Noc w Paryżu

Bardzo ciekawa akcja, która zmienia się zaskakująco. Losy bohaterów niby łatwe do przewidzenia, ale cała akcja książki toczy się tak, że sprawia czytelnikowi świetną zabawę i bardzo zaskakuje. Według mnie fabuła bardzo zaskakująca. Książka sprawiła mi ogromną przyjemność i niespodziankę w postaci toczących się losów bohaterów.

Monika po śmierci córeczki i rozwodzie z mężem postanawia zacząć wszystko od nowa i zmienia również miejsce zamieszkania. Jej sąsiadem jest Piotrek , który staje się dla niej niecenionym wsparciem i z którym połączy ją przyjaźń. Poznaje też Bartka, z którym bardzo miło spędza czas i czuje porozumienie. Jego nastoletnia córka Pola jest bardzo podobna do jej zmarlej córki Aurelii . Czy to przypadek ? Jak potoczą się losy Moniki? Czy kobieta zazna trochę spokoju i ukojenia po śmierci córeczki ? Wybierając tę powieść do czytania, na początku myślałam, że będzie to zwykła, banalna historia. A jednak nie. To poruszająca powieść o przechodzeniu żałoby, depresji, o niezrozumieniu przez bliskich, o odmienności i braku jej akceptacji u części społeczeństwa. Gorąco polecam.

Są książki, które czyta się szybko i o nich zapomina. Kochankowie z deszczu Małgorzaty Czapczyńskiej do takich nie należą. To jedna z tych historii, które zostają w głowie na długo po zamknięciu ostatniej strony i zmuszają do zastanowienia się nad własnym życiem, wyborami i granicami, jakie stawiamy sami sobie. Od pierwszych rozdziałów czułam, że to nie będzie lekka opowieść o miłości. Autorka pokazuje uczucia bez upiększeń — takie, jakie często bywają w prawdziwym życiu: skomplikowane, niewygodne i pełne wątpliwości. Bohaterowie nie są idealni, popełniają błędy, ranią innych i samych siebie. Właśnie dlatego tak łatwo było mi ich zrozumieć. Historia Hanki szczególnie mnie poruszyła. Jej codzienność, poczucie utknięcia w związku, który dawno przestał dawać szczęście, oraz wewnętrzna walka między rozsądkiem a sercem były opisane niezwykle realistycznie. Czytając, miałam wrażenie, że autorka doskonale zna emocje kobiet, które przez lata odkładają siebie „na później”. Relacja między Hanką a Miłoszem nie jest romantyczną bajką. To raczej cicha bliskość, rozmowy, spojrzenia i poczucie bycia zrozumianym. Ta miłość rodzi się powoli, w tle codziennych problemów, lęku przed konsekwencjami i wyrzutów sumienia. I właśnie ta powolność oraz emocjonalna ostrożność bohaterów zrobiły na mnie największe wrażenie. Ogromnym atutem książki jest klimat — deszcz, morze, chwilowa ucieczka od codzienności. Deszcz stał się dla mnie symbolem oczyszczenia, ale też smutku i niepewności. Autorka świetnie wykorzystuje tło wydarzeń, by podkreślić emocjonalny stan bohaterów. Kochankowie z deszczu to opowieść o odwadze — tej potrzebnej, by odejść, ale też tej, by zostać i zawalczyć o siebie. To książka dla osób, które lubią literaturę obyczajową z głębią, bez prostych odpowiedzi i jednoznacznych ocen. Dla mnie była to historia trudna, momentami bolesna, ale bardzo prawdziwa. Jeśli lubisz książki, które nie tylko opowiadają o miłości, ale też skłaniają do refleksji, ta powieść zdecydowanie zasługuje na uwagę.

