Ognisty krzyż (Elegancka edycja)

To już siódma część sagi. Ross zostaje posłem w Izbie Gmin, George jest z tego powodu wściekły i knuje jak go wygryźć. Wojna między nimi nadal trwa. Caroline rodzi drobną, chorowitą córkę, lecz nie dane jest im cieszyć się długo. Wielebny ponownie wdaje się w romans z Rowellą, co doprowadza do tragedii, a Morwenna przez traumy małżeńskie traci rozum. Bracia Demelzy nadal mają rozterki miłosne i złamane serca. Demelza chce pomoc Drake'owi i próbuje go zeswatać, co również źle się kończy. A na koniec wyjazd Poldarków do Londynu także doprowadza do katastrofy. Ogólnie rzecz ujmując, ta część jest bardzo dramatyczna. Charakteryzują ją same tragedie, intrygi i jak zwykle miłosne zawahania w relacjach. Świetny Tom, jeden z moich ulubionych. Nic nie jest oczywiste, a uczucia bohaterów zmieniają się jak w kalejdoskopie. Zakończenie i wątek Elisabeth szokuje i wbija w fotel. Uzależniłam się od bohaterów tej sagi i szybko zabieram się za kolejną część.

Kolejna burzliwa część sagi. Tym razem powieść skupia się głównie na miłości. Bohaterki przeżywają intrygi, romanse i różne miłosne rozterki. Jest dużo tajemnic i skandali. George Warleggan ma podejrzenia, że syn nie jest jego, robi z tego powodu dochodzenie. Między Warlegganami a Poldarkami trwa nadal wojna. Demelza ma romans z młodym porucznikiem, a siostra Morwenny z jej mężem wielebnym. Morwenna cierpi w małżeństwie i rodzi syna, za to Caroline cieszy się z bycia żoną doktora Dwighta. Nawet bracia Demelzy przechodzą miłosne kryzysy. Ta część sagi jest bardzo wciągająca. Oczywiście jak na tak dużą ilość stron ma nudne momenty, ale większość jest ciekawa. Kolejna nie zawodzi, więc czytam dalej!

Och, jakie to było piękne... Brak mi słów! Z twórczością Leili Meacham zetknęłam się pierwszy raz, sięgając po książkę " Jak liście na wietrze", która wywarła na mnie ogromne wrażenie. Potem sięgałam po wszystko tej autorki, co wpadło mi w ręce, a sagę "Róże" po prostu przeoczyłam... Czytałam oczywiście "Plantację Somerset", gdzie zaczęła się historia Toliverów i Warwicków, założycieli miasteczka Howbutker, przybyłych do Teksasu w latach trzydziestych dwudziestego wieku, by tam znaleźć swoje miejsce na ziemi... Dalsze ich losy opisuje właśnie saga "Róże". Znajdziecie w niej wszystko, co powinna zawierać rodzinna saga - bardzo ciekawą fabułę, rodzinne sekrety, wielkie uczucia, niespełnioną miłość, jest nawet klątwa rodzinna, wokół której toczy się życie zaprzyjaźnionych rodów, ludzi z niezłomnymi zasadami. Przeżyjecie wiele wzruszających momentów, które powodują, że powieść należy do tych "nieodkładalnych". Klasyka gatunku, chciałoby się powiedzieć, a porównanie jej do "Przeminęło z wiatrem" nie jest ani o milimetr chybione. Gorąco polecam miłośnikom tego gatunku.

