Nic drobniej nie będzie

Przyznam się, że nie znałam autora (przepraszammmm), ale książka na półce zwróciła moją uwagę tytułem, okładką, formatem, a kiedy przeczytałam pierwsze zdanie opisu z tyłu, o tym, że to zbiór opowiadań, wiedziałam, że chcę ją przeczytać :) Barrrrdzo mi się podobała, styl autora był bardzo interesujący i dopasowany do narratora historii. Lubiłam też jak, hm, zaczyna się o jednym, a kończy na opowieści o czymś innym? chyba? Nie wiem, nie wiem, ale moim zdaniem bardzo dobra lektura, skoro inni piszą, że inne dzieła są lepsze to mogę tylko rzec, iż nie mogę się doczekać, żeby po nie sięgnąć :]

Hanna Krall znana jest ,dzięki renomie swoich reportaży no i najbardziej znanej książce Zdążyć przed Panem Bogiem. W przypadku Szczegółów Znaczących otrzymujemy krótkie opowiesci reportaże w których Krall podejmuje tematy dotyczące pochodzenia i tożsamości,pamięci. W reportażach tych Krall jako reporterka przedstawia sytuację zwykłych ludzi poruszając ich problemy. W Szczegółach znaczących Krall przedstawia losy przyjaciół, ludzi znanych i mniej znanych,porusza tematy mocno osobiste dla niej jak cierpienia,wojny,zachowując przy tym dziennikarską rzetelność w swoim minimalistycznym stylu w którym każde słowo wszystko tłumaczy.

6,2/10. Od zawsze bardzo lubię Francję i tamtejszą literaturę, sięgnąłem po tę pozycję żeby trochę lepiej zrozumieć co siedzi Francuzom w głowie. Sama forma przypominała mi "Świat wczorajszy" Zweiga, ale była wyraźnie płytsza i bardziej akademicka. Autorka wciela się tu w tzw. zbiorową świadomość. A i tak cały czas pisze o sobie w tym wszystkim, tylko używając do tego trzeciej osoby. To taki przekrój od czasów drugiej wojny światowej, po przemiany społeczne, strajki w 68, kolejne wydarzenia w kraju i na świecie, wybory prezydenckie, wprowadzanie nowych technologii. Autorka kataloguje te wszystkie lata, to się szybko czytało, ale nie zostałem w ogóle zmuszony do pomyślunku czy refleksji. Za to kilka razy aż się wzdrygnąłem jak autorka drążyła temat rewolucji seksualnej i użyła kilku bardzo "lepkich" określeń. Nie byłem chyba gotowy na coś takiego i przez to obniżam ocenę końcową. Mam wrażenie, że Ernaux opisała w swojej książce świat konformistów, którzy płyną z nurtem rzeki. A ja nie jestem, nie byłem i nigdy nie będę takim kolesiem. To było dobre, ale nie rezonowało ze mną po prostu.

Pamiętnik o prozie życia, o społeczności LGBT, o rodzinie i przodkach, o miłości do zwierząt i o pracy w zoo, o Holokauście, społeczności żydowskiej i sentymencie do Krakowa. Ciepła, swojska, przeplatana humorem historia. Forma pamiętnika sprawia że ciężko momentami się połapać w mnogości poruszanych tematów – o tym kto z rodziny zmarł a kto jeszcze żyje. Liczba przewijających się imion i konekcji rodzinnych momentami przytłaczająca, zwłaszcza że dana osoba często wspomniania jest tylko w postaci jednego zdania. Z fragmentów o pracy w Zoo czuć wypływającą pasję i zanagażowanie, lecz ponownie – bez żadnego wchodzenia w szczegóły o wymogach zwięrzęcia, jego stylu życia, naturalnego środowiska. Z drugiej strony – mamy możliwość śledzenia historii zapisanej w pamiętniku na przestrzeni 10 lat, można więc niemal że poznać Autora - a ciężko go podczas lektury nie polubić. Krótko – lekka lektura na weekend czy wypad na plażę, lecz bez głębszego morału.

Witam, jestem w trakcie lektury. Ale już teraz wiem, że, gdy znajoma skończy pisać swoją książkę, będę gotowy spojrzeć na nią - już inaczej - niż kiedyś. Dlaczego? Sam nie potrafię tak pisać, bo jeśli chodzi o reportaż, to znacznie lepiej mi wychodzi malowanie obrazem (zdjęcia), niż pisanie, a ta książka to kwintesencja tego jak należy odczytywać ten gatunek, jakim jest reportaż. Może nie zawsze ma on idealny smak, ale odpowiednio dobrze doprawiony jest jak najbardziej do strawienia. W dziele Mariusza Szczygła, można się rozgościć, bo jest miejsce dla każdego przy stole, i się rozsmakować Jego trafnymi spostrzeżeniami, okraszonymi tekstami z innych dzieł, stanowiących inspirację do dalszego odkrywania. Polecam serdecznie😉