Autor Paulina Molicka Tytuł Księgarenka na Miłosnej 🩵Jestem po lekturze i pod wielkim wrażeniem napisanej historii. Ola skromna,cicha i bardzo wrażliwa osoba osamotniona bo życie miało swój plan.Trauma, strata obojga rodziców jest cieżarem samotności,ale dziewczyna ma wsparcie przyjaciółki i w sumie każdego kto staje na jej drodze.Ulubione zajęcie,praca w Księgarni na Miłosnej staje się być zagrożone po tym jak miejsce zmienia właściciela.Co los szykuje Oli?Kogo postawi na jej drodze ,co wniosą w jej życie osoby które napotka? 🩵Lektura bardzo mnie użekła,jest delikatna a porusza tyle ważnych tematów,choćby problem codzienności matek i ich dzieci z niepełnosprawnoscią,relacji rodzic dziecko i dźwiganie bagażu doświadczeń składanych w plecaku,nauka otwierania okna na uczucie i budowania relacji z drugim człowiekiem.To bardzo mądra książką,która zapamiętam. 🩵Kim okaże się być tajemniczy elegant,który podsuwał Oli mądre myśli? Piękny motyw życzliwości i udzielania pomocy ,czasami drobny gest może wyciągnąć kogoś z dołka.Wspaniałe akcje harytatywne,aukcje na szczytny cel,zwykła herbata i rozmowa z kimś kto wysłucha,wesprze dobrym słowem,bądź nocne zwierzenia lub pobudka w awaryjnym miejscu to wszystko nadaje życiu sens.Troska innych o ciebie daje szansę że świat o tobie pamięta.Znam zakończenie histori i choć zaskoczyło mnie to jednak wiem ,że jest cudowne. 🩵Warto otaczać się życzliwymi osobami i siać to dobro bo nigdy nie wiesz kto stanie obok,z jakim plecakiem doświadczeń i otworzyć się na nowe wschody słońca. 🩵Dziękuję za wspaniałą,ciepła,pełną nadziei historię, Księgarenka na Miłosnej to takie moje miejsce.

Książka o szukaniu siebie, swoich uczuć i balansowaniu między emocjami. Poznajemy dwóch bohaterów, Janka, który nie wie czego chce i nie kocha tak "bardzo" jak powinien oraz Wiolę, która ucieka przed swoimi uczuciami i przeszłością. Niespodziewanie nadarza się im okazja wyjazdu wspólnie latem do Wenecji. Tam magiczne miasto zbliża ich do siebie. Jak pobyt tam zmienia ich życie? Dzięki tak opowiedzianej historii nie tylko poznajemy losy bohaterów, ich przemyślenia i rozterki, ale praktycznie zwiedzamy piękne miasto na wodzie, jego architekturę oraz legendy. Czytało się bardzo szybko i przyjemnie. Piękny styl, język oraz nawiązania do literatury, muzyki, historii czy sztuki. Lubię książki tej autorki.

Miałam sporą przerwę w czytaniu książek autorki, dlatego tak miło mi się zrobiło, kiedy ponownie mogłam poczuć w jak inteligentnym stylu są napisane. Miałam wrażenie, że oprócz tajemnic, które każdy tu skrywał, ilekroć ze sobą rozmawiano, to toczono grę psychologiczną pod tytułem, kto pierwszy się złamie. Bowiem każdy potrafi utrzymywać tajemnicy, jednak do pewnego stopnia, gdzie w grę wchodziło zagrożenie życia. Napięcie było tu obecne od samego początku, gdzie czas mija na zwyczajnych sprawach prywatnych, które przerywane były na potrzeby interesujących wydarzeń. Niestety niezbyt przyjemnych, gdyż nie każdy będzie tu miał czyste intencje. Trzy kobiety były tu ukazane od strony silnej przyjaźni, ale i toksycznych związków, które niszczyły je dzień po dniu. Zanim jednak do nich doszliśmy, pisarka zwróciła uwagę na to, że nikt z nas nie powinien pozwolić siebie krzywdzić. Jeśli jednak już trwamy w miejscu, które osacza nas każdego dnia zabierając wszystkie pozytywne emocje, to mamy wybór, by udać się do terapeuty po pomoc. Próbowała nas też przekonać do tego, że zanim zgodzimy się na rzeczy na które mamy, bądź nie mamy ochoty, to wpierw powinniśmy je przemyśleć, gdyż zbyt pochopne postępowanie może bardzo odmienić nasze życie w stronę, w którą normalnie nikt z nas by się nie udał. Pani Dorota pokazała nam, że bez względu na status społeczny, każdego z nas mogą czekać w życiu pewne wyzwania. Nie są one jednak po to, żeby nas dobić, tylko pokazać, że to właśnie tutaj powinniśmy coś zmienić. Toksyczni ludzie otaczają najbardziej słabe psychicznie osoby, ale potrafią odejść, jeśli pokażemy im, że również jesteśmy twarde, że mamy prawo mieć swoje zdanie. Uważam, że piękniej nie dało się jej napisać. Co kilka stron historia ma dla nas sporo przesłań, które pokazują nam problemy, których być może nie potrafimy zauważyć. Zwykłe rzeczy opisuje tak miło i pięknie, jakby chciała zapewnić nas, że świat jest wspaniały, tylko sami musimy go sobie poukładać. Ewentualnie z pomocą ludzi, którzy takiej pomocy udzielają. Bardzo płynnie się ją czyta, a wciąga niczym czekoladki z niespodzianką:-) Bardzo ją polecam:-)

