Pewnego razu w Wenecji

Pełna tajemniczości,magii,cudownej,niepowtarzalnej opowieści dałam się zaczarować,porwać,gdzie akcja wartka,szybka rozgrywa się historia Weroniki,ma ona za zadanie wyrzeżbić posąg rzeźbiarki. Dziejąca się powieść Pani Doroty na dwóch płaszczyznach w przeszłości i teraźniejszości. Przepiękna,eteryczna,baśniowa książka,wyprawę wspaniałą zrobiłam.

Monika po śmierci córeczki i rozwodzie z mężem postanawia zacząć wszystko od nowa i zmienia również miejsce zamieszkania. Jej sąsiadem jest Piotrek , który staje się dla niej niecenionym wsparciem i z którym połączy ją przyjaźń. Poznaje też Bartka, z którym bardzo miło spędza czas i czuje porozumienie. Jego nastoletnia córka Pola jest bardzo podobna do jej zmarlej córki Aurelii . Czy to przypadek ? Jak potoczą się losy Moniki? Czy kobieta zazna trochę spokoju i ukojenia po śmierci córeczki ? Wybierając tę powieść do czytania, na początku myślałam, że będzie to zwykła, banalna historia. A jednak nie. To poruszająca powieść o przechodzeniu żałoby, depresji, o niezrozumieniu przez bliskich, o odmienności i braku jej akceptacji u części społeczeństwa. Gorąco polecam.

nteresujący zabieg - zestawienie autentycznej postaci historycznej i wymyślonej bohaterki. Trzeba przyznać, iż autorka umiejętnie poprzeplatała fakty i fikcję. A losy bohaterek opisała wiarygodnie, pokazując sytuację kobiet z różnych sfer w dwudziestoleciu międzywojennym. „Miłość, proszę pani” to dobra lektura, nie tylko na jesienne wieczory.

Bardzo ciekawa akcja, która zmienia się zaskakująco. Losy bohaterów niby łatwe do przewidzenia, ale cała akcja książki toczy się tak, że sprawia czytelnikowi świetną zabawę i bardzo zaskakuje. Według mnie fabuła bardzo zaskakująca. Książka sprawiła mi ogromną przyjemność i niespodziankę w postaci toczących się losów bohaterów.

Nawet nie wiedziałam, że to mocno związane z Domem z kamienia. Znaczy nie jest to kontynuacja i nie ma znaczenia w sumie kolejność czytania. Tutaj poznajemy historię Joanny, siostry od Hanki z tamtej książki. Po śmierci męża Joanna dowiaduje się, że mąż kupił dla niej jako ostatni prezent mieszkanie. I tak trafiła do małej miejscowości Lubiniec, położonej w Górach Świętokrzyskich. Jest sama, na lekach, cierpi na bezsenność i choć jest zabezpieczona finansowo zaczęła szukać pracy. Szybko przekonała się, że ciężko zdobyć pracę o jakiej marzyła, chciała pracować przy książkach, które bardzo kocha. Cięcia budżetowe, zwolnienia, brak przyjęć. Ale w Lubińcu została wystawiona na sprzedaż kamienica, w której była kiedyś piekarnia o długich tradycjach. Pod pretekstem kupna poszła ją zobaczyć. Znała to miejsce i to miasto z czasów studenckich, jednak we wnętrzu się zakochała. Postanowiła to kupić i otworzyć kawiarnio - księgarnię. Pomoc w organizacji i remoncie znalazła się szybko, dawny przyjaciel ogarnął projekt, żona od szefa firmy remontowej piecze wypasione ciasta, które znają wszyscy mieszkańcy, oraz siostra jej przyjaciółki, która zajęła się księgowością i papierami. Potem przyszedł czas na więcej pracowników, których szybko znalazła. I w sumie interes szybko zdobył całą rzeszę wielbicieli. Ale był ktoś jeszcze, kto chciał kupić ten lokal i otworzyć tam klub nocny. I ta osoba nie da jej o tym zapomnieć. Książka bardzo fajna, nieco krótsza od tamtej. Zabrakło mi jedynie dojścia do czasu, gdy Joanna pogodziła się z Hanką. I tu nie chodzi o to jak do tego doszło, ale mogło to być jakoś zgrane w czasie. Poza tym nie mam się do czego przyczepić. A może autorka pokusi się o kolejną część?

