Przemiana

Cieszy fakt, iż coraz więcej czasu antenowego przyznane zostało Ashowi. Jeśli chodzi o fabułę – mam wrażenie, że Autorka nieco przesadza z rzucaniem bohaterom kłód pod nogi. Nie ma momentów wytchnienia, wszystko dzieje się bardzo szybko, przez co ciężko docenić kolejne walki, a czytelnik wielokrotnie traci z oczu główny wątek. Z drugiej strony za to wszystko zawsze jednak jakoś się ułoży. Szerokie użycie magii w fabule, często wręcz bez ograniczeń, nie pozwala się w czuć w sytuacje zagrożenia, żaden atak nie skutkuje dłuższymi niż kilka minut konsekwencjami. Nieco to męczące. Pierwsza wizyta w Nadziemiu była dla mnie zaskoczeniem, jednak tym z mniej przyjemnych. W pierwszej części dostałam informację, że Nadziemię i Podziemię niewiele się różni, jednak już w drugiej widać było dość sztampowe podejście do Nieba i Piekła. Bohaterowie nadal 10/10. Bardzo ludzcy, chociaż to nie ludzie.

Matko ten tom był tak dobry i tak wciągający że nie mogłam się oderwać. Kocham tą trylogię całym sercem ale boli mnie to że nie wiem co dalej z Clio i Lirą. Na początku ten świąt wydawał się cieszki do ogarnięcia przez ilość deamonów które się pojawiają ale potem jest już łatwiej i fajne jest to że tak dużo się dzieje chociaż i tak to właśnie trzeci tom był najlepszy bo było dużo akcji i rozwinęła się relacja Clio i Liry.

Świetna. Wydaje się króciutka, ale zawiera się w niej tyle wydarzeń i przygód! Żałuję, że tak długo czekałam z czytaniem jej. Elgan totalnie przypadł mi do gustu jako bohater. Doradę też ostatecznie polubiłam i była konsekwentnie wykreowaną bohaterką. Podobał mi się i świat przedstawiony i magia i bohaterowie i styl pisania. Nie mogę się doczekać kolejnego tomu.

Diana aby nauczyć się magii przenosi się w czasie do lat elżbietańskich. Rok 1590 jest czymś niezwykłym dla Diany, to o czym się uczyła ma teraz przed sobą. Ludzie, o których czytała historie czy też czytała ich dzieła - teraz siedzą w jej nowej jadalni w posiadłości Matthew. Ten nowy stary świat jest wyzwaniem dla czarownicy. Musi nauczyć się inaczej mówić, inaczej ubierać i zachowywać, ale to co widzi i kogo spotyka jest tego warte. Kilka rzeczy wyjaśnia się w przeszłości, ale niestety swoim przybyciem delikatnie naruszają oni przyszłość nie wiedząc o tym. Ale wie jakie ma zadanie - nauka magii i znalezienie książki. To nie jest łatwe. Matthew okazuje się być szpiegiem, cieniem Królowej Elżbiety, która szuka kamienia filozoficznego. W Londynie włada nad bytami pewien wampir, którego fascynuje Diana i jej moc, ale pomaga jej i znajduje młodą czarownicę, która ma być przy niej. Diana poznaje nowych ludzi i zaprzyjaźnia się z nimi. Łamie zasadę - widzieć, nie ingerować. Ale jak to zrobić będąc tam tyle czasu? W pierwszym tomie ratując Matthew obiecała oddać inne życie. Życie za życie i tutaj się to wyjaśnia jakie życie to będzie, kogo życie, niestety w serialu nie ma o tym wzmianki. Ten tom jest świetny chociażby ze względu na świat elżbietański, potem mamy Francje i Czechy. To wszystko jest świetnie opisane, super się to czyta i też fajnie dowiedzieć się czegoś więcej niż w samym serialu. Poznajemy kilka postaci, o których była mowa w pierwszym tomie i teraz się pokazują, ale i też poznajemy postacie, które namieszają w trzecim tomie. Coś czuje, że przeczytam wszystkie tomy jakie wyjdą.

