Nauka? Nie rozumiem! Teorie spiskowe dr Pelikana vs naukowy bełkot Dawida

Zwykle do książek mam jakieś "ale" i ujmuję im za "no bo czegoś mi tu brakowało", ale w tej pozycji nie brakuje niczego. Natrafiłam na tą książkę przez przypadek i był to najlepszy przypadek jaki mogłam zastać. Jest to napisany świetnym językiem komediodramat. I jak wydaje ci się, że jest to luźna, wesoła powieść - nagle autor strzela zwrotami akcji co chwilę. A są to zwroty tak niespodziewane, że nic tylko siedzieć i czytać. Bardzo aktualna, odsłaniająca problemy społeczne historia. Zdecydowanie polecam!

Jak najbardziej udana kontynuacja. Autor rozwija postacie już obecne oraz dodaje kilka nowych. Śmiesznie i abstrakcyjnie jest na każdym kroku. Królik Jędruś i pani Balbina kradną każdą scenę. Żarty słowne autora razem z jego świetnym głosem sprawiają, że słuchanie tej powieści jest odprężające. Kilka razy głośno się zaśmiałem a całą powieśc pochłonąłem praktycznie ciągiem. W morzu politycznie poprawnego ścieku mamy kroplę komedii czystej wody, w której autor nie hamuje się. Postacie potrafią siarczyście przeklnąć punktując obsurdy obecnego świata. A dostaje się wszystkim bez wyjątku i to jest właśnie piękne. Gorąco polecam i czekam na kolejną cześć.

Przepraszam, Panie Abelardzie! Nie czekałam, aż Pan opuści ten padół łez! Czy Pan go w ogóle opuści, czy jakimś cudem uda się Panu przeżyć samego siebie i pożyć jeszcze długo oraz płodnie na "Stacji-Segregacji, choćby w formie papierowej, jednej zmiętej stronicy z Pana książki, to ja i tak już to przeczytałam! Nie żałuję! Sorry! Non, je ne regrette rien! Es tut mir laid! Mi scusi! Pardon! Po dobrze przyjętej "Zagładzie i czekoladkach" tym razem Abelard Giza, uznany komik, scenarzysta, stand-uper i założyciel Kabaret Limo, troszkę zmienia kierunek i w tej niedługiej, ale bardzo treściwej, niby-że-nie-kąśliwej książce, odważnie oraz błyskotliwie zaprasza do świata na pierwszy rzut oka banalnych, prostych życiowych spraw (w których na co dzień uczestnicząc, nie zawsze mamy świadomość ich znaczenia dla dalszych losów naszych, a może i świata), ale z błyskotliwym finałem i zawsze nieoczywistą puentą. Czuje się, że Autor to doskonały obserwator rzeczywistości, „wyłapywacz” niuansów i drobnych egzystencjalnych smaczków. Czy pisze o stypie, czy o nieprzyjemnym chamie w sklepowej kolejce, a nawet o legalizacji marihuany – zawsze celnie wyłapuje ludzkie przywary i współczesny pęd do „zdjęć i relacji na instagramach i fejsbukach”, powierzchowność, ludzką złośliwość oraz chęć szybkiego zysku w świecie, gdzie coraz częściej nie wybacza się słabości, potknięć, depresji, nadwagi czy widocznej biedy. Opowiadania są naprawdę niedługie, momentami abstrakcyjne, zawsze z zaskakującym, by nie napisać szokującym zakończeniem! Jakby mimochodem, "ocierając się" o czytelnika, słowa Gizy nie pozostawiają nikogo myślącego obojętnym. Chociaż czasami trzeba je przemyśleć, by dokopać się do znaczeń dopiero po czasie. Chciałoby się więcej, bo Abelard Giza jest naprawdę mistrzem takiej krótkiej formy. To tylko 24 opowiadania, a "pracują" w odbiorcy długo, co chwilę przywodząc na myśl inne możliwości, odcienie i znaczenia. Zmuszają do zadania sobie pytania: co Autor miał na myśli? Jak obiecuje sam Abelard Giza (co już z gruntu brzmi niepokojąco, acz chyba zachęcająco): „Jeśli macie ochotę dowiedzieć się, co tak bardzo zeźliło Eltona Johna podczas koncertu na Stadionie Narodowym, komu potrzebne są nogi, albo kim był drugi papież Polak – zapraszam do lektury!” Dla mnie ta książka jest jak talerz smacznych, lukrowanych pączków, nie zawsze idealnie okrągłych, ale wypieczonych z sercem; tradycyjnie kryjących w sobie dobrą kapkę szklistej marmolady. "Puszyste, delikatne, obficie wypełnione różanym nadzieniem, idealnie wysmażone, otulone cukrem pudrem, wabiły zapachem już z końca ulicy”. Ciekawostka: audiobooka czyta Tomasz Kot. Ja tam jednak zawsze wybieram wersję papierową! No więc: nosić przy sobie i sięgać do kieszeni/torby zawsze, gdy dopada ból duszy albo ktoś nas naprawdę bardzo wkurzy! RECENZJA JEST MOIM AUTORSKIM TEKSTEM. ZAKAZ KOPIOWANIA, POWIELANIA I WYKORZYSTYWANIA CAŁOŚCI LUB CZĘŚCI PUBLIKACJI, BEZ MOJEJ WCZEŚNIEJSZEJ ZGODY. WSZYSTKIE RECENZJE POCHODZĄ ZE STRONY, NA KTÓRĄ ZAPRASZAM: https://www.facebook.com/TatraLang/

