Nasze jutro

Liu traci dach nad głową w najgorszym dla siebie momencie. Wie ,że nawet jeśli zechciałaby wrócić do ciasnego ,brudnego mieszkania w Queens ,u własnych rodziców nie ma czego szukać. Właśnie zakończyła związek z Miną,swoją pierwszą i jedyną kochanką i chce ułożyć sobie życie z mężczyzną. Ale tych ,których spotyka na swojej drodze ,powinna raczej unikać ,niż się w nich zakochiwać ... Czy kiedy w końcu pozna kogoś naprawdę wartościowego ,będzie w stanie mu zaufać ? Czy uczucie może być silniejsze od podziałów ,statusu społecznego i różnic kulturowych? Czy to możliwe,by zapomnieć o przeszłości i pozbyć się złych wspomnień? Pani Augusto,wspaniała historia,chylę czoła . W tej wielostronicowej powieści poznajemy historię dziewczyny ,której złe wybory życiowe kształtują jej psychikę i osobowość . Młodziutka Liu jest przedstawiona jako postać bardzo krucha ,delikatna fizycznie a zarazem z ogromną siłą walki...liczne sytuacje życiowe sprawiają że na jej drodze stanął Robert (zamożny ,przystojny biznesmen),oraz Malcolm( niesamowite sceny z udziałem tej postaci potrafią bardzo rozbawić),oraz mnóstwa innych barwnych osób w tym również Jerrego,nie wszyscy okazali się dobrzy dla naszej bohaterki... Powieści została napisana bardzo dobrze ,akcja bardzo ciekawa, zżyłam się z bohaterami i bardzo chciałam zamieszkać wraz z nimi...autorka tak wspaniale wplotła motyw porwania Liu, wzbogacając treść (bałam się o nią,sceny z miejsca przetrzymywania bardzo interesujące),intencje porywacza(tu jedynie możemy się domyślać),wszystko zespala się w jednolitą całość,bardzo dobra całość! Jeśli lubicie historię prawdziwej miłości,oddanych przyjaciół ,jeśli jesteście ciekawi,lubicie się odrobinę bać (więcej niż odrobinę) oraz mieć satysfakcję z przeczytanej lektury ,zachęcam(bardzo) by sięgnąć po ten tytuł,naprawdę warto!

Bardzo wciągająca książka chociaż czasem też irytująca. Historia Jolanty, która ma wszystko - drugiego męża, wspaniałego syna, przyjaciółkę, piękny dom. Podniosła się po dawnej tragedii kiedy jej pierwszy mąż zaginął. Wydaje się szczęśliwa. Z dnia na dzień okazuje się, że nic nie jest takie rozowe jakie się na początku wydawało. Każda z bliskich osób okazuje się kimś innym. Nie do zniesienia jest natomiast wscibska dziennikarka. Czytałam w sumie kilka godzin, bo nie mogłam się doczekać końca historii. Polecam 😊

Główna bohaterka Amelia irytowała mnie. "Wyniosła. Zadziera nosa. Odludek. Nieprzyjemna. Drwiąca. Ironiczna. Niesympatyczna. Chłodna przede wszystkim. Wycofana." Takimi słowami określał ją przyjaciel Jóżefa. Marek. I trudno się z nim nie zgodzić. Amelia nie ma przyjaciół w miejscu zamieszkania męża, ale nie utrzymuje kontaktów z nikim z poprzedniego swojego zamieszkania. Nie chce dziecka, właściwie nikt jej nie jest potrzebny. Nie docenia starania męża o jej dobry nastrój. Nie cieszą ją prezenty, które jej daje, wyjazdy, które organizuje. Oby tylko każda kobieta miała takie problemy w małżeństwie. Jóżef ma wady jak każdy człowiek. Ale nie pije, nie zdradza, pamięta o rocznicach, nie jest sknerą, potrafi ugotować obiad i zrobić zakupy. Mimo, że chciałby zostać rodzicem, potrafi zaakceptować decyzję żony o niehęci do rodzicielstwa. Amelii przydałaby sę terapia. Czasami, szkoda mi było Jóżefa, żyjącego w takim toksycznym związku.