Nawet nie wiedziałam, że to mocno związane z Domem z kamienia. Znaczy nie jest to kontynuacja i nie ma znaczenia w sumie kolejność czytania. Tutaj poznajemy historię Joanny, siostry od Hanki z tamtej książki. Po śmierci męża Joanna dowiaduje się, że mąż kupił dla niej jako ostatni prezent mieszkanie. I tak trafiła do małej miejscowości Lubiniec, położonej w Górach Świętokrzyskich. Jest sama, na lekach, cierpi na bezsenność i choć jest zabezpieczona finansowo zaczęła szukać pracy. Szybko przekonała się, że ciężko zdobyć pracę o jakiej marzyła, chciała pracować przy książkach, które bardzo kocha. Cięcia budżetowe, zwolnienia, brak przyjęć. Ale w Lubińcu została wystawiona na sprzedaż kamienica, w której była kiedyś piekarnia o długich tradycjach. Pod pretekstem kupna poszła ją zobaczyć. Znała to miejsce i to miasto z czasów studenckich, jednak we wnętrzu się zakochała. Postanowiła to kupić i otworzyć kawiarnio - księgarnię. Pomoc w organizacji i remoncie znalazła się szybko, dawny przyjaciel ogarnął projekt, żona od szefa firmy remontowej piecze wypasione ciasta, które znają wszyscy mieszkańcy, oraz siostra jej przyjaciółki, która zajęła się księgowością i papierami. Potem przyszedł czas na więcej pracowników, których szybko znalazła. I w sumie interes szybko zdobył całą rzeszę wielbicieli. Ale był ktoś jeszcze, kto chciał kupić ten lokal i otworzyć tam klub nocny. I ta osoba nie da jej o tym zapomnieć. Książka bardzo fajna, nieco krótsza od tamtej. Zabrakło mi jedynie dojścia do czasu, gdy Joanna pogodziła się z Hanką. I tu nie chodzi o to jak do tego doszło, ale mogło to być jakoś zgrane w czasie. Poza tym nie mam się do czego przyczepić. A może autorka pokusi się o kolejną część?

Główną bohaterką powieści jest młoda dziewczyna Marta. Nie lubi ona stagnacji, często zmienia pracę i zamieszkanie. Jednym z jej wyzwań jest wyjazd do Brukseli i objęcie posady gosposi w pewnej arystokratycznej rodzinie. "Rodzina ta była wyjątkowo osobliwa: mroczna staruszka, która zamykała się na całe dnie w swoim gabinecie, jej ekscentrycznie zakręcony syn i porzygnębiająco smutna synowa. Jedynie chłopiec i pies przejawiali zachowania w granicach powszechnie uważanej normy." Autorka umiejętnie wprowadza mroczny klimat domu i wprowadza w tok myślenia Marty. Bohaterowie są wyraziści, dobrze przedstawieni. Liczyłam na odsłonięcie jakieś strasznej tajemnicy rodzinnej, ale zakończenie jest inne.