„Folwark zwierzęcy” to pozornie historia o zwierzętach sprawujących władzę w zagrodzie. W rzeczywistości jest to alegoria ustroju politycznego komunistycznego ZSRR. Postacie oraz ich zachowania doskonale oddają absurdy tego reżimu, a także proces biernej akceptacji społeczeństwa, wynikający z nieświadomości i niewiedzy. Utwór został napisany prostym, przystępnym językiem, co stanowi jego największy atut. Dzięki temu każdy czytelnik jest w stanie zrozumieć przesłanie książki i uświadomić sobie, jak naprawdę wyglądały mechanizmy władzy w systemie totalitarnym. Jeśli chodzi o dziennik zawarty w dalszej części książki, można go uznać za dodatek, który nie wnosi wiele do głównej treści. Jest to raczej lekka ciekawostka dla zainteresowanych i można go pominąć bez szkody dla odbioru całości.

"Człowiek ogrodnik z pewnością powstał na drodze ewolucji kulturalnej, nie naturalnej. Gdyby rozwijał się zgodnie z przyrodą, to wyglądałby inaczej: nogi miałby jak żuk, żeby nie musiał kucać, no i miałby skrzydła po pierwsze z powodów estetycznych, a po drugie po to, żeby móc zawisnąć nad swoimi rabatkami". 🌻🌱🌼🥀 Ogrodnik, co to za dziwne stworzenie? Całymi dniami potrafi dłubać w ziemi, przyglądać się niebu i utyskiwać na pogodę. Ma fioła na punkcie roślin, nasiona i szczepki potrafi przywieźć nawet z urlopu. Na jego rabatkach nie uświadczysz wolnej przestrzeni, a łacińskie nazwy roślin recytuje obudzony w środku nocy. Nic dla niego się nie liczy, tylko jego ogród i rośliny, o których może opowiadać godzinami, pochylony, przygrabiony, obolały. Ale co tam ból, kiedy można obserwować jak nieśmiało z ziemi zaczynają wybijać się liliowce, tojady, złocienie, draceny, latanie czy filodendrony. Kwiaty, ozdobne krzewy, których nazwy to sama poezja, które momentami brzmią jak imiona bajkowych stworzeń. Ogrodnik to akrobata podlewający na jednej nodze skalniaki, tak by broń boże, nie przydepnąć jakiegoś wystającego z ziemi listka. Doprawdy, to bardzo dziwna istota.  I jeśli chcecie poznać wszystkie jego sympatyczne dziwactwa to odsyłam do uroczej książki Karela Čapka "Rok ogrodnika". To dowcipne, czułe felietony, które ukazują codzienne zmaganie się człowieka-ogrodnika z przyrodą. Ogrodnik amator i jego kalendarz pracy, jego niesamowita energia, witalność i miłość do gleby. Wyrasta on z ziemi i ziemię pielęgnuje. Jest troskliwy, momentami szalony i zakochany w miejscu, które ciągle wymaga jego obecności.  Karel Čapek mistrzowsko opowiada o codzienności człowieka, którego serce wzrasta na grządkach, który obserwuje z fascynacją cykl natury i żyje zgodnie z jego rytmem. Jest melancholijnie, jest dowcipnie, jest lekko. Jest tu także ogromna mądrość i radość z życia.  I muszę przyznać, że daleko mi od ogrodniczych fascynacji, ale książkę czytałam z wielką przyjemnością. Dodatkowym atutem są rysunki Josefa Čapka, które uzupełniają i utrzymują klimat tej pięknej opowieści. 

