Kiedy czas przegrywa z poezją

„Moi rodzice jako poeci zostali zapomniani, czas jest bezwzględny także dla sztuki” – to zdanie Tomasza Jastruna ze wstępu do "Albumu Rodzinnego". Wiersze i fotografie wydaje mi się kluczowym dla zrozumienia powodów powołania tej książki do życia. Jak sugeruje tytuł, zawiera ona fotografie rodziny Jastrunów oraz ich wiersze. Nawiązują one tematycznie do wydarzeń historycznych, które odcisnęły piętno na życiu Jastrunów, ale również do ich życia codziennego. Tym samym dostajemy skondensowany obraz epoki XX wieku, w której żyło troje bohaterów tej opowieści (Mieczysław Jastrun, Mieczysława Buczkówna i Tomasz Jastrun), jak i zostajemy zaproszeni do ich intymnego świata. Bo punktami stycznymi dróg życiowych tych trojga są nie tylko więzi rodzinne i dom, ale także literatura, z którą związali się zawodowo. W tym sensie rodzina Jastrunów stanowi swoisty ewenement w historii polskiej literatury. Niestety, chyba wciąż za mało zauważony przez współczesnych krytyków czy biografów. To właśnie owo niezauważenie/niedocenienie, przez autora "Albumu…" nazwane wręcz „zapomnieniem”, jest dla mnie główną motywacją do napisania tego tekstu.
[...]
Cała recenzja dostępna tutaj: https://nowynapis.eu/tygodnik/nr-214/artykul/kiedy-czas-przegrywa-z-poezja

Kiedy czas przegrywa z poezją

„Moi rodzice jako poeci zostali zapomniani, czas jest bezwzględny także dla sztuki” – to zdanie Tomasza Jastruna ze wstępu do "Albumu Rodzinnego". Wiersze i fotografie wydaje mi się kluczowym dla zrozumienia powodów powołania tej książki do życia. Jak sugeruje tytuł, zawiera ona fotografie rodziny Jastrunów oraz ich wiersze. Nawiązują one...

Są różne sposoby opowiadania o swojej rodzinie. Tomasz Jastrun, syn małżeństwa poetów, uczynił to właśnie przez wiersze. Swoje i swoich rodziców.

Są różne sposoby opowiadania o swojej rodzinie. Tomasz Jastrun, syn małżeństwa poetów, uczynił to właśnie przez wiersze. Swoje i swoich rodziców.

Tomasz Jastrun to poeta, felietonista, prozaik. W tej ksiażce opisał w sposób nietypowy historię swojej rodziny. Zebrał w niej wiersze swojego ojca-Mieczysłwa Jastruna, znanego poety, historyka i eseisty.W albumie zawarł też utwory matki-Mieczysławy Buczkówny- znanej autorki ksiażek dla dzieci.Na końcu dołaczył swoja twórczość poetycka. Cała ksiażka zawiera mnóstwo zdjęć, z opisami dat i wydarzeń.
*
Album to tylko zbiór wybranych utworów całej trójki. W całym swoim dorobku literackim posiadaja ich dużo więcej. Ta pozycja to taki ciepły , refleksyjny pamiętnik rodzinny, który pozwala czytelnikowi poznać bliżej rodzinę literatów.
*

Tomasz Jastrun to poeta, felietonista, prozaik. W tej ksiażce opisał w sposób nietypowy historię swojej rodziny. Zebrał w niej wiersze swojego ojca-Mieczysłwa Jastruna, znanego poety, historyka i eseisty.W albumie zawarł też utwory matki-Mieczysławy Buczkówny- znanej autorki ksiażek dla dzieci.Na końcu dołaczył swoja twórczość poetycka. Cała ksiażka zawiera mnóstwo zdjęć, z...

Taka historia rodzinna - jak każda inna.....

Taka historia rodzinna - jak każda inna.....

Wiersze trójki bohaterów, Mieczysława i Tomasza Jastruna oraz Mieczysławy Buczkówny-Jastrun, przeplatane zdjęciami. Wszystko bardzo przemyślnie ułożone tworząc spójną historię.

Wiersze trójki bohaterów, Mieczysława i Tomasza Jastruna oraz Mieczysławy Buczkówny-Jastrun, przeplatane zdjęciami. Wszystko bardzo przemyślnie ułożone tworząc spójną historię.

Syn poetów, poeta i prozaik. W tym tomiku zebrał wiersze rodziców i swoje oraz sporo rodzinnych fotografii, które opatrzył bardzo osobistymi komentarzami. Wzruszająca i ciepła lektura.

Syn poetów, poeta i prozaik. W tym tomiku zebrał wiersze rodziców i swoje oraz sporo rodzinnych fotografii, które opatrzył bardzo osobistymi komentarzami. Wzruszająca i ciepła lektura.

Bardzo lubię poezję, choć od jakiegoś czasu rzadziej po nią sięgam. A szkoda. W dzisiejszym zagonionym czasie wiersze dają chwilę oddechu, potrafią sprawić, że zatrzymamy się na moment w codziennej bieganinie i wirze zajęć. Dlatego chętnie sięgnęłam po „Album rodzinny. Wiersze i fotografie”.