Miałam sporą przerwę w czytaniu książek autorki, dlatego tak miło mi się zrobiło, kiedy ponownie mogłam poczuć w jak inteligentnym stylu są napisane. Miałam wrażenie, że oprócz tajemnic, które każdy tu skrywał, ilekroć ze sobą rozmawiano, to toczono grę psychologiczną pod tytułem, kto pierwszy się złamie. Bowiem każdy potrafi utrzymywać tajemnicy, jednak do pewnego stopnia, gdzie w grę wchodziło zagrożenie życia. Napięcie było tu obecne od samego początku, gdzie czas mija na zwyczajnych sprawach prywatnych, które przerywane były na potrzeby interesujących wydarzeń. Niestety niezbyt przyjemnych, gdyż nie każdy będzie tu miał czyste intencje. Trzy kobiety były tu ukazane od strony silnej przyjaźni, ale i toksycznych związków, które niszczyły je dzień po dniu. Zanim jednak do nich doszliśmy, pisarka zwróciła uwagę na to, że nikt z nas nie powinien pozwolić siebie krzywdzić. Jeśli jednak już trwamy w miejscu, które osacza nas każdego dnia zabierając wszystkie pozytywne emocje, to mamy wybór, by udać się do terapeuty po pomoc. Próbowała nas też przekonać do tego, że zanim zgodzimy się na rzeczy na które mamy, bądź nie mamy ochoty, to wpierw powinniśmy je przemyśleć, gdyż zbyt pochopne postępowanie może bardzo odmienić nasze życie w stronę, w którą normalnie nikt z nas by się nie udał. Pani Dorota pokazała nam, że bez względu na status społeczny, każdego z nas mogą czekać w życiu pewne wyzwania. Nie są one jednak po to, żeby nas dobić, tylko pokazać, że to właśnie tutaj powinniśmy coś zmienić. Toksyczni ludzie otaczają najbardziej słabe psychicznie osoby, ale potrafią odejść, jeśli pokażemy im, że również jesteśmy twarde, że mamy prawo mieć swoje zdanie. Uważam, że piękniej nie dało się jej napisać. Co kilka stron historia ma dla nas sporo przesłań, które pokazują nam problemy, których być może nie potrafimy zauważyć. Zwykłe rzeczy opisuje tak miło i pięknie, jakby chciała zapewnić nas, że świat jest wspaniały, tylko sami musimy go sobie poukładać. Ewentualnie z pomocą ludzi, którzy takiej pomocy udzielają. Bardzo płynnie się ją czyta, a wciąga niczym czekoladki z niespodzianką:-) Bardzo ją polecam:-)

Książka ogólnie ciekawa, poruszająca temat wojny i historii łączącej Polaków i Ukraińców. Jak dla mnie kompletnie niezrozumiałe i bezsensowne wtrącenie wątku homoseksualizmu, który nic nie wnosił a został zawarty chyba tylko dlatego, że modne jest o tym pisać.