Józia stanowiąca powiew świeżości, niewinności w zmanierowanym, trącającym zapachem korporacji zespole redakcyjnym. Zmieniająca się pod wpływem innych w Dżozi. Czy zyskuje? W przeciwieństwie do jej coacha ( niezwykle mnie irytującego ), śmiem twierdzić, iż wyłącznie w zakresie pewności siebie i samooceny. Dlatego nie potrafię pojąć tej jej zależności od innych, zwłaszcza Jacka Sobiepańskiego. Na szczęście wyjazd do rodzinnego domu umożliwia jej pozbycie się złudzeń co do osoby coacha i dostrzeżenie walorów Michała. A wszystko to przy wsparciu bliskich, inteligentnej kotki, przyjaciółki - Bożeny, koleżanek z pracy i ( dziwo!) Gromowładnej.
Szkoda, że wątek świąteczny ma tu charakter epizodyczny.

Ciekawie wykreowana historia kobiety dojrzałej ,kobiety po przejściach,kobiety,która przez wiele lat skupiona była tylko na macierzyństwie i na przetrwaniu.Kobiety,która zakopała głęboko w sobie uczucia,potrzebę bliskości,dotyku ,potrzebę bycia kochaną. W murze wysoko przez siebie postawionym wyłom robi pewnego dnia mężczyzna dużo młodszy.Rozterki,strach ta myśl bo co powiedzą inni…i ten niepokój który zaczyna coraz bardziej płonąć,budząc kobiecość,potrzebę dotyku,bliskości,potrzebę,która paraliżuje….czy pozwolić jej zapalić się żywym płomieniem? To również historia trudnych wręcz toksycznych relacji,historia odmienności seksualnej,tolerancji i wielu dylematów moralnych. Historia,którą czyta się spokojnym rytmem,historia która zmusza do chwili zastanowienia .

Książkę czyta się bardzo szybko. Na każdym etapie jej czytania czułam emocje jakie towarzyszyły bohaterce. Życie tak bardzo ją doświadczyło, że cieszę się z pozytywnego zakończenia. Tyle upokarzających rzeczy jakie doświadczyła ze strony "ukochanego" - w głowie się nie mieści, jak mężczyźni potrafią być okrutni, jak potrafią omamić i wykorzystywać. Bohaterce udało się wyrwać z tego piekła i zawalczyć na nowo o siebie. Możliwość adopcji dziewczynki pozwoliła jej na nowo poczuć się wartościową i potrzebną kobietą. Zwrot akcji nastąpił gdy poznała chłopaka swojej córki- akcja potoczyła się szybko. Eliza miała w sobie dość sił by stawić czoła swojemu oprawcy i raz na zawsze pogrzebać przeszłość. Zakończenie pokazuje nam, żeby mimo trudności zawalczyć o siebie i o swoje szczęście.