Co za niesamowita książka! Tomasz Jastrun: poeta, prozaik, felietonista, zasłużony działacz opozycyjny skomponował, bo chyba nie bardzo można powiedzieć, że napisał, niecodzienną historię swojej rodziny. Syn poety, eseisty, historyka literatury Mieczysława Jastruna oraz poetki, a także autorki książek dla dzieci Mieczysławy Buczkówny, zebrał w jednym tomie wiersze swojego ojca, mamy i swoje. Wiersze są przeplatane rodzinnymi zdjęciami okraszonymi krótkimi notkami z życia rodzinnego. Powstał z tego niecodzienny portret rodziny, w której każdy członek jest osobnym bytem, ma swoje myśli, poglądy, upodobania, każdy inaczej patrzy na świat. Z dwojga rodziców powstaje dziecko, które jest wypadkową ojca i matki, a przy tym całkowicie nową, różną od rodziców, osobą. Jeśli do tego dodamy, że cała trójka to uznani poeci, otrzymujemy obraz piszącej, tworzącej rodziny. Niesamowicie wypada zebranie twórczości tej trójki w jednym tomie. Z przyjemnością przeczytałam wiersze, obejrzałam zdjęcia i wiecie co? Nie wiem, kogo z tej trójki poetów lubię bardziej. Każde z nich pisze, czy pisało w całkowicie innym stylu, wszystkie wiersze zostawiają ślad w umyśle i każą się zastanowić nad życiem i sensem istnienia.

Dla mnie interpretacja wierszy jest sprawą bardzo osobistą. Tak ja słuchanie muzyki, czy oglądanie obrazów, tak odbieram wiersze. Poezja jest według mnie bliższa muzyce, niż prozie, czy innemu typowi literatury. Analiza wierszy w szkole była dla mnie zmorą, bo zawsze widziałam w nich co innego, niż nauczycielki.

„Ojciec zdawał się cały zrobiony z poezji”. W wierszach Mieczysława Jastruna czuć niesamowite emocje i głębię uczuć. Potrafi za pomocą niewielu słów zbudować historię, zawrzeć w nich miłość, radość, uczucia, jak w wierszu <Pocałunek> napisanym dla żony:

„Chciałem cię wydrzeć powietrzu
Z ognia czasu i wody
Kształt twój przejrzeć do wnętrza
W tej krótkiej ziemskiej przygodzie […]
Tobie jednej powierzam
Moje ciało i słowo”
W poezji Mieczysława Jastruna widać niesamowitą miłość i przywiązanie do syna, któremu poświęcił wiele miejsca w swojej twórczości:

„Odkąd wszedłeś do mojego domu, synku mały,
Wszystkie w nim rzeczy, wszystkie meble odmłodniały […]
Krwią go żywimy, otwieramy naszym ciałem,
Z nami spada jak drzewo ścięte, w nas się rodzi”
Czy w:

„Wszystko najlepsze w człowieku,
W tysiącu mężczyzn i kobiet,
W oczach, we włosach, w uśmiechu –
Jest w tobie”
Z wierszy, zdjęć i krótkich wspomnień Tomasza, jego ojciec jawi się jako ciepły, uczuciowy człowiek, dla którego poezja i rodzina są całym światem.

Mieczysława Buczkówna, młodsza od męża o ponad dwadzieścia lat, była również poetką, ale to ona, przy niepraktycznym mężu, zajmowała się domem. W jej poezji jest mnóstwo emocji, ale wyraża je inaczej, niż mąż, mocniej, jakby bardziej kompaktowo i stara się trzymać je w ryzach, pomimo czego, a może właśnie dlatego, czuć ogromną burzę myśli i odczuć. Wspaniałe są jej wiersze wojenne i powojenne, oddają grozę i bezsens wojny poprzez relacje i odczucia pojedynczych ludzi, jak w wierszu:

[…] Jego oczy od tygodni obejmowały mnie czule
Ale w rozmowach był drwiący i przekorny
[…]Czekałam cierpliwie, wiedziałam, że w końcu to powie
[…]- Niechże powie w końcu – czekałam w milczeniu
Spojrzałam na zegarek – pani nie ma czasu
Więc powiem – uśmiechnęłam się
– Ja dzisiaj zabiłem człowieka!
Losowaliśmy, wypadło na mnie…
To był kapuś, wie pani – ale tyle krwi to straszne
Czy pani… czy pani… musiałem to komuś wyznać… „
Ten wiersz aż krzyczy, tyle w nim emocji, wzburzenia, rozdarcia emocjonalnego, treść bez zbędnych słów i nie można go zapomnieć.

Oboje rodziców pisali wiersze o synu, pełne czułości, miłości, chęci utrwalenia każdej chwili spędzonej z dzieckiem, każdego dnia, który nigdy z dzieckiem nie jest taki sam. Są też chwile grozy, jak w czasie choroby, owczym kapitalnie napisała Mieczysława Buczkówna w wierszu:

„[…] Biała ściana przerażania.
Nad łóżeczkiem chłopczyka dwa bezradne cienie

Pręży się żmija w termometrze
Majaczy zegar

Dzwonek, płacz, cisza.
Biały fartuch lekarza.
Całe niebo w wysypce odry.”
I wreszcie autor książki: Tomasz Jastrun. Ciekawa jestem, jak odbiera wiersze rodziców pisane o nim. Mogę tylko przypuszczać, że to najcenniejsza pamiątka, jak pamiętnik pisany przez rodziców. Sam jest poetą, jego twórczość poetycka jest zupełnie inna, niż rodziców, jak sam o sobie pisze: „Czy wziąłem coś z poetyki rodziców? Po ojcu może pesymizm i pasję społeczną, ale też grozę przemijania. Po mamie pewnie delikatność w lirykach. Na pewno jednak jestem poetyckim bytem osobnym”. Na mnie niesamowite wrażenie wywarły jego wiersze o kruchości bytu, z których wyziera żal za tym, co odchodzi, a jeszcze większy za tym, czego już nie zobaczymy, bo życie kończy się zawsze w niewłaściwym momencie.
Wiersz o synku

