Dziki Wschód. Transformacja po polsku 1986-1993

Jak dla mnie za dużo w tym reportażu opowieści o wojnach światowych i relacji z licznych muzeów. Autor jako fascynat książek serii z Tygrysem i sklejania modeli opisuje to co mu bliskie. Plus za styl i wplecenie relacji z literatury francuskiej dotyczących Normandii i Bretanii.

Sięgnęłam po tę książkę na fali fascynacji tym miastem, niepodrabialnym klimatem i zapomnianą nieco historią ludzi, którzy stworzyli Łódź. W książce ujęte były liczne historie z różnych epok, wiele opisanych było wspomnień o mieście i jego mieszkańcach. Niestety łatwo się pogubić w tym wszystkim jeśli nie zna się topografii miasta. Na pewno książka byłaby bardziej przystępna, gdyby treść była bardziej czytelnie osadzona w przestrzeni miasta - mapa i więcej zdjęć pokazujących widoczne zmiany z pewnością ułatwiłoby lekturę osobie, która nie pochodzi z Łodzi. Jest to dobra lektura, ale z pewnością bardziej przystępna Łodzianom.

Bliska mi tematyka więc oczekiwania były duże, wyszło tak sobie. Nie jest to jedna z tych książek którą czyta się całą jednym tchem. Główny wątek to kibice Cosenzy (co jest w sumie ciekawe, bo jest to zespół dość prowincjonalny), ale przeplatają się też historie grup ultrasów innych klubów, a także teraźniejszość z początkiem ruchów kibicowskich we Włoszech (60-70 lata). Można się więc początkowo pogubić wśród różnych nazwisk i pseudonimów. Nie jest to laurka dla kibiców, co w zasadzie dobrze, pokazuje blaski i cienie tej tematyki, przede wszystkim pomaga zrozumieć myślenie fanów piłki kopanej we Włoszech. W końcowej fazie jest trochę za dużo polityki, autor zdradza poniekąd swoje poglądy. Mam mieszane uczucia po przeczytaniu, ale też taki pełen sprzeczności jest ruch ultrasów, co jest w sumie podstawową tezą tej pozycji.

Z przyjemnością przeczytałem jak czytać i rozumieć współczesną politykę. Portret Wodza może subiektywny ale autor dużo zrobił aby mieć trochę refleksji filozoficzno - psychologicznej. Wszystko oparte na dość solidnej analizie czynów i faktów przywódcy jednego z dwóch plemion rządzących Polską w ostatnich dwóch dekadach. Czytelna czcionka, wyrazisty układ, intrygująca okładka.