Żywot i śmierć pana Hersha Libkina z Sacramento w stanie Kalifornia” autorstwa Ishbel Szatrawskiej to jedna z tych pozycji na polskiej scenie dramaturgicznej, które uderzają w czytelnika z siłą antycznej tragedii, pozostając przy tym boleśnie nowoczesnymi. Przyznanie tej publikacji oceny 8/10 odzwierciedla jej literacki kunszt, odwagę w przełamywaniu tabu oraz niezwykłą sprawność w operowaniu językiem, choć jednocześnie wskazuje na pewną emocjonalną duszność, która może przytłoczyć mniej przygotowanego odbiorcę. Bohater tragiczny w cieniu Hollywood Historia Hersha Libkina to wielowarstwowa odyseja, która zaczyna się w wileńskim getcie, prowadzi przez piekło nazistowskich obozów koncentracyjnych, by ostatecznie osiąść w powojennym, pozornie słonecznym Sacramento. Szatrawska kreśli portret człowieka, który przetrwał Zagładę, ale nie potrafi uciec przed własną tożsamością i traumą. Hersh to postać tragiczna w pełnym tego słowa znaczeniu – ocalały z Holokaustu Żyd, a zarazem homoseksualista, który w purytańskiej Ameryce lat 50. musi mierzyć się z nowym rodzajem wykluczenia i paranoi czasów maccartyzmu. Autorka mistrzowsko operuje kontrastem. Z jednej strony mamy brutalne wspomnienia z Europy, z drugiej – plastikowy, lśniący świat amerykańskiego snu, w którym Hersh próbuje odnaleźć swoje miejsce jako aspirujący aktor. Ta dualizm jest fundamentem dramatu; pokazuje, że wolność wywalczona po wojnie była dla wielu jedynie kolejną klatką, tym razem zbudowaną z oczekiwań społecznych i konieczności ukrywania prawdy o sobie. Konstrukcja i język: Teatr w głowie czytelnika Siłą tekstu Szatrawskiej jest jego rytm. Dramat czyta się jak partyturę – dialogi są cięte, dynamiczne, pełne niedopowiedzeń i napięcia. Autorka rezygnuje z tradycyjnej, linearnej narracji na rzecz poszatkowanych scen, które przenikają się nawzajem, tworząc mozaikę pamięci bohatera. Taki zabieg pozwala czytelnikowi poczuć dezorientację Hersha, dla którego przeszłość nigdy nie jest naprawdę „była” – ona wciąż trwa, manifestując się w lękach, gestach i niemożności nawiązania szczerej relacji z otoczeniem. Warto zwrócić uwagę na sposób, w jaki Szatrawska traktuje postacie drugoplanowe. Każda z nich, od agentów FBI po bliskich Hersha, reprezentuje inny aspekt opresji lub niezrozumienia, z jakimi boryka się główny bohater. Nie są to jednak płaskie figury; to pełnokrwiste postaci, które swoimi działaniami dopełniają obrazu świata, w którym ocalenie życia nie oznaczało ocalenia duszy. Ocena 8/10 wynika z faktu, że „Żywot i śmierć pana Hersha Libkina...” to dzieło niemal kompletne, ale niezwykle wymagające. Gęstość traumy, którą serwuje autorka, bywa momentami paraliżująca. Czytelnik może odnieść wrażenie, że tragizm bohatera jest tak skumulowany, iż nie pozostawia miejsca na najmniejszy oddech, co w odbiorze literackim może być wyczerpujące. Ponadto, specyficzna forma dramatu sprawia, że pełnię swojego potencjału tekst ten osiąga prawdopodobnie dopiero na deskach teatru, gdzie warstwa wizualna i aktorska mogą wypełnić luki między słowami. Ishbel Szatrawska napisała tekst ważny, niewygodny i olśniewający językowo. To rozliczenie z mitami – zarówno tym o amerykańskim raju, jak i tym o „czystym” cierpieniu ofiar wojny. Hersh Libkin to bohater, który zostaje z nami na długo po lekturze, zmuszając do refleksji nad tym, ile warte jest życie w kłamstwie i jak wielką cenę płaci się za próbę bycia sobą w czasach, które premiują konformizm. To wybitna literatura, która zasługuje na szerokie uznanie.

Poruszająca lektura. Pozornie oszczędna, zwyczajna proza, ale jednocześnie zawierająca mnóstwo ciekawych komentarzy do rzeczywistości i międzyludzkich relacji. Każde opowiadanie kończy się błyskotliwą puentą lub refleksją niewyrażoną wprost. Diltevsen zestawia ze sobą różne postacie, sytuacje i wydobywa z nich ponadczasowa prawdę na temat miłości, małżeństwa, rodziny, wykluczenia czy samotności.