W ubiegłym roku poznałam pióro autorki i bardzo przypadły mi do gustu jej książki. Z tego powodu skusiłam się sięgnąć po kolejną jej powieść. „Flowers” jest napisana w innym stylu niż utwory, które do tej pory czytałam od Pani Mirek. Nie będzie ona moją ulubioną od tej autorki, ale to nie znaczy, że jest słaba. To po prostu książka poruszająca trudne tematy bez sielskiego klimatu wsi, jaki mamy w serii o Willi pod kasztanem. Przemoc psychiczna, zdrada, narcyzm, mobbing to kilka tematów, które znajdziecie właśnie w tej książce. Autorka pokazuje, jak jeden mężczyzna potrafi zniszczyć psychikę wielu ludzi. W domu wyżywa się na swoje żonie, a w pracy na swoich podwładnych. Violetta Karłowicz — żona prezesa, matka dwójki dzieci, kobieta żyjąca w nieustannym stresie. O ile w pracy dobrze sobie radzi i nie ma większych problemów, tak w życiu rodzinnym nieustannie ma pod górkę. Dla kogoś obcego mogłoby się wydawać, że Viola ma wszystko, czego tylko zapragnie: piękne sukienki od Prady, drogą biżuterię, kochającego męża i zdrowe dzieci. Z boku wszystko wygląda idealnie, a gdy nikt nie patrzy, w czterech ścianach kobieta przeżywa osobiste piekło. Kamil — prawnik odnoszący sukcesy, właśnie rozpoczyna nową pracę, dzięki której zacznie bardzo dobrze zarabiać. Mężczyzna jest wrażliwy i pełen empatii. Sam nie otrzymał pomocy, wtedy kiedy jej potrzebował, dlatego został adwokatem, by nieść pomoc innym. Najważniejszą osobą w jego życiu jest mama Małgorzata, która w młodości poświęciła się wychowaniu go i całkowicie zrezygnowała z pracy i pasji. Teraz on stara się jej odwdzięczyć i chce jej wynagrodzić te złe chwile z ich wspólnego życia, mimo że sam również cierpiał jako dziecko. Jedno przypadkowe spotkanie sprawiło, że nie potrafili o sobie zapomnieć. Ona smutna i zalękniona, on tajemniczy i intrygujący, oboje łączyły trudne doświadczenia rodzinne. Denerwowało mnie ciągłe powtarzanie zdania „Mnóstwo dziewczyn dałoby się pokroić za takiego męża”, które pojawia się w tekście jakieś 5 razy. Możliwe, że autorka chciała podkreślić w ten sposób wartość, jaką stanowiło dla Violi małżeństwo z Pascalem. Jednak ciągłe powtarzanie tych słów przez główną bohaterkę wskazuję na jej brak pewności siebie i przekonanie, że mąż to najlepsze co jej się w życiu trafiło. Po latach małżeństwa z narcyzem kobieta już nie pamięta, kim była wcześniej. Czy mężczyzna, który ślubował miłość i wierność, po kilku latach może stać się zupełnie kimś innym? Czy kobieta znajdzie w sobie siłę, aby zawalczyć o siebie i swoje dzieci? Czy Kamil sprosta zadaniu, które zostało mu powierzone przez prezesa?

Paradise" autorstwa Gabrieli Gargaś to poruszająca powieść, która wciąga czytelnika od pierwszych stron, ukazując głębię ludzkich uczuć i relacji. Książka opowiada historię bohaterów, których losy splatają się w niezwykły sposób, prowadząc do refleksji nad miłością, przebaczeniem i poszukiwaniem własnego miejsca na świecie. Gabriela Gargaś znana jest z umiejętności tworzenia realistycznych postaci i emocjonalnych narracji. W "Paradise" autorka z dużym wyczuciem ukazuje zarówno radości, jak i cierpienia, co sprawia, że czytelnik łatwo identyfikuje się z bohaterami i ich przeżyciami. Styl pisania Gargaś jest płynny, pełen subtelnych niuansów i wrażliwości, co czyni lekturę niezwykle angażującą. Książka porusza tematy takie jak rodzina, przyjaźń, utrata oraz odkupienie, a jej uniwersalne przesłanie skłania do refleksji nad własnym życiem i relacjami z innymi. "Paradise" to lektura, która zostaje w pamięci na długo, oferując zarówno chwilę wytchnienia, jak i głębokie przemyślenia. Podsumowując, "Paradise" Gabrieli Gargaś to piękna, poruszająca opowieść dla tych, którzy cenią sobie literaturę pełną emocji i autentyczności. Polecam ją wszystkim, którzy szukają inspirujących historii o ludzkiej odwadze i nadzieji.