“[…]Synku który gapisz uśmiech
I patrzysz mi pilnie w oczy
Wybacz nam czas”
Czy w wierszu <Ścięta trawa>:
„[…] I myślę ciepło i serdecznie
Jak w porę odebrać sobie życie
Nie za wcześnie nie za późno
Tak w sam raz
Chociaż sam wiesz
Jak łatwo to się przegapia
I jest już za późno
Igła cewnika
Daje ostatnią pieszczotę”
Zacytowałam tylko kilka wyjątków z wielu zebranych w książce wierszy, te które mocniej zapadły mi w pamięć, ale wszystkie wiersze są warte przeczytania i z każdego można coś w sobie zatrzymać. Autor do zbioru wybrał tematyczne utwory, cała trójka poetów ma w swoim dorobku dużo więcej wspaniałych utworów. Z całego serca polecam tę ciepłą, nostalgiczną poetycką podróż rodzinną. Kto wie, może zachęci do sięgnięcia po i nie wiersze tych poetów.
https://moznaprzeczytac.pl/album-rodzinny-wiersze-i-fotografie-tomasz-jastrun/
www.hossula.pl

Bardzo lubię poezję, choć od jakiegoś czasu rzadziej po nią sięgam. A szkoda. W dzisiejszym zagonionym czasie wiersze dają chwilę oddechu, potrafią sprawić, że zatrzymamy się na moment w codziennej bieganinie i wirze zajęć. Dlatego chętnie sięgnęłam po „Album rodzinny. Wiersze i fotografie”.

Co za niesamowita książka! Tomasz Jastrun: poeta, prozaik, felietonista, zasłużony...

Wspaniały tomik pełen poezji o różnych smakach, pełen wspomnień, wspaniale zilustrowanych zdjęciami rodzinnymi i przypisami. Podróż w lata minione, w czasy ciężkie ale i niepozbawione kolorów. Wiersze trzech różnych osób więc i trzech różnych spojrzeń, połączonych jednym słowem "rodzina".

Autor miał świetny pomysł i podarował czytelnikowi coś wspaniałego i godnego uwagi.

Wspaniały tomik pełen poezji o różnych smakach, pełen wspomnień, wspaniale zilustrowanych zdjęciami rodzinnymi i przypisami. Podróż w lata minione, w czasy ciężkie ale i niepozbawione kolorów. Wiersze trzech różnych osób więc i trzech różnych spojrzeń, połączonych jednym słowem "rodzina".

Autor miał świetny pomysł i podarował czytelnikowi coś wspaniałego i godnego uwagi.

Czym wyrazić uczucia? Jak oddać palące niczym rozżarzony węgiel emocje? To właśnie w poezji najczęściej zamyka się kwintesencja najdotkliwszego obrazu duszy ludzkiej.Taki jest właśnie Album Rodzinny Tomasza Jastruna.Rodzice Tomasza byli poetami i dla małego chłopca obcowanie ze słowem pisanym nie było niczym nadzwyczajnym.Czy można z tekstów poetyckich stworzyć historię rodziny? Można, co udowadnia Album Rodzinny.Pełne zadumy,tęsknoty,miłości,ale i rozgoryczenia i żalu utwory jak żaden inny tekst przedstawiają skomplikowaną historię rodziny.Poezja ma to do siebie,że nie udaje,bo nie jest to w jej naturze.Tu ukazuje się tylko prawda,która choćby najboleśniejsza,broni się autentycznością.Piękna to historia rodzinna.Mocno skłania do refleksji,obnaża wady i pokazuje zalety członków rodziny.Rzadkością jest,by wszyscy domownicy zajmowali się twórczością literacką.Tym bardziej ten przekaz jest cenniejszy.Album rodzinny to album utkany z codziennych,małych chwil, z ułamków uczuć schwytanych w słowa.Album Rodzinny to taka książka,która może być trochę nasza,bo znajdujemy tam część naszej duszy,.

Czym wyrazić uczucia? Jak oddać palące niczym rozżarzony węgiel emocje? To właśnie w poezji najczęściej zamyka się kwintesencja najdotkliwszego obrazu duszy ludzkiej.Taki jest właśnie Album Rodzinny Tomasza Jastruna.Rodzice Tomasza byli poetami i dla małego chłopca obcowanie ze słowem pisanym nie było niczym nadzwyczajnym.Czy można z tekstów poetyckich stworzyć historię...

Coraz częściej wracam do poezji, cieszę się nią, relaksuję i smakuję.
"Album rodzinny. Wiersze i fotografie." Tomasza Jastruna to wyjątkowy tomik💗.
Tomasz Jastrun, poeta, felietonista i prozaik słowa wyssał z mlekiem matki, słowa dostał w darze od ojca.
Od pierwszego oddechu żył poezją - jego tata Mieczysław Jastrun był człowiekiem poezji i literatury, jego mama, Mieczysława Buczkówna również pięknie składała słowa, więc i Tomasz wchłonął te wiersze.
Album rodzinny to tomik złożony z poezji i fotografii. Coś pięknego refleksyjnego i nostalgicznego.
To jak zaglądanie w okna ich domu, przyglądanie się osobistym, intymnym myślom i fotografiom. Wspomnienia ulotne zatrzymane w słowie i obrazie.
Album ze zdjęciami ludzi, którzy przestają być obojętni, bo odrobinę pozwolili się poznać i otworzyli przed tobą kawałek swojej duszy.
To poezja utkana z momentów i chwil codziennego życia, takiego, którego nie da się przejść po prostej, zawsze znajdą się schody, po których trzeba się wspiąć.
Wiersze o wojnie i historycznych zawieruchach, życiu, rodzinie, miłości, narodzinach, przemijaniu i żałobie.
I właśnie te o przemijaniu najmocniej trafiły w moją wrażliwość.