“Na mnie i podobnych do mnie przyszłość kraju dziś spoczywa! Czy wy chociaż wiecie na wsi co to jest egzekutywa?! Mnie tu męczą, że mam ojca, który ziemi źle używa! Weź ty się skolektywizuj! Nie ma to jak w kolektywach!” - Jacek Kaczmarski “Korespondencja klasowa” Krzysztof Panek w publikacji “Zboże rosło jak las. Pamięć o pegeerach”, nie tylko próbuje odpowiedzieć na pytanie, jak było w Państwowych Gospodarstwach Rolnych, ale również jak sytuacja wygląda dzisiaj, w następstwie przemian ustrojowych. Nie jest to temat nowy, liczni autorzy podchodzili do problematyki w różnoraki sposób, od reporterskich, przez socjologiczne, po publicystyczne. Lecz pomimo tego książka Panka obiła się szerokim echem, co wskazuje na zapotrzebowanie poruszania tematu pegeerów. Pierwsza część skupiająca się na czasach PRL-u, zaczyna się krótką wstawką stricte historyczną, pozwalającą zrozumieć kontekst wydarzeń, choć moim zdaniem zbyt skrótowo, oczekiwałem większej ilości statystyk, żeby na starcie mieć pewną obiektywną wiedzę. Uważam, że można było treściwiej opisać dzieje pegeerów, na przykład Panek tylko wspomina o wzroście dobrobytu na początku rządów Gierka, a potem o upadku, bez większego rozwinięcia. Następnie autor przenosi czytelnika po wsiach i miastach, rozmawiając z ludźmi o ich historii, pod kolektywnym butem. Panek dociera do ludzi z różnych grup społecznych, od robotnicy, przez artystę, po dyrektora. Pozwala to na zrozumienie różnych perspektyw na temat pegeerów. Bohaterowie mówią o rzeczach sobie bliskich, swojskich, ludzkich, dlatego łatwo jest utożsamić się z nimi. Lecz problemem według mnie jest zbyt chaotyczne skakanie przez autora z postaci na postać. Czytamy o artyście, a wtem o biednej kobiecie ciężko pracującej. Brakuje w książce bardziej płynnego przechodzenia między bohaterami. Tak samo tematy poruszane przez bohaterów, rozwijane ewentualnie odrobinę przez autora, nagle ucinane, na przykład temat kobiet na stanowiskach kierowniczych, nie został należycie doprowadzony do końca. Treść książki liczne zdobią fotografie, przedstawiające, na przykład prace w polu czy “Plener Malarski Garbno” z 1974 roku. Ilustracje oraz prosty język, niewymagający zaglądania do słownika w trakcie lektury, dobrze dopełniają i umożliwiają skuteczniejsze zagłębienie się w opowieści bohaterów. Przemiany systemowe, rozpoczęte w roku 1989 r. zmieniły drastycznie życie mieszkańców pegeerów, o czym opowiada druga część książki. Pegeerom są ucinane dotacje, ludzie muszą brać kredyty na duży procent, a niedługi czas później są zupełnie likwidowane. Autor buduje wizję brutalnego planu Balcerowicza, który nie miał litości. Rozumiem założenie autora, iż oddaje głos ofiarom, lecz traci się w taki sposób pełne spektrum obserwacji, nie ma dobrze opisanego stanowiska chroniącego reform gospodarczych, z którymi czytelnik mógłby samodzielnie ocenić ówczesne wydarzenia. Same tragedie ludzkie są przedstawione w sposób dobry, tym bardziej, że nie jest to odległa przeszłość, tylko wręcz współczesność. Krzysztof Panek w świetny sposób przypomina, iż dramatyzm pegeerów trwa obecnie, nie jest jeszcze historią. Pomimo wad, jak chaotyczna konstrukcja czy stronniczość, uważam, iż jest to książka warta uwagi, szczególnie ludziom niezaznajomionym w temacie. Jest to publikacja popularnonaukowa, która wzięła sobie za cel, ukazanie tragedii ludzi, nie jako historię w podręczniku, a jako rzeczywistość, moim zdaniem ten cel spełnia. Liczę, iż dzięki tej pracy temat pegeerów wróci do debaty publicznej, gdzie wszelkie sprawy dyskusyjne będzie można wyjaśnić

Swietnie napisana biografia prezydenta Warszawy. Autor przybliza te nietuzinkowa postac. A i nie wiem czy zdejmuje z piedestalu. Wywodzacy sie z Legionow polityk, moze karierowicz, a na pewno skrupulatny biurokrata, pnie sie po stopniach i zmienia stanowiska. Tak jak w dzisiejszych czasach wszystko podszyte jest polityka. Takze rady miast w Miedzywojniu, ktore jest trudnym ekonomicznie czasem. Starzynski zarzadza komisarycznie stolica, gdzie, jak i dzisiaj, stanowisko to moze byc winda do prezydentury kraju. W czasie wybuchu 2 WS staje na wysokosci zadania i nie bez powodu nazywany jest bohaterskim prezydentem, a jego przemowienia utrwalone na Youtube. Bardzo ciekawa lektura i dobrze spedzony czas. Naturalnie polecam.

