Nie bądź Piggy

jedna z nielicznych lektur, które mam w pamięci. szczegółów historii sobie nie przypomnę, ale mam bardzo wyraźne wspomnienia olbrzymiego wrażenia jakie na mnie ta książka zrobiła. nie wiem czemu, ale ten archetyp nieugiętego sprawiedliwego bardzo do mnie wtedy przemówił i do tej pory czasami sobie mówię, że może by znowu przeczytać już jak dorosły. tylko jakoś nigdy czasu nie ma. ale teraz chyba mógłbym dostrzec, że główny bohater wcale nie jest herosem tylko ofiarą bardzo smutnych okoliczności, a historię gdzie dzieci są szprycowane przez bandziorów ciężko nazwać lekkimi opowiastkami. zresztą to opis lat 90-tych, wielkie biznesy, wielka polityka to było na frontach gazet, a gdzieś tam były te dzieci same w świecie pełnym wilków. smutne jak się na to spojrzy z tej perspektywy. w szkole wszystkie lektury posłusznie czytałem, ale żaden potop ani inne wielkie dzieła takiego wrażenia na mnie nie wywarły. supergigant i lem - to mi pozostało, a te wszystkie kmicice i balladyny poszły w piach :)

W drugiej części skupiamy się bardziej na młodszym bracie Mikołaju. Dla mnie postać ta jest całkiem nieźle opowiedziana. Młody człowiek zmaga się z wieloma młodzieńczymi problemami i próbuje je rozwiązać bez rodziców, z różnym skutkiem. Jednak kto z nas tego nie robił. Bardzo przyjemna opowieść o dorastaniu, przyjaźni i pierwszej miłości.

Jedna z tych książek z dzieciństwa do których się wraca. Wróciłam i ja - bohaterowie i ich życie nadal wzruszają, nie zestarzały się. Opowieść o czwórce osieroconego rodzeństwa, które mimo biedy zachowuje optymizm i szuka swojego miejsca w życiu, pomagając przy tym innym nadal budzi zainteresowanie. Napisana prostym językiem potrafi wzbudzić emocje. Powrót do przeszłości nie zawiódł - polecam !

Książka Zofii Chądzyńskiej jest formą pamiętnika. Czterdziestoletni chirurg i ojciec spisuje tam historię życia, a jednocześnie próbuję zrozumieć swego czternastoletniego syna. Felek, bo tak nazywa się autor pamiętnika, porównuję na początku swoje dzieciństwo z dzieciństwem syna, Michała. Zakładał owy dziennik z myślą o nim. Jednak w połowie sam utwierdza się w przekonaniu, że jest to jakaś forma terapii, zamknięcie pewnego rozdziału w swoim życiu. Książka spodobała mi się. Pokazywała jak wielkie znaczenie ma pierwsza miłość nawet dla czterdziestoletniego mężczyzny.

Pomimo tego, że nie jestem głównym odbiorcą tej książki to całkiem mi się ta historia podobała. Zapewne gdyby to była moja lektury to zostałaby jedną z moich ulubionych. Fabuła ciekawa i wciągająca, choć akurat wątek buddyjski niezbyt mi się podobał. Bohaterowie ciekawi, którym chciało się kibicować choć może nieco zbyt jednowymiarowi. Natomiast mam nieco problem z formą w jakiej ta historia została napisana. Momentami działo się zdecydowanie za szybko i po prostu miałem wrażenie, że to obszerne streszczenie lub niedopracowany szkic. Ogólnie jednak całkiem mi się ta książka podobała.

Rewelacyjny zbiór jedenastu opowiadań o młodzieży znajdującej się w najtrudniejszym momencie dojrzewania - 13-16 lat. To wiek podejmowania pierwszych dorosłych decyzji; wychodzenia z dzieciństwa i wchodzenia w dojrzałość, świadomej konfrontacji z rzeczywistością i brania odpowiedzialności za swe czyny. I nie chodzi tylko o miłość, ale też solidarność, wierność sobie i bliskim, zaufanie czy przyjaźń. Sołonowicz-Olbrychska, Fleszarowa-Muskat, Pawłowski i Dańkowska wybitni i wspaniali! Bardzo mądre opowiadania, pełne wrażliwości i ukazania wszystkich odcieni świata młodych ludzi.