Moja miłość do tej książki nie ma granic. Cały czas się dziwię, że twórczość Ani nie cieszy się większą popularnością, gdyż to, co tworzy jest po prostu wspaniałe. Już podczas czytania pierwszej książki bardzo polubiłam się z jej piórem, więc nie zdziwiło mnie to, że historia wciągnęła mnie od pierwszych stron. „Pociągi wciąż jeżdżą za twoją melodią” to powieść szkatułkowa, gdzie poznajemy dwie odrębne od siebie opowieści, które łączy o wiele więcej, niż na pierwszy rzut oka może się wydawać. Poznajemy Nadię, która po rozstaniu cierpi i próbuje odnaleźć siebie w nowej rzeczywistości. Mimo upływu czasu wraca do miejsca, gdzie mieszka jej były partner i wspomina ich wspólną przeszłość. Podróże te doprowadzają ją do antykwariatu, gdzie postanawia kupić książkę, która przenosi ją oraz nas do Francji. Dzięki niej poznajemy kolejne wspaniale postacie, czyli Marię i Laurenta. Losy bohaterów pomimo życia w innych czasach są bardzo do siebie zbliżone. Przechodzą przez miłość i stratę, a także pragną zdobyć większą niezależność. Muszę przyznać, że historia Marii i Laurenta o wiele bardziej mi się podobała, ale to nie znaczy, że losy Nadii były mi obojętne. Nie miałam nigdy okazji znaleźć się w takim położeniu jak ona, ale doskonale ją rozumiem i razem z nią przeżywałam wszystkie emocje.  Historia otoczona jest pięknym klimatem Francji. Nie mam pojęcia, jak Ania to robi, ale potrafi opisać miejsca akcji w taki sposób, że natychmiast chce się porzucić wszystko i wyruszyć na podróż do tych urokliwych miejsc. Mimo lekkości z jaką autorka pisze książkę, znajdziemy w niej również cięższe tematy, jednak największą rolę w powieści odgrywa muzyka i oczywiście miłość. Jest to pełna ciepła i nadziei historia, która uświadamia, że w momencie, kiedy myślimy, iż nic dobrego na nas nie czeka, okazuje się, że to co najlepsze jeszcze przed nami.  „Pociągi wciąż jeżdżą za twoją melodią” to książka, która ma specjalne miejsce w moim sercu. Autorka stworzyła powieść, która tak jak melodia płynie i przenosi czytelnika do pięknej opowieści. To lektura o odnajdywaniu siebie, o słuchaniu własnych potrzeb i ich zrozumieniu, a nie o spełnianiu oczekiwań innych. Pokazuje, że nawet jak się popełniło błąd, to przecież pociągi wciąż jeżdżą. Nigdy nie jest za późno, aby coś naprawić i zacząć od początku. 

Pełna tajemniczości,magii,cudownej,niepowtarzalnej opowieści dałam się zaczarować,porwać,gdzie akcja wartka,szybka rozgrywa się historia Weroniki,ma ona za zadanie wyrzeżbić posąg rzeźbiarki. Dziejąca się powieść Pani Doroty na dwóch płaszczyznach w przeszłości i teraźniejszości. Przepiękna,eteryczna,baśniowa książka,wyprawę wspaniałą zrobiłam.

Połączenie powieści obyczajowej z romansem i, nieoczekiwanie, kryminałem. Czyta się to wszystko, przyznaję, z ciekawością, chociaż w części ze względu na fabułę i postaci, w części na ilość zastosowanych przez autorkę chwytów literackich, szczególnie nieoczekiwanych zwrotów akcji. Co ona jeszcze wymyśli? To odbiera powieści realizm, ale jeśli się go nie oczekuje, a chodzi tylko o rozrywkę, nie przeszkadza. Przeszkadza nienajlepszy przekład: nadmierna ilość zaimków i na przykład fakt, że bohaterka ma "golenie" ( określenie użyte nie prześmiewczo, czyżby współpraca z AI ?). Jeszcze bardziej przeszkadzają - jakoby - "realia" Rzymu. Dość powiedzieć, że Ołtarz Ojczyzny jest w "Spotkajmy się w Rzymie" pomnikiem Mussoliniego! PS A na okładce nieprawdziwa informacja: w 1974 roku Elena nie jest jeszcze po raz czwarty zamężna, tak się dzieje sześć lat później.... Drogi Wydawco - litości!