Każda książka nieodżałowanego Petra Šabacha działa na mnie jak plaster i balsam na duszę. Choć autora nie ma już wśród nas, pocieszam się myślą, że wciąż zostało jeszcze sporo jego książek i opowiadań nieprzetłumaczonych na polski więc naprawdę jest na co czekać. To jeden z tych pisarzy, którzy od lat potrafią poprawić mi nastrój już od pierwszych stron. Šabach zawsze urzekał mnie swoim gawędziarskim tonem — takim swobodnym, naturalnym, jakby opowiadał historię przy stole w gronie znajomych. Dzięki temu czytelnik po prostu płynie przez fabułę bez wysiłku, dając się prowadzić kolejnym scenom i bohaterom. Dokładnie tak samo jest w zbiorze „Ta kurewska miłość”. To niby krótkie fabułki, migawki i stop-klatki z życia zwyczajnych ludzi a jednak mają w sobie coś niezwykłego. Šabach potrafi opowiadać o codzienności w sposób rubaszny, zabawny, momentami absurdalny i lekko uszczypliwy, ale zawsze w granicach dobrego smaku. Jego humor jest błyskotliwy, inteligentny i bardzo trafny, a nawet gdy ociera się o groteskę czy bezceremonialność, nigdy nie przekracza granic a jeśli to robi to w przemyślany sposób i nie wywołuje niesmaku. To był piekielnie inteligentny pisarz co doskonale widać w jego twórczości. Pod pozorną lekkością i swobodą kryje się świetna obserwacja ludzkiej natury oraz ogromne wyczucie absurdu codziennego życia. Choć nadal bardziej cenię jego powieści, nie sposób odmówić tym opowiadaniom uroku — są dowcipne, błyskotliwe i po prostu dają znakomitą rozrywkę.

Świetny język powieści, rewelacyjny klimat, dobrze zbudowane postacie, znakomita satyra. Wiele odniesień do innych dzieł kultury wzbogaca odbiór. Fabuła jakoś mnie nie zachwyciła, może dlatego, że została przyćmiona przez klimat i bogaty język, wielość porównań i odniesień do współczesnego świata polityki a szczególnie UE, gender, feministek itp. Autor nie oszczędza nikogo.

Genialni lektorzy - ukochani Małgorzata Lewińska i Albert Osik. Tekst rewelacyjnie zapodany, no bo nie podlega dyskusji, że koty są mistrzami życia i niepodzielnie panują nad światem. Możemy tylko uczyć się od nich, czego próbuje Beata, niestety jej ukochany Adrian - człowiek, nie ułatwia jej zadania, ani domowy pies, Nierusz. Ale też, to że uczymy się od mistrzów, nie gwarantuje osiągnięcia mistrzostwa. Król jest jeden - KOT.

"Baśń o trzech braciach i królewnie" to fascynujący przykład literatury, w której Aleksander Fredro wplata wątki erotyczne, przemycając je z nieco przaśnym, lecz niewątpliwie zabawnym językiem. Przypisywane mu autorstwo tej historii doskonale pokazuje, jak zręcznie balansował on między dowcipem a prowokacyjnymi obrazami, tworząc coś, co do dziś bawi i rumieni, a przy tym stanowi jednocześnie wyrafinowaną satyrę. Zdecydowanie jest to pozycja dla dorosłych – i to nie tylko ze względu na wulgarny język, ale także na sposób, w jaki Fredro podchodzi do tematu erotyki. Jest tutaj wiele sytuacji i sformułowań, które współczesnemu czytelnikowi mogą wydać się śmiałe lub wręcz przekraczające granice dobrego smaku, ale w swoim kontekście – i z odpowiednią dawką dystansu – stają się one wyrazistym elementem humorystycznym. W dodatku historia nie jest zbyt długa, ale też nie na tyle krótka, by czuć niedosyt – dokładnie w sam raz, by zagłębić się w świat opowieści, która bawi i szokuje, ale też stanowi literacki eksperyment z konwencją klasycznej baśni. Mimo że język i styl mogą odstraszać bardziej wrażliwych odbiorców, to dla kogoś, kto potrafi spojrzeć na ten tekst z dystansem, będzie on nie lada gratką i dowodem na to, jak różnorodna była twórczość Fredry. To klasyka o wyraźnie erotycznym zabarwieniu, do której, jak sądzę, warto wrócić. Owszem, może nie wszystkim przypadnie do gustu – ale dla tych, którzy zdecydują się przeczytać ją z humorem i odpowiednią perspektywą, "Baśń o trzech braciach i królewnie" będzie ciekawą, choć nietypową przygodą z twórczością Fredry.