Bardzo przemawia do mnie styl Ernaux. Jej proza jest prosta, a jednak wysublimowana - niesamowity talent. To trzecia książka autorki po którą sięgnęłam i ponownie wbiła mnie w fotel i zostawiła z mnóstwem refleksji. Dwa pierwsze opowiadania opisujące relacje z rodzicami, to dla mnie majstersztyk. Trzecie - list do siostry - wywołuje inne odczucia, jest bardziej 'suche', momentami jakby pozbawione autentyczności, jednak to przelanie trudnych myśli na papier pewnie miało wymiar autoterapeutyczny, więc czytałam starając się nie oceniać. Uwielbiam jak Annie odnosi się do historii, jak opisuje małe detale, które są jednocześnie ważnymi elementami wspomnień i odczuć. Jej styl, choć często może wydawać się chłodny, dla mnie jest plejadą emocji, świetnie przedstawionych przez udane zabiegi literackie. To książka dotykająca wielu ważnych tematów: relacji, historii rodzinnych, emocji, straty, przemijania, buntu, pokory, choroby, wspomnień, walki, determinacji, adaptacji, mentalności, uprzedzeń, kompleksów, troski (w różnych obliczach), trudów życia, a wreszcie życiowej drogi, która przynosi tak wiele różnorodnych momentów. Wspaniała porcja literatury! 8.5