Całkiem dobrze rokująca powieść obyczajowa, w której miałam szansę zmierzyć się z "normalnym życiem", z rodzinnymi sekretami i niedopowiedzeniami, z ludzkimi rozterkami, tym, z czym zmagają się ludzie tacy, jak Natalia i Ignacy, oraz ich potomkowie. Nic w tej powieści nie jest zakłamane, przesłodzone, a ważne jest, by jakoś sobie radzić, pomimo kłód rzucanych pod nogi...pomimo wszystko. Bardzo ciekawa i poruszajaca historia, a przede wszystkim skłaniająca do refleksji. Sięgam od razu za drugą część.

Fenomen filmu „Dirty Dancing” od dekad wymyka się prostym definicjom kina romansowego, stając się uniwersalnym symbolem letniego przebudzenia, buntu i zmysłowości. Historia Baby i Johnny’ego Castla na stałe wpisała się w popkulturowy kanon, sprawiając, że każda kobieta choć raz marzyła o słynnym „podnoszeniu” w tafli jeziora. To właśnie ten nostalgiczny fundament wykorzystuje Agata Kołakowska w swojej powieści „Lato jak w filmie”, którą oceniam na mocne 8/10. Autorka serwuje nam opowieść, która jest jak powiew ciepłego, mazurskiego wiatru – lekka, ale niosąca ze sobą realne emocje. Dla Ruby, znanej dziennikarki radiowej, tegoroczne lato nie miało w sobie nic z filmowego blasku. Zamiast romantycznych zachodów słońca, została porzucona przez narzeczonego. Co gorsza, jej profesjonalizm legł w gruzach, gdy podczas prowadzenia audycji na żywo, w przypływie czystej frustracji, skierowała pod adresem byłego partnera słowa powszechnie uznawane za niecenzuralne. Ta radiowa tyrada nie umknęła uwadze szefowej, która zamiast premii za szczerość, wręczyła Ruby bilet na przymusowy, karny urlop. Załamana i pozbawiona złudzeń Ruby znajduje jednak wsparcie w swoich niezawodnych przyjaciółkach, Izie i Tinie. Chcąc wyrwać ją z marazmu i domowej izolacji, fundują jej pobyt w luksusowym ośrodku Wilkasy Spa na Mazurach. Jednak zamiast okrzyków radości, spotykają się z lodowatym brakiem entuzjazmu. Dlaczego? Otóż ośrodek ten specjalizuje się w turnusach tematycznych inspirowanych właśnie „Dirty Dancing”. Dla Ruby, która czuje się obecnie jak najdalsza wersja „Baby”, perspektywa radosnych pląsów i nauki mambo wydaje się szczytem ironii i torturą, na którą nie jest gotowa. Książka Kołakowskiej to jednak coś więcej niż tylko literacka adaptacja kina. Autorka z wielką wprawą kreśli portret współczesnej kobiety, która musi zdefiniować siebie na nowo po bolesnej stracie. Atutem powieści jest świetny humor oraz genialnie zarysowana dynamika między przyjaciółkami – ich relacja jest autentyczna, pełna uszczypliwości, ale i bezwarunkowej miłości. Choć początkowo Mazury wydają się Ruby więzieniem, czytelnik z ogromną frajdą obserwuje jej powolne „rozmrażanie”. Dlaczego warto sięgnąć po tę książkę? Mazurski klimat: Opisy przyrody i ośrodka Wilkasy sprawiają, że ma się ochotę natychmiast spakować walizkę. Terapia humorem: Kołakowska udowadnia, że najlepszym lekarstwem na złamane serce jest dystans do siebie i odrobina szaleństwa. Nostalgiczny powrót: Odniesienia do kultowego filmu są inteligentne i nienachalne, stanowiąc urocze tło dla współczesnych problemów.