"Jesienne werble” przenoszą akcję sagi w głąb osiemnastowiecznej Karoliny Północnej, gdzie Claire i Jamie Fraserowie podejmują desperacką próbę wzniesienia bezpiecznej przystani na obcej ziemi. Surowe, mgliste wrzosowiska Szkocji ustępują miejsca nieokiełznanej amerykańskiej głuszy – przestrzeni fascynującej, lecz pełnej nieznanych dotąd zagrożeń. Diana Gabaldon rezygnuje z wyidealizowanego obrazu kolonializmu na rzecz surowej opowieści o pionierskim trudzie. Zamiast sielanki otrzymujemy obraz mozolnego karczowania lasu i budowania domu w świecie, w którym prawo silniejszego oraz narastające niepokoje polityczne brutalnie wdzierają się w codzienność każdego osadnika. ​Równolegle, niczym echo przeszłości, rozwija się wątek Brianny i Rogera osadzony w XX wieku. Ich zmagania stanowią przejmującą przeciwwagę dla losów Fraserów, nadając całej opowieści głęboko melancholijny ton. Kontrast między bezpieczną nowoczesnością a bezwzględną rzeczywistością minionych stuleci staje się szczególnie dotkliwy, gdy młodsze pokolenie staje przed wyborami, które mogą nieodwracalnie zmienić bieg ich życia. W miarę rozwoju fabuły obie te płaszczyzny czasowe zaczynają się przenikać, prowadząc do momentów granicznych, w których przeznaczenie upomina się o swoich bohaterów. ​Skrupulatność w oddaniu historycznego detalu pozwala czytelnikowi niemal fizycznie poczuć rytm życia w osadzie Fraser’s Ridge. Ten spokojniejszy, epicki nurt narracji sprzyja głębokiemu zrozumieniu psychologii postaci, których lojalność zostaje wystawiona na najcięższą próbę u progu nadchodzącej rewolucji. Całość stanowi dojrzałą refleksję nad sensem przynależności, pokazując, jak intymne losy jednostki splatają się z potężnymi procesami historycznymi, które na zawsze odmieniły oblicze świata.

Ona musi wyjść za mąż by nie być ciężarem dla brata, On chce być plantatorem herbaty. Katrina i Aidan biorą ślub wiedząc, że jest to czysty kontrakt handlowy, jednak nie wiedzą jak potoczy się ich wspólna droga... Przepiękna historia ukazująca obyczaje i powinności Anglików w drugiej połowie XiX wieku w Indiach, a to wszystko w wśród pięknej przyrody i zawirowań politycznych. Polecam 🤩

„Ciało jest zdumiewająco plastyczne, a dusza jeszcze bardziej. Są jednak rzeczy, z których nie sposób się otrząsnąć. Tak mówisz, a nighean? To prawda, ciało łatwo zranić, a duch można złapać. a jednak jest w człowieku coś, czego nigdy nie da się zniszczyć” „Kość z kości”, czyli siódma część sagi „Obca” Diany Gabaldon. W książce przenosimy się do 1776 roku, gdzie po pożarze Fraser’s Ridge Claire i Jamie wraz z młodym Ianem wybierają się w podróż do Europy. Nie obędzie się bez przeszkód i trudności w pokonaniu drogi morskiej. Jamie zostaje wcielony do armii kontynentalnej i dowodzi grupą mężczyzn nazywanych „pospolitym ruszeniem Frasera”. Nie brakuje również odniesień do historycznych wydarzeń takich jak Bitwa pod Bennington czy Bitwa o Saratoge. W „Kość z kości” znajdziemy stałe elementy występujące we wszystkich poprzednich częściach np. szczegółowe opisy wykonywanych przez Claire operacji, życia w osiemnastowiecznej Karolinie Północnej, wierzeń i przesądów, nie brakuje też wzruszających czy zabawnych fragmentów. „Katolicy nie uznają rozwodów (…) uznajemy morderstwo. Ostatecznie zawsze można się wyspowiadać” Moim ulubionym elementem w tej książce jest powrót do Lallybroch i to w 1980 roku. Krótkie fragmenty z życia Brianny i Rogera, a także ich dzieci. Tęsknota za rodziną pozostawioną 200 lat wstecz, ponowne uczenie się życia w XX wieku i przede wszystkim przystosowanie dzieci do zupełnie innego życia, szkoly i społeczności, w której się znalazły. Narracja tej części jest podzielona nie tylko na głównych bohaterów, ale również na Williama Ransona i Johna Greya, co jest sporą zmianą i mnie osobiście te fragmenty podobały się mniej. Cała książka jednak trzyma poziom poprzednich części, a zakończenie dosłownie wciska w fotel i zachęca do jak najszybszego sięgnięcia po kolejną część.