" Zbyt wiele wspomnień. Złych, niedobrych, smutnych, wypełniających ją strachem i obrazami, które starała się wymazać z pamięci przez tyle lat." (str.261) To powieść obyczajowa z historycznym tłem. Opowieść o miłości, która dojrzewa w cieniu historii. Autorka pokazała jak wielkie wydarzenia XX wieku wdarły się w życie zwykłych ludzi i zmieniły je na zawsze. Bohaterami jest niemiecka rodzina mieszkająca w Berlinie. Dora i Dorian pobrali się z miłości. Zamieszkali we wspaniałym domu zaprojektowanego przez niego. Byli szczęśliwym małżeństwem. Kiedy na świat przyszedł syn Dora go uwielbiała. Nie chciała mieć więcej dzieci. Pragnęła używać życia, lecz nie było jej to dane, bo zaszła w ciążę z Niną. Nienawidziła tego dziecka, co okazywała córce na każdym kroku. Syn Dory zapatrzony w matkę nie akceptował młodszej siostry. Kiedy Hitler doszedł do władzy Dora zafascynowana była ario filozofią zapisała się do NSDAP, a syna do Hitlerjugend. Zapraszała do domu znane niemieckie osobistości. Dora i syn popadli w fanatyzm. Dorian nie podzielał jej fascynacji, dlatego z córką i jej opiekunką wyjechał na Śląsk. Tam poznali rodzinę Achtelików. Nina uwielbiała ich syna Mikołaja, razem się wychowywali i dorastali. Dobrze się czuli w swoim towarzystwie. Ojciec z córką wracali do Berlina, lecz ich dom nie był już ich domem. Dobrze czuli się w Nikiszowcu, do którego ciągle wracali. Ojciec Mikołaja był górnikiem. Podczas wybuchu w kopalni został poważnie ranny. Mikołaj pragnął się kształcić, lecz w tej sytuacji jego plany runęły. Jego brat zachorował na polio i był przykuty do wózka. Także Mikołaj został jedynym żywicielem i poszedł w ślady ojca. Między Niną a Mikołajem zaczęło rodzić się uczucie. Ta młodzieńcza, czysta miłość została brutalnie przerwana przez wydarzenia historyczne. Wybuchła wojna. Codziennością był strach, obawa i niepewność jutra, nadszedł czas okupacji, później powojennego chaosu i odbudowy i bestialstwa wyzwolicieli. " Wojna nie jest dla słabych. Wojna wyzwala najgorsze instynkty" (str.315), o czym przekonali się nasi bohaterowie. Po latach staruszka Nina mieszkająca w Luizjanie wraca do rodzinnego Berlina wezwana w sprawie testamentu brata. Urodziła się Niemką,lecz dawno przestała się nią czuć. Tam wróciły wspomnienia, które ukrywała przed córką i wnukami. W końcu zdecydowała się mówić i opowiedziała dzieciom swoje wojenne losy. To powieść o dojrzewaniu do miłości, o jej utracie i o tym co zostaje, gdy świat się rozpada. Jak czas i doświadczenia zmieniają ludzi. Jak historia potrafi rozdzielić ludzi. Jak pamięć i uczucia potrafią przetrwać mimo upływu lat. O podejmowaniu trudnych wyborów. Bohaterowie są wiarygodni, czasem pełni sprzeczności. Uwikłani w realia epoki. Musieli zmierzyć się z wojenną traumą, poczuciem winy i próbą odbudowania siebie po latach. W powieści historia jest stale obecna, wpływa na decyzje i wybory bohaterów. Dobrze została oddana atmosfera epoki. Od przedwojennej codzienności, przez wojenne dramaty, aż po powojenne rozdarcie społeczne. To książka, która skłania do refleksji nad losem, pamięcią i czasem.

Cudownie było znowu przeczytać książkę mojej ulubionej autorki, wspaniałe opisy krajobrazów i sytuacji zawsze mnie w jej utworach zadziwiają, człowiek czuje sie jakby był zaraz obok bohaterów, jak by uczestniczył w ich życiu. Historia włoszki i jej miłości, tak ważna dla każdego pokolenia, opowiada o tym co zawsze warto powtarzać i o czym nigdy nie wolno zapomnieć. Świat sie zmienia ale jedno zawsze musi pozostać zapamiętane, zawsze musi byc opowiadane i oby nigdy sie nie powrotrzylo. Polecam serdecznie... ksiazka jest nie odkładalna.

Historię tej książki autorka osadziła na Wołyniu w czasie II wojny światowej. Poznajemy losy trzech kobiet, bardzo bliskich i oddanych sobie przyjaciółek, Ukrainki Wiry, Polki Heleny i Żydówki Chajko. Siła ich przyjaźni jest ogromna, ale to trudne czasy, gdy banderowcy siali postrach i mordowali Polaków i Żydów bez wyjątku. Młode kobiety podejmowały ogromne ryzyko, gdy któraś z tej trójki potrzebowała pomocy. Wydawałoby się, że nic nie jest w stanie tej przyjaźni zniszczyć, niestety jedna z nich popełniła błąd, zawiodła i wyrzuty sumienia czuła niemal do śmierci, choć winę w jakimś stopniu odkupiła. To bardzo trudna książka, o strasznych czasach, kiedy to brat bratu był mordercą, nikomu nie można było zaufać, wątek wołyński wywoływał u mnie skrajne emocje. Jak to możliwe, że ludzie, którzy żyli obok siebie, byli sąsiadami, ich stosunki były niemal rodzinne nagle stali się wrogami. To przerażająca historia rzezi na ludziach na Wołyniu. Najpierw Niemcy unicestwiają Żydów, tworząc getta, a potem ich zabijając. Potem oprócz Niemców to Ukraińcy stają się wrogami Polaków osiedlonych na "ich terenie". Straszne to były czasy. A całą tę historię poznajemy dzięki Eli (czasy współczesne), która po śmierci dziadka znajduje zeszyt, w którym są zapiski Heleny. Ela wyrusza w podróż do Wołynia, by poznać historię swoich korzeni. To moja druga wojenna książka w tym roku i chyba ostatnia. Ja poprostu nie dam rady więcej. Choć poprzednia mnie tak nie ruszała, to ta mnie sponiewierała przeokrutnie. Przeżywałam to wszystko i płakałam razem z bohaterami tej niesamowitej historii. Oczywiście polecam, bo wiem, że sporo osób lubi czytać taką literaturę.