Ciekawy pomysł z pokazaniem Rosji jako kraju, który zawsze funkcjonował w trybie wojennym. Mocne przykłady, z dziećmi w wózkach stylizowanych na wyrzutnie rakiet. Warto znać. Słabe polskie wydanie i to raczej bardziej wina braku redakcji u Krytyki Politycznej niż tłumaczki. Dużo literówek, zgubione wyrazy, kulawa polszczyzna, mało istotne dla przesłania błędy rzeczowe (typu mylenie nokdaunu z nokautem).

jako, że jestem Ślonzokiym, nienawiść do Zagłębia, a przede wszystkim do Sosnowca, wyssałem z mlekiem matki. mogę więc śmiało napisać, że ta nienawiść we mnie, jest wręcz atawistyczna. żeby lepiej zrozumieć i potwierdzić swoje negatywne uczucia do tego chujowego miasta i regionu, postanowiłem sięgnąć po "Sosnowiec nic śląskiego" Anna Malinowska napisała kilkanaście reportaży, które zebrała w całość, a wydawnictwo Czarne wydało w formie książki. tematyczna różnorodność zaciekawiła by niejedną osobę chcącą zgłębić wiedzę nt. tego miasta, mieszkańców oraz miejsc.autorka, moim zdaniem, odpowiedziała na pytanie dlaczego z miasta #Sosnowiec robione są w Polsce podśmiechujki i dlaczego tak często trafia na memy. książka zawiera wiele ciekawych historii np historię Bombera z Zagórza, człowieka, który nienawidził ustroju komunistycznego. Ów bomber usiłował dwa razy wysadzić w powietrze komunistycznych dygnitarzy wizytujących pobliskie kopalnie i fabryki. szkoda, że temu panu, skazanemu na karę śmierci, nie postawiono pomnika. byłby równie popularny co Kiepura. równie ciekawa jest historia mieszkańca, który podobno otruł swoje dzieci talem. po przeczytaniu, zastanawiałem się, jaka korzyść wypłynęła dla mnie z tej książki. Otóż, potwierdziło się, że mieszkańcy Sosnowca czyli Somalii, bo mają SO w tablicach rejestracyjnych samochodów, pochodzą od mało inteligentnych przybyszów ze wschodu. potwierdziło się również, że miasto jest architektonicznie brzydkie i mówią to sami mieszkańcy. przeczytanie tej książki utwierdziło mnie również w przekonaniu, że będę kontynuował swoje postanowienie o nie jeżdżeniu do sosnowca bez przymusu i dalej będę hołdował śląskiemu przekonaniu, że tam się po prostu nie jeździ. #ksiazka dla kulturoznawców, socjologów i badaczy obyczajów. warsztat pisarski autorki, bez zarzutu.

Połknąłem w jeden dzień. Jako historyk z wykształcenia bardzo lubię, kiedy historia jest opowiedziana przystępnie, jednak bez wyraźnych skrótów myślowych. To wyważona, napisana ze swadą książka o naszych najnowszych czasach (które już pamiętam). Uporządkowane wątki, brak przepakowania danymi i nazwiskami, skupienie na najważniejszych zdarzeniach i cenne konkluzje na końcu każdego rozdziału. Do tego pozycja udana edytorsko, dobrze "leży w łapie". Nikt po tej lekturze nie powinien się czuć rozczarowany. Dla mnie super.

Mimo że jestem ogromną fanką Podkastu Amerykańskiego, którego Autor jest współtwórcą, to jednak ta książka okazała się dla mnie zaledwie średnia. Przede wszystkim, zbyt wiele tu danych statystycznych i różnego rodzaju badań społecznych. Można to było zrobić co najwyżej w przypisach, dzięki czemu narracja byłaby znacznie bardziej ciekawsza i potoczysta. Po drugie, za mało tu osobistego spojrzenia Autora (a słuchając Podkastu wiem, że Autor ma bardzo ciekawy ogląd rzeczywistości amerykańskiej). Tak naprawdę, tylko w zakończeniu Autor przekazuje nam swoje własne przemyślenia. Po trzecie, dla osób, które choć trochę interesują się sytuacją społeczno-polityczną w Stanach, niewiele w tej książce będzie zaskakujące. Niezależnie od tych wszystkich mankamentów, nadal pozostaję wierną słuchaczką Podkastu.