Pani Katarzyna Droga jest mistrzynią w opisywaniu splątanych historii ludzkich, w każdym czasie historycznym. Ta książka jest tego doskonałym dowodem - bohaterowie, wobec których nie da się być obojętnym, wydarzenia prywatne przeplatane historycznymi, a wszystko w osiemnastowiecznej Polsce. Książka daje interesujący wgląd w zależności szlacheckie, jak również w ludzkie motywy. Polecam każdemu - fanom historii, romansów, książek obyczajowych.

Przez ostatnie rozdziały książki miałam ochotę przemknąć jak najszybciej, by wreszcie dotrzeć do końca lektury i to wcale nie dlatego, że była to nudna historia, bynajmniej. Tak bardzo zaangażowałam się w losy Gwyn, Helen, Fleur i innych ważniejszych bohaterów, że ledwo potrafiłam zapanować nad ciekawością i powstrzymać się przed przeskoczeniem do ostatniej strony. W sagi rodzinne czasami trudno się wgryźć, jednak gdy już dobrze poznamy bohaterów, równie trudno się z nimi rozstać! Na razie nie mam pod ręką drugiego i trzeciego tomu tej serii, ale mam nadzieję, że kiedyś będę mogła po nie sięgnąć i spędzę przy nich tak samo miły czas jak przy tej części. Czego jak czego, ale emocji tutaj nie brakowało. Choć książka rozkręca się sennie i powoli, a dodatkowo otula nas bajkowymi widokami dziewiczej Nowej Zelandii, to w końcu nabiera tempa i nie zwalnia niemal do samego końca, co jest dosyć charakterystyczne dla takich sag. Ostatnie rozdziały dosłownie pochłaniałam i trudno było podczas ich lektury usiedzieć spokojnie. Niejednokrotnie wzruszyłam się podczas czytania, a jeszcze częściej odczuwałam złość - na bierne postawy bohaterów w niektórych sytuacjach lub wręcz przeciwnie, na ich porywczość, gdy należało zachować zimną krew. Muszę przyznać, że dawno już nie miałam styczności z tak różnorodnymi i bardzo dobrze stworzonymi postaciami. Niektórych nie sposób było polubić, wręcz życzyło się im źle! Cieszę się, że wreszcie sięgnęłam po ten tytuł, zdecydowanie było warto poświęcić mu czas.

Druga część "Fortuny i namiętności" rozwija wątki bohaterów poznanych w części pierwszej. Nie wszystkich tak, jak można sobie wyobrazić, część nawet bardziej, niż by się chciało. Nadal trudno pozostać obojętnym wobec wielu postaci - albo je lubimy, albo wręcz przeciwnie, kibicujemy im i ich pogmatwanym sprawom, albo życzymy rychłego końca. Zdecydowanie warto doczytać do końca, żeby się przekonać, jaki los spotka kasztelana i jego dzieci, Strasza, miecznikową i podstarościego. Bo to, który król zasiądzie oficjalnie na tronie, wiemy z lekcji historii.

Niestety skończyłam trylogię "Kauri". Przyznaję, że polubiłam bohaterów i od kilku dni żyłam ich życiem. Tym razem akcja toczy się nie tylko w Nowej Zelandii, ale również w Afryce. Kevin chcąc uciec przed bezwzględna kochanką wyrusza na wojnę z Burami. Za nim podąża Roberta, córka Violet. Oboje pracują w obozie dla kobiet i dzieci. Atamary, córka Matariki, wstępuje na studia i marzy o tym, aby zbudować samolot. Na stronach książki pojawia się również pionier lotnictwa Richard Pearse, który uniósł się w powietrze przed braćmi Wright. Akcja jest szybka i bardzo ciekawa. Niektórych może przerażać to, że cały cykl liczy dwa tysiące stron, ale mnie kręcą takie cegły. "Bogowie Maorysów" to ewidentnie zakończenie sagi. Wszystkie wątki zostają rozwiązanie. Wracam teraz z Nowej Zelandii, ale chętnie jeszcze raz sięgnę po książkę Sary Lark.