✨Każdy, kto żyje w małżeństwie, wie, że nie jest to droga usłana różami, ale szliśmy nią zawsze ramię w ramię". Właśnie skończyłam powieść "Labirynt sekretów" , było to moje pierwsze spotkanie z autorką, ale już wiem, że na pewno nie ostatnie. Mathilde po śmierci ojca wyjeżdża wraz z matką i rodzeństwem do Anglii. Dziewczyna próbuje przyzwyczaić się do nowego miejsca, gdy nagle na ich rodzinę, jak grom z jasnego nieba, spada informacja, która zmienia wszystko. Ich matka musi wrócić do Francji, Mathilde postanawia zostawić wszystko i również wyjechać, by wyjaśnić to co ich spotkało. "Labirynt sekretów" , to bardzo zagadkowa powieść. Akcja toczy się dość wolno, nie ma tutaj natychmiastowych zwrotów, dlatego fabuła ma swoje tempo, które wprowadza czytelnika w świat Mathilde i prowadzi nas przez Anglię, aż do Francji, gdzie śledzimy pełną intryg i zawiłości historię Lady Cormier. Autorka ma bardzo płynny styl pisania, więc książkę mimo wszystko czyta się szybko. Jest to historia, która mówi o tym jaka siła drzemie w rodzinie, jak wiele jesteśmy w stanie poświęcić by chronić najbliższych i dowieść prawdy. To też historia o tym jak niewyjaśnione sprawy sprzed lat potrafią skomplikować życie. W książce nie brakuje również wątku miłosnego, nie jest on głównym tematem, ale jest delikatnie przestawiony, przez to możemy poznać Mathilde od jeszcze innej strony, niż tylko jako córkę. Jeśli lubicie powieści obyczajowe osadzone w dawnych czasach z nutką tajemnicy, to gorąco polecam Wam "Labirynt sekretów". Za swój egzemplarz dziękuję pięknie autorce ♥️

Cudownie było znowu przeczytać książkę mojej ulubionej autorki, wspaniałe opisy krajobrazów i sytuacji zawsze mnie w jej utworach zadziwiają, człowiek czuje sie jakby był zaraz obok bohaterów, jak by uczestniczył w ich życiu. Historia włoszki i jej miłości, tak ważna dla każdego pokolenia, opowiada o tym co zawsze warto powtarzać i o czym nigdy nie wolno zapomnieć. Świat sie zmienia ale jedno zawsze musi pozostać zapamiętane, zawsze musi byc opowiadane i oby nigdy sie nie powrotrzylo. Polecam serdecznie... ksiazka jest nie odkładalna.