Nieco lepsza część od poprzedniej. Główna bohaterka liczy na pomoc z sąsiedniego królestwa jednak nie ma nic za darmo, wszystko ma zawsze swoją cenę. Okazuje się że żeby zdobyć armię musi wyjść za mąż czemu jest przeciwna i stara się tego uniknąć. Akcja rozgrywa się szybciej i jest ciekawa. Nie była to przewidywalna lektura. Seria mnie bardziej wciągnęła i jestem ciekawa trzeciej ksiazki i zakończenia.

Coś się zaczyna a coś się kończy... Długo czekałam na zakończenie tej serii. Miałam wiele obaw co do popularności serialu, że przyćmi książki i stanie się zbyt popularne. Na szczęście, to co dobre nie jest popularne. Niebawem skończy się rumakowanie pewnego hakera-stalkera, którego żywot uznany zostanie jako oferma losu, wrzód na tyłku. Jego opis: okularnik, z dużym brzuchem, bez zębów, wyłysiały od walenia konia przed monitorem. To początek mojej powieści i tak ten typ zostanie zapamiętany...

Mam trochę problem z oceną tej książki - niewątpliwie jest ona bardzo dobra, ale wyraźnie widać inspirację serią Dwory Sarah J. Maas. Jedna ze scen w zamku Regulusa (całkowicie zbędna dla dalszego przebiegu akcji) jest zresztą jawnym plagiatem sceny w pałacu Amaranthy z "Dworu Cierni i Róż". Po co to było? Serio, nie wiem... Cała reszta pomysłów autorki jest świetna - nawiązania do legend Arturiańskich, dobrze zbudowane postaci drugoplanowe (Caleb! ), cudowne przekomarzanki między siostrami i ich partnerami. Podobało mi się też, że bohaterowie przechodzą przemianę i dojrzewają, to w jakiś sposób je uwiarygodniało. Pomimo różnych zastrzeżeń zdecydowanie polecam tę serię fanom SJM (i nie tylko) - jeśli pokochaliście tamten klimat, ta seria również przypadnie Wam do gustu.

Nadal niesamowicie zadziwia mnie złożoność świata magicznego. Czyta się to trochę ciężko, ale sama historia oddaje. Niestety moje serce mówi tu enemies to lovers, więc jestem wielką fanką Daho, a Rudjek mnie ogromnie irytuje. Domyślam się, że historia kie potoczy się tak, jakbym chciała, ale i tak świetnie się bawię i uważam, że jest to bardzo niedoceniona trylogia.

Najlepsza z całej serii. Zakończenie przygód Teodosi. Ostatnia książką nabrała rozpędu i dużo się w niej działo. Jednak cieszę się że to już koniec. Nie była to porywająca historia, ale nie była też najgorsza. Jednak ciekawią mnie dalsze losy Artemisi, Sørena i Herona. Epilog mógłby być nieco inny pokazując trochę urywka z ich dalszego życia, jak sobie poradzili po tym wszystkim.

sama historia nie byla zla, ale ktokolwiek dal tej kobiecie tlumaczyc ksiazki dla doroslych powinien dostac kopa w "dupke"... tlumacz zrujnowal ksiazke ktora mogla byc dobra, ksiazka dla doroslych przetlumaczona na jezyk nastolatkow... "zlamas, patalach, ciagnij druta, troche sie pobilem, Andulvarek zrobil kupke", byly chwile gdzie niemal odlozylam ksiazke..."walnela go przez oslone az tak mocno, ze zrobilo sie piekne limo"...az tak mocno... "poprztykala sie ze swoim amantem-palantem i zdrowo mu przywalila" czy te zwroty brzmia jak Lucivar Yaslana? serio... poprztykala... limo... kupka... ten facet rozrywa ludzi na strzepy spojezniem, ma setki, tysiace lat na karku, oglady uczyl go Wielki Lord... a tlumacz sprawil ze brzmi jak Sebek spod monopolowego...

Dobrze się bawiłam! Oczarował (😉) mnie przedstawiony świat, drugoplanowi bohaterowie, relacje między nimi i wartka akcja. Niestety wątek romantyczny między głównymi bohaterami bardzo mnie sfrustrował. Przez co jestem zmuszona obniżyć ocenę. Zamierzam w dalszym ciągu przymykać na niego oko i dać szansę następnym tomom.