“Moje życie zamiast fantazji odgrywa wewnętrzne konflikty, podobnie jak Nowy Jork. Pasujemy do siebie”. Jedną z wartości tej książki, najbardziej zbliżonej do autobiograficznego eseju, jest to, że dużo tu Miasta, którego trudno mi zapomnieć, choć chyba nie chciałbym tam wrócić. Zwłaszcza teraz. Bardzo to interesująca literatura, osobista w najlepszym tego słowa sensie i bardzo erudycyjna. Autorka flanuje po mieście, analizuje, rozmawia, wspomina, notuje scenki, do których N.Y.C. nadaje się idealnie. I opisuje swoje, jak pisze “chwile istnienia” - jako nowojorczanka, choć była “dzieckiem imigrantów z klasy robotniczej którzy nie mieli czasu ani chęci poświęcać nam należytej uwagi”. Zaczynała wszak na Bronksie, skończyła czas na Manhattanie, co samo w sobie można uznać za tzw. sukces. Mimo to, a może właśnie dlatego, z narracji nie wynika poczucie jakiegoś wielkiego osiągnięcia. Ona sama najwyraźniej to bagatelizuje, bo wie, co jest w życiu najważniejsze. Zarazem ma również poczucie jakiegoś braku, do pełni czegoś jednak zabrakło. “Cały sens miasta polegał na tym, że łatwiej było w nim znieść samotność” - pisze Gornick, dla której Miasto jest więcej niż pocieszeniem. “Co wieczór, gdy przed pójściem spać gaszę światło w moim salonie na piętnastym piętrze, doznaję przyjemnego wstrząsu na widok wznoszących się ku niebu rzędów rozświetlonych okien; otoczona przez nie czuję się tak, jakby obejmowała mnie gromada bezimiennych mieszkańców miasta. To mrowie ludzkich siedzib, zawieszonych jak moja w przestrzeni, to ukłon Nowego Jorku w stronę ponadjednostkowej więzi. Ukojenie płynące z tej przyjemności jest nie do opisania”. I spacerom, i Miastu Autorka zawdzięcza bardzo wiele. “Kiedy życie zaczyna mi się jawić jako suma niepowodzeń, idę spacerem na Times Square - plac będący domem najobrotniejszego magnesu społecznego na świecie – i tam szybko odzyskuję właściwą perspektywę”. “W czasach, gdy zbliżałam się coraz bardziej do magnesu społecznego, nic tak nie koiło bólu i złości w sercu jak spacer przez miasto. Obserwując ludzi, którzy na pięćdziesiąt różnych sposobów próbują pozostać ludźmi, widząc różnorodność i pomysłowość technik przetrwania, czułam jak schodzi ze mnie napięcie”. “Nigdy nie czułam się mniej samotna niż w trakcie samotnego spaceru zatłoczoną ulicą. (...) Chodziłam, by przewietrzyć umysł, zakosztować ulicznego życia, rozpędzić popołudniowe przygnębienie.” Pisarka postrzega miejski, no dobra - nowojorski, tłum jako rodzaj wspólnoty, zwłaszcza po 11.09.2001. “Po jedenastym września w mieście na długo zapanowała trudna do opisania atmosfera. Przez wiele tygodni Nowy Jork wydawał się nieobecny, zagubiony, wysiedlony. Ludzie chodzili półprzytomni, jak gdyby coś ich męczyło, ale nie umieli tego nazwać. (...) Jednocześnie utrzymywała się cisza jakby nie z tej ziemi”. “Przystanęłam na wysepce pośrodku, jak każdy nowojorczyk. Spojrzałam w prawo, aby wypatrywać w sznurze samochodów przerwy, która pozwoli mi bezpiecznie przemknąć na czerwonym. Okazało się jednak, że nic nie jedzie; jak okiem sięgnąć, ani jednego auta. Stałam tak jeszcze przez chwilę zahipnotyzowana tą wielką i straszną pustką. Nie mogłam sobie przypomnieć, żebym kiedykolwiek - może tylko z wyjątkiem śnieżnych zamieci - widziała Broadway bez jadących samochodów”. “Wszyscy jesteśmy na Piątej Alei z tego samego powodu, na tych samych prawach. Przemierzamy ulice światowych stolic od niepamiętnych czasów: aktorzy, urzędnicy przestępcy, dysydenci, uciekinierzy, nielegalni, geje z Nebraski, polscy intelektualiści, kobiety na krańcu czasu”. Świetnie opisana przewijająca się przez całą książkę relacja z pewnym Leonardem, wzorowy to udano-nieudany związek w wieku średnim: “Żadna inna bliska znajomość nie dała mi takiego wglądu w zagadkową naturę zwyczajnych relacji między ludźmi”. „Leonarda i mnie łączy polityka krzywdy. Płonie w nas jasnym ogniem głębokie przekonanie, że przyszliśmy na świat urządzony według niesprawiedliwych reguł. Naszym tematem jest życie, które nas ominęło. Oboje mierzymy się z pytaniem: gdyby ta nierówność nie istniała zawczasu – on jest gejem, ja kobietą osobną – czy sami byśmy ją sobie wymyślili, żeby mieć pożywkę dla swoich pretensji? Właśnie temu pytaniu poświęcona jest nasza przyjaźń. Ono ją definiuje – określa jej charakter oraz idiom…” “– To czym ostatnio jest dla ciebie życie? - pytam. – Kością stojącą w gardle - odpowiada. – Ani nie mogę jej połknąć, ani wykasłać. Mogę tylko próbować się nie udławić”. “W trakcie tych naszych dalekich spacerów nieraz ukradkiem zmieniał się charakter czasu i przestrzeni, Znikało pojęcie godzin. Ulice były jedną długą wstęgą ciągnącej się hen drogi, po której wędrowaliśmy bez przeszkód. Czas się rozrastał, zaczynał przypominać ten z dzieciństwa, nigdy się niekończący, a nie ten obecny, którego zawsze było za mało”. Inne cytaty “Oto mężczyzna usiłował mnie zmusić do czegoś, znaczy nie miałam ochoty [pewien rodzaj seksu - przyp. mój], i robił to w sposób, jakim nigdy by się nie posłużył wobec innego mężczyzny: próbował mi wmówić, że nie wiem czego chcę. (...) Uzmysłowiłam sobie, że mężczyźni należą do innego gatunku niż ja. Innego i obcego”. “Nadal byłam córką swojej matki. Ona była teraz negatywem, a ja odbitką, lecz obie zostałyśmy same, bez tego właściwego (po rozwodzie)”. “Przyjaźń dzieli się na dwie kategorie: taką, w której ludzie spotykają się ze sobą, bo potrzebują swojej energii i taką, w której ludzie potrzebują energii, żeby się spotkać. “Różnice osaczyły nas niczym bujny gąszcz zarastający leśną polanę. Przyjaźń, będąca przez lata źródłem podniety, nagle wyczerpała się jako potrzeba. Jednym długim susem przeskoczyła z rozedrganego centrum na wyczerpane peryferia”. “Dojrzałam do tego, by nie oczekiwać od przyjaciół rzeczy, których nie potrafią mi dać. Biorę każdą przyjaźń taką, jaka ona jest, bez dyktowania warunków”. “– Mam tylko jeden problem z chrześcijaństwem. Dlaczego oni nienawidzą Żydów za Śmierć Chrystusa? Kobieta zwraca mu niemu twarz i mówi: – A wie pan, że mnie też to zawsze zastanawiało. W końcu to Rzymianie go zabili. Dlaczego nie mają pretensji do Włochów? “Przekonanie, że jesteśmy tym, do czego się przyznajemy, to wielkie złudzenie naszej kultury”. “Przez całe życie porzucał wszystko z wyjątkiem kobiet”. “Odbierałam przez skórę zbiorowy opór przed pójściem na dno”. “Czuła się otępiona gadką szmatką, która dzień w dzień wypełniała jej uszy. To gorsze niż cisza, powiedziała. O wiele gorsze”. “Najbardziej żywotną poza seksem formą więzi jest rozmowa”. “Kończąc sześćdziesiąt lat, poczułam się tak, jakby ktoś mi powiedział, że mam przed sobą jeszcze tylko sześć miesięcy. W jednej chwili ucieczka w wyimaginowane jutro stała się przeszłością. Pozostał jedynie ogrom opustoszałej teraźniejszości. (...) Z bujaniem w obłokach skończyłam bez trudu, ale jak właściwie żyć w teraźniejszości, jeśli przez tyle lat się tego nie robiło?”. “​To gen anarchii, obecny w każdym człowieku, który urodził się w gorszej klasie, z gorszym kolorem skóry, z gorszą płcią – tyle że u niektórych pozostaje uśpiony, a u innych sieje spustoszenie – nikt nie wie tego lepiej niż ja”. Czytając, miałem skojarzenia z „Przyjacielem ” - dość podobną książką innej nowojorczanki Sigrid Nunez, której pozostałe rzeczy też biorę na cel. A teraz czas na kolejną książkę Gornick, podobno jeszcze lepszą - słynne “Przywiązania”...

