Odurzeni. Naziści, CIA i sekretna historia psychodelików

Wojna to straszna rzecz. Myślę, że każdy powinien sięgnąć po tego rodzaju książkę kiedy myśli, że chciał by być na froncie lub walczyć. Dzisiejsza wojna różni się od wszystkich dotychczasowych wojen. Postęp techniki szybko weryfikuje, że żołnierz jako piechota jest z dnia na dzień coraz łatwiejszym celem do zabicia. W książce mamy ukazane szereg historii naszych rodowitych ochotników. Ich doświadczenia i przeżycia a ostatecznie i przemyślenia.

O książce jak i jej autorze dowiedziałem się z ciekawego artykułu pt. „Woda na młyn Putina” [nr 7/2026 r.] w tygodniku „Wprost”. Wynika z niego, że większość materiałów o sytuacji w Rosji, np. vlogerów kręcących filmiki na potrzeby internetu, szczególnie „Kanału Zero” jest kontrolowane m.in. przez rosyjskie służby jak FSB. Tekst nie jest długi i zawiera wypowiedzi autora „Oddziału chorych na Rosję”. Maria Wiernikowska dla „Kanału Zero” zrealizowała serię reportaży z Rosji. Na razie wyemitowano odcinek z Kaliningradu, który w mediach rozpętał burzę. Pełne półki w sklepach, nowoczesna Mo­skwa, olśniewające zabytki Sankt Pe­tersburga. Rozmowy ze „zwykłymi” Rosjanami o sytuacji w kraju, a nawet wojnie. To widzimy w relacjach polskich vlogerów i dziennikarzy, któ­rzy pojechali do Rosji. O tym, jak powstają ta­kie materiały, opowiada w podcaście „Rozmowa Wprost” DR KUBA BENEDYCZAK, analityk PISM. - To jest kontrolowane – zaznacza. Nie tylko Maria Wiernikowska z „Kanału Zero”, ale też kilku popularnych polskich vlogerów odwiedziło w ostatnich miesiącach Rosję. W ich materiałach widzimy pełne półki w sklepach, drogie samochody, nowoczesną Moskwę, słyszmy zachwyt nad zabytkami Sankt Petersburga. Za każdym razem twórcy tłumaczyli, że chcą obalić mity i stereotypy, po­kazać prawdziwe oblicze tego kraju, zwyczajnych Rosjan i ich codzienność. Pytanie jednak, gdzie postawić granicę między obiektywnym, podróżniczym lub dziennikarskim materiałem a takim, który jest wodą na młyn rosyjskiej propagandy. Odpowiedzi szuka w podcaście „Rozmowa Wprost” doktor Kuba Benedyczak, analityk PISM i autor książki „Oddział chorych na Rosję”. - Wiem, na jakie ustępstwa musieli pójść. Jak bardzo to, co pokazują, jest trochę jak wycieczka po Korei Północnej. Pokazują tylko to, na co dostali pozwolenie od smutnych pań i panów z FSB, od władz regionalnych, od pograniczników, którzy ich sprawdzają - zauważa Benedyczak. - Po części robią dobrą robotę w tym sensie, żebyśmy nie trak­towali Rosjan już kompletnie jako orków ludojadów, bo jednak tam żyją normalni ludzie, którzy płaczą, chorują, śmieją się. Ale w ten sposób normalizujemy też kraj, który w zeszłym roku dwu­krotnie nas zaatakował, stanowi dla nas zagrożenie - mówi dalej nasz gość. I podkreśla, że materiału, który pokazywałby praw­dziwą rosyjską rzeczywistość, nie da się zrealizować „w realiach półtotalitarnej Rosji”. Czego więc twórcy materiałów z Rosją nie pokazują? - Nikt nie pokazuje tego, że połowa ludności wiejskiej nie po­siada dostępu do normalnej toalety, że szkoły wyglądają jak z lat 60., sale się rozpadają, a w wielu miastach 50-tysięcznych nie ma karetek i szpitali. Jest mnóstwo wyludnionych wsi, na Syberii jest ogromny problem z alkoholizmem, a poziom HIV jest równy krajom afrykańskim, gdzie toczą się wojny - wymienia doktor Benedyczak. - Myślę, że (vlogerzy - przyp. red.) mogą udawać, że nie wie­dzieli o „ogonie” albo go nie zauważyli, ale nie wierzę w to, że nie byli tego świadomi - mówi dalej doktor Benedyczak. Stwierdza też, że wielu ujęć, które widzimy w materiałach, nie dałoby się zrealizować bez wiedzy służb. - Rosjanin DOSKONALE WIE, w jakim kraju żyje, nawet jeśli tego głośno nie powie. On tak po prostu Polakowi z kamerą, obywatelowi jednego z najbardziej wrogich państw NATO, bo to słyszy Rosjanin co­dziennie w telewizji, nie pozwoli wsiąść do swojej ciężarówki, pojeździć po mieście i porozmawiać. To jest kontrolowane. „Gorzej niż za Stalina" Nasz gość tłumaczy również, że poruszanie się po Rosji nie jest tak proste, jak wynika to z niektórych materiałów. Podobnie pro­blematyczne może być zdobycie pozwolenia na wjazd. O tym, jak trudno jest pracować w Rosji przedstawicielom mediów, świadczy jego zdaniem choćby to, ilu zostało w Moskwie korespondentów. Zauważał, że w tej kwestii jest dzisiaj „gorzej niż w czasach sta­linowskich” a w Moskwie pracuje jedynie korespondent BBC. - To nie są błahe rzeczy, że ktoś po prostu pojedzie i powiemy, że będzie pokazywał inny obraz Rosji. Bo Krzysztof Stanowski sobie wymyśli, że to jest nisza, którą wyeksploatuje tak samo jak reklamę podpasek - ocenia doktor Benedyczak. - Prawdopo­dobnie Rosja nie cofnie się przed atakami wobec Polski, jesteśmy doskonałym przykładem, żeby pokazywać krajom europejskim, że jak będą nadal pomagać Ukrainie, to takie hale jak przy Mary- wilskiej będą płonąć, być może będą ginąć ludzie. Ekspert przestrzega również tych, którzy mogą chcieć pójść w ślady podróżników jeżdżących do Rosji. - Dwa, trzy razy może się udać, a za piątym razem już nie - ostrzega. - Trafi się na zbyt nadgorliwego pracownika służb albo ktoś we władzach uzna, że warto mieć kolejnych pięciu Polaków w więzieniach, którzy będą przetrzymywani. To jest ryzyko. [Tekst: PIOTR BAREJKA] zapraszam na blog: tesinblog.wordpress.com

