Profil użytkownika: Karol

Adam Przechrzta to autor wybitny. Niestety, mimo że publikuje od wielu, wielu lat, mam wrażenie, że wciąż nie przebił się do szerokiej publiczności. Być może wynika to z faktu, że wydaje w niewielkim wydawnictwie i tworzy książki w gatunku, który kiedyś był bardzo popularny, a dziś - niestety - lekko przykurzony i zapomniany. Ja jednak o nim pamiętam i po każdą nową pozycję sięgam z dużym zainteresowaniem.

„Mroczne drogi” to drugi tom trylogii. Główny bohater, Janusz Magnuszewski, po ugruntowaniu swojej pozycji w magicznym świecie Zielonej Góry nie zaznaje ani chwili spokoju. Tym razem zostaje wplątany w z pozoru niewinną intrygę. Kiedy jednak zaczyna drążyć temat głębiej, na jaw wychodzą rzeczy zupełnie niepojęte dla zwykłych śmiertelników.

Czego w tej książce nie ma? Spiski? W każdym rozdziale. Bitwy z demonami? No pewnie! Do tego dochodzą: zakładanie nowych klanów, wojny rodowe, intrygi, przysięgi i ich łamanie. Znacie te klimaty? Oczywiście, że znacie. A tutaj dostajecie je w najlepszym możliwym wydaniu. Dzieje się tak dużo, że momentami można się trochę pogubić ale absolutnie nie jest to wada. W tego typu historii tak po prostu musi być.

Czy to dobra książka? Jeszcze jak! Jeśli nie mieliście styczności z pierwszym tomem, koniecznie musicie to nadrobić. A jeśli z jakiegoś powodu nie znacie jeszcze twórczości Przechrzty, sięgnijcie po którąś z jego wcześniejszych pozycji. Gwarantuję, że się nie zawiedziecie. Polecam!

#471#11#2026

Adam Przechrzta to autor wybitny. Niestety, mimo że publikuje od wielu, wielu lat, mam wrażenie, że wciąż nie przebił się do szerokiej publiczności. Być może wynika to z faktu, że wydaje w niewielkim wydawnictwie i tworzy książki w gatunku, który kiedyś był bardzo popularny, a dziś - niest...

Rozwiń

Zwiń

Marek Stelar to jeden z tych autorów, po których książki sięgam bez wahania. Naprawdę cenię jego twórczość, a jedna z serii, której jest autorem, zajmuje szczególne miejsce w moim czytelniczym sercu. Tym razem w moje ręce trafiła powieść „Przeprawa”.

Główną bohaterką książki jest aspirant Gośka „Margerita” Podrzycka, która po wielu latach nieobecności wraca do Świnoujścia. Akcja rusza niemal natychmiast - morze wyrzuca na brzeg ciało kobiety. Bardzo szybko okazuje się, że to tragiczne wydarzenie ma bezpośredni związek z naszą bohaterką. Fabuła zaczyna przeplatać przeszłość z teraźniejszością, a jej główną osią jak często bywa w tego typu powieściach stają się demony przeszłości, z którymi Podrzycka musi się zmierzyć.

Niestety, wątek kryminalny nie dostarcza większych emocji. Odniosłem wrażenie, że jego zepchnięcie na dalszy plan nie wyszło historii na dobre i nie dodało całości wyrazistości ani napięcia.

Nie jest to zła książka, ale nie można jej również nazwać bardzo dobrą. Wiem jednak, że autora stać na znacznie więcej, dlatego z niecierpliwością wypatruję kolejnych jego powieści. Każdemu twórcy może przecież przydarzyć się chwilowe potknięcie.

#470#10#2026

Marek Stelar to jeden z tych autorów, po których książki sięgam bez wahania. Naprawdę cenię jego twórczość, a jedna z serii, której jest autorem, zajmuje szczególne miejsce w moim czytelniczym sercu. Tym razem w moje ręce trafiła powieść „Przeprawa”.

Główną bohaterką książki jest aspirant...