„Niezastąpiony Jeeves” to książka, przy której człowiek śmieje się tak, że herbata prawie wylatuje nosem - a to, jak wiadomo, w Wielkiej Brytanii uznaje się za najwyższy komplement 😉 Bertie Wooster, dżentelmen o sercu ze złota i rozumie z waty cukrowej, raz po raz pakuje się w tarapaty tak absurdalne, że kabaret Potem chętnie napisałby o nich piosenkę. Na szczęście Bertie ma przy sobie Jeevesa - lokaja z klasą, który potrafi rozwiązać każdy problem, zanim Wooster w ogóle zdąży zauważyć, że go ma. Całość to po prostu świetna komedia powstała z pomyłek, manier i brytyjskiego absurdu. Ja się ubawiłam po pachy. Muszę przyznać, że trochę zazdroszczę Bertiemu Jeevesa. Przydałby mi się taki ktoś, kto rozwiązywałby wszystkie moje kłopoty, a potem jeszcze herbatkę z ciasteczkiem podał do stołu. Ta książka to idealna lektura na poprawę humoru — lekka, elegancka i cudownie niepoważna. Gorąco polecam!

„Ostatni polonez” to nie jest typowa książka kryminalna. Mamy trupa, szybkie dochodzenie na miejscu zbrodni, niesympatycznego i dociekliwego nadkomisarza Adama Ruckiego, wielu świadków, jeszcze więcej wersji zdarzenia oraz oczywiście kłamstwa, kłamstewka, układziki i sporo potencjalnych morderców. Jednak cała sprawa niewyjaśnionego upadku ze schodów dyrektorki liceum jest tylko tłem dla satyry na temat sytuacji w szkolnictwie i jego najbliższym otoczeniu. Poszczególni bohaterowie tej krótkiej, ale dosadnej powieści są przedstawicielami problemów i sekretów, które często nie wychodzą poza mury szkoły. Jest tutaj dyrektorka nadużywająca swojej władzy i poruszająca sprawy, które zdecydowanie nie są w jej interesie. Obecni są też nauczyciele mający na sumieniu różne grzeszki, które wspomniana wyżej wykorzystuje, aby ich szantażować i wymuszać spełnianie jej warunków. Nie mogę nie wspomnieć o uczniach, którzy zgrywają ofiary tylko po to, żeby zyskać na popularności. Fałszywe oskarżenia, wyssane z palca kłamstwa, to dla niektórych chleb powszechni. Są także rodzice, którzy zapatrzeni w swoje dzieci i nie wątpiąc w ich niewinność, nie cofną się przed niczym, aby bronić potomstwo jak prawdziwe lwice. Kilka słów należy się też pani woźnej, która wie wszystko. Kto z kim i dlaczego. Co w trawie piszczy w pokoju nauczycielskim, kantorku wuefisty czy za drzwiami szkolnego sekretariatu. Nie jest ciekawska, o nie, określą się mianem Strażniczki Szkoły. Mogłabym przywołać tutaj jeszcze sporo stereotypów. Nie chcę jednak zanudzać tylko zachęcić do lektury. Powieść Natalii to najczystsza w świecie, satyra. Pokazuje nie tylko blaski i chlubę oświaty, ale obnaża jej wadliwe działania i nadużycia. Każdy, kto chociaż przez chwilę, miał do czynienia ze szkolnictwem od strony innej niż uczniowska znajdzie tutaj wiele zdarzeń, których sam doświadczył czy zna tylko ze słyszenia. Podoba mi się kierunek, w którym podąża autorka. Miła odmiana przeczytać coś innego niż krwawy kryminał lub niepokojący thriller. Uwielbiam pióro Natalii, potrafi w małej ilości tekstu przekazać maksimum treści. Właśnie tym mnie do siebie przekonała. Udowodniła, że nie potrzeba opasłych tomów, aby zaciekawić i usatysfakcjonować czytelnika. Nie jestem fanką rysunków i wyróżnień graficznych w książce, ale tutaj były jak najbardziej na miejscu i wcale a wcale mnie nie raziły. Sądząc po oznaczeniu, że to pierwszy tom o nadkomisarzu, już niedługo będzie kolejny i na pewno po niego sięgnę. Was też zachęcam do tego, a także do poznania całej twórczości Natalii Kalisiak.