Kolejna część Cyklu Kwartet Smythe-Smith Iris & Richard Kolejny wieczorek u Smythe-Smithów zbliża się wielkimi krokami! Iris Smythe-Smith postanawia że to już ostatni w którym weżmie udział! To jej czas aby znaleźć męża! Mężatki nie muszą już występować! Sir Richard Kenworth przyjeżdża do Londyny na sezon z planem. Musi w ciągu dwóch tygodni znaleźć w Londynie narzeczoną i wziąć z nią ślub. W tej sytuacji nie ma zbyt wysokich wymagań. Kiedy podczas wieczoru muzycznego w pewnym domu dostrzega Iris Smythe-Smith, jest przekonany, że spotkał właściwą pannę. Iris jest wykształconą, ładną dziewczyną, ma poczucie humoru, a na dodatek gra na wiolonczeli i zależy jej na rodzinie. Iris wie że należy do kobiet, których mężczyźni nie zauważają od razu i pogodziła się z tym, więc kiedy Richard Kenworthy zaczyna o nią zabiegać z zastanawiającą energią, robi się podejrzliwa. Gdy zostaje przyłapana z nim sam na sam i wybucha skandal, już wie że coś ukrywa. Dlaczego Richard wybrał Iris? Jaka tajemnice skrywa Richard i dlaczego tak się spieszyło że wszystkim? Czy to chemia która rodzi się między nimi jest prawdziwa czy to tylko sztuczki Richarda? Romans 🌶 SPOILER! Ta część jest inna według mnie. Ale pokazują tą stronę epoki i konwenansu gdzie jest pokazane jaka przyszłość czeka samotną kobietę, bez męża, z dzieckiem i jakie miała szanse na uniknięcie skandalu i wykluczenia. I jaki to wpływ miało na resztę rodziny. Lubię ten klimat epoki ale czasem te zasady i pozory są dla mnie po prostu niezrozumiałe.

„Przemiana” autorstwa Deborah Harkness to książka, która nie tylko rozwija znany nam świat „Księgi Wszystkich Dusz”, ale robi coś znacznie więcej — zatrzymuje czytelnika w pół kroku i zmusza, by poczuł każdą emocję, każdy wybór i każdą konsekwencję… niemal na własnej skórze. To historia, która płynie spokojnie, momentami wręcz leniwie, ale pod tą pozorną ciszą kryje się ogromna siła. Bo „Przemiana” nie jest opowieścią o wampirach w klasycznym rozumieniu. To opowieść o zmianie. O tym, kim jesteśmy… i kim jesteśmy gotowi się stać. Już sam początek, osadzony w realiach rewolucji amerykańskiej, wciąga bez reszty. Spotkanie Matthew de Clermont i Marcusa MacNeila nie jest przypadkowe — to moment, w którym historia jednostki splata się z historią świata. Marcus, młody chirurg, pełen ideałów, wiary w wolność i równość, staje przed decyzją, która zmieni wszystko. I choć wizja nieśmiertelności może wydawać się kusząca, autorka bardzo szybko obnaża jej prawdziwe oblicze — pełne bólu, wyrzeczeń i… utraty. To, co zachwyca najbardziej, to sposób, w jaki Harkness buduje postać Marcusa. Jego przemiana nie jest jednorazowym wydarzeniem. To proces. Długi, bolesny, pełen sprzeczności. Z jednej strony mamy odwieczne tradycje rodu de Clermont, ciężkie, nieugięte, wymagające podporządkowania. Z drugiej — młodego człowieka, który wierzy w zmiany, w przyszłość, w świat, który może być lepszy. Ten konflikt jest namacalny. Czuć go w każdym dialogu, w każdym geście, w każdej decyzji. I właśnie dlatego ta książka działa tak mocno. Bo choć mówimy o wampirach, to tak naprawdę mówimy o nas. O tym, jak trudno jest wyrwać się z narzuconych schematów. Jak bolesne bywa odrzucenie tego, co znane, by zrobić miejsce na coś nowego. Jak wysoka potrafi być cena wolności. A potem… dostajemy Paryż. Współczesny, elegancki, ale podszyty niepokojem. I Phoebe — kobietę, która stoi dokładnie tam, gdzie kiedyś stał Marcus. Gotową na przemianę. Gotową zostawić za sobą wszystko, co ludzkie. Gotową… ale czy na pewno świadomą? Relacja Phoebe i Marcusa jest jednocześnie piękna i niepokojąca. To nie jest łatwa miłość. To miłość, która wymaga poświęceń, odwagi i ogromnej siły. Ich historia pokazuje, że uczucie może przetrwać wszystko — czas, ból, różnice… ale nie zawsze wychodzi z tego bez blizn. Ogromnym atutem tej książki jest klimat. Gęsty, momentami ciężki, ale jednocześnie hipnotyzujący. Harkness ma niezwykłą umiejętność tworzenia świata, który nie tylko widzimy, ale wręcz czujemy. Czuć zapach pól bitewnych, ciężar historii, chłód paryskich ulic… i tę wszechobecną obecność czegoś starszego, potężniejszego, nie do końca oswojonego. „Przemiana” to również opowieść o dziedzictwie — tym, które otrzymujemy, i tym, które sami tworzymy. O wyborach, które definiują nas na zawsze. I o tym, że nawet nieśmiertelność nie chroni przed przeszłością. To książka, która nie krzyczy. Ona szepcze. Powoli, konsekwentnie, wciąga coraz głębiej, aż w pewnym momencie orientujesz się, że jesteś całkowicie pochłonięta tą historią. I że ona jeszcze długo Cię nie puści. Jeśli lubisz opowieści, które są czymś więcej niż tylko fabułą — które niosą emocje, zmuszają do refleksji i zostawiają ślad — „Przemiana” zdecydowanie jest dla Ciebie. To historia o miłości, wolności i cenie, jaką trzeba zapłacić za bycie sobą… nawet jeśli oznacza to wieczność.