Tomasz Jastrun - 🍂Bilet🍂

Dzieciństwo ma smak
Mleka i miodu
Na starość pachnie się gorzko
Samym sobą

Ktoś puka do drzwi
Otwierasz w szlafroku
Posłaniec ci wręcza
Od niechcenia
Bilet do nieistnienia

Coraz częściej wracam do poezji, cieszę się nią, relaksuję i smakuję.
"Album rodzinny. Wiersze i fotografie." Tomasza Jastruna to wyjątkowy tomik💗.
Tomasz Jastrun, poeta, felietonista i prozaik słowa wyssał z mlekiem matki, słowa dostał w darze od ojca.
Od pierwszego oddechu żył poezją - jego tata Mieczysław Jastrun był człowiekiem poezji i literatury, jego mama,...

Fotografie są dla mnie fantastycznym sposobem na uchwycenie wspomnień. Dzięki nim, możemy zapamiętać to, co ulotne w naszej pamięci. Przypomnieć sobie jak kiedyś wyglądali nasi przodkowie, cudowne chwile z nimi spędzone. Zdjęcia są dla nas niesamowitą dawkę wiedzy - ukazują jak kiedyś wyglądało życie, kultura, ..

Ja osobiście uwielbiam przeglądać stare fotografie. Moje babcie mają ich mnóstwo. Przeglądając zdjęcia do każdego opowiadają zawsze historię, która się z nim wiąże, w jakich okolicznościach zostało wykonane.

Mnóstwo czarnobałych fotografii znajdziemy w najnowszej książce Tomasza Jastrun "Album rodzinny. Wiersze i fotografie"

Książka zawiera historię rodziny opowiedzianą wierszami, które zostały napisane przez rodziców (poetów) pana Tomasza: Mieczysława i Mieczysławę oraz jego samego. Wiersze przedstawiają nie tylko historię ale i dzieje rodziny. Dopełnieniem są zamieszczone zdjęcia. Książka podzielona jest na trzy części. Pierwsza

Wiersze bardzo dobrze się czyta. Są pisane prostym językiem, odnoszą się do konkretnych sytuacji, zdarzeń z życia autorów czy wydarzeń historycznych z tego czasu. Książkę czytała także moja babcia. Jej również bardzo się podobała. Dużo wierszy czy fotografii przywołało jej wspomnienia z czasów młodości.

Każdemu polecam tą książkę. Czytając ją możemy na chwilę zastanowić się nad życiem, przemijaniem, pięknem tych odległych "mrocznych" czasów.

Fotografie są dla mnie fantastycznym sposobem na uchwycenie wspomnień. Dzięki nim, możemy zapamiętać to, co ulotne w naszej pamięci. Przypomnieć sobie jak kiedyś wyglądali nasi przodkowie, cudowne chwile z nimi spędzone. Zdjęcia są dla nas niesamowitą dawkę wiedzy - ukazują jak kiedyś wyglądało życie, kultura, ..

Ja osobiście uwielbiam przeglądać stare fotografie. Moje...

Pełna poezji, lekkości i rodzinnych wspomnień, książka autorstwa Tomasza Jastruna jest jak ciepły koc. Jesień i poezja, ciepłe kolory za oknem i wspomnienia najbliższych autora.
Uwielbiam poezję. Słowa, które słodkie jak miód można zlizywać ze stron.
"Wychowałem się w domu poetów. Zarówno mama, jak i ojciec pisali wiersze. (…) Ojciec, Mieczysław Jastrun, był w XX wieku bardzo cenionym pisarzem, przede wszystkim poetą, ale też eseistą i tłumaczem, historykiem literatury, autorem słynnej biografii Adama Mickiewicza. Mama, Mieczysława Buczkówna, pisała wiersze, ale też książki dla dzieci, napisała ich wiele. Uważała się jednak przede wszystkim za poetkę. Czy byłem więc skazany na poezję?"
Był Pan, panie Tomaszu ♥️

Pełna poezji, lekkości i rodzinnych wspomnień, książka autorstwa Tomasza Jastruna jest jak ciepły koc. Jesień i poezja, ciepłe kolory za oknem i wspomnienia najbliższych autora.
Uwielbiam poezję. Słowa, które słodkie jak miód można zlizywać ze stron.
"Wychowałem się w domu poetów. Zarówno mama, jak i ojciec pisali wiersze. (…) Ojciec, Mieczysław Jastrun, był w XX wieku...

Czy Tomasz Jastrun był skazany na poezję? Biorąc pod uwagę dom, w którym się wychował, chyba tak. Od zawsze towarzyszył mu stukot maszyny do pisania i skrzypienie pióra, gdyż zarówno ojciec, jak i matka stale pisali. Ojciec był cenionym poetą, ale też eseistą, pisarzem i tłumaczem, matka natomiast pisała nie tylko wiersze, ale również książki dla dzieci.