Nie wiem co powiedziałaby na to autorka, ale gdyby tę powieść zekranizować to na napisach czy topoczątkowych czy końcowych powinno lecieć "Pokolenie" Kombii. Nie jest to książka, która wejdzie na moją półkę wszechczasów, ale nie znajdzie się też w otchłani zapomnianych lektur. Jest po prostu średnia, przy czym przyjemnie średnia. Nie zawiodła mnie ani nie zaskoczyła. Idealna lektura na jesienne wieczory, bo opowiada o tym o czym najczęściej podczas owych myślimy - kim jesteśmy, dlaczego to wszystko jest jakie jest, dlaczegonie mówili nam, że będzie trudniej i jak i po co być człowiekiem. Bardzo dobra charakteryzacja babci, która choć na łożu śmierci, pozostaje postacią barwną i wyróżniającą się. Nie ma w niej ani krzty starości, oczywiście na przekór. Magda również walczy z tym czego chciałby od niej świat i cała ta powieść to w zasadzie trwające w każdym pokoleniu zmaganie z samym sobą, światem i narzuconymi normami. Które warto łamać i olewać. Dla siebie i bliskich. Polecam, ale nie jakoś przesadnie.

Intymny portret relacji dziecka o nie odciętej pępowinie z matką i cieniem ojca. Powieść o stracie i trudach jej zaakceptowania. Za dużo filozofowania i przypadkowych rozmyślań. Wciąż czekam na powrót autora do formy z "Rozdeptałem czarnego kota...", ale to jeszcze nie teraz.

"Chronologia wody”, to literacki granat, który rozsadza tradycyjne ramy autobiografii. Tematyka tego wspomnieniowego dzieła oscyluje wokół traumy, cielesności, uzależnienia i nieustannego procesu stwarzania siebie na nowo poprzez sztukę. Yuknavitch nie opowiada swojej historii linearnie; zamiast tego posługuje się toposem wody – płynnej, niszczycielskiej, ale i dającej życie. Woda jest tu metaforą pamięci, która nie trzyma się dat, lecz przypływów i odpływów emocji. Największą zaletą książki jest jej radykalna szczerość i surowość języka. Autorka nie szuka odkupienia ani litości; opisuje swoje ciało, poronienie, destrukcyjne relacje i błędy z brutalną, niemal biologiczną precyzją. To proza „brudna”, nasycona seksualnością i bólem, która jednocześnie wznosi się na wyżyny poezji. Yuknavitch posiada rzadką umiejętność przekuwania odrazy w piękno, co czyni tę lekturę doświadczeniem niemal fizycznym. To manifest „dziewczyny-wyrzutka”, która odnajduje swój głos w pisaniu, traktując literaturę jak jedyną deskę ratunku na wzburzonym morzu życia. Duszna atmosfera i najważniejsze rady Recenzję muszę zacząć od dusznej atmosfery, która dominuje w pierwszej części książki. Opisy toksycznego domu rodzinnego, w którym przemoc ojca miesza się z apatią matki, wywołują u czytelnika dreszcz klaustrofobii. Ta duszność – brak powietrza, brak możliwości ucieczki – staje się paliwem dla późniejszych, ryzykownych wyborów życiowych autorki. Czytelnik niemal tonie razem z nią w oparach alkoholu i chaosu, by po chwili wynurzyć się na powierzchnię dzięki jej pasji do pływania. Najważniejsze wnioski i rady płynące z tej bolesnej lekcji to: Sztuka jako przetrwanie: Yuknavitch udowadnia, że opowiedzenie własnej historii, nawet tej najbardziej wstydliwej, jest aktem radykalnego samouzdrowienia. Akceptacja chaosu: Chronologia życia nie musi być logiczna, by miała sens. Nasze błędy i blizny są taką samą częścią nas, jak nasze sukcesy. Ciało jako mapa: Autorka uczy nas, że ciało pamięta wszystko, czego umysł stara się wyprzeć, i to właśnie przez kontakt z cielesnością wiedzie droga do odzyskania siebie. Moja ocena to mocne 8/10. To książka wybitna, zmieniająca postrzeganie literatury kobiecej i autobiograficznej. Jest odważna w sposób, który onieśmiela. Brakujące dwa punkty wynikają jednak z faktu, że jest to lektura skrajnie wyczerpująca. Intensywność emocjonalna i pewien rodzaj ekshibicjonizmu mogą być dla niektórych czytelników barierą nie do przejścia. Momentami nieliniowość narracji sprawia, że łatwo zgubić wątek, co wymaga od odbiorcy pełnego skupienia i ogromnej empatii. „Chronologia wody” to pozycja dla tych, którzy nie boją się literatury totalnej, dotykającej trzewi. Yuknavitch stworzyła arcydzieło o tym, jak podnieść się z dna, nie zapominając o smaku soli i piasku w ustach. To brutalna, ale ostatecznie dająca nadzieję pieśń o odporności ludzkiego ducha.