„Eliezer, Baal Szem Tow, zapytany, co to znaczy, kiedy ludzie mówią, że prawda idzie przez cały kraj, odpowiedział: - To znaczy, że zewsząd ją wyrzucają i że musi wędrować dalej.” Niezawodnym sposobem na poprawienie nastroju, przyjemny relaks po ciężkim dniu, zaspokojenie pragnienia wypełnienia czasu czymś sympatycznym, jest pomysł sięgnięcia po różnorodne anegdoty. Wojciech Wiercioch i Jolanta Szymska-Wiercioch dokonali ich przeglądu i zdecydowali się na uwzględnienie wybranych w publikacji. Historyjki z przesłaniem uporządkowali według klucza pochodzenia, aż z piętnastu źródeł. Zbiór przytoczonych anegdot ogromny, sporo czasu zajmuje zapoznanie się z nim, gdyż najlepiej poznawać je w cyklach po kilka. Publikacja liczy blisko sześćset stron. Poznajemy tysiąc sto siedemnaście opowiastek. Amerykańskie, angielskie, arabskie i perskie, austriackie, chińskie, francuskie, greckie, hinduskie, hiszpańskie, japońskie, niemieckie, rosyjskie, rzymskie i włoskie, tureckie, żydowskie. Doskonale widać, że każda grupa rządzi się własnym klimatem i kulturą, typem humoru, co ciekawi, bawi i uczy. Wśród reprezentantów anegdot znajdujemy ludzi różnych profesji, dokonań, zainteresowań i upodobań, dzięki czemu dostajemy zabawną podróż przez przekrój społeczny i historyczne odniesienia. Anegdoty dostarczają mnóstwa materiału do refleksji, podchwytywania myśli, wchodzenia na krótko w osobowości przywoływanych osób, stosunku do innych, otoczenia i rzeczywistości. Bawi gra słów, celność riposty, błyskotliwość dostrzeżenia absurdu, wyłapywanie logicznych pułapek. Znakomicie sprawdzają się podczas towarzyskich spotkań upływających pod znakiem rozrywek intelektualnych. Warto podkreślić, że każda anegdota otrzymuje starannie i trafnie dobrany tytuł. Zbiór opowiastek poprzedza zwięzły wstęp przybliżający ich definicje, znaczenie, cechy, funkcje i instrukcje obsługi. A jeżeli komuś w tym wszystkim brakuje polskich klimatów, to zachęcam do sięgnięcia po inną publikację autorów „Polska w anegdotach”. Zerknijcie również na wrażenia po spotkaniu z powieściami o Mikołaju Koperniku („Rewolucja niebieska” i „Zakazane księgi”). bookendorfina.pl

Zapraszam na recenzję książki napisanej przez komika Patryka Gosińskiego "Za gruby na okładkę". Jest to jego debiut literacki. Lektura jest opowieścią osoby zmagającej się z otyłością. Autor opisuje codzienne życie, walkę z odchudzaniem oraz próby zmiany nawyków. Wszystko podane jest z humorem. Choć trzeba przyznać, iż Patryk Gosiński nie ma dla siebie litości. Jest to taki napisany stand-up. I pomimo, że książka wywołuje często uśmiech, pojawia się również refleksja dotycząca upokorzeń osób otyłych. Książkę czyta się bardzo dobrze, sporo w jej ciętych ripost i scenicznego humoru. Poruszony jest problem samoakceptacji, czy presji otoczenia. To jest balansowanie między autoironią a wstydem. Przeczytajcie Dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka za egzemplarz do recenzji. Patryk Gosiński Za gruby na okładkę

Zdecydowanie jeden z lepszych komiksów Dębskiego. Mamy jedną, główną fabułę. Komiksik jest genialny. Śmieszny, a zarazem smutny. Osobiście odniosłem wrażenie że jest on swoistą satyrą na dzisiejszy, kapitalistyczny świat, gdzie wszyscy wtrącają się w nieswoje sprawy, gdzie nie masz spokoju i nie możesz w pełni samemu decydować o swoim życiu. Rysunki do albumu wykonał Spell. Odwalił naprawdę świetną robotę. Jego szata graficzna idealnie pasuje do przedstawianej historii. Albumik wykorzystuje to że jest komiksem, przez co fabułę opowiadają głównie rysuneczki. Musicie przeczytać ten tomik. Za 5 zł to naprawdę jak za darmo. Zachęcam do czytania.

