w przyszłości. Podkreśla siłę edukacji, tego, czego uczymy się w ciągu naszego życia, jakie zdobywamy umiejętności i wiedzę, gdyż nigdy nie wiadomo, kiedy mogą one nam się przydać. "NIEKTÓRE RZECZY, KTÓRE WYDAJĄ SIĘ NA POCZĄTKU PRZERAŻAJĄCE, MOGĄ BYĆ W RZECZYWISTOŚCI ZBAWIENNE DLA NAS." Całkowicie zgadzam się ze zdaniem zamieszczonym na okładce książki mówiącym, że: „Po tę powieść dla dzieci i młodzieży z przyjemnością sięgnie niejeden dorosły”. Ja, mimo że wiek młodzieżowy mam już dawno za sobą, przeczytałam ją z zapartym tchem. To z pewnością zasługa stylu pisarskiego, jakim posługuje się pani Monika Marin. Jej sposób opowiadania sprawia, że angażujemy się w przeżywane przez bohaterów sytuacje, które biegną w nieprzewidywalny sposób. Jedyne, czego można było się spodziewać to tego, że młodzi przyjaciele się spotkają. Ich droga do siebie obfituje w mnóstwo przygód, spotkań z ciekawymi, pomocnymi ludźmi i wiele doświadczeń utwierdzających w przekonaniu, że jeżeli nie tracimy wiary w swoje marzenia i nadziei na dobry los, wówczas wszystko sprzyja temu, byśmy otrzymali to, czego pragniemy. Marzenia spełniają się czasami w pokrętny sposób i nie zawsze tak, jakbyśmy tego oczekiwali, ale ważne, byśmy zrobili ku nim pierwszy krok, konsekwentnie za nimi podążali i nigdy nie poddawali się trudnościom. Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu Pinus Media

Książka jeszcze lepsza od swojej poprzedniczki. Rewelacyjna fabuła i pomysł. Zdecydowanie nie ma tu miejsca na nudę. Lekturę czyta się wręcz ekspresowo. Brak naciągania i niepotrzebnego przedłużania. Zanim się jednak po nią sięgnie warto przeczytać pierwszą część, ponieważ pewne fragmenty mogą wydawać się niezrozumiałe i w tym przypadku nielogiczne. Naprawdę gorąco polecam!

Pies to najlepszy przyjaciel człowieka. Słowa stare jak świat, a jakże prawdziwe. Boję się takich książek — po te, w których bohaterami są zwierzęta, sięgam zawsze z obawą. Nigdy nie wiadomo co się wydarzy... Powieść pisana z psiej perspektywy, historia, która chwyta za serce — wzruszająca, łamiąca serce, ale i wywołująca uśmiech. Ciepła, pełna przede wszystkim psiej miłości. Kto ma psa ten wie. Najwspanialsze zwierzęta na świecie (nie umniejszając kotom). Ta książka nie pokazała mi, jak bardzo psy nas kochają, bo ja to już wiedziałam. Ona bardziej ubrała w słowa to, co ja czułam. Psi towarzysz to najwspanialszy towarzysz pod słońcem. "Był sobie pies" to piękna i wyciskająca łzy opowieść o tym, jak to jest być psem i bezwarunkowo kochać człowieka. Bo taka miłość to najpiękniejsza miłość - bezwarunkowa. Polecam tę książkę każdemu, niezależnie od tego, czy macie psa, czy nie. Poruszy najtwardsze serca i skłoni do refleksji.

Witajcie kochani :) Moja recenzja będzie krótka. Choć książka nie wiele różni się od filmu. I czuć czasem mały niedosyt .Czytając ja mówimy sobie ale, zaraz tu czegoś brakuje, zgadną Ci co oglądali film.Czyli Wszyscy ;) Jednak nie traci ona swojego uroku ,zresztą niesamowity Jack Sparrow na okładce bezcenne. Powiem tak, Ci co kochają film z pewnością polubią książkę. Pozdrawiam Was Misiaczki Buziaki .:*

Są historie, które na długo pozostają w pamięci czytelnika, i z pewnością taką właśnie miałam okazję przeczytać. Powieść „Galop ’44” opowiada o Mikołaju i Wojtku, którzy kanałami Muzeum Powstania Warszawskiego przenoszą się w czasie do serca dramatycznych wydarzeń Powstania Warszawskiego. Zdecydowanie ta książka powinna stać się obowiązkową lekturą w szkołach podstawowych!