„Świat pieskieje” – to proste stwierdzenie mogłoby służyć za motto tomu, za który Jerzy Jarniewicz otrzymał Nagrodę Literacką Nike. „Mondo cane” nie jest jednak jedynie lamentem nad kondycją współczesności; to bezlitosna, a zarazem czuła sekcja zwłok naszej codzienności, przeprowadzona językiem ostrym jak skalpel. Estetyka szoku i pęknięcia Tytuł nawiązuje do słynnego nurtu kina dokumentalnego (shockumentary) z lat 60., który epatował okrucieństwem i dziwactwami świata. Jarniewicz przyjmuje podobną strategię, ale przenosi ją na grunt intymny i językowy. Jego wiersze to migawki z życia, które „wyszło z formy”. Poeta rejestruje rozpad więzi, starzenie się ciała, medialny szum i wszechobecną przemoc, która spowszedniała nam tak bardzo, że oglądamy ją przy porannej kawie. Siłą tego tomu jest odrzucenie wielkich metafor na rzecz konkretu. Jarniewicz pisze o rzeczach „niskich”, o fizjologii, o śmieciach, o brudzie za paznokciami rzeczywistości. Robi to jednak z niesamowitą dyscypliną słowa. Tu nie ma zbędnych przymiotników – każda fraza jest uderzeniem, które ma wytrącić czytelnika z samozadowolenia. Krytyka: Między empatią a cynizmem Niektórzy zarzucają „Mondo cane” nadmierny pesymizm lub pewną „pozowalność” na brutalizm. Można odnieść wrażenie, że autor momentami zbyt lubuje się w estetyce brzydoty, co u mniej cierpliwego czytelnika może wywołać odruch obronny. Czy świat rzeczywiście jest aż tak „pieski”? Czy w tej kronice upadku jest miejsce na nadzieję? Jarniewicz zdaje się odpowiadać, że nadzieją jest samo nazywanie rzeczy po imieniu – akt odwagi, by nie odwracać wzroku. Werdykt „Mondo cane” to jedna z najważniejszych polskich książek poetyckich ostatnich lat. Jarniewicz udowadnia, że poezja nie musi być „ładna”, by być prawdziwa. To lektura bolesna, irytująca, ale magnetyczna. Poeta nie oszczędza nikogo – ani siebie, ani czytelnika, ani świata, który opisuje. To zapis życia w czasach po katastrofie, która wydarzyła się tak cicho, że prawie jej nie zauważyliśmy.

Jedne eseje ciekawsze, drugie mniej. Mniej lub bardziej odkrywcze. Co trzeba przyznać autorce, podchodzi bardzo nowatorsko do pewnych spraw, ma ciekawe przemyślenia, język jest giętki i czytając te książkę miałam poczucie rozmowy z kumpelą. Zostawia ona pewien niedosyt, chce się więcej! Choć książka jest jednocześnie przyjemna w swoim kształcie i rozmiarze;) Kilka przemyśleń, haseł, które zostały mi po lekturze: -wstyd, kiedy biorą go na siebie dwie osoby, dzieli się, a nie mnoży -żeby zostać uznaną za potwora kobieta nir musi mieć dwóch głów, wystarczą dwa podbródki -kunszt miniaturyzowania - byleby tylko nie zajmować sobą za dużo czasu, przestrzeni, kłopotów -"żonowanie" codzienności -"przymierzanie" siebie do świata, sytuacji, kogoś, lub kogoś do siebie "Skoro i tam wszyscy mamy poczucie, że nieustannie oszukujemy i udajemy, dlaczego nie udawać tak, by dało nam to siłę, wolność i radość?(...) po to, żeby- skoro i tak już się żyje-móc chociaż trochę, choć odrobinę nasycić wobec zmiennego prądu życia swoją dziecięca ciekawość"

