Ogarnąć czas. 25 sposobów na produktywność dla wiecznie zajętych i dorosłych z ADHD

Trochę poradnik, trochę książka edukacyjna opisująca opisująca ból oraz jego różne czasami bardzo zaskakujące przyczyny podając wszystko na podstawie przypadków z którymi się spotkał. Kończy ją lista zaleceń jak sobie radzić zarówno prewencyjnie jak i intencjonalnie w sytuacjach w których się już pojawił.

Książka jest świetna! W sposób krótki i zwięzły przedstawia z czym borykają się osoby z ADHD i co mogą one zrobić aby lepiej się zrozumieć i lepiej funkcjonować. Sama mam ADHD i chciałam kupić książkę, która pomoże mi wytłumaczyć innym na czym to polega. Przeglądałam różne książki, ale każda miała złożone teksty na kilka stron i całkiem przypadkiem, akurat ta książka trafiła do mych rąk i pomyślałam -idealna! Krótko, zwięźle, na temat plus są obrazki- lepiej być nie mogło. Jak zaczęłam czytać to od razu uśmiechnęłam się pod nosem bo czytając że autorka sama ma ADHD od razu wiedziałam dlaczego ta książka spodobała mi się najbardziej, po prostu jest napisana przez kogoś, kto wie jak osobie z ADHD, będzie to najłatwiej przyswoić. Bardzo fajna książka polecam aby pomóc sobie lub żeby wyjaśnić innym o co chodzi :)

Było to moje pierwsze spotkanie z autorem. Terrence Real jest twórcą modelu terapii zwanej Terapią Relacyjnego Życia. Zaletą tej pozycji książkowej jest zrozumiały język, bez zbędnych zawiłości. Czytamy sprawnie, nie przysypiamy w trakcie. To duży plus dla tego poradnika. W książce autor przytacza liczne przykłady par jakie pojawiły się w jego gabinecie. Dużo czasu poświęca na pokazanie dzieciństwa bohaterów, wspomina także trudne wydarzenia i traumy oraz ich późniejszy wpływ na daną osobę a tym samym na związki jakie tworzy. Dla niektórych czytelników część problemów może być mało interesująca (np. kwestie rasizmu itd.) jednak mniej nas one dotyczą w Polsce. Dla mnie to była ciekawa perspektywa i wartość dodana książki. Patrzymy za rada autora na związek jako na MY, a nie na oddzielne byty Ty i Ja. Jest to jednocześnie zaleta tej książki jak i jej wada. Z jednej strony możemy poszerzyć perspektywę, że nie zawsze moje musi być na wierzchu. Jednakże miałam wrażenie, że to my w książce dominuje i nadmiernie przesłania potrzeby jednostki. Terrence dużo skupia się na ja, moi pacjenci, moja autorska metoda, moja relacja z żoną, ja jestem taki i siaki, ale moja metoda powoduje, że się zmieniam. Troszkę to wszystko grubymi nićmi szyte. Wygląda to troszkę tak: my jest najważniejsze. Ja i Ty nie daje bliskości tylko MY i do tego podstawiamy historie pacjentów, którzy do tej tezy pasują. Dziwiło mnie, że Ci pacjenci jakoś mało się buntują i idzie to tak dosyć gładko, a jednak przebudowanie związku i myślenia to długa i etapowa praca. Dla mnie książka trafia do kategorii meh ani tak ani nie. Jednak nie można książce odmówić jej zalet, gdyby nie to nadmierne skupienie na MY, które jak dla mnie nie ma mocy sprawczej uleczenia wszystkich związków w kryzysie oceniłabym tą pozycję wyżej.

Tytuł jest raczej chwytem marketingowym, ale większość potencjalnych czytelników jest chyba tego świadoma, że samodzielne terapeutyzowanie się jest raczej ryzykowne. Czym innym jest zrozumienie pewnych mechanizmów i niespodzianek, jakie robi nam mózg, a na które dajemy się nabrać, nawet jeżeli mamy pewną podstawową wiedzę psychologiczną. Można przypomnieć sobie (lub poznać) podstawowe problemy psychologiczne, z jakimi mierzy się na którymś z etapów życia większość z nas. W części praktycznej autorzy proponują ćwiczenia, mogące być pomocą. Nie zaskoczyła mnie ta pozycja, ale nie odrzucam jej. Wspomniane w innych opiniach liczne odnośniki odsyłające do opisanych w innych miejscach sytuacji są rzeczywiście irytujące, szczególnie podczas czytania w wersji elektronicznej.