„Album rodzinny” to wiersze autora zebrane pod kątem tematów, których dotykają, ilustrowane zdarzeniami
z życia rodziny Jastrunów. Jak autor pisze we wstępie: „Chciałem, żeby te wiersze i fotografie były świadectwem historii, tej dużej i małej, rodzinnej. I aby rozmawiały nie tylko ze sobą, ale też z czytelnikiem.”

Ten niewielki, ale bardzo pięknie wydany album, to sentymentalna, wzruszająca opowieść o pewnej rodzinie. I robi naprawdę duże wrażenie.

Czy Tomasz Jastrun był skazany na poezję? Biorąc pod uwagę dom, w którym się wychował, chyba tak. Od zawsze towarzyszył mu stukot maszyny do pisania i skrzypienie pióra, gdyż zarówno ojciec, jak i matka stale pisali. Ojciec był cenionym poetą, ale też eseistą, pisarzem i tłumaczem, matka natomiast pisała nie tylko wiersze, ale również książki dla dzieci.

„Album rodzinny”...

Zaduma ma to do siebie, że przybiera formę bardziej poetycką niż codzienność. Tęsknota za tym co odeszło pochyla się nad grobami bliskich, szeleści opadłymi liśćmi i otwiera albumy z pożółkłymi zdjęciami. Taki jest listopadową porą nasz "Album rodzinny." Taka jest myśl zamknięta w "Wierszach i fotografiach".

Jest w tym potrójnym poetyckim zbiorze całe życie. Są rymy i wyraziste wykrzykniki ojca Mieczysława, są subtelności żalu w poszarpanych, podzielonych na słowa strofach mamy Mieczysławy Buczkówny, są wreszcie łagodnie skupione na zachwycie i odchodzeniu wiersze syna Tomasza. Dzieli ich poezję styl, dzieli forma i często inny dobór emocji ale na pewno łączy jedno - moc przekazu podzielonego jak życie na trzy fazy: chwałę narodzin i dzieciństwa, niezgodę na dramaty, które wyznaczają nasze ścieżki i zanikanie w świadomości starości, wiodącej do kresu.

Autor zostawia nam kilka stron wstępu i podpisy pod zdjęciami, ale to tylko skrawki, ledwie wyszeptane informacje, bo jak sam pisze "Wiersze lubią świecić tylko swoim światłem, a niedopowiedzenie bywa siłą poezji". Przedstawia zatem miłość i zdradę, polityczne zakręty, rodzinę i jej dramaty, wojnę i komunizm wybierając wiersze, które najdobitniej komentują wszystko - cud życia i nieuchronność śmierci.

"Chciałem Cię wydrzeć powietrzu
Z ognia czasu i wody(...) pisze Mieczysław o miłości powojennej.
"Kiedy tak patrzysz
Więdną wszystkie kwiaty
Nawet te których mi nie dałeś" dopowiada lirycznie Mieczysława.
A Tomasz ujmuje to wszystko w dwie linie...
"Jesteśmy tacy delikatni
Aż strach"

Jest tak cicho przy tym albumie, tak intymnie. Bywa gniewnie w niezgodzie i oporze, bywa wiotko w macierzyństwie i żalu po nieodbytych rozmowach. A najbardziej jest tu czule w obliczu zaskoczenia, jakim zawsze jest przemijanie...
"Twój fotel pod oknem pusty
Na nim promień światła
Nowej za oknem latarni"
(Mieczysława)

Tylko w jednym należy się spieszyć. W czułym kochaniu. Ono tworzy "album rodzinny", zamykający całe życie - dobre i złe. Sięgnijcie po ten Tomasza Jastruna - ten ze słów i obrazów.

Dziękuję Wydawnictwu Czarna Owca

Zaduma ma to do siebie, że przybiera formę bardziej poetycką niż codzienność. Tęsknota za tym co odeszło pochyla się nad grobami bliskich, szeleści opadłymi liśćmi i otwiera albumy z pożółkłymi zdjęciami. Taki jest listopadową porą nasz "Album rodzinny." Taka jest myśl zamknięta w "Wierszach i fotografiach".

Jest w tym potrójnym poetyckim zbiorze całe życie. Są rymy i...

Album rodzinny" - wiersze i fotografie
Nakładem @wydawnictwoczarnaowca

Przeszło życie -
To nie do uwierzenia
że już przeszło
obok mnie
Przecież było we mnie
Nigdy go nie widziałem. Teraz
widzę; odchodzi
Czarnymi plecami
Odwrócone ode mnie
Na zawsze

"Album rodzinny" jest zbiorem wierszy i fotografi rodziny Pana Tomasza.
Dzięki niemu możemy bliżej poznać życie rodziny, która była ze sobą bardzo związana co widać na zdjęciach.

Są to wiersze różne a autorem ich oprócz Pana Tomasza Są jego rodzice, tym bardziej jest wart przeczytania.

Cieszę się, że miałam możliwość ich przeczytania i poznania trochę bliżej rodzinny jak i twórczości poetów, która jest wyjątkowa i osobista.

Zachęcam gorąco do sięgnięcia po książkę. Jest pięknie wydana w twardej oprawie, którą można przeczytać bardzo szybko.

POLECAM !!!

Album rodzinny" - wiersze i fotografie
Nakładem @wydawnictwoczarnaowca

Przeszło życie -
To nie do uwierzenia
że już przeszło
obok mnie
Przecież było we mnie
Nigdy go nie widziałem. Teraz
widzę; odchodzi
Czarnymi plecami
Odwrócone ode mnie
Na zawsze

"Album rodzinny" jest zbiorem wierszy i fotografi rodziny Pana Tomasza.
Dzięki niemu możemy bliżej poznać życie...