„Jeśli przecięto cię na pół” to powieść napisana pięknym, porywającym językiem. Zanurzona w sennej atmosferze, między światem żywych i umarłych, gęsta od powtórzeń i poetyckich metafor. Wieś jest sportretowana z dużą wrażliwością, ale jest to miejsce, z którego się raczej ucieka, albo marzy o ucieczce. Książka jest poświęcona żałobie i próbom odnalezienia siebie i swojego miejsca, jednak narracja jest zupełnie pozbawiona autentyczności. Od początku historię opowiada poeta, pisarz, osoba starsza i bardziej doświadczona, a nie trzynastolatek wychowujący się na wsi. W dodatku świat umarłych, który dominuje drugą połowę powieści nie do końca mnie wciąga, nie potrafię się w nim odnaleźć, chociaż w kontekście żałoby jest on dla mnie bardziej przekonujący, niż w „Kościach, które nosisz w kieszeni”. Jednak język jest wciągający, więc jestem bardzo ciekawa kolejnej książki autora.

Uwielbiam słuchać prof. Koziołka. Nie ma chyba rozmowy z nim dostępnej online, której bym nie znała. Zawsze ceniłam go za trzeźwe myślenie, znajomość tematu i przystępny język. Tego ostatniego, ku mojemu wielkiemu zdziwieniu, nie znalazłam w tej książce. "Czytać, dużo czytać" pachnie akademickością. Brak spójności, klucza w doborze takich a nie innych tematów poszczególnych rozdziałów (esejów?), jeszcze bardziej nie pomaga przeciętnemu czytelnikowi przebrnąć przez kolejne strony. Autorowi oczywiście nie można odmówić erudycji, błyskotliwości i wyostrzonego intelektu, jednak, bazując na tutejszych opiniach, jak i na własnym doświadczeniu, nie jest to tekst pozycja, po którą można sięgnąć ot tak, dla samej uciechy czytania. Podobnie jak jedna z czytelniczek poniżej, ja również miałam wrażenie, że jestem w pewien sposób "niegodna" tej książki i chyba w przyszłości pozostanę wierna tylko słuchaniu profesora Koziołka.

Powieść Mohameda Mbougara Sarra, Najskrytsza pamięć ludzi, to literackie zjawisko, które zasłużenie zdobyło Nagrodę Goncourtów, stając się jednym z najważniejszych głosów współczesnej frankofonii. Moja ocena to entuzjastyczne 8/10 – to książka totalna, labiryntowa i oszałamiająca swoją erudycją, choć wymagająca od czytelnika pełnego zaangażowania i intelektualnej czujności. Punktem wyjścia jest historia Diégane’a Latyra Faye’a, młodego senegalskiego pisarza mieszkającego w Paryżu, który trafia na trop legendarnej, niemal mitycznej książki z 1938 roku pt. Labyrinthe de l'inhumain (Labirynt nieludzkości). Jej autor, T.C. Elimane, okrzyknięty niegdyś „czarnoskórym Rimbaudem”, zniknął z radaru opinii publicznej po skandalu związanym z oskarżeniami o plagiat. Faye staje się obsesyjnym poszukiwaczem prawdy o Elimane’u, co rzuca go w wir podróży przez trzy kontynenty (Afrykę, Europę i Amerykę Południową) oraz przez tragiczne karty historii XX wieku – od kolonializmu, przez II wojnę światową, aż po współczesność. Sarr konstruuje swoją powieść jako szkatułkową narrację. Głosy bohaterów, listy, wywiady i fragmenty odnalezionych tekstów nakładają się na siebie, tworząc gęstą strukturę. To nie jest tylko opowieść o człowieku; to opowieść o samej literaturze, o jej niszczycielskiej sile i o tym, jak pisanie może stać się zarówno przekleństwem, jak i jedyną formą ocalenia. Największym atutem powieści jest sposób, w jaki Sarr mierzy się z problematyką postkolonialną. Robi to jednak bez publicystycznego zacięcia. Interesuje go relacja między pisarzem afrykańskim a „zachodnim kanonem”. Czy autor z Senegalu musi zawsze pisać o swojej „afrykańskości”, by zostać dostrzeżonym w Paryżu? Elimane jest tu symbolem buntu przeciwko takiemu szufladkowaniu, ale i ofiarą systemu, który najpierw go wykreował na egzotyczną ciekawostkę, a potem brutalnie zniszczył. Autor z niezwykłą swobodą porusza się między stylami. Potrafi być ironiczny, gdy opisuje paryskie salony literackie, by za chwilę uderzyć w ton niemal mityczny, gdy akcja przenosi się do Senegalu. Najskrytsza pamięć ludzi to hołd dla wielkich mistrzów: od Roberto Bolaño (któremu książka jest dedykowana), przez Borgesa, aż po Yambo Ouologuema. Sarr gra z czytelnikiem, ukrywając liczne nawiązania i sprawiając, że lektura staje się procesem odkrywania kolejnych warstw znaczeń. Ocena odzwierciedla mój podziw dla odwagi stylistycznej Sarra. To książka napisana z niesamowitym rozmachem, gęsta od idei i emocji. Jednak ta gęstość bywa momentami wyzwaniem. Dla czytelnika nieprzyzwyczajonego do narracji nielinearnej, liczne dygresje i długaśne zdania (momentami przypominające styl Prousta) mogą być barierą nie do przebicia. Niektóre partie tekstu wydają się niemal przeładowane znaczeniami, co sprawia, że tempo lektury znacząco spada. Jest to jednak cena, którą warto zapłacić za obcowanie z literaturą tak wysokiej próby. Najskrytsza pamięć ludzi to powieść o „poszukiwaniu absolutnego tekstu”, która sama pretenduje do tego miana. Mohamed Mbougar Sarr udowodnił, że literatura wciąż ma moc budowania mostów nad przepaściami historii i kultury. To książka bolesna, piękna i niezwykle inteligentna. Jeśli szukasz lektury, która nie pozwoli Ci zasnąć i zmusi do przemyślenia wszystkiego, co wiesz o sztuce pisania, Sarr będzie Twoim najlepszym przewodnikiem.