Zdecydowanie lepsza książka tego autora niż "Otoczeni przez idiotów" gdzie czytanie tej książki to była dla mnie męka. Ta książka zdecydowanie lepiej się czyta i fajnie objaśnione są typy wampirów energetycznych. Nawet muszę stwierdzić ,że czytając dany opis "wampira" od razu miałem skojarzenie osoby, którą znam na codzień. Myślę,że warto przeczytać.

Autorka rozpoczyna swoją opowieść od osobistej (i bardzo przejmującej) historii, dlaczego w pewnym momencie musiała postawić swoje granice, w czym jej pomogły i przed czym ją nadal chronią. Zdradza, iż osobiste wyzwanie przerodziło się w jej powołanie i pasję: teraz uczy innych, jak podążać w stronę wolności, jak egzekwować respektowanie naszych granic. Ponieważ "inni zawsze biorą tyle, na ile pozwolimy pozwolimy" , autorka wskazuje na wagę umiejętności odczytywania naszych potrzeb, wsłuchiwania się w sygnały z naszego ciała, rolę jasnego języka w komunikacji i konsekwencję w trwaniu przy podjętej już decyzji. Porusza temat poczucia winy, naszych, utrwalonych skryptów stawiania granic i zagadnienie pracy na przekonaniach. Mówi też o samoograniczeniach. Różnicuje sposób postępowania w zależności od osoby (rodzina, znajomi, sąsiedzi) jak i w odniesieniu do sytuacji. Podaje recepty, jak przy stawianiu grani zadbać o siebie. Zagadnienia omawia, podając konkretne przykłady z życia.

Czytałam ją będąc w terapii i była fajnym uzupełnieniem wiedzy. Może sam tytuł „małe traumy” nie jest do końca odpowiedni, ale autorka bardzo przystępnie opowiada o emocjach i myślę, że każdy jest w stanie w mniejszym bądź większym stopniu znaleźć w niej coś dla siebie.

Książka mi się podobała. Pokazuje jak może wyglądać życie i związki osób z ADHD. Ciekawie było poznać perspektywę również tej neurotypowej strony relacji na te same sytuacje. Nie traktowałabym tego jako poradnik, raczej luźną lekturę poszerzającą nieco perspektywę. Dla kogoś kto w ogóle nie jest zaznajomiony z tematem ADHD wiele poruszanych kwestii może być wręcz zaspakajające, a nawet niewiarygodne.

Susie Moore w 143 radach przedstawia, jak można pracować nad własnym rozwojem w kontekście nauki łatwiejszego i lżejszego życia (ujęte z grubsza), bez stresu, a przynajmniej przy mocnym jego ograniczeniu na podstawie między innymi własnych doświadczeń oraz historii z gabinetu jej pacjentów.  Każda z tych zasad jest możliwa do wykonania w zasięgu ręki. Nie trzeba tej książki czytać wedle kolejności, można ją czytać według dowolności i losowości.  Z jednej strony jest to forma jednego z licznych poradników z zakresu samorozwoju, czyli Czytelnik zapewne nie odkryje nic nowatorskiego z dotychczasowych podobnych przeczytanych lektur, ale to chyba rozbrajająca forma, ujęcie tych przemyśleń jest takie urocze, z pozytywnością bijącą od autorki, a więc tym bardziej te treści do mnie przemawiają, wręcz je chłonę z niezwykłym spokojem wewnątrz. Napisana lekkim piórem, z wyczuwalnym poczuciem humoru, swobodą i wesołością bijącą od autorki.