Każdy cykl powinien mieć kiedyś koniec - zgodzicie się ze mną, prawda? Krzysztof Petek swoją serię "Porachunki z przygodą" postanowił zamknąć w 10 książkach i oto właśnie ta ostatnia pt. "Kolekcja Łowcy Cieni". Jajco zostaje uprowadzony. Porywacze poprzez hipnozę nakazują mu wykonanie zadania, które wiąże się z tragicznym wypadkiem, w czasie którego zginął jego ojciec. Po tych wydarzeniach Jacek wraz z matką wyjeżdzają na zabawę sylwestrową w góry. Jednak zamiast wypoczynku czekają ich kolejne kłopoty i spotkanie z kimś, kto miał już nie wrócić. Krzysztof Petek stworzył wyjątkowo udaną serię książek przygodowych dla młodzieży. I tak jak "Mroczny labirynt" był mocnym i wciagającym otwarciem, "Kolekcja..." jest równie ciekawym uwieńczeniem perypetii Jajca i jego przyjaciół. Autor zamknął wątek przewodni jednoznacznie, choć sam "efekt końcowy" można było przewidzieć. Styl książki nie różni się od poprzednich części - nadal czyta się przyjemnie i szybko, a fabuła wciąga od pierwszej strony. Tylko jak dla mnie to za szybko się kończy, ale na to już nic nie poradzę ;) O ile pierwsze książki z serii były typowymi przygodówkami, tak w miarę rozwoju dochodziły pewne elementy, które miały zwrócić uwagę na problemy społeczne - sekty, pazerność, młodociani przestępcy. Nie inaczej jest w tej pozycji, a nawet są tu dwa takie wątki. Pierwszy to tytułowy Łowca - walczy z kłusownikami, którzy mają ciche przyzwolenie okolicznych mieszkańców. Drugi dotyczy nadopiekuńczej matki, która traktuje swoją córkę jak dziecko. Kiedy dziewczyna w końcu się buntuje dowiadujemy się, że jej rodzicielka tak naprawdę nic o niej nie wie. Podsumowując - dobry finał ciekawej serii skierowanej dla nastolatków. http://czytalski.pl

Gdyby nie to, że niejako byłam zobligowana do przeczytania tej książki, odłożyłabym ją wielokrotnie. Nie przekonała mnie, choć ma dobre momenty... Historia opowiada o niespotykanie uzdolnionej matematycznie dziewczynce, która to swoje zdolności tak dobrze ukrywa, że nawet najbliżsi nie zdają sobie z nich sprawy. W tę trochę zabawną codzienność wplatają się typowe obawy eurosieroctwa, wyobcowanie w grupie rówieśników i tajemnica, o której nasza bohaterka długo, moim zdaniem zbyt długo, nie ma pojęcia. To mnie chyba najbardziej irytowało, poza zachowaniem rodziców Marceliny. Książka ma też bardzo dużo opisów dotyczących Włoch i wyraźnie wyczuwa się fascynację autorki tym krajem. Podsumowując, książka jest ciekawa, ale mnie nie porwała, często mnie denerwowała i strasznie mi się dłużyła. Może ktoś inny znajdzie przy jej czytaniu coś dla siebie ;)

"Klasa Pani Czajki" ma w sobie coś oldschoolowego, a gdy zobaczyłam kiedy została wydana książka (w czasach kiedy ja byłam rówieśniczką bohaterów) zapaliła się we mnie lampka wspomnień. Z zainteresowaniem śledziłam losy uczniów klasy A, chociaż muszę przyznać, że książka nie do końca zestarzała się dobrze. Teraz jest zupełnie inne podejście do pewnych spraw, więc dla kogoś młodszego książka może się wydawać dziwna i nieodpowiednia. Ja jednak bawiłam się całkiem dobrze i zamierzam kontynuować przygody bohaterów w liceum.