Tomasz Jastrun "Album rodzinny" Wiersze i fotografie,

"Przeszło życie –
To nie do uwierzenia
że już przeszło
obok mnie
cichą stopą
Przecież było we mnie
Nigdy go nie widziałem. Teraz
widzę: odchodzi
Czarnymi plecami
Odwrócone ode mnie
Na zawsze"
Mieczysław Jastrun

Dzisiaj, 1 listopada, kiedy wszyscy wspominamy tych, których już pomiędzy nami nie ma, słowa Mieczysława Jastruna rezonują tym mocniej. Życie, nawet te intensywnie przeżyte, jest bowiem bardzo krótkie. Człowiek rodzi się pewnego dnia, by potem w mgnieniu oka, ostygnąć, znikając w rozmywających się coraz bardziej wspomnieniach następnych pokoleń.

A jednak "Albumu rodzinnego" gromadzącego twórczość Mieczysława Jastruna, jego żony Mieczysławy Buczkówny i syna Tomasza nie wypełniają jedynie rozmyślania o tym co nieuchronne. Jest on w głównej mierze poświęcony rodzinie. Okruchom życia, które jego świadkowie ubrali w słowa, dając tym samym szansę podzielenia się swoją wrażliwością i zmysłem obserwacji z czytelnikami. Wiele jest pomiędzy nimi nawiązań do historii, która na różnych swoich etapach odcisnęła piętno na obu pokoleniach, nie brakuje budzących się uczuć, jest przepełniona szczęściem miłość do dziecka czy wnikliwym okiem obserwawana codzienność. Momenty zatrzymane w pamięci.

Chwile, które tym mocniej mam przed oczami, bo uzupełniają je fotografie.
Nie mogłoby być pełnego "Albumu rodzinnego" gdyby zabrakło w nim zdjęć. Tych chwytających chwile z familijnych wspomnień, wspólnych wakacyjnych wyjazdów, portretujących autorów w latach dzieciństwa i w wieku dojrzałym, w towarzystwie najbliższych i pomiędzy postaciami ze świata sztuki. To właśnie połączenie słowa i obrazu jest największym atutem "Albumu rodzinnego". Zatrzymywane w nich momenty, które w niebanalny sposób ukazują historię rodziny, zapraszając jednocześnie do bliższego jej poznania.

Lubię, kiedy książka inspiruje mnie do dalszych poszukiwań, a w tym przypadku do sięgnięcia po liczne wiersze a także prozę, którą tworzyli Mieczysław, Mieczysława oraz Tomasz.

Tomasz Jastrun "Album rodzinny" Wiersze i fotografie,

"Przeszło życie –
To nie do uwierzenia
że już przeszło
obok mnie
cichą stopą
Przecież było we mnie
Nigdy go nie widziałem. Teraz
widzę: odchodzi
Czarnymi plecami
Odwrócone ode mnie
Na zawsze"
Mieczysław Jastrun

Dzisiaj, 1 listopada, kiedy wszyscy wspominamy tych, których już pomiędzy nami nie ma, słowa Mieczysława...

Ta książka to wyjątkowy album rodzinny pełne fotografii i wierszy Tomasza Jastury, cenionego poety, frlietonisty i prozaika.

To dzieło jest bardzo wyjątkowe i osobiste, zawiera w sobie historię rodzinny, gdzie wszyscy od początku pisali wiersze. I właśnie takie wiersze tutaj znajdziemy, jego matki, ojca i jego samego. Wiersze o polskiej historii jak i zwyczajnym życiu.

Mnóstwo pięknych wierszy i fotografii która pomagają nam przybliżyć postać Tomasza Jasutey tamte czasy jak i poznać piękne Poezje.

Ta książka to wyjątkowy album rodzinny pełne fotografii i wierszy Tomasza Jastury, cenionego poety, frlietonisty i prozaika.

To dzieło jest bardzo wyjątkowe i osobiste, zawiera w sobie historię rodzinny, gdzie wszyscy od początku pisali wiersze. I właśnie takie wiersze tutaj znajdziemy, jego matki, ojca i jego samego. Wiersze o polskiej historii jak i zwyczajnym...

Mam dzisiaj dla Was recenzję wyjątkowej książki jest to "Album rodzinny. Wiersze i fotografie" Tomasza Jastruna od @wydawnictwoczarnaowca Jest to pięknie wydany album, który jest swego rodzaju rodzinną pamiątką. Mamy tu wiersze zarówno Pana Tomasza jak i jego ojca Mieczysława a fotografie Mieczysławy Buczkównej matki Tomasza. Mieczysław Jastrun to poeta, tłumacz, eseista i autor biografii Adama Mickiewicza. Pani Mieczysława to poetka i autorka książek dla dzieci a Pan Tomasz to ceniony poeta i felietonista. Wiersze opowiadają historię rodziny. Pełne są uczuć i miłości, poświęcone rodzicom, swoim żonom i dzieciom. Wzruszają i pokazują magię zdjęć wywołanych a nie tylko cyfrowych. Jest to piękna pamiątka o życiu, jego blaskach i cieniach. Polecam.

Mam dzisiaj dla Was recenzję wyjątkowej książki jest to "Album rodzinny. Wiersze i fotografie" Tomasza Jastruna od @wydawnictwoczarnaowca Jest to pięknie wydany album, który jest swego rodzaju rodzinną pamiątką. Mamy tu wiersze zarówno Pana Tomasza jak i jego ojca Mieczysława a fotografie Mieczysławy Buczkównej matki Tomasza. Mieczysław Jastrun to poeta, tłumacz, eseista i...

