Zastanawiałem się, do jakiego gatunku należałoby zaliczyć tego typu literaturę i przyszło mi do głowy, że należałoby chyba zdefiniować osobny gatunek. Literatura groteskowej sensacji zbudowanej na absurdzie, przeznaczona dla osób z ciężkim infantylizmem?
Da się to jakoś nazwać krócej? Proszę bardzo, ogłaszam konkurs bez nagród, proszę próbować.
Są w tej książce zarzewie pomysłów, ale na dobrą sprawę wszystkie te pomysły albo zostały totalnie spieprzone, albo porzucone w zarodku, jak przygoda pewnego nadgorliwca na pustyni. Logiki w tych wydarzeniach nie ma żadnej, ktoś kogoś zabija – nie wiadomo po co, robi ktoś komuś ciężkie ziaziu - też nie wiadomo po co, albo dla odmiany – nie zabija, gdy ma okazję i też nie wiadomo dlaczego. Jak już poruszamy się w oparach absurdu, to szkoda tak schrzanić walkę na śmierć i życie dwóch wściekłych lasek. Jedna kipiąca gorącą nienawiścią i żywiołem niszczenia, druga łatwo wpadająca we wściekłość, której strach się bać. I co tu mamy: zapowiada się nieźle, walczą o pistolet, w ruch idą zęby, paznokcie, kolana, łokcie i zaciskane uda, krew spływa z przegryzionego policzka, a nasz czarny charakter tak się tą sceną nakręca seksualnie, że nieomal się onanizuje. Zatem gdy pistolet wypada spod kontroli obydwu pań, jest to doskonała okazja dla naszego czarnego charakteru, by przedłużyć sobie ową niecną rozkosz: powinien odebrać laskom najpierw tę porzuconą pukawkę, a potem wszelkie ostre narzędzia, w tym noże i sztylety, a dopiero potem długo delektować się female mortal kombat: niech się pogryzą, albo poduszą udami, taka scenka mogłaby chwilę trwać, a nasz sadyzmem tknięty zboczuś mógłby zaliczyć nawet orgazm 😄, celując w moment, w którym któraś z lasek padnie z przegryzionym gardłem, albo skręconym karkiem. Pozostawienie im niebezpiecznych narzędzi grozi tym, że walka może się zbyt szybko i nagle skończyć, a nasz biedaczysko sczeźnie z syndromem niedopchnięcia.
A poza tym pukawka jest niebezpieczna dla osób postronnych i zawsze można samemu oberwać zbłąkaną kulką.
Tak czy inaczej sposób, w jaki rozwija się fabuła i pomysł na zakończenie całej opowieści, to rzecz tak oderwana od rzeczywistości, jak bajki o Jamesie Bondzie. Albo bardziej. Książka quasi-sensacyjna może być durna, ale istnieje poziom durnoty świadczący po prostu o braku inwencji u autorów. Chyba za dużo grają oni w gry komputerowe ze strzelankami, a potem im się miesza rzeczywistość wirtualna z tą potencjalnie realną.
Można przeczytać, jak ktoś ma ochotę na intensywne odmóżdżenie w popołudniowy weekend.
Patronat 
Szukamy ofert...
Opinia
Zgrany duet pisarzy całkiem zasłużenie odniósł komercyjny i międzynarodowy sukces. Twórcom postaci Aloysiusa Pendergasta nie wyczerpują się zasoby pomysłów. Celem ich pisarstwa jest zapewnienie czytelnikowi dobrej rozrywki i to się Prestonowi i Childowi udało. "Obsydianowa komnata" to efektowna historia z brawurowymi zwrotami akcji. Do bardzo dobrego przekładu Jana Kraśki nie mam zastrzeżeń, ale wolałam żywiołowe tłumaczenia Roberta P. Lipskiego w innych częściach tego cyklu.
Zgrany duet pisarzy całkiem zasłużenie odniósł komercyjny i międzynarodowy sukces. Twórcom postaci Aloysiusa Pendergasta nie wyczerpują się zasoby pomysłów. Celem ich pisarstwa jest zapewnienie czytelnikowi dobrej rozrywki i to się Prestonowi i Childowi udało. "Obsydianowa komnata" to efektowna historia z brawurowymi zwrotami akcji. Do bardzo dobrego przekładu Jana Kraśki...
więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to