Madera. Musicie najpierw dowiedzieć się nieco więcej o tym niesamowitym miejscu na kuli ziemskiej. To portugalska wyspa położona na Oceanie Atlantyckim, często nazywana „wyspą wiecznej wiosny” ze względu na łagodny klimat przez cały rok. Jej stolicą jest Funchal, gdzie koncentruje się życie turystyczne i kulturalne. Wyspa słynie z niezwykle zielonych krajobrazów, stromych klifów i górskich szlaków, w tym popularnych tras wzdłuż tzw. lewad (kanałów irygacyjnych). To idealne miejsce dla osób lubiących naturę, trekking i spokojny wypoczynek. Madera jest też znana z lokalnego wina (wino madera), egzotycznych ogrodów oraz spektakularnych widoków, szczególnie z punktów takich jak klif Cabo Girão. Dzięki dobrym warunkom pogodowym można ją odwiedzać praktycznie o każdej porze roku. Już z samego opisu tego miejsca człowiek, który kocha podróże, z chęcią spakowałby się i ruszył w świat. Jednak nie zawsze jest to możliwe, tym bardziej cieszyłem się na myśl, że przeczytam Madeirę autorstwa pani Jolanty Kosowskiej. Pani Jolanta pochodzi z południowej Polski, z Opolszczyzny, ale sporą część życia spędziła we Wrocławiu na Dolnym Śląsku. Związana była także z niewielką Sobótką, miejscowością położoną u stóp Ślęży na Przedgórzu Sudeckim. Z zawodu jest lekarką, absolwentką Akademii Medycznej we Wrocławiu, a obecnie mieszka w Dreźnie w Niemczech, niedaleko granicy z Polską. Gdy spojrzymy na okładkę, ta od razu pokazuje nam piękno wyspy. Kamienista plaża, górski krajobraz w tle i świt (a może zachód słońca?). W tę cudowną przestrzeń wpisuje się kobieta. Nie widzimy jej dokładnie, bo stoi tyłem do odbiorcy, tuż nad brzegiem oceanu. Przygląda mu się, jakby szukała odpowiedzi na wiele nurtujących ją pytań. Tych jeszcze nie znamy, ale po opisie na ostatniej stronie okładki możemy się ich domyślać. To co?Gotowi? Ruszamy na Maderę? Rezerwujcie więc lot. Wsiadajmy i już! Julia – Polka, Filipe – Portugalczyk. Zakochani, planujący przyszłość, ślub i wspólne życie. Początek jak z bajki, ale… no właśnie. Życie pisze różne scenariusze, bo do uroczystości nie dochodzi. Oboje spędzają wieczór panieński i kawalerski na swój sposób. Ona z koleżankami, on z kolegami, nietypowo, bo na górskim szlaku w polskich Tatrach. Stamtąd, z jednego ze szczytów, wysyła wiadomość do ukochanej. Jest to zdjęcie wschodu słońca, a potem znika bez śladu. Dramat młodej kobiety sprawia, że Julia postanawia wyruszyć do Portugalii, na Maderę. Chce tam spędzić ostatnie chwile w miejscach poznanych dzięki Filipe, a potem… popełnić samobójstwo. To niesamowicie piękna, trzypokoleniowa powieść, gdzie poznajemy również rodzinę zaginionego chłopaka. Jolanta Kosowska, oprócz niebanalnej fabuły, znakomicie łączy tradycje lokalne, kulinaria oraz piękno krajobrazu z trudną historią Any, Brena, Alberta i ich rodzinnych problemów. Jak w tym wszystkim odnajdzie się Julia? Książki Jolanty Kosowskiej bardzo cenię i tę kolejną polecam z całego serca do przeczytania.

"Ogród sekretów i zdrad" to piękna powieść, której akcja toczy się dwutorowo: współcześnie i pod koniec lat dwudziestych XX wieku. Przenosimy się do świata pełnego rodzinnych tajemnic, intryg i namiętności. W Łabonarówce babcia Róży – Georgina obchodzi jubileusz dziewięćdziesiątych urodzin. Na światło dzienne wychodzą tajemnice i sekrety posiadłości. Matylda Korsakowska przedstawicielka ówczesnej elity wiodła niemoralne i swawolne życie. Kochała tylko siebie, pieniądze i przez swoje działania skrzywdziła wiele osób. Dwutorowość powieści sprawia, że książka zaciekawia nas od pierwszych stron.