Relacje między rodzeństwem często bywają trudne nawet w najserdeczniejszych rodzinach. W rodzinie Pawła, jego więź z młodszym bratem Kubą powinna być jeszcze silniejsza, gdyż po zniknięciu taty to oni byli jedynymi mężczyznami w domu i powinni zadbać o mamę. W związku z tym powinni bardziej się zżyć i doskonale umieć się dogadywać (nawet bez słów). Niestety ich relacje od jakiegoś czasu były coraz gorsze. Apogeum osiągnęły, gdy przez nieuwagę Kuby zginął chomik Pawła. Wtedy to Paweł zaczął udawać, że wcale nie ma brata, zupełnie go ignorował. Paweł miał łatwiej - miał wielu kolegów, więc nie odczuł straty, natomiast Kuba swe smutki i frustracje zajadał i robił się coraz grubszy. Paweł ze swoim bratem nie dzielił się żadnymi sprawami, nie zwierzał mu się, ani nawet nie chwalił. Nie przyznał się nawet do korespondowania z Tajemniczym Dżejmsem, a przecież w życiu chłopca było to bardzo ważne wydarzenie. Tajemniczy Dżejms jednak wiele wiedział o Pawle i często wypytywał go o jego brata. To irytowało Pawła, ale z czasem też pozwoliło spojrzeć na brata innymi oczyma. Chłopiec od jakiegoś czasu przypatrywał się bratu - zauważył ogromną zmianę w jego zachowaniu oraz.... odżywianiu. Młodszy brat postanowił się bowiem odchudzać, by znów być tym samym Kubą co kiedyś. Czy chłopcy odbudują swoje relacje? Jak rozwinie się korespondencja Pawła z Tajemniczym Nieznajomym? Czy czegoś go nauczy? Jakie są przyczyny konfliktu chłopców i jaki mają wspólny cel (cele)? Warto przekonać się samemu. Książeczka nie jest długa, czcionka duża, wyraźna, z szerokimi odstępami między linijkami. Ilustracji jest stosunkowo niewiele, ale nie jest to takie istotne, bo ciekawy tekst, często przeplatany listami wystarczająco zainteresuje czytelnika. Podoba mi się sposób w jaki autorka pomaga swojemu bohaterowi zrozumieć emocje, które tkwią w nim głęboko; jak podkreśla rolę rodziny (nawet jeśli jest niepełna). Doskonale jest tu przedstawiona postać matki chłopców. To osoba rozsądna, cierpliwa, sprawiedliwa i ogromnie kochająca synów. Potrafi z nimi rozmawiać, wie kiedy dziecko trzeba zostawić, by samo przeżywało swoje emocje, a kiedy pomóc mu je zrozumieć i "przetrawić". Wspiera swoich synów, jednocześnie wychowując na dobrych, dojrzałych chłopców. Głównie za to książkę polecam!

Idealna powieść na lato! Wakacje lubią luz, chwilę oddechu, coś lżejszego i ogrzanego w blasku słońca. Wakacje kochają przygodę! Wszystko to otrzymujemy w 1 tomie "samochodzikowej" serii Artura Pacuły. Nauczyciel historii wyrusza na wakacyjny obóz wspinaczkowy z grupą młodzieży. Ich bazą noclegową jest owiany wieloma legendami i tajemnicami zamek Czocha. Na zamku poza młodzieżą nocuje trójka poszukiwaczy skarbów z tajemniczą mapą , oraz dziwny Anglik. Czwórka dzieciaków łączy siły i rozpoczyna własne śledztwo... Dzieje się dużo, poznajemy historię, okolicę, ale w cieniu skarbów, tajnych przejść, zagadek mamy też wątki bardziej życiowe. Historia świetnie napisana, mająca w sobie ducha Pana Samochodzika. Wątki edukacyjne, wychowawcze są sprytnie wplecione w wartką akcję. Całość stanowi doskonały relaks zarówno dla młodzieży jak i starszego czytelnika, który również wyciągnie coś więcej dla siebie.