Ta opowieść zdetronizowała ukochaną przeze mnie serię Dwór Cierni I Róż Sarah J. Maas. Pochłaniałam wszystkie słowa, zdania, strony i rozdziały z wypiekami na twarzy. I nie ominęłam żadnego opisu,bo z jednej strony ciekawość mnie zżerała, a z drugie nie chciałam, by opowieść się skończyła. W tej części autorka kontynuuje losy poznanych bohaterów: Teriany, Marka, Lidii oraz Killiana. Wydarzenia rozgrywają się równolegle i ciągle jest akcja. Wiele intryg, w których bohaterowie grzęzną. Serce pęka, gdy co chwila ktoś z nich musi podejmować decyzje,które ich samych niszczą. Momentami można odnieść wrażenie, że zło ma zawsze asa w rękawie i zawsze wygra. Niezależnie czy to wschód czy zachód, czy to Kasjusz czy Rufina. Mimo tej beznadziei i życia z wiecznym poczuciem winy nasi bohaterowie zaczynają znajdować oparcie w sobie nawzajem. Fragmentami snują opowieści o swojej przeszłości. I zaczynają stawiać życie tej drugiej osoby ponad własne. A część o przejściu przez góry Teriany oraz Marka to niezwykła opowieść o sile miłości. Natomiast prawda o Lidii to już poprostu sztos. Pojawiają się nowe postaci ,które też potrafią namieszać i także skraść nasze serca, nawet jeśli są wyszkolonymi zabójcami. Książka nie kończy żadnej z historii, nadal z zapartym tchem czekam, jak autorka zakończy tą serię .A pewnie każdy czeka na zwycięstwo dobra nad złem, tylko że tutaj nic nie jest biało-czarne. No i może Ci bogowie jakoś jednak wesprą swoich wyznawców, bo póki co trochę słabo wypadają... Uwielbiam styl pisania autorki, kreowanie swiatów, wnikanie w serca i dusze postaci, subtelność intymnych chwil bohaterów. I nadal nie wiem, która para bohaterów jest mi bliższa. Wszyscy są cudowni.

𝙰𝚛𝚌𝚢𝚖𝚊𝚐 ★★★★★★★★★☆ Q: Jakie jest wasze największe odkrycie książkowe tego roku? [recenzja] Ceony Twill, młoda magini papieru, staje w obliczu ostatniej i najtrudniejszej próby. Po wydarzeniach z poprzednich tomów wciąż musi mierzyć się z konsekwencjami działań wrogich magów, a jednocześnie bronić siebie i swoich bliskich. Podróżuje, odkrywa tajemnice zaklęć, ryzykuje życie i podejmuje decyzje, które zaważą na jej przyszłości. W tej części stawka jest jeszcze wyższa niż wcześniej. "- Ilu mężczyzn może powiedzieć, że kobieta zakrada się im do serca? - zapytał. - Ale ja mogę. I jeśli się zgodzisz, chciałbym, abyś w nim pozostała." .... Jxhxhjd To było tak słodkie i urocze na koniec, że I can't. Kupowanie książek tylko po okładce jak widać, nie zawsze wychodzi źle. (dla wszystkich srok okładkowych ta trylogia sprawdzi się idealnie!) Jestem Z A K O C H A N A i żałuję, że to już koniec moich przygód z Ceony i Emery. Pokochałam bohaterów, świat i fabułę, która dla mnie mogła by się ciągnąć jeszcze dłużej. Nie spodziewałam się jednak, że historia tak mnie poruszy. Było tu wiele pisków radości i wzruszenia, dzięki dawce uroczych momentów między głównymi bohaterami. Nie brakowało, też scen pełnych emocji i zapierających dech w piersiach, jednak było warto. To właśnie te drobne sceny sprawiają, że książka tak bardzo zapada w pamięć.Bo książki są absolutnie cudowne i każda minuta spędzona w tym świecie zostanie ze mną na dłużej. Osobom, kochającym młodzieżówki fantasy, tajemnice, niebezpieczeństwo i romans age gap w tle - ta historia z pewnością przypadnie do gustu!