Jako pierwsza w moje ręce trafiła powieść "Róże", która mnie porwała i utkwiła na długo w pamięci, czego niestety nie mogę powiedzieć o "Plantacji Somerset" po którą sięgnęłam z nadzieją na podobne odczucia. Powieść całkiem przyjemna, niekiedy denerwująca, ale to wszystko, nie budzi głębszych emocji i nie zostawia pustki w sercu po przeczytaniu ostatniej strony. Pomysł na powrót do korzeni Róż sam w sobie jest ciekawy i trafiony jednak, przy tej historii nie czuć już tego czegoś.

Książka ciekawa, ale mam wrażenie że najsłabsza z tych trzech. Zmienia się sporo w fabule. Koleje losu Alicji stają coraz cięższe(tak,wiem wojna) i coraz bardziej odbiegające od klimatu książki. Pierwsza część jak i druga, wciągają dlatego, że ukazują Alicji naturę,tok myślenia,jej marzycielskość i mocny,a zarazem delikatny charakter. W trzecim tomie jest za dużo takiego gmatwania, główna bohaterka staje się agentką i to bardzo ważną, mającą wpływ na bieg historii. Mi kompletnie ten klimat nie leżał.

To już drugi raz, gdy postanowiłam zanurzyć się w świecie wykreowanym przez Judith McNaught. Nie wiedziałam czego się spodziewać, bo fabuły jako takiej nie pamiętałam, jedynie to, że główny bohater nie był szczególnie zachwycający. Cóż... rollercoaster w parku rozrywki dostarczył mi mniejszych emocji, niż perypetie Wgitney i Claytona, które kilkakrotnie odkładałam grubo po północy, wiedząc że rano będę żałowała. Nie żałowałam. Pokochałam ich świat. Na zmianę dopingowałam, złościłam się i denerwowałam z powodu błędów i uprzedzeń bohaterów. Jednocześnie czekałam na finał, kiedy wszystko mialo być jasne, a oni żyli dlugo i szczęśliwie. Ale nie. Autorka torturowała nie tylko parę kochanków, ale też mnie, co rusz zaskakując zwrotami akcji. Nawet wtedy, gdy myślałam że przysięgając sobie miłość etc... wszystko będzie już radosnym epilogiem, ona wbijała kij w mrowisko, a ja nie mogłam się oderwać. Polecam każdej fance romansów i daję tylko 9 gwiazdek, ponieważ przez tą historię mam deficyt snu, który mam nadzieję nadrobić czymś mni3j wyczerpującym emocjonalnie.