O niebo lepsza od wojny o śmieci, i zapewne dlatego bo została wydana wcześniej oraz jest napisana w zupełnie innym stylu. Dowiedziałam się z niej wielu rzeczy, bardzo się cieszę że na nią natrafiałam i to właśnie dzięki opiniom na portalu. Co tu dużo pisać? Wciąga i jest interesująca. Lektura obowiązkowa dla KAŻDEGO, bo problem z odpadami niestety, ale dotyczy nas wszystkich. No chyba, że czytelniku należysz do elitarnego grona ZERO WASTE i nie produkujesz odpadów oraz kompostujesz swoje bio odpady.

Bardzo dobry reportaż. Ilość informacji i szczegółów jest w punkt. Krótkie rozdziały pozwalały na stopniowe zapoznawanie się z historią Koresha i jego sekty. Wymuszały by na chwilę się zatrzymać i zastanowić. Podobało mi się to, że Autor pozostawia czytelnikowi wybór, to my decydujemy, kto tu jest tym złym, a kto dobrym, kto zawinił, kto tylko starał się żyć i przeżyć. Całość jest świetnie wyważona. Dostajemy relację, a nie emocje czy osądy i dobrze, bo tych i tak nie da się uniknąć podczas czytania. Przynajmniej w moim przypadku. W książkach, gdzie pojawia się motyw sekty, ciągle zastanawia mnie to, jak można dać się tak omamić. Czytam kolejne pozycje i ciągle nie mogę tego poskładać. W powyższej historii na uwagę zasługuje też właśnie to, że nie wszyscy tak ślepo wierzyli Koreshowi. Pojawiły się osoby, które się od niego odwróciły, nawet go krytykowały i chciały zwalczyć. Takie zwroty trochę mnie zaskoczyły, bo przecież zawsze się mówi, że z sekty nie ma wyjścia. Można więc powiedzieć, że ta historia też poszerza sposób postrzegania takich zgromadzeń i ich funkcjonowania.