Książka w porządku, generalnie Terlikowski ma talent do prowadzenia narracji w sposób wciągający. Zaciekawiły mnie fakty z młodości i początków kariery abp. Jędraszewskiego, ciekawie autor nakreślił powiązania tytułowego bohatera z abp. Paetzem. Jednak główna teza autora, z której wynika, że Jędraszewski zmienił się na skutek sprawy Paetza i tego, że sam w tej sprawie nie zachował się jak trzeba, nie ma moim zdaniem uzasadnienia w treści książki. Brakuje tam jakichś dowodów na takie twierdzenie, pozostaje więc hipotezą autora. Dodatkowo po sprawie Paetza tempo i poziom książki spadają, mam wrażenie, że była ona pisana na szybko, przez co okres pełnienia funkcji metropolity łódzkiego i krakowskiego moim zdaniem nie został aż tak szczegółowo opisany. Terlikowski posługuje się czasem skrótami myślowymi, które nie zostają nigdzie wyjaśnione, pisze na przykład o „zamurowaniu” okna papieskiego, nie tłumacząc szerzej o co chodzi. Ja orientowałem się o co chodzi, ale pewnie nie wszyscy będą wiedzieć. Dodatkowo brakuje rozwinięcia (choćby skrótowego) tła opisywanych wydarzeń. Pojawiają się gdzieś w tle różne wybory prezydenckie, parlamentarne, strajk kobiet itp., ale zazwyczaj nawet nie jest wspomniane co się rzeczywiście wtedy działo, a wystarczyło by czasem kilka zdań czy akapitów. No i dlatego książka będzie łatwa do zrozumienia jedynie współcześnie, a za dekadę już mniej, bo czytelnicy nie będą rozumieli o jakie wydarzenia chodzi. Taki sposób ujęcia tematu przez autora dziwi, bo przeznaczył on na początku książki spory rozdział na opisanie czasów, w jakich urodził się i wychowywał Marek Jędraszewski, a ww. opisów zabrakło. Potęguje to wrażenie pisania książki na szybko. Niemniej historii i kontrowersji związanych z metropolitą jest opisanych sporo, jest to w sumie zebranie ich wszystkich w jednym miejscu i za to plus. Tak samo plus za utrzymywanie obiektywizmu przez większą część książki. Nawet przy bardzo kontrowersyjnych wypowiedziach autor komentuje je powściągliwie, zostawiając często czytelnikowi ocenę przeczytanych słów.

Jest o czym myśleć po lekturze. We Francji oddawanie rodziców do domu opieki jest już "prawie" oczywistością, inaczej niż w Polsce. Ale czy z tego "prawie" nie rodzą się pewne wyrzuty sumienia autora i może dlatego powstała ta książka??? Najbardziej podobały mi się próby zrozumienia, zaakceptowania postaw matki i rewizja negatywnych ocen autora, który z wiekiem zyskuje inną petspekrywę, ale mam wrażenie że w docenieniu i zrozumieniu matki pomogła mu dopiero jej śmierć.

Zaczęłam tę książkę z dużymi oczekiwaniami i to był chyba błąd. Autobiografia dzieli się na dwie części - autobiografię Nawalnego i jego dziennik więzienny. Pierwsza część była interesująca, chociaż pod koniec trochę mnie nudziła i przez to ucieszyłam się na zmianę formatu w połowie książki. Dziennik więzienny był jednak ciekawy tylko przez jakieś 100 stron, później Nawalny tak się powtarzał (co jest zrozumiałe, w końcu nie miał za wiele przygód w więzieniu), że mnie zaczął tym dziennikiem nużyć. Książka mogłaby być o połowę cieńsza i moim zdaniem nie straciłaby na wartości. Myślę, że to ciekawa, aczkolwiek niewybitna pozycja.

Aktor bardzo charakterystyczny, kilka świetnych ról, skupił się mocno na wspomnieniach z życia "niefilmowego". Wiele ciekawostek związanych z kręceniem kultowych filmów, jednak dla mnie trochę za mało, jak na wielkość książki. Mimo wszystko polecam.

„Wieczna Lewica” to książka do smakowania, nie pożerania. Każdy aforyzm jest jak błysk — krótki, ale zostawia długie echo. Giełzak łączy erudycję z niezwykłą wrażliwością, składając z miniatur zaskakująco spójną wizję lewicowej postawy: czułej, odpowiedzialnej i nieustannie krytycznej wobec samej siebie. Lektura, która naprawdę inspiruje do myślenia o tym, jak chcemy żyć.