Książka „Sisi. Cesarzowa mimo woli” Allison Pataki zabiera nas do pierwszego tomu cyklu "Sisi", w której poznamy wiele międzyludzkich relacji, dworskich obyczajów i normalnego życia. Nie zabraknie trudności, naciągniętych faktów historycznych i nieprawdziwych zdarzeń jakie autorka nam zaprezentowała. Z pewnością był to celowy zabieg, aby podtrzymać dramatyzm i lepszą poczytalność. Na cesarskim tronie zasiada osiemnastoletni Franciszek Józef, który jest zaręczony z bawarską księżniczką Heleną jaką wybrała mu matka Zofia. Jednak cesarz zakochuje się od pierwszej chwili w Piętnastoletniej Elżbiecie, którą prosi o rękę. Sisi ciągle zderza się z dworską etykietą, wszędzie otaczają ją intrygi, niechęć ze strony matki cesarza, jednak dzięki wrażliwości, inteligencji i wytrwałości zmieni bieg historii. Stała się wpływową kobietą wszech czasów, o której lubię czytać. Uwielbiam wracać do historii Sisi. Czytam ją z wielką przyjemnością.

Diana aby nauczyć się magii przenosi się w czasie do lat elżbietańskich. Rok 1590 jest czymś niezwykłym dla Diany, to o czym się uczyła ma teraz przed sobą. Ludzie, o których czytała historie czy też czytała ich dzieła - teraz siedzą w jej nowej jadalni w posiadłości Matthew. Ten nowy stary świat jest wyzwaniem dla czarownicy. Musi nauczyć się inaczej mówić, inaczej ubierać i zachowywać, ale to co widzi i kogo spotyka jest tego warte. Kilka rzeczy wyjaśnia się w przeszłości, ale niestety swoim przybyciem delikatnie naruszają oni przyszłość nie wiedząc o tym. Ale wie jakie ma zadanie - nauka magii i znalezienie książki. To nie jest łatwe. Matthew okazuje się być szpiegiem, cieniem Królowej Elżbiety, która szuka kamienia filozoficznego. W Londynie włada nad bytami pewien wampir, którego fascynuje Diana i jej moc, ale pomaga jej i znajduje młodą czarownicę, która ma być przy niej. Diana poznaje nowych ludzi i zaprzyjaźnia się z nimi. Łamie zasadę - widzieć, nie ingerować. Ale jak to zrobić będąc tam tyle czasu? W pierwszym tomie ratując Matthew obiecała oddać inne życie. Życie za życie i tutaj się to wyjaśnia jakie życie to będzie, kogo życie, niestety w serialu nie ma o tym wzmianki. Ten tom jest świetny chociażby ze względu na świat elżbietański, potem mamy Francje i Czechy. To wszystko jest świetnie opisane, super się to czyta i też fajnie dowiedzieć się czegoś więcej niż w samym serialu. Poznajemy kilka postaci, o których była mowa w pierwszym tomie i teraz się pokazują, ale i też poznajemy postacie, które namieszają w trzecim tomie. Coś czuje, że przeczytam wszystkie tomy jakie wyjdą.

Sięgając po te książkę sądziłam, że będzie łączyła się zarówno z ,,Przeminęło z wiatrem'' jak i ,,Scarlett''. Rozczarowałam się jednak, gdyż historia nie ma nic wspólnego z kontynuacją A. Ripley, a i pewne wątki odlegają od oryginału. Donald McCaig opisuje całą historię w zupełnie innym stylu. Gdyby nie retrospekcje, można by pomyśleć, że to zupełnie inna książka. Na plus historie z życia Rhetta i jego rodziny. Większość informacji podanych, a niewyjaśnionych w ,,Przeminęło z wiatrem'' uzupełnia powieść McCaiga. Można dowiedzieć się m. in. Dlaczego Rhett troszczy się o Belle, skąd wziął się na przyjęciu w Dwunastu Dębach i wiele więcej. Irytuje mnie postać Melanie, która zupełnie odbiega od pierwowzoru. Jakby to była inna osoba. U kilku innych bohaterów również można zauważyć spore zmiany. Ostatni list Melanie do Rosemary pokazuje jak to Mela wszystko wie i nie ukazuje pełni cierpienia Rhetta. To książka o nim więc autor mógłby pokazać historię śmierci małej Bonnie z perspektywy straty Rhetta, a nie opowiadań Melanie. Niemniej jednak miło mi było poznać jeszcze jedną historie dotyczącą mojej ulubionej literackiej pary.