Scary stuff ale no tym razem aż czasami się śmiałem bo ci ludzie naprawdę wybierają zawsze najgorszą drogę możliwa i to jest aż komiczne momentami ale no są tu takie akcje opisane że aż ciężko nie traktować tych sprawców jak jakieś bezmyślne zwierzęta bez ksztyny refleksji. Życzę im szybkiego i bolesnego zgonu, a tym co już umarli żeby ten ich Bóg jednak istniał i zesłał ich do piekła. Pozdrawiam.

Książka kończy się na wydarzeniach związanych z atakiem na Kapitol 6.01.21r. Z racji tego, że Q nie publikuje już wrzutek, jest to zasadne, jednak brakuje dalszego ciągu, drugiej części. Wartościowy rozdział poświecony metodom wyciągnięcia osoby, z toksycznej ideologii.

Zgodnie z zapewnieniem autora na wstępie, temat ujęto w telegraficznym skrócie. Jak to się stało, że rosyjski komunizm wyewoluował w swoje zaprzeczenie, a jednocześnie spotworniałą wersję? Literatura podnosząca na duchu, optymistyczna wizja zakończenia Konfliktu na wschodzie - miejmy nadzieje, że prawdziwa.

“Na mnie i podobnych do mnie przyszłość kraju dziś spoczywa! Czy wy chociaż wiecie na wsi co to jest egzekutywa?! Mnie tu męczą, że mam ojca, który ziemi źle używa! Weź ty się skolektywizuj! Nie ma to jak w kolektywach!” - Jacek Kaczmarski “Korespondencja klasowa” Krzysztof Panek w publikacji “Zboże rosło jak las. Pamięć o pegeerach”, nie tylko próbuje odpowiedzieć na pytanie, jak było w Państwowych Gospodarstwach Rolnych, ale również jak sytuacja wygląda dzisiaj, w następstwie przemian ustrojowych. Nie jest to temat nowy, liczni autorzy podchodzili do problematyki w różnoraki sposób, od reporterskich, przez socjologiczne, po publicystyczne. Lecz pomimo tego książka Panka obiła się szerokim echem, co wskazuje na zapotrzebowanie poruszania tematu pegeerów. Pierwsza część skupiająca się na czasach PRL-u, zaczyna się krótką wstawką stricte historyczną, pozwalającą zrozumieć kontekst wydarzeń, choć moim zdaniem zbyt skrótowo, oczekiwałem większej ilości statystyk, żeby na starcie mieć pewną obiektywną wiedzę. Uważam, że można było treściwiej opisać dzieje pegeerów, na przykład Panek tylko wspomina o wzroście dobrobytu na początku rządów Gierka, a potem o upadku, bez większego rozwinięcia. Następnie autor przenosi czytelnika po wsiach i miastach, rozmawiając z ludźmi o ich historii, pod kolektywnym butem. Panek dociera do ludzi z różnych grup społecznych, od robotnicy, przez artystę, po dyrektora. Pozwala to na zrozumienie różnych perspektyw na temat pegeerów. Bohaterowie mówią o rzeczach sobie bliskich, swojskich, ludzkich, dlatego łatwo jest utożsamić się z nimi. Lecz problemem według mnie jest zbyt chaotyczne skakanie przez autora z postaci na postać. Czytamy o artyście, a wtem o biednej kobiecie ciężko pracującej. Brakuje w książce bardziej płynnego przechodzenia między bohaterami. Tak samo tematy poruszane przez bohaterów, rozwijane ewentualnie odrobinę przez autora, nagle ucinane, na przykład temat kobiet na stanowiskach kierowniczych, nie został należycie doprowadzony do końca. Treść książki liczne zdobią fotografie, przedstawiające, na przykład prace w polu czy “Plener Malarski Garbno” z 1974 roku. Ilustracje oraz prosty język, niewymagający zaglądania do słownika w trakcie lektury, dobrze dopełniają i umożliwiają skuteczniejsze zagłębienie się w opowieści bohaterów. Przemiany systemowe, rozpoczęte w roku 1989 r. zmieniły drastycznie życie mieszkańców pegeerów, o czym opowiada druga część książki. Pegeerom są ucinane dotacje, ludzie muszą brać kredyty na duży procent, a niedługi czas później są zupełnie likwidowane. Autor buduje wizję brutalnego planu Balcerowicza, który nie miał litości. Rozumiem założenie autora, iż oddaje głos ofiarom, lecz traci się w taki sposób pełne spektrum obserwacji, nie ma dobrze opisanego stanowiska chroniącego reform gospodarczych, z którymi czytelnik mógłby samodzielnie ocenić ówczesne wydarzenia. Same tragedie ludzkie są przedstawione w sposób dobry, tym bardziej, że nie jest to odległa przeszłość, tylko wręcz współczesność. Krzysztof Panek w świetny sposób przypomina, iż dramatyzm pegeerów trwa obecnie, nie jest jeszcze historią. Pomimo wad, jak chaotyczna konstrukcja czy stronniczość, uważam, iż jest to książka warta uwagi, szczególnie ludziom niezaznajomionym w temacie. Jest to publikacja popularnonaukowa, która wzięła sobie za cel, ukazanie tragedii ludzi, nie jako historię w podręczniku, a jako rzeczywistość, moim zdaniem ten cel spełnia. Liczę, iż dzięki tej pracy temat pegeerów wróci do debaty publicznej, gdzie wszelkie sprawy dyskusyjne będzie można wyjaśnić