Ależ to była emocjonalna podróż przez "Ziemie Odzyskane". Autorka w sposób dokładny, wyczerpujący a zarazem lekkim w słowie prowadzi nas przez każdą strukturę tych że Ziem. Mimo że książka skupia się przede wszystkim na Pomorzu, to można ją odzwierciedlić również na Dolny Śląsk czy dawne Prusy Wschodnie. Znakomita praca. Polecam z całego serca i wielkie brawa dla autorki

Dla tych, którzy będą poznawać Litwę po raz pierwszy, jest to wyjątkowa książka, w której zebrano historię i kulturowe cechy Litwinów w szczegółach, datach, wydarzeniach i postaciach. W wielu momentach czułam, jakbym czytała historię Ukrainy. Przez sowieckie jarzmo i nieustanną walkę o tożsamość wiele nas łączy. „Wiele osób , z którymi przez lata rozmawiałem, zgadzało się, że w docenieniu tego, co mają, pomogła Litwinom Ukraina” – to było dla mnie zaskoczeniem. Oprócz relacji litewsko-ukraińskich i litewsko-rosyjskich, autor świetnie ukazuje relacje litewsko-polskie. Płynnie przechodzi między okresami historycznymi, co pozwala łatwo zapoznać się z dziejami. Ileż tu zostało opracowanej literatury? – myślałam, kiedy czytałam. A potem na końcu zobaczyłam, ile tego jest, i to „brawo” dla autora! Już planuję podróż do Litwy. Dziękuję!

Zbiór reportaży z różnych zakątków świata. Konflikty i wspomniane w tytule punkty zapalne są opisane i podzielone na rozdziały. To moje pierwsze zderzenie z reportażami pana Jagielskiego i zdecydowanie jestem kupiony. Dużo wiedzy i ciekawostek wyniosłem z tej książki.