Podejmowanie decyzji za innych to branie odpowiedzialności za ich los. Czasami wydaje nam się, że mamy słuszność każąc, nakazując, czy przymuszając innych do podjęcia konkretnych decyzji. Nie zdajemy sobie jednak sprawy z konsekwencji owych wyborów. Na szczęście to nie my musimy się z nimi borykać, ale osoba, którą udało nam się namówić czy to siłą autorytetu czy rozporządzeniem prawnym. Taka sytuacja w najlepszej sytuacji prowadzi do niezdrowych relacji między ludźmi, a w najgorszym do zerwania wszelkich kontaktów. Nawet, kiedy są to nasze dzieci, a my cały czas byliśmy przykładnymi rodzicami. O takiej trudnej relacji jest książka Małgorzaty Garkowskiej „Czego nie powiedziałam”. Około dwudziestopięcioletnia Emilia miała mało okazji, aby w swoim życiu podejmować samodzielne decyzje. Zwykle decydowała za nią mama, później ojczym, a następnie partner. Wszyscy chcieli, by jej życie wyglądało tak jak oni tego chcą. To poniekąd sprawiło, że Emilia nie potrafi otwarcie mówić o swoich potrzebach, pragnieniach i… mankamentach. Kiedy poznajemy bohaterkę znajduje się ona na rozstaju życiowych dróg. Przyjeżdża do niej matka, która chce, aby jej córka pojechała do szpitala do ojczyma, z którym nie rozmawia już sześć lat. Nie może wybaczyć mu tego jak bardzo jego decyzja wpłynęła na całe jej dalsze życie. Później przeskakujemy troszkę w przeszłość i wchodzimy w jej idealne życie, w którym Emilia bardzo chciałaby dalej zmierzać ze swoim idealnym partnerem chorobliwie pragnącym dziecka i z tego powodu zmuszającym ją do przestrzegania rygorystycznej diety. Kolejne próby zajścia w ciążę nie przynoszą efektu, a Emi ma wrażenie, że miłość będzie trwała pod warunkiem, że urodzi swojemu ukochanemu dziecko. To z kolei przyczynia się do rozmyślań o licealnej miłości, dawnych doświadczeniach, największym zawodzie miłosnym jej życia. Jako beztroska i szczęśliwa nastolatka z dobrego domu mająca kochającą i opiekuńczą rodzinę dziewczyna przeżywa swoje pierwsze zauroczenie, a może i miłość. Uczucie jest bardzo silne i bohaterka jest w stanie zrobić wszystko dla swojego chłopaka, aby tylko był z nią. Ta sama niezdrowa sytuacja pojawia się w jej aktualnym związku. Gotowa na wszystko kobieta nie mówi o swoich potrzebach i nie jest gotowa na szczerość, bo wie, że wcale nieprzypadkowo nie może zajść w ciążę. Widmo nastoletniego nieudanego związku ciągle będzie do niej powracało, a wszystko przez to, że bohaterzy mieszkają w jednym mieście i w ciągu kilku lat nawet w metropolii nie sposób nie natknąć się na siebie. Emi jednak pilnuje swoich ścieżek, aby nie przecięły się z tymi dawnego chłopaka dziewczyny, dla której ją rzucił. Zapomnieć nie pomagają jej usłużni dawni znajomi… „Czego nie powiedziałam” Małgorzaty Garkowskiej porusza wiele ważnych tematów, wśród których najważniejszym jest podejmowanie jakiejkolwiek decyzji za innych, układanie im życia. Drugim jest stawianie warunków trwania związku. Mężczyzna jest tu tym, którzy bierze, cieszy się życiem, może pozwolić sobie na dwuznaczne sytuacje i pozwalać na płynącą ze wszystkich stron opiekę, a kobieta powinna ciągle zabiegać, aby być lepsza w dogadzaniu oraz uszczęśliwianiu od innych. Jeśli partnerka spełni wszystkie warunki może liczyć na bukiet kwiatów, śniadanie do łóżka, a nawet zaręczyny. Do tego Emi pochodząca z wyemancypowanej rodziny (matka ciągle na kongresach i konferencjach na pewno nie była kurą domową) ma dziwną potrzebę zmieniania się w służącą zajmującą się całym domem, gotującą obiad i czekającą w idealnej bieliźnie na swojego ukochanego, który może łaskawie zjawić się w domu, ale w towarzystwie kumpli z pracy. W powieści Garkowskiej mamy silnie zarysowany Gender, a przez to podział obowiązków na damskie i męskie wydają się bohaterom naturalne. Przekraczanie ich przez mężczyznę jest tu postrzegane przez bohaterkę jako pomaganie jej. W bardzo prostej historii Małgorzata Garkowska porusza ważne społecznie problemy. Spotkamy się tu z przemocą psychiczną, odpowiedzialnością, aborcją, żałobą, żalem, zdradą, oszustwem, złością, miłością, przebaczeniem i wieloma innymi wypełniającymi ludzkie życie. Losy bohaterki prowadzone są w kierunku możliwie jak najlepszego zakończenia, które ze względu na wcześniejsze wydarzenia nie może być idealne. Tytuł doskonale oddaje to, co możemy znaleźć we wnętrzu książki: przemilczenia zachęcające bliskich jej mężczyzn do podejmowania decyzji decydujących o jej losie. Nastoletnie przemilczenie problemu kończy się problemem na całe życie. „Czego nie powiedziałam” Małgorzaty Garkowskiej adresowana jest do czytelników w średnim wieku, ale moim zdaniem to również idealna lektura do przegadania z młodzieżą. Znajdziemy w niej wiele tematów na lekcje etyki, tematy, które trzeba poruszać w szkołach, wśród rodziców pragnących, aby ich dzieci były lepszymi, bardziej asertywnymi i odpowiedzialnymi ludźmi uczącymi się współpracy i doceniania każdego.