“Przeszło życie -
To nie do uwierzenia
że już przeszło
obok mnie
cichą stopą
Przecież było we mnie
Nigdy go nie widziałem. Teraz
widzę: odchodzi
Czarnymi plecami
Odwrócone ode mnie
Na zawsze”

“Album rodzinny” to tomik poezji połączony ze zdjęciami rodziny Tomasza Jastruna, który wychował się w domu poetów. Jego ojciec, Mieczysław Jastrun był poetą, pisarzem i eseistą, a matka, Mieczysława Buczkówna poetką, jak i również autorka wielu książek dla dzieci. Ogromnie się cieszę, że dzięki tej pozycji mogłam poznać tak wspaniałe i utalentowane osobistości, mogłam zapoznać się z ich twórczością, ale także poznać ich prywatnej strony.

W tym zbiorze wierszy znajdziecie utwory trzech poetów, rodziców i syna, dzięki którym bliżej poznacie rodzinę Jastrunów. Z utworów da się wyczuć przywiązanie autora do swoich rodziców, ale także do żon i dzieci. Tę silną więź oddają także fotografie. Niektóre wiersze nawiązują do dzieciństwa, a niektóre są o rodzicielstwie. Są też utwory o zupełnie innej tematyce. Nie zabrakło wierszy melancholijnych, wręcz nostalgicznych. A może tylko ja je tak dobrałam, bo taka właśnie jest dla mnie poezja. Spotkanie z tą formą literatury jest dla mnie zawsze czasem zatrzymania się, czasem refleksji. I nie inaczej było tym razem. Świat zwolnił, ja zwolniłam.

“Album rodzinny” to pozycja, po której chce się sięgnąć po więcej. Z chęcią przeczytałabym biografię tej rodziny.

“Przeszło życie -
To nie do uwierzenia
że już przeszło
obok mnie
cichą stopą
Przecież było we mnie
Nigdy go nie widziałem. Teraz
widzę: odchodzi
Czarnymi plecami
Odwrócone ode mnie
Na zawsze”

“Album rodzinny” to tomik poezji połączony ze zdjęciami rodziny Tomasza Jastruna, który wychował się w domu poetów. Jego ojciec, Mieczysław Jastrun był poetą, pisarzem i eseistą, a...

„Album rodzinny” to opowiedziana wierszem i obrazem historia rodziny poetów. Mieczysław Jastrun, Ojciec, był wybitnej sławy polskim poetą XX wieku. Matka, Mieczysława Buczkówna, była autorką licznych bajek dla dzieci oraz wierszy.

Swoją drogą, jestem ciekawa, czy w tak wyjątkowej rodzinie poetów, jest się skazanym na literaturę? Czy można wybrać inaczej?

Już wcześniej znałam wiersze Mirosława Jastruna. Natomiast muszę przyznać, że styl i forma poezji Tomasza wzbudziła we mnie ogromne emocje. Do tego zdjęcia i przypisy z rodzinnego albumu dopełnimy całości. Przepadłam. Dawkowałam słowa, delektowałam się subtelnością. Utonęłam w niedopowiedzeniach.
Teraz muszę nadrobić całą resztę. Gratulacje dla autora.

„Album rodzinny” to opowiedziana wierszem i obrazem historia rodziny poetów. Mieczysław Jastrun, Ojciec, był wybitnej sławy polskim poetą XX wieku. Matka, Mieczysława Buczkówna, była autorką licznych bajek dla dzieci oraz wierszy.

Swoją drogą, jestem ciekawa, czy w tak wyjątkowej rodzinie poetów, jest się skazanym na literaturę? Czy można wybrać inaczej?

Już wcześniej...

,,Wszystko zniknie
Kolor oczu wyfrunie spod brwi
Pocałunki zwiędną
Wiatr straci moc i zapach
Ten sam wiatr
Który rozwiewał ci włosy
Ocaleje nasza czułość
Kosmyk z jasnym okiem
Turlany przez fale
Tam i z powrotem."

Nie da się ukryć, że Tomasza Jastruna z rodzicami łączyła bardzo silna więź, co widać chociażby w ,, Domu pisarzy w czasach zarazy". Znany jest z opisów obyczajowości, relacji damsko - męskich, ról społecznych,czasów wojny, przemijania. Nie inaczej jest w,,Albumie rodzinnym ", w którym wraz z rodzicami za pomocą poezji i migawek z życia zatrzymanych na fotografiach kreśli doświadczenia i historię rodzinną, nieodżałowane straty, stany emocjonalne, wojenną pożogę i miłość, która pomaga podnieść się z kolan zakrwawionych przez fortunę i drugiego człowieka. To świadectwa pełne dojmujących przeżyć, strachu o zostanie sierotą, transcendencji, zmian w ciele i duszy, istoty pamięci. abstrakcji, ironii, zmagań, turpistycznych obrazów, małych i większych cudów.Nie brak strużki rodzinnych zależności, powrotu do dzieciństwa, związków, emocji jakie daje nowe życie w podstawowej komórce społecznej, radości, trosk wynikających z bezbrzeżnej miłości, zmieniającej się rzeczywistości czy obowiązków , ważnych scen z funkcjonowania paranteli, zadr pęczniejących do krzyku i obawy, że śmierć wyciągnie po nich ramiona zbyt szybko.Poezja wielowymiarowa, wieloznaczna. Ma konfesyjny charakter.Jako podsumowanie albumu bardzo pasuje mi wiersz księdza Jana Twardowskiego : ,,Nie umiera ten, kto trwa w pamięci żywych."Jeśli lubicie grzebać w ludzkich żywotach, przeglądać we wspomnieniach za pomocą wycyzelowanych, iskrzących się, intymnych słów- sięgnijcie.