Typowy materiał do nagrody Bookera: saga rodzinna na tle ważnych wydarzeń społecznych. W repertuarze Damona Galguta otrzymujemy historię zamożnych Afrykanerów, potomków właściciela farmy, który na łożu śmierci swojej żony obiecał przekazać domek gospodarczy oddanej czarnoskórej służącej. Ambaras w tym, że jedyną pamiętającą o złożonej przysiędze i nie widzącą w tym społecznej aberracji jest najmłodsza córka, latami upominająca się o należność wiernej gosposi i jej syna. Bohaterowie książki zmieniają się jeden po drugim. Od głowy rodziny po kolejno odchodzące za nim dzieci. Każde z nich to inne spojrzenie na świat - inne przeżycia, poglądy, plany. Razem z nimi zmienia się Południowa Afryka. Postkolonialny kraj obarczony jarzmem niewolnictwa nieustannie boryka się z cieniem Apartheidu. Tytułowa obietnica oddania części posiadłości, jak zasypanie międzyklasowej przepaści, przez lata jest nie do spełnienia. Powieść kontrastuje konserwatyzm z nowoczesnością i frapuje prywatnymi perypetiami trójki rodzeństwa - zwłaszcza najmłodszej Amor, łamiącej wszelkie konwenanse i dla podkreślenia sprzeciwu wobec wykluczających normom społecznym skutecznie odcinającej się od rodziny. Znamienne dla interpretacji są spotkania familii - jedynie przy okazji pogrzebów. Jakby wierząc, że jedynym ratunkiem dla kraju jest zmiana stających na jego czele. A i to, jak pokazała rodzina Swartów, długo nie przynosi wyczekiwanych przemian. Cała nadzieja w dorastających pokoleniach i ich pamięci o złożonej obietnicy.

Wielogłos racji, wielogłos postaw, dialog, monolog, rozważania teologiczne, filozoficzne, wielość przeciwstawnych argumentów, a wszystko to jednej nocy w obliczu życiowej decyzji która zaważy na całej społeczności. (-1) Nie załapałam istotności wyboru skryby spisującego debatę, mam wrażenie że umknęło mi clue wyboru go jako narratora. Powód co prawda mamy podany, ale umknęło mi powiązanie z omawianą sprawą i jaki to miało wpływ na spojrzenie na rozważany problem. Jeśli był to mea culpa.

Skandynawskie dzieła kultury mają w sobie coś magicznego. Niektóre są bezpośrednie i oschłe i brak w nich tematów tabu, inne magiczne i poruszające zagadnienia metafizyczne, a inne z kolei wydają się całkowicie wyrwane z kontekstu. W tym zbiorze szczególnie poruszyły mnie trzy opowiadania. Pierwsze o ojcu, który próbował nauczyć syna pływać, gdzie wątek ten tak naprawdę jest tylko sposobem na ukazanie procesu oswajania inności i nauki kochania bezwarunkowego. Drugie o tym, że pozory mogą mylić bardziej niż się wydaje i że człowiek, którego początkowo nie trawimy może ostatecznie okazać się jedynym, który otworzy serce na tyle, by nam pomóc. Trzecie doskonale skonstruowane opowiadanie kryminalne, w którym do końca nie wiemy komu możemy ufać, bo czy starsze panie naprawdę potrafią być aż tak wyrachowane?