Świetna pozycja ku pokrzepieniu i uświadomieniu sobie, że w życiu można przetrwać właściwie prawie wszystko. Jakie pytanie można zadać sobie przy tej książce? Jak wielka jest wola przetrwania? Niepokonani to piękna, ilustrowana opowieść o przetrwaniu i ocaleniu, o silnej woli, nadziei, i przygodach. Świetna pozycja dla najmłodszych jak i młodzieży. Co do dorosłych czytelników - również świetnie się sprawdzi. Czytanie i oglądanie ilustracji sprawiło mi prawdziwą przyjemność. Choć język jest bardzo prosty - miło poznaje się poszczególne historie. Niektóre wydarzenia były mi znane wcześniej (Juliane Koepcke - która przeżyła katastrofę lotniczą, Tami Oldham - żeglarka, czy Craig Hosking - lądujący helikopterem w wulkanie), inne poznawałam z zapartym tchem. Wszystko wydane w grubej oprawie, z ładnymi, prostymi ilustracjami. CUDO!

Marek to dwunastoletni chłopiec, któremu zaplanowano niesamowite wakacje. Czeka go męski wyjazd do Ameryki Łacińskiej: tylko on, tata i wujek. Niestety, tuż przed wylotem okazało się, że malutka siostra Marka zachorowała. Tata będzie musiał zostać w domu, a wujek… nie lubi dzieci. Nastolatka czeka wyjazd do Meksyku z człowiekiem, który zapowiedział, że Marek nie zabierze ze sobą laptopa. Czy chłopiec będzie zadowolony z wyprawy? Co zobaczy w Meksyku? Czy będzie mu brakowało nowinek technologicznych? Kto i dlaczego podąży ich śladem? To bardzo dobra książka przygodowa dla dzieci i młodzieży, idealna na wakacje. Nie brakuje w niej niespodzianek i nieoczekiwanych zwrotów akcji, dzięki czemu trzyma czytelnika w napięciu do ostatnich stron.

Przyjemna i momentami zabawna historia o młodym Arlo. Stanowi połączenie klimatu fantasy z przyziemnym życiem. Nie mam pojęcia do jakiej grupy wiekowej jest ona kierowana, ale ja się świetnie bawiłam czytając ją, jeżeli są kolejne części to chętnie po nie sięgnę.

Pomimo, że to książka celowana do dzieci, ja sięgnęłam po nią oczarowana okładką. Ta część historii mnie nie zawiodła, bo klimat oraz ilustracje były fenomenalne. Główną wadą fabuły były momenty akcji, kiedy więcej się działo. Często zdarzało mi się, że musiałam czytać jeden fragment po parę razy żeby zrozumieć o co chodzi. Myślę, że gdyby zrobić z tego młodzieżówkę, wprowadzić trochę zmian, rozwinąć wątek romantyczny, a PRZEDE WSZYSTKIM przedłużyć fabułę i dodać więcej scen w stylu starania się o przetrwanie to efekt finalnie wyszedłby znacznie lepiej.

Ostatni tom trylogii o Truchlinie, dzielnicy Pragi w której nie ma prądu, telefony komórkowe nie działają, a ludzie żyją tak samo jak 100 lat temu. W ostatnim już tomie tej trzymającej w napięciu trylogii dla starszych nastolatków Jirka ma nadzieję, że już nigdy jego stopa nie postanie na Truchlinie, a sam Truchlin niedługo stanie się podobny do innych dzielnic. Jednak po kłótni z En, gdy dowiaduje się że dziewczyna zniknęła wie, że jedynym miejscem w które mogła się udać to Truchlin właśnie. Niespodziewanie do jego eskapady dołącza były przyjaciel.. Tajemnicza wyprawa En okazuje się być związana z przyszłością Truchlina, jej przeszłością oraz Białą komnatą - tajemniczym miejscem w którym są ukryte odpowiedzi na wiele pytań.. Czas się kurczy, nad Truchlinem zbierają się czarne chmury i zbliża się decydujący moment - a niektórzy nie cofną się przed niczym, aby było tak jak chcą. __ Ostatni tom ma poziom dwóch poprzednich, wciąga i trzyma w napięciu do ostatnich stron. Jedynie zakończenie trochę mnie zawiodło, bo zostało jakoś skrócone, przyspieszone i można by rzec - że jego część dzieje się poza czytelnikiem, co troszeczkę irytuje. Mimo to uważam tą książkę jak i całą serię za bardzo dobrą młodzieżówkę, trochę urban fantasy, trochę kryminał młodzieżowy. Świetnie się czyta, i żal człowieka łapie, że się skończyło.