Mateusz i Magda oraz Dagmara i Krzysztof to sąsiedzi, którzy na pierwszy rzut oka tworzą szczęśliwe małżeństwa. Z czasem okazuje się, że Mateusz nie jest szczęśliwy u boku swojej żony, a Dagmara u boku męża. Kiedy oboje spotykają się na sąsiedzkiej imprezie zorganizowanej na ich osiedlu, od samego początku czują, że dobrze czują się w swoim towarzystwie. Pewnego dnia, kiedy Mateusz podczas lotu ociera się o śmierć, postanawia inaczej spojrzeć na otaczający go świat. Biegając codziennie obok domu sąsiadki, decyduje się skorzystać z otwartej furtki i wejść do jej domu, a ona wita go słowami: nic nie mów. I tak zaczyna się ich romans, który na początku opiera się jedynie na seksie. Kiedy oboje decydują się odejść od swoich partnerów, wydarza się coś, co wobec czego stają się bezbronni. Czy miłość budowana na krzywdzie innej osoby ma szansę przetrwać? Nie wiem, co ja sobie kiedyś myślałam, uważając zdradę za atrakcyjny, romantyczny motyw w książkach, idealizując go nieustannie. Z czasem mi to przeszło i trochę zgrzytam zębami, kiedy podstawą fabuły jest zdrada. A tak właśnie jest w tym przypadku. Autor nieraz mnie wzruszył i poruszył, jego pióro jest lekkie, co powoduje, że przez jego powieści płynnie się milo i przyjemnie. I pod tym kątem ta powieść mi się bardzo podobała. Jednak fabularnie nie do końca. Jest w tej historii, taki moment, który bardzo mnie porusza i powoduje, że na zdradę bohaterów patrzę trochę inaczej, ale nie zmienia to faktu, że nie lubię, kiedy tłumaczy się zdradę. Ode mnie 6/10. Jak pisałam wyżej, do stylu autora nie mam nic, ale rozwój wypadków, zwłaszcza w zakończeniu nie ujął mnie. Połączenie obyczajówki z thrillerem psychologicznym nie do końca tym razem się sprawdziło. Książka idealnie wpasowała się w wyzwanie czytelnicze z hashtagiem #klubniespokojnejstarosci organizowanym przez @zakurzona.biblioteczka i @lechita92 w kategorii Łysa pała - książka autora, który w jakimś momencie życia był łysy.

Zaczęłam czytać tą książkę jakoś w sierpniu zeszłego roku.ale nie mogłam przez nią przebrnąć. Dojrzewałam do jej przeczytania przez ładne kilka miesięcy. Dopadłam do niej teraz i skończyłam ja w dwa dni. Miałam wrażenie jakbym czytała o sobie i swoim życiu. Nie spodziewałam się takiego zakończenia. Podsumowując. Maleńka jest książka, do której trzeba po prostu dojrzeć. Jak nie możesz przebrnąć - nie przymuszaj się. Po prostu nie przyszedł Twój czas na przeczytanie jej.