„Bratobójczy ogień” to książka kontrowersyjna i wymagająca. Jest zasadniczo pro-izraelska w sensie troski o przyszłość Izraela, ale jednocześnie wyraźnie krytyczna wobec polityki tego państwa i opowiadająca się za rozwiązaniem dwupaństwowym. Autor pokazuje, jak – w jego opinii – niektóre decyzje izraelskich polityków okazały się szkodliwe dla bezpieczeństwa kraju. Argumentuje przy tym, że Izrael nie może osiągnąć trwałego bezpieczeństwa bez politycznego rozwiązania konfliktu z Palestyńczykami. Książka jest o tyle interesująca, że prezentuje punkt widzenia insidera izraelskiego systemu bezpieczeństwa. Połączenie autobiografii, reportażu i analizy politycznej sprawia, że całość czyta się szybko i z dużym zainteresowaniem. Szczególnie podobały mi się wspomnienia autora z czasów, gdy był komandosem – szkoda, że było ich tak niewiele, choć rozumiem, że nie to było głównym zamysłem książki. Te fragmenty pełnią raczej funkcję tła, tzn. pokazują doświadczenia, które ukształtowały autora i doprowadziły go do momentu, w którym formułuje dziś (książka wydana w 2020, u nas w 2024) swoje poglądy. Jest to na pewno ciekawa próba zrozumienia obu stron konfliktu izraelsko-palestyńskiego – zarówno z perspektywy Izraelczyków, jak i Palestyńczyków. Mimo tych zalet nie obyło się bez zgrzytów. Należy zastanowić się, czy autor – były komandos, admirał marynarki, szef służby bezpieczeństwa i polityk – nie próbuje manipulować czytelnikiem, by w pewnym sensie rozliczyć się ze swoją przeszłością i częściowo ją wybielić. Jego kariera była związana z bardzo trudnymi decyzjami i działaniami, które z definicji nie są „niewinne”. Zaskoczyło mnie również jedno ze stwierdzeń z pierwszego rozdziału dotyczące historii jego rodziny. Autor pisze tam, że „w Rumunii antysemityzm był słabszy niż w innych krajach Europy Wschodniej”. Ten fragment wzbudził u mnie spory sceptycyzm. Zarówno Polacy, jak i Żydzi doświadczyli ogromnych krzywd przede wszystkim ze strony hitlerowskich Niemiec, a przed wojną Polska była jednym z krajów Europy z największą społecznością żydowską i długą tradycją współistnienia obu narodów. Dlatego zdanie autora wydało mi się co najmniej dyskusyjne – zwłaszcza że wypowiada je człowiek, po którym z racji pełnionych funkcji można by oczekiwać dużej świadomości historycznej. Ze wskazanych powyżej powodów nie można więc przyjąć tej książki całkowicie bezkrytycznie. Mimo tych zastrzeżeń jest to ksiązka skłaniająca do refleksji, pokazująca konflikt izraelsko-palestyński z perspektywy człowieka, który przez lata znajdował się w samym centrum izraelskiego systemu bezpieczeństwa.