Koniec wakacji…. Powiedzieć o książce Janusza Domagalika „Koniec wakacji”, że to książka kultowa to prawie nic nie powiedzieć. To książka legenda, ponadczasowa opowieść o czasach minionych w życiu każdego z nas, utwór o wszystkim, co dokoła nas, co łączy czas miniony z teraźniejszym. Nie znajdziemy tu dokumentalnych treści i nie powiemy, że doskonale opisuje epokę, w której powstała. Nie, to nie obrazek z lat sześćdziesiątych. Wystarczy wyjrzeć przez okno i zobaczymy młodzież na rowerach jadących nad rzekę lub staw. Wśród nich na pewno znajdziemy Jurka, Elżbietę, Zbyszka… To przecież takie zwyczajne imiona, które dziś też nadaje się dzieciom. Znajdziemy dziś gołębie, starych nauczycieli i dorosłych z ich problemami, którymi niechętnie dzielą się z własnymi dziećmi. I koniec wakacji też będzie… jak każdego roku w sierpniu… Kiedy po blisko pół wieku ponownie sięgałam po niezwykłą powieść, schowaną w zakamarkach mojej biblioteczki, bałam się, że czar pryśnie, że treść nie wytrzymała próby czasu, jak to z wieloma utworami bywa. Nic bardziej mylnego. Łzy polały się ponownie. Tak jak przed laty. Wtedy było zdziwienie. Łzy przy męskiej książce? My, dziewczyny, czytałyśmy głównie Siesicką. Jedynie ona, w naszym przekonaniu, mogła opisać nasze problemy. Jedynie ona wiedziała, co gra w duszy młodej nastolatki mozolnie wkraczającej w ten, już nieco dorosły świat. Aż tu nagle pani w bibliotece podsunęła „Koniec wakacji”… Rety, co ona sobie myśli? - przemknęło mi przez głowę, kiedy zaczęłam czytać. Przecież tu bohaterem i narratorem jest chłopak! Ba, żeby to jeszcze jakiś starszy, z jakieś technikum lub liceum. Ale to taki smarkacz, z siódmej klasy! Taki sam jak Jarek, Wojtek, Tomek i ta cała zgraja z klasy i podwórka, co to tylko piłkę kopią. Tymczasem bohater Domagalika okazał się bardzo ludzki, bardzo wrażliwy i na pewno sam nie dowiedział się nigdy (wszak to postać fikcyjna), ile dobrego uczynił dla swych rówieśników. Ja i moje koleżanki po przeczytaniu książki zupełnie inaczej spojrzałyśmy na naszych kolegów z klasy. Nagle Jarek okazał się przystojny, a mrukliwy był dlatego, że jego rodzice rozwodzili się. Wojtek wcale nie chorował na gardło, ale przechodził bardzo mocno mutację i miał z tego powodu kompleksy. Ojciec Tomka pił i bił. Chłopak wolał spędzać czas na podwórku niż we własnym domu i kopać piłę… I tak można by wymieniać… nawiązywać do treści legendarnej powieści…. odszukiwać w otaczającym nas świecie postacie znane z czarno-białych kartek… Nie znalazłam opinii negatywnej o tym utworze. Niektórzy przeczytali ją już w wieku dorosłym i mieli pretensje do całego świata, że nikt im książki nie podsunął, kiedy byli… kiedy wkraczali w swym życiu w „koniec wakacji”, czas rozstania z dzieciństwem i wchodzili w ten drugi, wcale nie lepszy etap swego życia. Ten czas obecny jest w życiu każdego człowieka. Bez względu na epokę, ustrój polityczny i stan gospodarki narodowej. Mój egzemplarz, pierwsze wydanie z 1966 rok, powędruje na półkę. Nie oddam. Może za dziesięć lat podsunę powieść mojemu wnukowi, a on mi powie, co o książce sądzą chłopcy? Bo tego nigdy się nie dowiedziałam...

Główną bohaterką powieści jest dziewczyna Ewa,ma ona chłopaka Maćka.Marzy się jej być modelką,pracować w modelingu musi wybrać czy najważniejsza dla niej jest kariera modelki,czy rodzina i ukochany chłopak Maciek. Musi podjąć właściwy wybór dokonać poważnej decyzji,żeby nie żałowała. Historia dobra,bardzo mi się podobała ta fabuła powieści była wspaniała porusza książka problemy młodych ludzi i tematy straszne jak nadużywanie narkotyków,współżycie nastolatków w życiu. To poruszająca,super i wciągająca książka. Autorka pisze wspaniale,dobrze swoje książki,czyta się lekko i przyjemnie.