Przeciętna książeczka opisująca życie kota Edgara. Według opisu powinna skrzyć się od humoru, tymczasem to jeden motyw (złośliwość i leniwość bohatera) powtarzany do znudzenia. Coś jakby przeciętny kabaret maltretujący ciągle jeden gag. Jeszcze żeby książka do czegoś prowadziła albo miała fabułę. Niestety. Dla dzieci też się słabo nadaje, nie chciałbym, że moje dziecko nasiąkało takimi postawami. Najlepsze były rysunki. Można było oko zawiesić. Niestety i tu są babole. Na przykład Edgar ma pręgi i gardzi czarnym futrem. Ale pani rysowniczka tego chyba nie doczytała. Albo rysowała w nocy.

Trudno mi jednoznacznie ocenić tę książkę, bo słuchałam jej w formie audiobooka. Dzięki temu miałam okazję usłyszeć, jak autorzy sami czytają swoje teksty i dodają do nich sporo humoru, a lektor odpowiednio podkreślał poważniejsze fragmenty. To sprawiło, że odbiór książki był dla mnie naprawdę zachwycający. Gdybym jednak miała oceniać sam tekst, bez tego dodatkowego elementu, pewnie uznałabym ją za przeciętną książkę o humorze. Dlatego polecam sięgnąć po audiobooka i pozwolić sobie na trochę uśmiechu podczas słuchania tych rozmów.

Hah, no geniusz. Muszę otwarcie powiedzieć na wstępie, że uwielbiam filmiki Grupy Darwin. Co prawda nie wszyscy bohaterowie tam są moimi ulubionymi, ale mimo wszystko historie o nich (i o tych ulubionych) bardzo fajnie się czytało. Klimat zdecydowanie ten sam co w filmach, wszystko zachowane i autentyczne. Fajnie pokazuje losy bohaterów, gdzie często w filmach widać już konsekwencje. Wspaniała lektura :) polecam szczególnie osobom znającym filmowe uniwersum!

Woody Allen to znakomity aktor, reżyser, jazzman i okazuje się że pisarzem też jest całkiem niezłym. Z jego filmów najbardziej lubię „Miłość i śmierć”, słuchałem jego koncertów, a teraz przyszła pora na kolejną książkę. Nosi ona tytuł „Zero grawitacji” i jest to zbiór opowiadań. O książce możemy przeczytać, że: Zero grawitacji to piąty zbiór opowiadań Woody’ego Allena, niezrównanego humorysty, którego nieprzemijającym urokiem czytelnicy rozkoszują się od czasu ukazania się tomów Wyrównać rachunki, Bez piór, Skutki uboczne i Czysta anarchia. Nowa pozycja zawiera teksty publikowane w „New Yorkerze”, jak również zupełnie nowe, a każdy skrzy się dowcipem. Zbiór krótkich tekstów, które powinny się spodobać większości czytelników. Dowcipne i wciągające w swój świat. Zdaje mi się, że takie krótkie formy bardziej mi odpowiadają w wykonaniu Allena niż jego dłuższe teksty. Dla fanów – pozycja obowiązkowa.

Jak płynie wódeczka na wsi i w miasteczkach to pozycja, która nie stroni od polityki, ale też jakoś mocno jej nie akcentuje. Można więc uznać, że to uniwersalna lektura i propozycja dla wszystkich, którzy mają chęć się pośmiać niezależnie od tego, którą stronę sceny politycznej na co dzień popierają. W moim odczuciu świetnie nadaje się na prezent dla każdego, kto ma choćby minimalne poczucie humoru. To też książka, której nie czyta się od deski do deski, można się nią delektować długo i na wyrywki, wracając do tych anegdot, które śmieszą najbardziej. Mnie szczególnie utkwił w głowie krótki cytat: „Ledwo człowiek wytrzeźwiał po Sylwestrze, a już trzeba ubierać choinkę”. Pełna recenzja → https://wrolimamy.pl/ksiazka/jak-plynie-wodeczka-na-wsi-i-w-miasteczkach-krzysztof-daukszewicz/