O tym jak przeszliśmy wielką transformację od socjalizmu do kapitalizmu. Napisana z wielu perspektyw, przede wszystkim socjologicznej ale też ekonomicznej. Nie ma tam za wiele polityki, no chyba że jako przyczynek do omówienia jakiegoś zagadnienia społecznego. Nie skupia się na czym dlaczego skończył się komunizm, ale w jaki sposób jednostki i masy dokonały przejścia z jednej rzeczywistości społeczno-gospodarczej do innej. Ciekawe były wątki poświęcone pojawianiu się emocjonalnego chłodu i dystansu między ludźmi i atomizacji społeczeństwa. Również o próbach modernizacji pod przymusem. Wreszcie dylematy wolności – konieczność wyborów, zmaganie się z przeszłością i próby konceptualizowania przyszłości. To wszystko i wiele innych zagadnień omówiono na przykładzie kilku lat od końca 80tych do początku 90tych. Polecam, tym bardziej, że napisana bardzo lekko.

Do tej pory mogłem się łudzić, że ludzie "PiSu i okolic" może nie są najmądrzejsi i najuczciwsi, ale w sumie, na swój chory, paździerzowy sposób, chcą bezpiecznej Polski i zamożnych Polaków. Po lekturze tej xiążki już tak nie uważam. To są ludzie działający dla dobra Rosji, a nie Polski. Kwestią otwartą pozostaje czy robią to świadomie, z premedytacją, czy są pożytecznymi idiotami, marionetkami w rękach Kremla. Rzeczkowski, punkt po punkcie, temat po temacie, w sposób precyzyjny i klarowny ukazuje powiązania "polskich patriotów" z Rosją Putina. Wszystkie jego szokujące ustalenia poparte są bogatą i dokładną bibliografią. Każdy kto uważa, że zagrożeniem dla Polski jest "zgniły Zachód" powinien odpowiedzieć sobie na pytanie gdzie wolałby się przenieść gdyby, w czysto hipotetycznej sytuacji, Polska przestała istnieć? Na Zachód, czy do Rosji? p.s. Jednocześnie zabawne i przerażające są niskie noty poniżej, które zarzucają autorowi, że współpracuje z GW albo Newsweekiem. Czyli nie jest ważne co jest w xiążce, ale kto ją napisał? Ci co narzekają, że napisał ją dziennikarz GW/Newsweeka na pewno woleliby aby napisał ją ktoś z kręgu Russia Today...

Książka jest niewątpliwie dobra, ale odnosiłam wrażenie, że główny bohater zastąpił sobie terapię, której potrzebował (wnioskując z opisu tego, jak się czuł) - wojną. Co by było, gdyby nie miał tej możliwości? Brakuje mi w niej jasnego przekazu mówiącego o tym, że męską depresję, przejawiającą się często gniewem, powinno leczyć się u specjalisty, a nie na froncie.