,, Dajesz mi dłoń
Która cała
W mojej się chowa
I każesz iść po schodach
Idziemy
A kiedy schody się kończą
Dostawiam drabinę
Do nieba
Chociaż wiem
Że tam niczego nie ma
Nie bój się
Ja pójdę pierwszy."

,,Wszystko zniknie
Kolor oczu wyfrunie spod brwi
Pocałunki zwiędną
Wiatr straci moc i zapach
Ten sam wiatr
Który rozwiewał ci włosy
Ocaleje nasza czułość
Kosmyk z jasnym okiem
Turlany przez fale
Tam i z powrotem."

Nie da się ukryć, że Tomasza Jastruna z rodzicami łączyła bardzo silna więź, co widać chociażby w ,, Domu pisarzy w czasach zarazy". Znany jest z opisów...

Mówi się, że poezja jest balsamem dla duszy. Czasem koi, uspokaja i tchnie dobrym nastrojem, a czasem wręcz przeciwnie; pobudza, motywuje i rozgrzebuje to, co człowiek chciał przed światem schować. I to, w jaki sposób interpretuje się wiersze też odgrywa dużą rolę. I wszystko zamyka się tam, gdzie rozpoczyna – w człowieku i jego postrzeganiu pewnych spraw.

Album rodzinny to nie tylko finezyjne i wysublimowane wiersze autora, ale też uchylenie rąbka tajemnicy dotyczącej jego rodziny i życia domowego, a także zawodowego. Niemal każda fotografia, pod którą widnieje krótka notatka informująca kogo ono przedstawia, jest zilustrowana dodatkowo wierszem. Stanowi to swego rodzaju zawoalowany przekaz lub opowieść. Autor przetacza się w nich i przez wydarzenia ważne historycznie i przez istotne dla jego rodziny akty miłości czy też dramatów. Wszystko ma tu swój początek i swój koniec.

To sycący oczy i duszę literacki posiłek, do którego wraca się chętnie i z dużą rozkoszą. Wspaniała, wielowymiarowa opowieść o życiu, jego blaskach i cieniach.

Mówi się, że poezja jest balsamem dla duszy. Czasem koi, uspokaja i tchnie dobrym nastrojem, a czasem wręcz przeciwnie; pobudza, motywuje i rozgrzebuje to, co człowiek chciał przed światem schować. I to, w jaki sposób interpretuje się wiersze też odgrywa dużą rolę. I wszystko zamyka się tam, gdzie rozpoczyna – w człowieku i jego postrzeganiu pewnych spraw.

Album rodzinny...

"Album rodzinny. Wiersze i fotografie." Tomasz Jastrun, Wydawnictwo Czarna Owca, PREMIERA 12 PAŹDZIERNIK 2022
"Mówi się, że fotografie i wiersze uwieczniają ludzi i zdarzenia. Taka wieczność trwa jednak zwykle tylko chwilę, ta książka próbuje ją nieco wydłużyć. Moi rodzice jako poeci zostali zapomniani, czas jest bezwzględny także dla sztuki. Chciałem, żeby te wiersze i fotografie były świadectwem historii, tej dużej i małej, rodzinnej. I aby rozmawiały nie tylko ze sobą, ale też z czytelnikiem – dodaje autor Albumu Rodzinnego."
Pięknie wydany album. Składają się na niego nie tylko wiersze, ale również fotografie. Chwile zatrzymane w kadrze. Zdjęcia ojca autora, Mieczysława Jastruna. Cenionego w XX wieku pisarza, poety, eseisty, tłumacza, historyka literatury, autora biografii Adama Mickiewicza.
Fotografie Mieczysławy Buczkównej, matki Tomasza Jastruna. Poetki i autorki książek dla dzieci. Zdjęcia pierwszej i drugiej żony. Również fotografie przedstawiające samego autora ze swoimi dziećmi. Na tomik składają się wiersze zarówno rodziców Tomasza Jastruna jak i jego autorstwa, poświęcone rodzicom, swoim żonom i dzieciom.
Widać, że wybierane z czułością. Każde z nich dopasowane do fotografii. Chwytają za serce. Wzruszają. Szczególnie poruszające są strofy poświęcone matce autora.
Telefon
Nadal się boję
Że zadzwoni moja mama
I powie
Mam ważną wiadomość
Nie żyję
A przecież to stało się
Już pół roku temu
Spaliłem mamę i pochowałem
Był pogrzeb
Liście drżały w majowym słońcu
Są ludzie, którzy umierają
Raz na zawsze
Ale moja mama do nich nie należy
Zawsze miała
Sprawy
Niecierpiące zwłoki
Więc nadal nie znam dnia
Ani godziny

Dziękuję autorowi i wydawnictwu za tę duchową ucztę.

"Album rodzinny. Wiersze i fotografie." Tomasz Jastrun, Wydawnictwo Czarna Owca, PREMIERA 12 PAŹDZIERNIK 2022
"Mówi się, że fotografie i wiersze uwieczniają ludzi i zdarzenia. Taka wieczność trwa jednak zwykle tylko chwilę, ta książka próbuje ją nieco wydłużyć. Moi rodzice jako poeci zostali zapomniani, czas jest bezwzględny także dla sztuki. Chciałem, żeby te wiersze i...