PRZESZŁOŚCI NA PRZEKÓR Powieść Aleksandry Rochowiak "W cieniu nadwiślańskich drzew" przyciągnęła mnie przede wszystkim romantycznym widokiem na okładce. A że pióro autorki poznałam niedawno przy okazji powieści "Czereśniowy sad", to bez zastanowienia sięgnęłam po kolejną opowieść. Spodziewałam się wzruszającej historii obyczajowej i taką też otrzymałam. Tym razem autorka zabiera nas do nadwiślańskiego Wykuszewa, gdzie mieszka Lidka ze swoją kilkuletnią córeczką. Kobieta pracuje jako opiekunka w przedszkolu i prowadzi ustabilizowane życie. Tymczasem przed dziesięciu laty w jednej chwili runął jej świat, by pozostawić po sobie rozpacz i żal oraz... malutkie światełko nadziei. Lidka, córka despotycznego człowieka, oficera Przemysława Wróblewskiego pracowała wówczas w przedszkolu i opiekowała się chorą mamą, której groziła utrata wzroku. Zmarły ojciec pozostawił w jej życiu traumę, z której trudno było jej się wyzwolić. Obok niej jednak zawsze jest Paweł - chłopak z sąsiedztwa, na którego może liczyć w każdej sytuacji. Mężczyzna jest jej przyjacielem, ale oddał dziewczynie także swoje serce i ma nadzieję, że Lidka odwzajemni jego uczucia. Ona traktuje Pawła po przyjacielsku, nie kocha go, ale też mając w pamięci postępowanie ojca jest przekonana, że nigdy nie zwiąże się z mężczyzną pracującym w wojsku. Tymczasem przewrotny los stawia na jej drodze Sebastiana - młodego poborowego, chłopaka z bidula, który budzi w sercu Lidki zaskakująco ciepłe uczucia. Początkowe zauroczenie przeradza się w głęboką miłość i sprawia, że Lidka musi zmierzyć się z własnymi demonami i nagromadzonymi uprzedzeniami. Czy zdoła postawić na szali swoje szczęście i... zaryzykować? A może zwycięży rozsądek i dziewczyna wybierze bezpieczną przyszłość u boku Pawła? Aleksandra Rochowiak oddała w ręce czytelników przepiękną, rozdzierającą serce opowieść o trudnej miłości, która spotyka na swej drodze wiele przeszkód. Autorka nie boi się igrać z emocjami i pisze o nich w wyjątkowo sugestywny sposób. Smutek przeplata z radością, a ból ze szczęściem. Przyznaję, że aż takiego rollercoastera się nie spodziewałam. Historia jest brutalnie prawdziwa jak samo życie. Bohaterowie są niedoskonali, mają swoje problemy, obawy i lęki, ciągnie się za nimi trudne dzieciństwo, ale chcą zaufać i pragną pokochać. Autorka rozpoczyna tę opowieść od teraźniejszych zdarzeń, by niebawem, na skutek pewnego krótkiego zdarzenia przenieść nas w przeszłość, zanurzyć we wspomnieniach i cofnąć w czasie o dziesięć lat do 2002 roku i do przypadkowego spotkania dziewczyny z chłopakiem, od którego wszystko się zaczęło. A potem już tylko płyniemy na fali przez te wszystkie ekscytujące wydarzenia, trudne emocje i zaskakujące zwroty akcji. Historia Lidki i Sebastiana jest skomplikowana, nieprzewidywalna, ale niesie nadzieję - ten mały promyczek światła, który rozjaśnia mrok. Scenariusz, jaki stworzyła autorka dla swoich bohaterów, wykracza poza granice zdrowego rozsądku. Chciało mi się wprost krzyknąć: "Ale dlaczego? To nie fair! Tak się nie robi!" A jednak... Powieść mnie oczarowała, ale też mną wstrząsnęła i pozostawiła w sercu trwały ślad. Aleksandra Rochowiak porusza tu kwestie porzucenia, samotności, biedy, choroby, przemocy psychicznej oraz relacji rodzinnych. Ale mamy też przyjaźń, miłość, dobroć i wyciągniętą pomocną dłoń. Jednakże w tej historii zdecydowanie największą rolę odgrywają emocje. "W cieniu nadwiślańskich drzew " to moje drugie, niezwykle udane spotkanie z autorką. Jeśli kazda powieść pani Aleksandry tak bardzo wnika do serca, to myślę, że uronię jeszcze sporo łez zanim poznam wszystkie jej powieści i na pewno nie raz po zakończonej lekturze emocje nie pozwolą mi zasnąć.

Bardzo lubię pióro autorki i dlatego z przyjemnością sięgam po książki jej autorstwa. Może ta historia nie jest zbyt wybitna, ale w ostateczności mi się podobała, a szczególnie wątek poszukiwania właściciela pierścionka zaręczynowego. Byłam pozytywnie zaskoczona kto nim niespodziewanie okazał. Mam małe zastrzeżonie co do końcówki i niepotrzebnego nieporozumienia pomiędzy bohaterami.