Książka „Miłosz w Kalifornii” to wyjątkowa i wciągająca biografia, która ukazuje życie i twórczość Czesława Miłosza w sposób niezwykle przemyślany i oryginalny. Autorka z powodzeniem łączy opowieść o losach poety z fragmentami jego najważniejszych dzieł, co stworzyło dla mnie doskonały sposób na głębokie poznanie zarówno człowieka, jak i jego twórczości. Ta kompozycja sprawia, że biografia nie jest suchym zapisem faktów, lecz żywym, pełnym niuansów spotkaniem z Miłoszem – jego myślami, emocjami i historią życia. Dzięki temu czytelnik ma szansę lepiej zrozumieć kontekst powstawania jego poezji oraz doświadczenia, które ją kształtowały. „Miłosz w Kalifornii” to więc pozycja obowiązkowa dla miłośników literatury i tych, którzy chcą poznać poetę nie tylko z perspektywy biograficznej, ale także przez pryzmat jego dzieł. Gorąco polecam tę książkę jako inspirującą i wzbogacającą lekturę.

Niesamowita książka, Martin luther King jest tutaj pokazany z najbardziej ludzkiej strony nie tylko męczennika oraz wyidealizowanego Bohatera co jednak nie ujmuje mu zasług oraz waleczności tej postaci. Książka jest napisana niesamowicie i bardzo komfortowo się ją czyta.

Jak pisał Lem, każda nowa technologia rodzi dylematy moralne i prędzej czy później staje się nowym narzędziem agresji lub inwigilacji. Obecnie możemy być świadkami wykorzystania przez Chiny sztucznej inteligencji do tworzenia dystopijnego państwa wszechogarniającej kontroli. Autor niniejszego reportażu przybliża kulisy tworzenia się systemu nadzoru społecznego oraz ogólną sytuację mniejszości ujgurskiej w Sinciangu, która stała się "poligonem doświadczalnym" dla tych rozwiązań. Czytając publikację miałem niekiedy ciarki na plecach, bo system jaki powstał w Chinach może w zasadzie być wdrożony wszędzie indziej na świecie. Technologia do niego jest gotowa, kwestia tylko woli decydentów i co ważniejsze bierności społecznej. Jeśli ktoś czytał lub oglądał filmy SF, jak "Raport Mniejszości", "Nowy Wspaniały Świat", czy "Rok 1984", to nie jest to już SF, ale rzeczywistość. Wszelkie pomysły władzy ograniczające swobody i rozszerzające kontrolę pod płaszczykiem bezpieczeństwa, powinny być bardzo dogłębnie monitorowane przez obywateli, bo w Chinach też zaczęto od błahych rozwiązań, by ostatecznie dojść do poziomu ośrodków reedukacyjnych leczących niepokornych z "wirusów myślozbrodni". Polecam gorąco lekturę.