Kim jest Julia? Myślę, że jedną z wielu kobiet, jakie spotykamy na swojej drodze. Kobieta sukcesu, prawie 40-stka na karku, piękna, bogata, niestety samotna. Wiele lat zginął jej narzeczony, a ona nie ułożyła sobie życia prywatnego. Przygodne romanse nie przekształciły się w nic poważnego, a Julka pogodziła się z faktem, że nigdy nie zostanie matką, choć zawsze chciała. Kobieta całe życie oddaje swojej pracy, a wieczorami przytula się do swoich dwóch kotów. "W ogromnym, wypieszczonym apartamencie, przywitały mnie dwa ukochane koty. Nie mąż, nie dzieci, a koty! Usiadłam na korytarzu i płakałam. Matylda i Florka podeszły, tuląc się. Pewnie wyczuły mój nastrój." Kiedy wydawało się, że jest skazana na samotność, jeden telefon wywrócił jej świat do góry nogami. Jej priorytety musiały szybko ulec zmianie, ale jeśli nie czytaliście tej historii to nic więcej nie napiszę. A co ma z tym wspólnego szminka? Przeczytajcie :) Bardzo przyjemnie upłynął mi czas przy perypetiach Julki. Wydawałoby się, że to cieniutka pozycja, ale emocji tak nie brakuje. Świetnie mi się to czytało przede wszystkim dlatego, że bardzo polubiłam główną bohaterkę. Jeśli lubicie zrelaksować się przy książce, zapomnieć o kłopotach to ta historia wam się spodoba. Książka jednak nie tylko bawi, ale też wzrusza: autorka dotyka także trudnych spraw, ale to robi to bardzo subtelnie i delikatnie. Muszę się wam też przyznać, że czytałam gotując i spaliłam... obiad, także lepiej nie róbcie tego przy czynnościach domowych bo was wciągnie :) Idealna książka na wakacje, gorąco polecam! Natomiast szminka już chyba zawsze będzie mi się miło kojarzyła z autorką. Bardzo podoba mi się pióro pani Anity, więc planuję przeczytać wszystkie jej książki.