Rozwiń

Zwiń

Marcel Moss to autor dość specyficzny. Pisze książki seryjnie, ale wiąże się z tym pewien problem - nigdy nie wiadomo, na co się trafi. Albo dostajemy pozycję naprawdę udaną, albo wyraźnie słabszą; co ciekawe, rzadko zdarza się coś „pomiędzy”. Mimo wszystko uważam, że warto zapoznać się z jego twórczością i wyrobić sobie własne zdanie.

W moje ręce trafił szósty tom serii „Echo”, opowiadającej o detektywach z agencji osób zaginionych. Cykl ten jest dość nierówny - obok tomów wyraźnie słabszych są też takie, które bardzo mi się podobały i które mogę polecić bez wahania. Jak jest tym razem? Niestety, raczej słabo.

Początek zapowiada się obiecująco: akcja rusza intrygująco i z zainteresowaniem przewracamy kolejne strony. Z czasem jednak robi się… dziwnie. Wątki zaczynają się mieszać, pojawiają się niesmaczne opisy, a charakterystyczne dla autora podejście do rzetelności przedstawianych realiów ponownie daje o sobie znać. Szczególnie razi to w kontekście Trójmiasta, w którym rozgrywa się znaczna część akcji, zwłaszcza że sam tam mieszkam i wiem co i jak tutaj wygląda.

Na domiar złego trudno mówić o pełnoprawnym finale, ponieważ książka w pewnym momencie po prostu się urywa. Wszystko wskazuje na to, że siódmy tom będzie ostatnim - i jeśli rzeczywiście tak się stanie, będzie można odetchnąć z ulgą. Co za dużo, to niezdrowo.

Nie jest to szczególnie dobra książka. Owszem, da się ją przeczytać, ale trudno znaleźć ku temu większe uzasadnienie. Całość mogłaby być znacznie krótsza, a momentami odnosi się wrażenie, że przed finałowym (mam nadzieję) tomem autor na siłę zdecydował się dorzucić jeszcze jedną część, nie mając na nią wyraźnego pomysłu.

#469#9#2026

Marcel Moss to autor dość specyficzny. Pisze książki seryjnie, ale wiąże się z tym pewien problem - nigdy nie wiadomo, na co się trafi. Albo dostajemy pozycję naprawdę udaną, albo wyraźnie słabszą; co ciekawe, rzadko zdarza się coś „pomiędzy”. Mimo wszystko uważam, że warto zapoznać się z ...

Rozwiń

Zwiń

Diana Brzezińska to autorka, której twórczość poznałem stosunkowo niedawno - przy okazji premiery pierwszej części serii o Aleksandrze i Agacie, duecie cokolwiek wybuchowym. Minęło trochę czasu i w moje ręce, po trzech bardzo udanych tomach, trafiła część czwarta i zarazem finałowa. Czy utrzyma poziom całej serii?

Już na początku muszę przyznać, że nie tylko go utrzymuje, ale jest to najlepsza odsłona cyklu. Książka zaczyna się naprawdę mocno: ojciec zostawia dziecko na placu zabaw, a gdy po chwili wraca, trzyletniego Łukasza już tam nie ma. Zdesperowany rozpoczyna poszukiwania. Kiedy do akcji wkracza nasz duet, śledztwo przybiera bardzo, i to bardzo nieoczekiwany obrót.

Dr Lewis niemal od razu wskazuje podejrzanego, choć początkowo jest w swoich domysłach całkowicie osamotniony. Dopiero później okazuje się, że… i tutaj niestety muszę postawić kropkę. Nie mogę napisać nic więcej, żeby nie zepsuć Wam przyjemności z lektury. Uwierzcie mi jednak na słowo: fabuła tej powieści aż prosi się o ekranizację. To materiał na świetny film i mam ogromną nadzieję, że kiedyś faktycznie się tego doczekamy.

To bardzo dobra książka, a nawet więcej niż bardzo dobra. Czyta się ją z zapartym tchem, a ilość pracy, jaką autorka włożyła w skonstruowanie tej historii, zasługuje na duże uznanie. Nie pozostaje mi nic innego, jak zachęcić Was do sięgnięcia po całą serię, jeśli jeszcze tego nie zrobiliście. Na pewno się nie zawiedziecie. Polecam!