Ola Srokowska napisała książkę w wieku 15 lat. Jest to niezwykły debiut nastolatki. Z moich wyliczeń wynika, że w tym roku skończy 21 lat. Z książką spotkałam się w bibliotece. Spodobał mi się tytuł. Gdy zobaczyłam, że została napisana przez nastolatkę postanowiłam ją pożyczyć. Główna bohaterka to piętnastoletnia Oliwia, która wraz z kuzynką - Beatą wyjeżdżają na obóz. Tego lata mają być przybocznymi. Będą miały wiele obowiązków, lecz zaletą jest to, że mniej zapłacą za wakacje. Książka jest rewelacyjna. W powieści połączone zostały dwa światy: marzeń i rzeczywisty. Która z nas nie marzyła o księciu na białym koniu? Cudownie opisane obrazy przyrody i atmosfera panująca na obozie sprawia, że czytelnik czuje, jakby był tam razem z bohaterkami i wraz z nimi spędzał wakacje. Wakacyjna miłość... któż jej nie przeżył chociaż raz? Na pewno znalazłby się ktoś taki, lecz są to pojedyncze 'elementy'. Mimo, że nie pierwszy raz spotkałam się z takiego typu książką, bardzo mi się podobała i można by rzec, że jest najlepsza ze wszystkich, które do te pory przeczytałam. Na pierwszy plan powieści wysuwa się młodzieńcza, dojrzewająca miłość Oliwki do Kuby, uczucie, które łączy je już od dłuższego czasu. Ich miłość nie jest prosta. Na swojej drodze spotykają wiele przeciwności. Bardzo długo czekałam na książkę napisaną przez moją rówieśniczkę i w końcu się doczekałam. Z całą pewnością muszę stwierdzić, że się nie rozczarowałam, wręcz przeciwnie. Wywołała ona u mnie same pozytywne emocje. Czytając, miałam wrażenie, jakby autorka opisywała to, co sama przeżyła. Być może jest to opowieść oparta na faktach, a takie lubię najbardziej. Powieść zawiera rysunki przedstawiające bohaterów i to, co wdanym momencie dzieje się w ich życiu, czy jak spędzają czas. Możemy zobaczyć np. rozmowę dziewczyn, pogawędkę Oliwki z Kubą itd. Ponadto na początku znajduje się wstęp, w którym autorka opisuje przygotowania do powstania powieści, a również jej mejl. Książka jest rewelacyjna. Polecam ją wszystkim nastolatkom, które nudzą się w domu.

Naprawdę fajna i przyjemna powieść przygodowa dla młodzieży ale też i dla dorosłych. Mamy tu trochę zagadek, sensacji i kryminału, a to wszystko osadzone w otoczeniu pałacu i ogrodu botanicznego w Kórniku w Wielkopolsce co dla mnie stanowiło dodatkowy atut.

Książka zaskoczyła mnie bardzo pozytywnie. To niewątpliwie jest lekka lektura dla nastolatek, ale wcale nie mówi tylko o błahych problemach. Myślę, że bardzo trafnie zopiniowała ją @buschka, ja już nic odkrywczego nie wymyślę, więc zainteresowanych odsyłam do jej tekstu.

Książka pokazuje życie i problemy głównej bohaterki. Bohaterka zmaga się z rodzicami którzy ją nie traktują równie dobrze jak pozostałe rodzeństwo oraz nie rozumieją jej potrzeb, ponadto mieszka z ciotką która nie docenia jej pracy i starań. Początkowo rozumiem Marcysię ale później zaczyna mnie denerwować.

Zerkam na inne opinie i się dziwię. Serio. Przeczytałem tą książkę w wieku 16 lat od razu po przyjściu do technikum. I tak mnie pochłonęła, że przeczytałem od razu wszystkie części. Bardzo dobrze zapada w pamięć, mimo upływu czasu dalej pamiętam pełno szczegółów. Jedynie nudny był motyw pisania książki. Poza tym, LUDZIE! Ogarnijcie się! Dla mnie bomba!