Lubicie czytać książki, w których  opisywana jest specyfika danych zawodów – nawet takich, z którymi nie mieliście styczność – od kulis? Ja bardzo i jak tylko widzę tego typu powieść, to od razu po nią sięgam 😍. Właśnie tak było z "Królową gwiazd" autorstwa Agnieszki Walczak-Chojeckiej, która opowiada o zawodzie aktora, ale w tym czasie, kiedy nie jest on na świeczniku, nie ma możliwości przebierania w rolach i osiągania kolejnych szczytów oraz zdobywania nagród, bo zwyczajnie nie ma propozycji wzięcia udziału w ekranizacjach. Jest więc to emocjonująca historia o wielkich marzeniach, które niszczy niełatwa rzeczywistość 😕. W takim punkcie w życiu znalazły się cztery przyjaciółki – Malwina, Dominika, Klaudia i Miśka. Każda marzy o wielkiej karierze, jednak żadna nie ma możliwości realizować się w ciężko zdobytym zawodzie. Jednakże kobiety mają jeszcze wolę walki i szukają opcji, dzięki której mogłyby zostać zauważone. Nadarza się okazja udania się do Malty na festiwal filmowy, gdzie miałyby możliwość poznania pewngo reżysera, który umożliwiłby im zaistnienie na szklanym ekranie. Niestety rola jest tylko jedna, a dziewczyny na Maltę udają się w czwórkę. Zapewniają one co prawda, że nie będą ze sobą konkurować, a wspierać się i cieszyć z sukcesu tej jednej wybranej, którą okrzykną tytułową "Królową gwiazd", aczkolwiek wszystkie w głębi serca chciałyby wygrać, choć ta wygrana dla każdej znaczyłaby zupełnie coś innego – zaimponowanie innym, bycie na świeczniku, zdobycie potrzebnych pieniędzy... Pobudki są różne, bo i przyjaciółki różnią się od siebie sposobem bycia, mają odmienną przeszłość i inne sytuacje życiowe. Na pochwałę zasługuje tu kreacja bohaterek, bo rzeczywiście po ich zachowaniu nawet w rozmowie dało się zauważyć, że to zupełnie różne żywioły. Ich odmienne charaktery sprawiały, że byłam szczerze zainteresowana, jak każda z nich zachowa się w sytuacjach, z jakimi przyszło im się mierzyć. Oprócz dziewczyn, moją sympatię zyskali także panowie Mrvić. To ciekawi mężczyźni, którzy zajęli się intrygującymi tematami, bardzo inteligentnie podeszli do swojego planu i fajnie traktowali dziewczyny. A mama Miśki – Barbara, raz rozbawiała, a raz irytowała 😅. Taka postać jest zdecydowanie potrzebna w każdej książce 😂❤. Oprócz wątku aktorek walczących o rolę, do przeczytania zachęcił też mnie fakt, że w powieści pojawia się Malta. Moim zdaniem to świetny kraj, dający pole do popisu odnośnie fabuły i autorka go wykorzystała, gdyż sporo miejsca w książce zajmuje temat zakonów rycerskich. Został on niepostrzeżenie wpleciony w całą tę sprawę z poznaniem reżysera i walką o rolę, a potem rozkręcił się na dobre. W połowie historii zmienia ona więc kierunek i, tak jak dziewczyny nie dowierzają, że maltańska przygoda poszła w tym kierunku, tak ja jako czytelnik też byłam zaskoczona. Niestety w moim odczuciu ta druga część fabuły ciągnęła się za długo. Mimo, że byłam ciekawa, co z tego wyniknie, to jednocześnie męczyła mnie długość tych rozdziałów. A szkoda, bo początek został opisany w punkt, czytało się go lekko, dało się poznać każdą postać i wejść w ich świat z łatwością. Chociaż mimo tego, że odjęłabym sporo stron z wątku historycznego (co jest kwestią jedynie upodobań i zainteresowań), to patrząc na całokształt, jest to warta przeczytania książka 😊. Plusem jest jej aktualność i autentyczność. Historia dokładnie pokazuje, że perspektywa osiągnięcia sukcesu w wielu ludziach niszczy empatię i skłania do wrogiego nastawienia nawet wobec bliskich osób. Bez filtra ujawnia cienie kariery oraz pozostawia czytelnika z myślami dotyczącymi tego, co naprawdę jest w życiu ważne. Jeśli lubicie powieści, w których poruszane są normalne, życiowe problemy i dylematy, to "Królowa gwiazd" na pewno się Wam spodoba. Tym bardziej, iż wątków jest tyle, że każdy znajdzie coś dla siebie. Wybija się tu mocno temat walki przyjaciółek o zaistnienie oraz historia zakonów rycerskich, aczkolwiek każda z bohaterek dźwiga też własne brzemię i one nie zostały pominięte. Zdrada, choroba genetyczna, poświęcenie w imię miłości, przymus spełniania oczekiwań matki, zazdrość i problemy w relacjach to drugoplanowe, ale też ciekawe tematy. A zwieńczeniem jest kwestia genu agresji, którym interesuje się jedna z postaci. Tematów jest dużo, ale moim zdaniem każdy ma sens, powstał po coś i na końcu wszystkie idealnie się ze sobą łączą. Jest w tej książce powaga tam, gdzie powinna być wymagana, a także luz i humor w rozdziałach, w których można sobie na to pozwolić. Dodatkowo stonowana okładka zachęca do przeżycia wraz z dziewczynami przygody w słonecznej i bogatej historycznie Malcie, więc cieszę się, że miałam taką możliwość 🥰🧡.