Tyle tu się działo, że mam wrażenie, że aż za dużo. Jednak na plus muszę dać to, że wszystkie wątki zostały domknięte oprócz tych, które przechodzą dalej na kolejne tomy w serii. Problem Adama i Mercy był przejmujący. Mamy trochę wgląd na ich związek, że nie jest on idealny nie tylko pod kątem tego, że Mercy to córka Chaosu i wpada non stop w kłopoty czy to z własnej nadgorliwości czy jej umiejętności i chcąc nie chcąc sprowadza na swoim bliskich śmiertelne niebezpieczeństwo. Ale pod kątem całkowicie ludzkim, że oboje mają wady. Oboje są o siebie zazdrośni, Adam jest przewrażliwiony na punkcie bycia niebezpiecznym potworem, Mercy że jest niewystarczająca dla niego. Podoba mi się to, że skupiamy się też na relacji między Adamem i Mercy. Podoba mi się, że wraz z kolejnymi tomami są nam bardziej przedstawiane postacie, w tym przypadku George i Kelly. Dowiadujemy się że w stadzie jest Luke, nie słyszałam o nim wcześniej. Bardzo chętnie przeczytałabym coś z ich punktu widzenia. Całą watahę uwielbiam. Szczególnie Bena i George'a. Główny wątek i antagonista... Tu mam lekki zgrzyt. Mercy zaczyna mi się wydawać postacią o niewyobrażalnych umiejętnościach i wiedzy oraz nienagannym instynkcie. Wyślizguje się z tarapatów dosłownie na łucie szczęścia. Zawsze wie co powinna zrobić lub powiedzieć. Nie myli się przez co przestaje być wiarygodna jako kobieta, która jest tylko kojotem, a nie siłą, jak wilkołak. To właśnie wilkołaki wydają mi się w tym momencie bardziej podatne na słabości niż Mercy. Jaką słabość ma Mercy? Jest krucha, jak człowiek? No ma siniaki i złamany nos, i co z tego? Wilkołaki wiją się z bólu aż do nieprzytomności, umierają niemal zapomniane (Paul, Peter), są wrażliwe na srebro i mieszankę srebra z ketaminy, podatne na magię wiedźm i Bóg wie co jeszcze, a Mercy jest czysta, jak łza. Ma tylko wampira stalkera i kostur który wyraźnie ją lubi, bo co jakiś czas wraca do niej kiedy ma na to kaprys. Ja domyśliłam się kim jest Dymowa Bestia w momencie kiedy wspomniano o umowach i to tylko dlatego, że nie znałam innego takiego stwora z legend i mitów, aby te fakty połączyć. Uważam, że te wątki powinny być oddzielone. Skupić się na problemie Adama i pokazać bardziej jak to wpływa na stado, ponieważ oprócz wspomnienia niepokoju i rozdrażnienia członków watahy, nie mamy jasnego obrazu. A sprawa z Podgórzem i Dymiąca Bestią jako osobny tom. Nic dziwnego, że ta część była tak chaotyczna skoro tyle Mercy i stado miało na głowie. Powiedźcie mi na czym w końcu polega płodność wilkołaków? Bo mam mind blowing. Myślałam, że wilkołaki w ogóle nie zachodzą w ciąże. Potem, że tylko kobiety nie mogą, bo nie doniosą ciąży. Więc teoretycznie mężczyźni mogą zapładniać. Ale okazuje się, że nawet w tej kwestii nie jest to łatwe, bo...? W sumie nie wiem. No bo w zasadzie wilkołak jest ożywionym gorącym trupem mimo, że ma te same potrzeby co żyjąca istota? Zastanawiałam się w sumie czemu Mercy jeszcze nie zaszła w ciążę skoro tak często ze sobą sypiają. Nie mniej jednak świat wykreowany przez P. Briggs i fakty ze społeczności watahy wilkołaków są na tyle interesujące, że to lore pozostaje moim ulubionym. Nie zmienia to faktu, że autorce zaczną kończyć się mity i legendy do wykorzystania. Czekam, aż do stada dołączy smok i jakiś kotołak lub zmiennokształtny w rysia lub pumę, a jakiś wilkołak zwiąże się z wiedźmą, bo zaczynam wierzyć, że to będzie możliwe. Moim zdaniem seria stara się trzymać poziom i nie jest źle, ale ten tom nie jest moim lubianym. I to mimo wątku Adama i Mercy, który mi się podobał chyba najbardziej z całego tomu. Tu musi coś konkretnie tapnąć. W końcu wojna Pradawnych z Szarymi Panami i z Podgórzem za pasem, a pewnie wampiry zacierają ręce, szczególnie Bonarata w Europie.