#468#8#2026

Diana Brzezińska to autorka, której twórczość poznałem stosunkowo niedawno - przy okazji premiery pierwszej części serii o Aleksandrze i Agacie, duecie cokolwiek wybuchowym. Minęło trochę czasu i w moje ręce, po trzech bardzo udanych tomach, trafiła część czwarta i zarazem finałowa. Czy ut...

Rozwiń

Zwiń

Alek Rogoziński to pisarz, którego uwielbiam. Niebanalne poczucie humoru, świetnie wykreowani bohaterowie oraz nieprzewidywalne zwroty akcji to znaki rozpoznawcze jego twórczości. Tym razem w moje ręce trafiło wznowienie debiutanckiej powieści autora, warto więc sprawdzić, od czego ta cała przygoda się zaczęła.

Główną bohaterką jest Joanna Szmidt - autorka powieści co najmniej kontrowersyjnych. Czytanych bardzo chętnie, choć to, czy niosą ze sobą głębszą treść, pozostaje kwestią dyskusyjną. To postać niezwykle charakterystyczna, otoczona równie barwnymi osobowościami, na czele ze swoją agentką literacką, będącą jednocześnie kimś w rodzaju najlepszej przyjaciółki. Joanna wiedzie spokojne życie do momentu, gdy w jej domu zostają odnalezione zwłoki aktualnego partnera. To wydarzenie uruchamia lawinę niecodziennych sytuacji, a decyzja bohaterki o samodzielnym zajęciu się śledztwem wprowadza do fabuły jeszcze więcej chaosu.

Akcja pędzi do przodu, dzieje się naprawdę dużo, a charakterystyczny humor znany z późniejszych książek Rogozińskiego jest tu w pełni obecny, aż trudno uwierzyć, że mamy do czynienia z debiutem.

To świetna, pełna humoru powieść, którą czyta się lekko i szybko. Jej objętość jest idealnie dobrana, dzięki czemu historia ani przez chwilę nie nuży. Polecam serdecznie, dokładnie tak samo jak inne książki autora.

#467#7#2026

Alek Rogoziński to pisarz, którego uwielbiam. Niebanalne poczucie humoru, świetnie wykreowani bohaterowie oraz nieprzewidywalne zwroty akcji to znaki rozpoznawcze jego twórczości. Tym razem w moje ręce trafiło wznowienie debiutanckiej powieści autora, warto więc sprawdzić, od czego ta cała...

Rozwiń

Zwiń

Marcel Moss to autor, który wydaje książki z prędkością karabinu maszynowego. Na szczęście ich poziom częściej bywa lepszy niż gorszy, choć oczywiście zdarzają się też pozycje słabe, a nawet złe o czym nieraz mogliście już przeczytać na moim profilu. Tym razem w moje ręce trafił trzeci tom perypetii komisarza Sambora Malczewskiego. Pierwsza część była świetna, druga co najwyżej poprawna… a jak wypada trzecia?

Niestety, tendencja spadkowa została podtrzymana. Książka rozkręca się bardzo długo - pierwsze sto stron spokojnie można by skrócić do dwudziestu czy trzydziestu. Gdy już przebrniemy przez ten rozwlekły początek, robi się nieco lepiej, ale poprawa jest raczej symboliczna. Nie wiem, czy to tylko moje wrażenie, czy podzielicie je również Wy, ale w tej powieści pojawia się zdecydowanie zbyt wiele postaci, wątków i przeplatających się wydarzeń. W efekcie bardzo trudno się w tym wszystkim odnaleźć. Zakończenie także niewiele wyjaśnia i nie przynosi żadnej satysfakcji z lektury.

Podsumowując: książka jest przekombinowana, fabuła toczy się wyjątkowo leniwie, a skrócenie jej objętości o połowę wyszłoby jej wyłącznie na dobre. Owszem, da się ją przeczytać… ale właściwie po co? Na rynku nie brakuje znacznie lepszych tytułów.

#466#6#2026

Marcel Moss to autor, który wydaje książki z prędkością karabinu maszynowego. Na szczęście ich poziom częściej bywa lepszy niż gorszy, choć oczywiście zdarzają się też pozycje słabe, a nawet złe o czym nieraz mogliście już przeczytać na moim profilu. Tym razem w moje ręce trafił trzeci tom...

Rozwiń

Zwiń