Royce Westmoreland, lord Claymore nazywany Czarnym Wilkiem z Anglii Lady Jennifer Merrick, hrabina nazywana dziewką Merricków ze Szkocji Zaciekli wrogowie, którzy zostali sobie poślubieni. Przyznaję, że z wielkim ociąganiem i jeszcze większym sceptycyzmem podchodziłam do tej lektury. Osobiście kocham romanse historyczne ale ten wiedziałam, że będzie inny i…. to mi się bardzo podobało 😊. Mamy tutaj w tle historię zaciekłych walk Szkotów i Anglików oraz bezwzględną walkę o władzę. Napady, porwania, turnieje rycerskie, Królów i ….pożądanie. Bezwzględny zabójca, zwany Czarnym Wilkiem, wraz ze swymi żołnierzami, zaciekle walczył w imię Króla Anglii. Był bezwzględny do czasu gdy w jego ręce nie wpadły dwie Panny Merrick. Jednak to starsza i brzydsza Jennifer stała się jego zgubą i zrobiła z niego pośmiewisko. Jednak on wiedział jak się zemścić…. Wręcz nie mogłam się oderwać od tej historii, okraszonej dość sporą dawką humorystycznych potyczek słownych i wybryków starszej z sióstr. Jednak jej życie nie było usłane różami. Walczyła o swoje dobre imię, uznanie a także o życie swoje i siostry. Może nie zawsze potrafiła przewidzieć skutki swoich czynów ale czy można było jej się dziwić? Z całego serca ją wspierałam i z zapartym tchem śledziłam losy jej i lorda Claymore, który zdecydowanie został jednym z moich ulubionych męskich bohaterów…

Powieść czyta się lekko, jest napisana w przystępny sposób, mimo że czytając ją trzeba się skupić, bo pojawia się w niej dużo nazwisk i informacji, ale dzięki temu ma ona dużo autentyczności. Zostały w niej przedstawione obrzędy kultury żydowskiej, które pomagają czytelnikowi zrozumieć tamte czasy. Choć może wydawać się że z początku książka jest zawiła i nie trzyma się kupy warto przebrnąć przez pierwsze rozdziały, ponieważ z biegiem akcji strony jakby same będą nam przeskakiwały podczas czytania. Książka jest pełna przygód i intryg, przeciwności losu, pokazująca jak wiele potrafią znieść kobiety. Jest fantastyczna, pozwala się czytelnikowi oderwać od rzeczywistości i docenić to co mamy w chwili obecnej. Jest to lektura, która przenosi nas w odległe czasy gdzie odmienna kultura nie była tolerowana przez większość ludności, dlatego uczy tolerancji i skłania do refleksji nad życiem. Po przeczytaniu książki i zapoznaniu się z losem młodej Żydówki oraz jej rodzeństwa można posunąć się do stwierdzenia, że Lea jest ideałem poświęcenia, którego nie docenia rodzeństwo. Według którego jest ona zbyt władcza, ciągle nieobecna, nadopiekuńcza i tłamsząca ich potrzeby. Czy te negatywne uczucia sprawią że rodzeństwo Lei zacznie knuć za jej plecami i postanowi ją usunąć z roli głowy rodziny?! Odpowiedź na to pytanie na pewno znajdziecie czytając książkę, którą podkreślam jeszcze raz warto przeczytać. Co niektórzy powiedzą że jest to romans historyczny. Zgodzę się, lecz nie do końca. Fakt przez całą fabułę powieści przeplatają się losy Lei i Rolanda, ale nie są one kluczowym wątkiem, powiedziałabym że romans bohaterów zszedł na dalszy plan, bardziej uwagę czytelnika skupiają poczynania bohaterki, jej odwaga, ciekawość świata i troska o dobro rodziny. Dopiero gdzieś na drugim planie rozgrywa się wątek uczuciowy pomiędzy Leą i Rolandem. Ale zdecydowanie polecam powieść pasjonatom romansów historycznych, bo nie zawiodą się, mimo iż na pierwszy plan wychodzi poświęcenie głównej bohaterki i jej oddanie dla rodziny. Książka potrafi tak wciągnąć, że z zaciekawieniem śledzi się losy silnej i charyzmatycznej Żydówki.