"Droga wiedzie przez sen" to trzecia część serii Kariny Bonowicz, opowiadającej o siedemnastoletniej Alicji Kujadynowicz. Nie jest to książka, którą można zaliczyć do najlepszych. Nie jest to książka którą można zaliczyć do najgorszych. Gdybym miała oceniać ją jako krytyk, moja opinia na pewno byłaby niższa. Jednak ja oceniam jako czytelnik i dlatego daję 9. Ta powieść opowiada o dziewczynie, która straciła rodziców. Trafiła w dziwne środowisko dziwnego miasteczka, w którym jedyne, co wiadomo na pewno, to to, że nic nie wiadomo i wszytko jest "dziwne". W tym miasteczku nie ma słowa "niemożliwe". Wszytko jest możliwe, a to, co jest najbardziej absurdalne, jest najbardziej prawdopodobne. Wydarzenia tej części są bardziej niespodziewane, niż poprzednie części, odwracają wiele z tego, czego dowiedzieliśmy się wcześniej. Z jednej strony tę książkę można uznać za słabą. Ale czytałam wiele gorszych książek i mogę stwierdzić, że ta ma więcej głębi niż widać na pierwszy rzut oka. Postacie są różnorodne i niespodziewane. Nie ma wyraźnego podziału na dobrych i złych. Nie ma prostych stron. Są tylko układy i zależności, przez co świat jest bardziej realistyczny. Relacje nie są osłodzone i nienaturalnie bliskie, nie ma bezgranicznego zaufania, nawet, a może przede wszystkim, w rodzinie. W tej opowieści pokazane są różne strony postaci - dobra i zła. Nikt nie jest prosty. Jak w prawdziwym życiu. Niczego nie wiadomo do końca. Jak w życiu. Książka jest wciągająca. Czytając, zagłębiasz się w wykreowany przez autorkę świat i zapominasz o reszcie świata. Zdecydowanym plusem jest zakończenie otwarte - wszytko, do czego dążymy śledząc fabułę pozostaje niewiadomą. Nie wiemy, jak toczą się dalej losy bohaterów, ani jaki jest koniec tej historii. Chętnie przeczytałabym kolejną część, jeżeliby się pojawiła. Jednak tak jak jest, moim zdaniem, mogłoby pozostać. W ten sposób każdy może ułożyć swój ciąg dalszy, w zależności od tego, jak widzi główną bohaterkę. Ta z pozoru łatwa opowieść, może być impulsem do rozważań nad ludzką naturą. I właśnie dlatego daję 9. Nie określiłabym tej książki słowem "dobra" lub "mądra". Ale nazwałabym ją "fajna", "ciekawa", "super", "świetna" lub nawet "realistyczna", mimo, że jest fantastyką. "Droga wiedzie przez sen" nie należy do gatunku pustych, nic niewartych opowieści. Ona coś wnosi, mimo że z pozoru jest tylko "głupią" powieścią dla młodzieży. Jest to powieść, która daje możliwość rozwoju i głębszego spojrzenia.