Trochę mnie ta książka zmęczyła, chociaż zła nie jest. Zastosowano tutaj zabieg wykorzystany już w wcześniejszych pozycjach K. Miller: najpierw mamy opis "przypadku", a potem autorki go omawiają i analizują. I w tych opisach był dla mnie problem, ponieważ były zbyt długie, szczególnie w stosunku do analiz. Wydaje mi się, że poprzednich książkach proporcje były odwrotne. Poza tym takie czytanie historyjek jedna po drugiej samo w sobie mi nie odpowiadało - to trochę jakbym zabrała się za lekturę zbioru opowiadań, a nie poradnik psychologiczny. Zabrakło mi też informacji na temat źródła i autorstwa tych historii - czy zostały wymyślone przez panie Miller i Bimer na potrzeby książki, a jedynie zainspirowane życiem (np. doświadczeniami z gabinetu i grup)? Czy były w 100% prawdziwe?

Yung Pueblo to pseu­do­nim ar­ty­stycz­ny pi­sa­rza Diego Pe­re­za, co znaczy młodzi ludzie. Dobra książka, z przemyśleniami na temat uzależnień i tego przysłowiowego dna, jakiego trzeba dotknąć, by się podnieść. Polecam, ale wymaga skupienia bo czyta się dość wolno.

„Matka to pierwszy świat, jaki poznajemy, ale dla niektórych ten świat od początku jest pełen pułapek i cieni”. Postacie tej książki to miliony anonimowych czytelniczek i czytelników, którzy w dorosłym życiu wciąż zmagają się z echem krytycznych uwag, emocjonalnego chłodu lub nadmiernej kontroli ze strony najbliższej osoby. Hanna Alderete w swojej publikacji „Toksyczne matki” nie kreśli fikcyjnej fabuły, lecz tworzy swoisty poradnikowy przewodnik po trudnych relacjach, próbując nazwać mechanizmy, które ranią dzieci, a później rzutują na ich dorosłe związki i poczucie własnej wartości. Autorka skupia się na różnych typach toksycznych zachowań – od matki narcystycznej, przez wieczną ofiarę, aż po tę, która nigdy nie pozwala swojemu dziecku dorosnąć. Trzeba przyznać, że to książka poprawna, rzetelnie porządkująca podstawową wiedzę z zakresu psychologii relacji, ale nieoferująca głębi, która wyróżniałaby ją na tle dziesiątek podobnych tytułów dostępnych na rynku. Hanna Alderete napisała tekst, który może być dobrym „pierwszym krokiem” dla osób zaczynających przygodę z autoterapią, ale dla bardziej wymagającego czytelnika okaże się zbyt uproszczony. Największym atutem książki jest jej przejrzystość i przystępny język. Alderete unika hermetycznego żargonu, tłumacząc skomplikowane procesy psychiczne w sposób zrozumiały dla każdego. Podział na konkretne typy matek pozwala szybko zidentyfikować własne doświadczenia, a liczne przykłady z praktyki gabinetowej pomagają poczuć, że nie jest się odosobnionym w swoim bólu. Struktura: Książka jest logicznie poukładana, co ułatwia poruszanie się po trudnych tematach. Ćwiczenia: Autorka stara się dać czytelnikowi konkretne narzędzia do pracy nad sobą, co zawsze jest wartością dodaną w poradnikach. Warsztatowo publikacja jest solidna, ale brakuje w niej autorskiego „pazura”. Większość tez i porad to bezpieczne schematy, które można znaleźć w klasykach gatunku (jak u Susan Forward). Styl jest momentami zbyt chłodny, niemal instruktażowy, co sprawia, że emocjonalny ciężar tematu nie wybrzmiewa tak silnie, jak powinien. Brakuje tu świeżego spojrzenia na dynamicznie zmieniające się relacje rodzinne w XXI wieku. Biorąc wszystko pod uwagę, to lektura solidna, ale „bez szału”. Sprawdzi się jako elementarz dla osób, które dopiero zaczynają rozumieć, że ich relacja z matką była trudna, jednak nie należy oczekiwać od niej przełomowych odkryć.