#431 - Uwolnij mnie - Daria Skiba - Wydawnictwo Vectra #184/52/2020 "Życie to tylko garstka ulotnych chwil, które niewykorzystane, opuszczą nas na dobre." Książka ma 340 stron, swoją premierę miałą dnia 18.05.2018 roku i jest to literatura obyczajowa - romans. Główna bohaterka Diana zakochuje się w Patryku. Po przeprowadzce do wielkiego miasta czuła się zagubiona i bezbronna. Patryk idealnie wcielił się w rolę pomocnego bohatera. Diana tak samo jak ja, kocha czytać książki. A oto jej słowa na ten temat: "Książki są niesamowite, dają nam kolejne życia, za którymi tęsknimy i do których wciąż uciekamy, by zawsze na końcu pokazać nam, że najważniejsze i najpiękniejsze jest nasze własne." Książka jest bardzo smutna i wzruszająca. Diana przechodzi traumę - jej oprawca zadaje jej wiele cierpienia. Z opresji ratuje ją Alan i przyjaciele. Historia bohaterów nie kończy się, ma swoją kontynuację w kolejnym tomie - Nasze jutro. Po drugi tom sięgnę na pewno, chociaż jego recenzja pojawi się już pewnie po nowym roku. Ta książka głęboko poruszyła moje serce i umysł. "Podjętych w życiu decyzji nie można żałować, należy się nauczyć z nimi żyć i je w pełni akcpetować. Tylko wtedy można osiągnąć spokój ducha." https://www.facebook.com/zaczytanaeliza/photos/a.1656801191286441/2532845993681952/

#317 - Marokańskie Słońce - Adriana Rak - Wydawnictwo WasPoss #70/52/2020 Ta książka ma 202 strony i jest to moja piąta książka tej autorki, choć napisała ją i wydała znacznie wcześniej. Historia miłości Marysi z Polski i Bilal z Casablanki pokazuje jak trudne są relacje osób z tak różnych religijnie światów. Rozmarzyłam się czytając tą powieść, chociaż chwile szczęścia są przeplatane tymi gorzkimi. Wróciły też do mnie wspomnienia z mojej podróży do Maroka, gdzie miałam okazję korzystać z Marokańskiego Słońca. Jest to książka na jeden wieczór - uwaga wciąga ogromnie i nie pozwala się oderwać <3 https://www.facebook.com/zaczytanaeliza/photos/a.1656801191286441/2390801081219778/?type=3&theater