Gildia Zabójców to książka, która zdecydowanie nieźle namieszała mi w głowie, jeśli chodzi o ocenienie jej. Na początku bardzo ciężko było mi wejść w historię, ale to bardziej wina tego, że nie czytałam w ostatnim czasie żadnej książki, której akcja dzieje się we współczesności. Nagle z majestatycznych zamków, smoków, strasznych potworów czy też klimatycznych XIX-wiecznych miast przenoszę się do Krakowa XXI wieku. Spory przeskok nie? Co do akcji… Hm, no tu coś mi nie grało. Kocham książki, w których ciagle coś się dzieje. Tutaj na rozwój konkretnych wydarzeń trzeba trochę poczekać. Książka rozkręca się baaardzo powoli, ale dzięki temu możemy bliżej poznać główną bohaterkę i to co „siedzi” w jej głowie. No ale dla mnie to jednak było zdecydowanie za wolno. Jeśli chodzi o bohaterów to bardzo polubiłam Alyssę i to jakie zmiany zachodzą w jej zachowaniu przez całą książkę. Kitsune wydaje się być dobrym ziomkiem i fajnie się o nim czytało. Za to Oliwier? To ten typ bohatera, który cały czas denerwuje, ale bez niego nie byłoby dramy. A co do koreańskiego boysbandu, który w zabawnie losowy sposób pojawia się w życiu Alyssy… Jest to dosyć specyficzny element jak na motyw przewodni książki, którym są płatni zabójcy, ale poprowadzone było to w całkiem fajny sposób. Ogólnie książka mi się podobała, a po drugi tom pewnie sięgnę jakoś niedługo. Coś czuję, że to w nim rozkręci się prawdziwa akcja, a to tutaj to było tylko wprowadzenie do naprawdę zakręconej i być może dobrej historii.

Zaczęłam odróżniać dwóch z pięciu braci Abklętych, jest sukces! Rome i Ares wyszli zatem na prowadzenie w moim zestawieniu ulubieńców. Po tym tomie jestem mega ciekawa jak namiesza w świecie bogów nasza przeklęta Willa. Interesująco przedstawia się również poznany bliżej bóg neutralności. Choć rozwiązania niektórych problemów przychodzą bohaterom aż nazbyt łatwo to najważniejsze są po prostu przezabawne interakcje między nimi oraz otoczeniem. Fani zapierających akcji fabularnych mogą poczuć rozczarowanie.

No powiem szczerze że takiego zakończenia się nie spodziewałam...szok. Teraz muszę tylko wytrzymać do odbioru trzeciej części z biblioteki żeby poznać dalsze losy bohaterów. Mam nadzieję że wyjaśni się sytuacja pomiędzy Lidią i Terianą. Fajnie też by było jakby Lidii plan doszedł do skutku ale marne są na to szanse po tym czego się dowiedziałam na końcu "Mrocznego Nieba".

Jako czytelniczka, która stawia niepewne kroki w świecie fantasy, widzę, że "Miasto mosiądzu" wysoko postawiło poprzeczkę innym tytułom. Ledwo wierzę, że ta książka jest debiutem autorki. Świat, jaki wykreowała, nie jest banalny, ma swoje podstawy i niuanse, bohaterowie nie są jednoznaczni, a te opisy... Jejku, były tak plastyczne, że moja wyobraźnia bez problemu budowała daną scenę. Czy to była egzekucja, ucieczka czy scena walki, miałam wrażenie, że jestem w środku. I te opisy ani trochę nie męczyły. A ja nie jestem ich wielką fanką w książkach. Sama fabuła była świetna. Co mogę więcej dodać? Nic. Intrygi, polityka, magia... Jejku. Wciągnęłam się od pierwszych stron, a samo to, że miałam do czynienia z kulturą arabską i elementami religii muzułmanskiej, tym bardziej podsycały mój zachwyt "Miastem mosiądzu". Całe szczęście, że kupiłam od razu całą trylogię 😅 Biorę się za drugi tom. Bo chcę wiedzieć, co będzie dalej.

Ogólnie książka nie jest zła, ale naprawdę potrzeba było sporo samozaparcia, żeby przebrnąć przez pierwszą połowę. Na początku jest... może "nudna", to trochę za mocne słowo, ale zdecydowanie mało zajmująca. Nawet jak na romans, to bardzo niewiele się dzieje, zaś magii jest tyle, co kot napłakał. Dopiero z czasem się zaczyna rozkręcać. Ostatecznie, zwłaszcza pod koniec, książka mnie wciągnęła. Mam nadzieję, że kolejne tomy będą lepsze. Po przeczytaniu tomu drugiego: Warto się przemęczyć przez ten słaby początek, bo drugi tom jest lepszy!