"Emocjonalne wsparcie dla kobiet z ADHD" autorstwa Michelle Frank i Sari Solden to książka, która porusza temat ważny, ale niestety nie do końca spełniła moje oczekiwania. Choć nie mam formalnej diagnozy, wiele z opisanych schematów zachowań rzeczywiście przypominało moje doświadczenia, co sprawiło, że poczułam się bardziej zrozumiana. Jednak samo wsparcie, którego oczekiwałam, było trudne do odnalezienia w tej książce. Początkowe rozdziały czytało mi się ciężko, momentami czułam, że mijam się z treścią, która nie była tym, czego szukałam. Owszem, książka uświadamia, jak ważne jest łagodniejsze podejście do siebie – i to jest jej największy atut. Niestety, część rozdziałów musiałam pominąć, bo nie były dla mnie. Oceniam ją na solidne 6/10 – nie dla każdego, ale może trafić w potrzeby bardziej zorientowanego czytelnika.

Książka towarzyszyła mi przez cztery miesiące. Nie czytałam jej jednym ciągiem, ale wracałam do niej małymi fragmentami. I myślę, że właśnie w taki sposób najwięcej mi dała. Gdyby przeczytać ją od razu, można odnieść wrażenie, że wciąż mówi o tym samym. Dla mnie jednak te powtórzenia były momentami zatrzymania i zastanowienia się nad sobą. Autorka przypomina, że moje życie jest w moich rękach. Że szczęście nie zależy od innych ludzi, tylko ode mnie i od tego, jak interpretuję rzeczywistość. Uświadomiła mi też, że nie każda myśl jest prawdą, bo mózg potrafi nas „okłamywać”, a utrwalone schematy myślenia wcale nie muszą nas definiować. Skoro jest plastyczny, to znaczy, że naprawdę możemy wiele zmienić. Możemy zrezygnować z „wgranych” nam wzorców zachowań, ale tylko jeśli podejmiemy decyzję, że tego chcemy. Czytając po jednym lub dwóch rozdziałach naraz i dając sobie czas na refleksję, zaczęłam wyciągać z niej konkretne wnioski dla siebie. Właśnie dlatego oceniam ją wysoko. To książka, która może realnie pomóc w pracy nad sobą, jednak tylko wtedy, gdy czytelnik naprawdę chce się zatrzymać i przemyśleć jej treść. Nie polecam czytania jej jednym tchem. Fabuła jest tu znikoma, bo nie o nią chodzi. To raczej zbiór najważniejszych myśli podanych w przystępny sposób. Choć przyznam, że 50 lekcji w zupełności by wystarczyło, by uniknąć powtórzeń ;) Podsumowując: dla mnie była to wartościowa lektura i polecam ją tym, którzy są gotowi na odrobinę autorefleksji.