O książce jak i jej autorze dowiedziałem się z ciekawego artykułu pt. „Woda na młyn Putina” [nr 7/2026 r.] w tygodniku „Wprost”. Wynika z niego, że większość materiałów o sytuacji w Rosji, np. vlogerów kręcących filmiki na potrzeby internetu, szczególnie „Kanału Zero” jest kontrolowane m.in. przez rosyjskie służby jak FSB. Tekst nie jest długi i zawiera wypowiedzi autora „Oddziału chorych na Rosję”. Maria Wiernikowska dla „Kanału Zero” zrealizowała serię reportaży z Rosji. Na razie wyemitowano odcinek z Kaliningradu, który w mediach rozpętał burzę. Pełne półki w sklepach, nowoczesna Mo­skwa, olśniewające zabytki Sankt Pe­tersburga. Rozmowy ze „zwykłymi” Rosjanami o sytuacji w kraju, a nawet wojnie. To widzimy w relacjach polskich vlogerów i dziennikarzy, któ­rzy pojechali do Rosji. O tym, jak powstają ta­kie materiały, opowiada w podcaście „Rozmowa Wprost” DR KUBA BENEDYCZAK, analityk PISM. - To jest kontrolowane – zaznacza. Nie tylko Maria Wiernikowska z „Kanału Zero”, ale też kilku popularnych polskich vlogerów odwiedziło w ostatnich miesiącach Rosję. W ich materiałach widzimy pełne półki w sklepach, drogie samochody, nowoczesną Moskwę, słyszmy zachwyt nad zabytkami Sankt Petersburga. Za każdym razem twórcy tłumaczyli, że chcą obalić mity i stereotypy, po­kazać prawdziwe oblicze tego kraju, zwyczajnych Rosjan i ich codzienność. Pytanie jednak, gdzie postawić granicę między obiektywnym, podróżniczym lub dziennikarskim materiałem a takim, który jest wodą na młyn rosyjskiej propagandy. Odpowiedzi szuka w podcaście „Rozmowa Wprost” doktor Kuba Benedyczak, analityk PISM i autor książki „Oddział chorych na Rosję”. - Wiem, na jakie ustępstwa musieli pójść. Jak bardzo to, co pokazują, jest trochę jak wycieczka po Korei Północnej. Pokazują tylko to, na co dostali pozwolenie od smutnych pań i panów z FSB, od władz regionalnych, od pograniczników, którzy ich sprawdzają - zauważa Benedyczak. - Po części robią dobrą robotę w tym sensie, żebyśmy nie trak­towali Rosjan już kompletnie jako orków ludojadów, bo jednak tam żyją normalni ludzie, którzy płaczą, chorują, śmieją się. Ale w ten sposób normalizujemy też kraj, który w zeszłym roku dwu­krotnie nas zaatakował, stanowi dla nas zagrożenie - mówi dalej nasz gość. I podkreśla, że materiału, który pokazywałby praw­dziwą rosyjską rzeczywistość, nie da się zrealizować „w realiach półtotalitarnej Rosji”. Czego więc twórcy materiałów z Rosją nie pokazują? - Nikt nie pokazuje tego, że połowa ludności wiejskiej nie po­siada dostępu do normalnej toalety, że szkoły wyglądają jak z lat 60., sale się rozpadają, a w wielu miastach 50-tysięcznych nie ma karetek i szpitali. Jest mnóstwo wyludnionych wsi, na Syberii jest ogromny problem z alkoholizmem, a poziom HIV jest równy krajom afrykańskim, gdzie toczą się wojny - wymienia doktor Benedyczak. - Myślę, że (vlogerzy - przyp. red.) mogą udawać, że nie wie­dzieli o „ogonie” albo go nie zauważyli, ale nie wierzę w to, że nie byli tego świadomi - mówi dalej doktor Benedyczak. Stwierdza też, że wielu ujęć, które widzimy w materiałach, nie dałoby się zrealizować bez wiedzy służb. - Rosjanin DOSKONALE WIE, w jakim kraju żyje, nawet jeśli tego głośno nie powie. On tak po prostu Polakowi z kamerą, obywatelowi jednego z najbardziej wrogich państw NATO, bo to słyszy Rosjanin co­dziennie w telewizji, nie pozwoli wsiąść do swojej ciężarówki, pojeździć po mieście i porozmawiać. To jest kontrolowane. „Gorzej niż za Stalina" Nasz gość tłumaczy również, że poruszanie się po Rosji nie jest tak proste, jak wynika to z niektórych materiałów. Podobnie pro­blematyczne może być zdobycie pozwolenia na wjazd. O tym, jak trudno jest pracować w Rosji przedstawicielom mediów, świadczy jego zdaniem choćby to, ilu zostało w Moskwie korespondentów. Zauważał, że w tej kwestii jest dzisiaj „gorzej niż w czasach sta­linowskich” a w Moskwie pracuje jedynie korespondent BBC. - To nie są błahe rzeczy, że ktoś po prostu pojedzie i powiemy, że będzie pokazywał inny obraz Rosji. Bo Krzysztof Stanowski sobie wymyśli, że to jest nisza, którą wyeksploatuje tak samo jak reklamę podpasek - ocenia doktor Benedyczak. - Prawdopo­dobnie Rosja nie cofnie się przed atakami wobec Polski, jesteśmy doskonałym przykładem, żeby pokazywać krajom europejskim, że jak będą nadal pomagać Ukrainie, to takie hale jak przy Mary- wilskiej będą płonąć, być może będą ginąć ludzie. Ekspert przestrzega również tych, którzy mogą chcieć pójść w ślady podróżników jeżdżących do Rosji. - Dwa, trzy razy może się udać, a za piątym razem już nie - ostrzega. - Trafi się na zbyt nadgorliwego pracownika służb albo ktoś we władzach uzna, że warto mieć kolejnych pięciu Polaków w więzieniach, którzy będą przetrzymywani. To jest ryzyko. [Tekst: PIOTR BAREJKA] zapraszam na blog: tesinblog.wordpress.com

Ostry, uszczypliwy wyraz o kinematografii. Tarantino nie radzi sobie jako krytyk filmowy, bo nie czuje bluesa, za to przekazuje wiedzę, jakie obserwacje wyciągnął ze szklanego ekranu - przekuwając pomysły na plan filmowy. Miejscami tendencyjny i wulgarny, jak kino Tarantino, ale nie można odmówić ciekawej introspekcji, szeregu posegregowanej pasji do mrocznych, cynicznych lat 70. Nowego Hollywood.