🐅 Okiem Tygrysa 🐅
 📖 Oko tygrysa to nie opowieść dla miłośników dzikiej przyrody, którzy spodziewają się faktów, liczb i rozkładu terytoriów. Tygrys u Sawickiej-Danielak nie da się wytresować, zamknąć w klatce ani nawet w definicji. Bo Oko tygrysa to raczej spojrzenie – przenikliwe, pełne zmysłów, a niekiedy boleśnie bezlitosne jak sama natura. A że natura tu nie jest tylko tłem, lecz wręcz współautorką – to zupełnie inna sprawa. 📚 Reportaż? Prawie. Literatura? Na pewno 📚 
 Autorka wprawnie myli tropy – to, co zaczyna się jako osobista podróż przez Indie, stopniowo przeradza się w rozedrganą opowieść o kobiecości, lęku, kolonializmie, kulturze narracji i... literaturze samej w sobie. Nie przez przypadek już w pierwszych rozdziałach pojawiają się cytaty z Derridy, Le Guin i Blake’a, a z tyłu przebija duch Księgi dżungli i czarnego Shere Khana. W efekcie mamy do czynienia z czymś więcej niż klasycznym reportażem – to książka, która wędruje własnym tropem, niczym tygrys w gąszczu opowieści. 💬 Narracja kobieca, feministyczna – ale nie ideologiczna 💬
 Tu nie ma manifestów – jest raczej czułość spleciona z ironią. Sawicka-Danielak nie krzyczy – ale jej szept potrafi być donośniejszy niż niejeden publicystyczny grzmot. Pokazuje kobiety w ich niewidzialności, samotności i sile. Ich relacje z tygrysem – symbolicznym i realnym – są jak z samą naturą: czasem walczą, czasem współistnieją, czasem znikają w jej cieniu. Główna siła książki? To właśnie ten kobiecy filtr, który prześwietla nie tylko świat przyrody, ale też kulturę, historię i lęki zakodowane w naszej głowie od dzieciństwa. 🌍 Świat jako system połączeń 🌍
 Autorka nie buduje linii – tworzy siatkę. Motywy powracają, zakręcają, łączą się i oddalają. Od plastikowej bransoletki Onimy, przez wycinek gazety, aż po filozofię hinduistyczną i cmentarne balony na Gangesie – wszystko to układa się w coś na kształt samsary narracyjnej. Momentami książka przypomina mentalną mapę myśli z wbudowanym GPS-em na duchowe przebudzenie. Problem w tym, że czasem zgubimy zasięg. 🐘 Zbyt wiele tropów, zbyt mało oddechu 🐘
 To nie jest książka do połykania – to raczej danie degustacyjne z piętnastu składników. Niektóre smakują wybornie (eseistyczne partie o kulturze, historia Onimy, rozbiórka Kiplinga), inne są przekombinowane, a niekiedy – zwyczajnie rozwleczone. Momentami odnosi się wrażenie, że autorka chce powiedzieć wszystko naraz i jak na ironię – właśnie wtedy książka przestaje mówić cokolwiek. Uderza wtedy lekka pretensjonalność, którą jednak można wybaczyć – bo wynika raczej z nadmiaru treści niż jej braku. ⚖️ Werdykt? 7/10 ⚖️
Nie jest to książka idealna. Ale jest mądra, osobista, dobrze napisana, chwilami – hipnotyzująca a przede wszystkim ciekawa. W świecie, w którym większość opowieści to szybki sprint przez fabułę, Oko tygrysa to powolny taniec z cieniem. Albo jak powiedziałby Kipling: tygrys nie biegnie – tygrys czeka. 👁 Kilka spojrzeń w lekturę 👁 🔹 „Zwierzę patrzy na nas, a my stoimy przed nim nadzy.” Derrida otwiera tę książkę – i nie bez powodu. To nie tygrys jest tu jedynie obserwowany. To my jesteśmy widziani – w całej naszej bezbronnej, ludzkiej nagości. I nie chodzi o ciało, tylko o sposób istnienia na planecie, której nie jesteśmy koroną, tylko problemem. 🔹 „Wszystko wokół obejścia pływa w mętnej wodzie. Ale Onimy to nie dziwi.” Jedna z najbardziej filmowych scen w książce. Liryczna opowieść o kobiecie z bengalskiej wioski nagle zmienia się w tragedię. A tygrys – nie jako drapieżnik, lecz jako symbol żywiołu – jest tu obecny nawet wtedy, gdy go nie widać. Bo strach przed nim nie zaczyna się w paszczy, tylko w opowieści. 🔹 „Słowa też mają wiele żyć. Podobnie jak ludzie, rośliny, zwierzęta i przedmioty.” Takie zdanie może wydawać się oczywiste – dopóki nie zdamy sobie sprawy, że autorka właśnie pokazała, jak z wyrwanego kawałka gazety robi się mit. Z pogniecionej kartki – święta księga. Tak działa literatura, kiedy jest dobrze zaprojektowana. 🔹 „Tygrys to nie tylko zwierzę. To nośnik opowieści, mit, matka lęków i ojciec projekcji.” Autorka nie próbuje zrobić z tygrysa bohatera narodowego WWF. Robi z niego zwierzę kulturowe. I właśnie dlatego ucieka od zoologii w stronę narratologii, dekonstrukcji Kiplinga i pytania: kto właściwie pierwszy zjadł kogo? 🔹 „Największy lęk wywołuje w nas dzika i nieopanowana przyroda – ta, która wymyka się ludzkiej kontroli.” Świetna myśl na nasze czasy. Przypomina, że to nie zwierzę jest problemem – tylko nasze pragnienie dominacji. Tygrys nie jest groźny. Groźny jest człowiek, który przestał się bać lasu. 🔹 „To właśnie Tygrys wprowadził do puszczy Śmierć.” Kiplingowska legenda podana z pełną świadomością jej narracyjnego ciężaru. Tygrys – jako Ewa biblijnego raju – uosabia praprzyczynę lęku, śmierci, porządku, który musimy ukarać. A przecież, jak zauważa autorka, to ludzie stworzyli kulawe tygrysy – fizycznie i symbolicznie. 🔹 „Moim wilkiem od dzieciństwa był tygrys.” To zdanie można by wytatuować każdemu, kto dorastał na kolonialnych bajkach i disneyowskich koszmarkach. Potwory kultury nie śpią pod łóżkiem – one siedzą w szkolnych kanonach lektur. 🔹 „Potrzebujemy dziś omnistorii. Światopowieści.” Klucz do całej książki. To nie jest tylko reportaż z Indii. To próba stworzenia takiej narracji, w której zmieści się więcej niż człowiek. Narracji nie o bohaterze, ale o relacji. Nie o wygranej, ale o współbyciu.