63/52/2025 "Przyjaźń w czasach samotności. O znaczeniu i budowaniu więzi w dorosłym życiu" dr Marisa G. Franco Filia na Faktach #recenzja #współpracarecenzencka #współpracabarterowa #przyjaźń #więzi #filianafaktach O przyjaźni "Przyjaciel to ktoś, kto zna melodię twojego serca i potrafi ci ją przypomnieć, gdy sam zapomnisz słów." ~ C.S. Lewis.  Przyjaźń, przyjaciele, chyba każdy człowiek na ziemi rozumie, czuje, wie jak są ważni w życiu. I o przyjaźni właśnie opowiada nam doktor Franco w swojej publikacji. Książka jest dość obszerna jak na tego rodzaju literaturę, ale dzięki temu jak autorka płynnie prowadzi nas przez dane zagadnienia, dzięki jej przystępnemu stylowi i braku naukowego nadęcia, dzięki historiom zwykłych ludzi przytaczanych przez nią podczas omawiania danej kwestii lektura tej publikacji jest przyjemnością i nie odstrasza czytelnika od siebie, a wręcz odwrotnie zachęca do dalszej lektury. "Przy­jaźń tępi kły ży­cio­wym za­gro­że­niom." Autorka omawia tu jak przyjaźń zmienia nasze życie, jaki wpływ ma na nas, na nasze życie, dlaczego przyjaźń ma znaczenie, podkreśla, że sprawia, że dzięki niej jesteśmy empatyczni, czujemy się w pełni sobą, że przyjaźń nas uzupełnia, że dzięki przyjaciołom stajemy się bardziej przyjacielscy, porusza teorię przywiązania w przyjaźni i jej potęgę. Przeczytamy tu także o stylach przywiązania, mianowicie o bezpiecznym, niepewnym, unikowym. W drugiej części książki znajdziemy sposoby na znalezienie i utrzymanie przyjaciół. Druga część pokazuje nam, że w życiu potrzebne są nam także inne relacje, nie tylko miłość, że przyjaźń jest rów­nie ważną relacją i że gdy relacja miłości się rozsypuje warto mieć przy sobie przyjaciół, którzy nas w takich chwilach wesprą i pomogą. "Z per­spek­ty­wy czasu ża­ło­wał, że do chwili roz­sta­nia nie zna­lazł przy­ja­ciół. Czuł się jak wrak i za­my­kał się w sobie na samą myśl o wy­cho­dze­niu do ludzi." By łatwiej znaleźć przyjaciół należy zakładać, że ludzie nas lubią, że nastawieni są oni do nas pozytywnie. Trzeba umieć przejąć inicjatywę, podejść, przywitać się, zacząć rozmowę. „Jakże śmia­ły staje się czło­wiek, gdy jest pe­wien, że jest ko­cha­ny”, po­wie­dział kiedyś Freud." Autorka omawia temat wrażliwości, pokazywania swoich uczuć, bycia autentycznym w relacji, ale także by nie przesadzać i nie być zbyt wylewnym. Potrafić być otwartym, ale otwierać się tylko przed ludźmi, którzy na to zasługują. "(...)wbrew prze­ko­na­niom pa­nu­ją­cym w naszej kul­tu­rze przy­jaźń jest rów­nie ważna jak inne związ­ki." Autorka omawia tu także zagadnienie gniewu, złości, konfliktu w przyjaźni. Wyróżnia terminy gniewu rozpaczy i nadziei, podkreśla, że czasem gniew może wzmocnić przyjaźń, gdy spokojnie omawiamy z przyjacielem to co nam przeszkadza, a nie tłumimy gdzieś w sobie nasze negatywne emocje, gdy jesteśmy otwarci nie tylko na swoje potrzeby, cele, ale dostrzegamy cele, potrzeby naszego przyjaciela, to łatwiej będzie nam być otwartym i dogadać się z nim w sprawach, które was dzielą, bądź przeszkadzają. Poruszane jest tu również zagadnienie ofiarności w przyjaźni, która jest dobra, dopóty, dopóki nie prowadzi do zatracania siebie i przeradza się w ofiarność toksyczną. W ostatnim rozdziale dowiemy się natomiast jak okazywać uczucia, miłość, czułość w przyjaźni, że takie okazywanie uczuć jest ważne dla przyjaźni i że nie ma w tym nic złego, ani zdrożnego, i że nie wszystko sprowadza się do relacji romantycznej czy miłości seksualnej. Że prawdziwy przyjaciel powinien kochać cię takim, jakim jesteś. "Przyjaźń w czasach samotności" to naprawdę warta uwagi publikacja i myślę, że dobrze jest ją przeczytać. W świecie, który nas dziś otacza, a przyjaźnie sprowadzają się coraz częściej tylko do posiadania znajomych na portalach społecznościowych będzie to dobre przebudzenie by zadbać o swoje prawdziwe, realne przyjaźnie, a także by potrafić zdobyć nowe, warte uwagi i poświęcenia. "Spo­śród 106 czyn­ni­ków wpły­wa­ją­cych na de­pre­sję brak za­ufa­nej osoby znaj­du­je się na pierw­szym miej­scu. Sa­mot­ność jest bardziej zgub­na niż zła dieta czy brak ruchu i rów­nie nisz­czą­ca jak pa­le­nie piętnastu pa­pie­ro­sów dzien­nie. Przy­jaźń dosłow­nie ra­tu­je nam życie." Polecam Wam lekturę tej książki. Bardzo ciekawa, dotykająca współczesnych problemów. Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Filia na Faktach.