Jakub budzi się na polu. Nie pamięta niczego poza swoim imieniem. Nagle przychodzi po niego mężczyzna, Wergiliusz, aby zaprowadzić go do miasta, gdzie przebywa wiele dzieci w podobnym wieku. Tak jak Jakub niczego nie pamiętają, ale posłusznie wykonują powierzone im zadania. Ich jedyną rozrywką jest zabawa w przypominanie, której oddają się codziennie wieczorem. Jakub nie odnajduje się w szarym, pozbawionym nadziei mieście. Nie podobają mu się panujące zasady ani praca, jaką ma wykonywać. Buntuje się i próbuje odkryć, o co w tym wszystkim chodzi. I czy jest jakaś droga ucieczki? Lektura skierowana jest dla dzieci w wieku od około dziewięciu lat. Mimo to jest dość mroczna i tajemnicza. Przedstawiony świat jest smutny i bez nadziei, co w literaturze dziecięcej jest raczej rzadkie. Fabuła nie jest zbyt skomplikowana, przynajmniej dla dorosłego czytelnika, lecz niewątpliwie zmusza do refleksji. Czy warto wszystko pamiętać? Może lepiej pewne rzeczy zapomnieć? Warto walczyć o marzenia? Jak żyć, by niczego nie żałować? Więcej nie napiszę, bo za bardzo bym zaspojlerowała. Zdradzę tylko, że warto przeczytać tę książkę. Myślę, że i wielu dorosłym przypadnie do gustu.

Fran, mimo początkowej niechęci, udaje się na miesięczny obóz przetrwania. W głuszy, z dala od wiadomości o świecie, z grupą rówieśników i wychowawcami spędza spokojne wakacje. Powrót do Londynu burzy dotychczasowe niewinne i beztroskie życie dziewczyny. Znany jej świat znika zaatakowany przez śmiercionośny wirus. W drugim roku pandemii koronawirusa pozycja ta nabiera innego wydźwięku. Część dotycząca zaleceń dla społeczeństwa, w tym prośba o pozostanie w domu, zachowanie dystansu, noszenie maseczek, brzmi znajomo. A trzeba pamiętać, że książka powstała w 1984 roku, gdy nie było internetu i telefonów komórkowych, a życie toczyło się nieco wolniej niż obecnie. Ówczesna sytuacja polityczna sprzyjała jednak myślom o możliwej wojnie bakteriologicznej. Niewielkich rozmiarów książeczka zawiera sporo treści - napisana jest zwięzłym językiem, przypominającym wręcz literaturę faktu. Stawia przed czytelnikiem pytania o człowieczeństwo, o to, jak każdy z nas zachowałby się w obliczu wydarzeń, które przytrafiły się Fran, Harriet i Shahidowi. Mocna, dosadna lektura.

Prostota i okraszony lekkim dowcipem styl znany z poprzedniej części sprawdziły się także w tym przypadku. Kilkudniowa wycieczka nieoczekiwanie zmienia się w wyprawę życia, a historyjka pozornie oscylująca gdzieś między Musierowicz i Nienackim odkrywa wzruszająco mądre drugie dno. Odwieczne prawdy, reguły "bycia dobrym człowiekiem, uznawane powszechnie za truizmy, niby wszystkim nam są dobrze znane, a jednak w praktyce zadziwiająco rzadko się nimi kierujemy. Nieważne, czy pochodzą z Biblii, Koranu czy Księgi Pastafarianizmu, naprawdę mogą zmienić życie na lepsze - nasze i innych.

Pierwsza część przygód 15-letniego Maćka, który żyje w internacie, a chciałby zaznać trochę rodzinnego ciepła i domowego ogniska. To skłania go do desperackich kroków. Czy odnajdzie swojego ojca? Czytając tę książkę utożsamiamy się z jego przeżyciami, wczuwamy się w jego przygody. Bardzo zręcznie napisana książka, zawierająca wiele istotnych refleksji i przemyśleń głównego bohatera. Lektura dla myślących i wrażliwych czytelników.