Ciekawy pomysł z pokazaniem Rosji jako kraju, który zawsze funkcjonował w trybie wojennym. Mocne przykłady, z dziećmi w wózkach stylizowanych na wyrzutnie rakiet. Warto znać. Słabe polskie wydanie i to raczej bardziej wina braku redakcji u Krytyki Politycznej niż tłumaczki. Dużo literówek, zgubione wyrazy, kulawa polszczyzna, mało istotne dla przesłania błędy rzeczowe (typu mylenie nokdaunu z nokautem).

Dziwią mnie niskie oceny. Książka jest napisana w sposób który zestawia elementy analizy lingiwstycznej na poziomie pracy naukowej z własnymi doświadczeniami autorki. W ten sposób fakty są one bardziej przyswajalne i pełne przykładów z życia codziennego, popkultury i social mediów. Dla mnie świetna lektura i ciekawe porównania, między polityką, marketingiem, platformami społecznościowymi, sektami, obsesją na punkcie ćwiczeń czy wyglądu.

Bardzo byłem ciekaw autora bo, pomimo że znany to jakoś tak do tej pory nie stanął na mojej czytelniczej drodze. I niestety po pierwszej lekturze stwierdzam, że znajomość to będzie krótka. Pozytywy? Jako osoba o znikomej wiedzy o Ameryce Łacińskiej pożywiłem się tutaj niemało, na odcinku historii, rasizmu, przyczyn zjawisk wszelakich nią toczących. Negatywy to niestety styl i poglądy autora, które dominują publikacje. Dzielenie włosa na czworo, obiektywna refleksja, poszukiwanie prawdy, która zazwyczaj leży gdzieś pośrodku, to nie tutaj. Dominuje narracja my kontra oni, po prostu. My jesteśmy dobrzy, wspaniali, czasami niedoskonali ale nie róbmy z tego afery. Po drugiej stronie jest podła i okrutna hydra pozbawiona jakichkolwiek pozytywów. Ta książka to głównie relacja z walki dobra ze złem i to by było jeszcze pół biedy gdyby autor potrafił zachwycić piórem, ilorazem i tym podobnymi przymiotami, które zawsze pomagały mi przymykać oko na, jak mawiali prezydenci, plusy ujemne pewnych publikacji. Niestety autor nie zachwycił mnie na tym polu. Źle nie było, niemniej zachwycająco również wcale. Summa summarum wyszło tak trochę średniawo. Ocenę zawyżam za sporą dawkę wiedzy jaką o Ameryce Łacińskiej, dzięki autorowi, przyswoiłem. Dla mnie w przypadku tej książki to niestety tylko tyle.

Znakomita książka w przystępny i ciekawy sposób idąca przez historię Ukrainy, ze szczególnym naciskiem na relacje z Rosją. Co ciekawe, autor jest Rosjaninem, ale z tych antyimperialnych i prodemokratycznych. Dzięki temu mamy "wewnętrzny" wgląd również w rosyjski punkt widzenia i logikę wydarzeń, które to autor bezwzględnie piętnuje, rozbraja i ośmiesza. Bardzo dobra pozycja.