Porządne źródło wiedzy o IBS. Autorka zawarła w książce podstawowe informacje o tej czynnosciowej chorobie jelit, wyjasniajac mozliwe przyczyny a takze sposoby leczenia. Myśle, że moze przyniesc pewnego rodzaju spokoj i ulge osobom zmagajacym sie z IBS a takze nadzieje na to ze da sie ogarnac zespol jelita drazliwego.

"Silna psychika nie polega na tym, że nigdy nie czujesz obaw czy przytłoczenia i nigdy nie ulegasz przeciążeniu, smutkowi czy nawet jakiejś formie depresji, ale na tym, że potrafisz na powrót odzyskać równowagę ..." W ten sposób autor obala mit rozumienia silnej psychiki jako niewzruszonej, niezachwianej, obojętnej wobec problemów dnia codziennego postawie czy też pewnej nieustępliwości bądź sztywności. W niezwykle przystępny sposób (stosując kolory;) opisuje naszą strefę komfortu i okresowe z niej "wytrącanie" nas za sprawą rozmaitych trudności. W zależności od sytuacji, w której się dana osoba się znajduje, wskazuje na efektywność udzielanych przez otoczenie rad. Na konkretnych przykładach uczy dystansu, zmieniania sposobu myślenia o danym "kłopocie". Podpowiada, jak uruchomić nasze zasoby i podążać w stronę cenionych przez nas wartości. Radzi, jak nie odbierać sobie sił witalnych "narzekaniem" czy "umniejszaniem swojej wartości i niedocenianiem zalet". Rekomenduje, aby nie unikać trudności (... a może nawet czasem wzbudzić sobie myśl, że czegoś czego nie chcemy, właśnie chcemy...). Wzbudza refleksję, czy w danym przypadku nie warto trochę obniżyć oczekiwania. A przede wszystkim analizuje sam mechanizm działania stresu; odbioru informacji, naszego reagowania i interpretowania danego wydarzenia. Książka jest bardzo lekko napisana, niezwykle praktyczna i motywująca!

Książkę przeczytałam od razu po jej otrzymaniu w marcu, ale wracałam konsekwentnie każdego miesiąca lata aby przypomnieć sobie - co mogę dla siebie zrobić? Szanuję Ninę za lekkość mówienia o ajurwedzie - śledzę jej poczynania, wiem że ma sporą wiedzę, którą mogłaby zamącić czytelnikowi w głowie, ale wybiera solidnie podbudowaną prostotę. Nie ma tutaj też tonu narzucania sztywnych zasad i człowiek nie czuje się osaczony, co jest dla mnie wielkim plusem. Jeśli ktoś szuka ciężkiego podręcznika ajurwedy może czuć się rozczarowany, ale jako wprowadzenie czy też uzupełnienie- super!

Już na samym początku chciałabym zaznaczyć jedną rzecz: nie, to nie jest książka o ,,takim" czytaniu w myślach o jakim na początku sobie pomyśleliście lub zakładaliście. Książka składa się z 12 rozdziałów, każdy z nich jest poświęcony odrębnemu tematowi, który składa się nie tylko wiedzę o dostrzeganiu tego, co na pierwszy rzut oka zdaje się być niewidoczne, ale także zawierają ciekawą i przydatną wiedzę, którą można wykorzystać nie tylko przy ,,czytaniu w myślach"., ale też zwyczajnie w codzienności. Jak można zobaczyć emocję zanim ta się pojawi? Jak zrobić dobre wrażenie na pierwszym spotkaniu? Jak stać się wykrywaczem kłamstw? Jak stać się mistrzem podrywu? Na te wszystkie pytania znajdziecie odpowiedzi w tej właśnie książce. Bardzo dobrze czytało mi się tą książkę i z pewnością jest ona dobra dla wszystkich ciekawych i głodnych wiedzy. Polecam.

Jako dzieci łatwo nam było się zachwycać. Wszystko było nowe, piękne, zachwycające. Gdy dorastamy, powoli wszystko już blaknie, staje się znane, nie ma niespodzianek, nie ma zachwytów. A przecież właśnie zachwyty sprawiają, że nasz umysł kwitnie, odpoczywa, zachwyty są iskierką motywacji, dają energię. Katherine May w bardzo spokojny, łagodny sposób prowadzi nas z powrotem do zauroczenia światem.