To było z jednej strony lekkie, z drugiej trochę nostalgiczne, wzruszające. Zderzenie trzech różnych osób w jednym pokoju, w jednej podróży. Na Maltę - byłam w tym roku pierwszy raz i teraz miło mi się czytało, gdy bohaterki zwiedzały poszczególne miejsca, a ja je kojarzyłam i widziałam na własne oczy. Dlatego tak często czytam powieści, których akcja dzieje się w Szczecinie. Fajna powieść, polecam ;)

Po książki Anny Szczęsnej sięgam z przyjemnością chociaż do tej pory czytałam jedynie jej książki świąteczne. Teraz postanowiłam sięgnąć po inne i… po raz kolejny mogę powieści tej autorki polecić. Ta książka jest lekturą zdecydowanie dla pań, chociaż myślę, że taka Rita mogłaby się pojawić w wielu miejscowościach, aby uświadomić niektórym panom na czym polega szczęśliwy związek. Autorka porusza w swojej powieści kilka życiowych dylematów, które zapewne są znane wielu osobom. Jednym z nich jest na przykład rutyna małżeńska, która w wielu związkach bywa prawdziwą zmorą, bo czyż panie przebywające w takich małżeństwach nie marzą o adoracji, miłości i zainteresowaniu takim, jakie było na początku związku? Przecież każda kobieta jest jak kwiat, który zaniedbany więdnie. Miłość można przeżywać w każdym wieku i myślę, że i do tego tematu autorka podeszła bardzo ciekawie. Mamy tutaj również wątek upadku moralnego spowodowanego nadmiernym spożywaniem alkoholu. Ale i z tego można się podnieść, jeżeli ktoś wskaże odpowiednią drogę. Nie powinno się przekreślać ludzi tylko dlatego, że w pewnym momencie życia zboczyli z drogi. I to właśnie pięknie zostało w tej książce pokazane. Nie jest to powieść, która od pierwszej do ostatniej strony trzyma w napięciu, ale bardzo szybko można poczuć klimat małego miasteczka, w którym – wiadomo – wszyscy się znają i wszyscy o wszystkich wszystko wiedzą. Ciekawie zostało pokazane społeczeństwo małej miejscowości oraz blaski i cienie życia w takich miejscach, gdzie każda nowo przybyła osoba staje się dla mieszkańców sensacją. Tajemnicza Rita również była zagadką, szczególnie dla pań, które ułożyły sobie opinię o niej jedynie sugerując się jej zbyt atrakcyjnym wyglądem, będącym magnesem na mężczyzn. Autorka uświadamia, że aby zmienić coś w swoim życiu nie należy jedynie siedzieć i czekać, rozmyślać czy liczyć na cud, ale trzeba zacząć zmiany od siebie i uwierzyć, że motorem do zmian jesteśmy my sami. Moim zdaniem jest to lektura lekka i przyjemna, trochę humorystyczna, trochę tajemnicza, ale z całą pewnością niosąca w sobie morał. Tu nie ma nagłych zwrotów akcji i można powiedzieć, że wszystko dzieje się po coś. To książka z tych, które można określić, że jest ciepła i klimatyczna, ponieważ fabuła opiera się na uczuciach, na miłości i przyjaźni. Lekkie „pióro” autorki sprawia, że czyta się równie lekko, a bohaterki tej historii szybko można polubić. Polecam tę książkę szczególnie paniom, zarówno tym młodym, dopiero wchodzącym w życie jak i tym z kilkunastoletnim doświadczeniem życiowym, ale myślę, że można podsunąć tę lekturę również panom, może ich nie znudzi, ale da im do myślenia, bo przecież szczęśliwy, stabilny związek nie jest tylko zasługą kobiety.

Naprawdę bardzo dobra książka! Oczywiście część opowiadająca o życiu w zakonie wciąga najmocniej - jest to coś niespotykanego w książkach. Natomiast dalsza część również wciąga. Nie ma w niej zbędnych opisów, co wręcz uwielbiam. Wspaniała pozycja godna polecenia!

Autorka wprowadza nas w świat, w którym przenika się magia z rzeczywistością, muzyka ze zwykłą codziennością i bliskość drugiego człowieka z przenikliwą samotnością. Czy pozornie nieprawdopodobna historia mogła się wydarzyć naprawdę i czy da się wytłumaczyć fakty z przeszłości? Trzeba ogromnej cierpliwości, uporu i wybaczenia, żeby spełnić marzenia...Warto spróbować...

Dla rozluźnienia, pośmiania się i szybkiego przeczytania. Pomysł fajny, postacie ciekawe ,chociaż Elizka i Oliwka trochę mnie irytowały tymi swoimi humorami :) -jedna z powodu niby zdrady i ciąży, druga hejtu na męża Elizki i naciskiem ,że trzeba go sprawdzić, zakończenie jak zazwyczaj bywa pozytywne w tego typu powieściach :). Zakończenie sugeruje jakby miała być druga część.