Jeśli jesteś zmęczona swoim niegodziwym facetem. Jeśli w związku grasz nawet nie drugie skrzypce. Jeśli nie popierasz zemsty, ale czasem jej pragniesz… Twój zdradziecki mąż w końcu sobie nagrabił? Puszcza Cię z torbami? Sezonowo zamienia Cię na coraz nowsze modele? Albo grozi, że zabierze dom, samochód i co tylko się da? Napisz do Wykałaczki, a ona wyrówna z nim rachunki! → wykalaczka@mojapoczta.pl Z Gundą lepiej nie zadzierać. Wiedzą coś o tym „obiekty” wystawione jej przez zdradzane, wykorzystywane i porzucane żony. Filigranowa sylwetka, niebieskie oczęta, a w główce mnóstwo pomysłów na pognębienie wrednego rodzaju męskiego. Czy tak już będzie zawsze? Czy poza Kune, przedstawicielem nietypowego gatunku pupilów, znajdzie się jakiś samiec zdolny spiłować nieco pazurki ostrej facetki? „Facet do poprawki” Joanny Sykat to moje pierwsze literackie spotkanie twórczością tejże autorki. Joanna wśród swoich stałych czytelniczek znana jest jako autorka epicko – lirycznych powieści o trudnych związkach, rodzinnych relacjach, marzeniach, nadziejach i niedomówieniach. Tym razem pokazuje się w nowej odsłonie jako autorka powieści komediowej. Muszę przyznać, że dawno się tak dobrze nie bawiłam podczas czytania książki i szczerze żałowałam, że tak szybko ją skończyłam czytać. Często bywa tak, że dla dobra dzieci, wspólnego majątku,domu, mieszkania, kredytu, kota, psa, rybek, a nawet teściowej, kobietom brak odwagi na stanowcze tupniecie nogą i powiedzenie dość! Bywa, że tkwią w związkach, mając świadomość, że ich szanowny małżonek używa sobie na boku do woli i bezkarnie. Usychają w poczuciu wielkiej porażki i nadmiernego samokrytycyzmu. Tymczasem okazuje się, że Joanna Sykat znalazła na to sposób! I to jaki! Oczywiste jest to, że powieść należy traktować z przymrużeniem oka. Bo to, co się w niej wyprawia przechodzi czasem wszelkie granice zdrowego rozsądku. Ale z drugiej strony, czy my kobiety zawsze musimy być takie porządne, poukładane i zdroworozsądkowe? Moim zdaniem nie. Przed wszystkim powinnyśmy być szczęśliwe, dlatego... Na ratunek przychodzi Gunda ze swoją nietypową profesją i jest w stanie wyrównać rachunki z wiarołomnym ślubnym (i nie-ślubnym także), przemówić mu do rozumu tak słodko i serdecznie, że szybko zmieni zdanie, a i jeszcze ładnie przeprosi. Z powieściową Gundą czeka Was doprawdy doskonała zabawa. Ta książka to zdecydowanie kawał dobrego ładunku pozytywnych emocji, pozwala spojrzeć na świat nieco bardziej optymistycznie i pobudza w nas (czytelniczkach pięknej i słabej płci!) uwierzyć, że jesteśmy w stanie poradzić sobie ze wszystkimi problemami. A to przecież najważniejsze! „Facet do poprawki” Joanny Sykat to idealna odskocznia od szarego życia codziennego, pełna humoru i pysznej zabawy. Nie brakuje w niej kilku chwil grozy, są też momenty wzruszenia, ale ogólnie jest to lektura lekka, łatwa i przyjemna, która z dużą ironią, jeszcze większym absurdem i sporą ilością groteski potrafi rozbawić i napełnić pozytywną dawką endorfin. Serdecznie polecam :) Ps. Na wszelki wypadek zostawiłam sobie wykałaczki dołączone do powieści :), a nuż się przydadzą do czegoś! Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu Replika. https://przeczytajka.blogspot.com/2019/05/facet-dopoprawki-autor-joanna-sykat.html

To pierwsza książka Beaty Majewskiej, którą miałam przyjemność przeczytać i muszę powiedzieć, że niesamowicie wciągnęłam się w opowieść w niej opisaną. Z początku obyczajowa, o życiu, o problemach w małżeństwie, przygodowa, trochę powieść drogi, bo główna akcja dzieje się w podróży, sporo emocji. Jest i romans i tajemnica w tle. Z czasem, w miarę jak poznajemy coraz więcej szczegółów, przygoda przeradza się w poruszający dramat. Zapisane w chmurze pięknie ukazuje, jak w obliczu spraw trudnych i bolesnych, niezależnych od nas, zaczynamy inaczej spoglądać na życie i cieszyć się chwilą. Autorka stworzyła realne, ciekawe postaci i przy okazji zaserwowała nam wycieczkę z przewodnikiem po interesujących miejscach w Rumunii. Nie mogłam się oderwać od tej książki. Ta historia jest dobrze napisana, wzruszająca, skłaniająca do refleksji, miejscami poetycko zahaczająca o metafizykę i zostawiająca trochę niedopowiedzeń między wersami. Zdecydowanie polecam.

Judyta to mądra,inteligentna,piękna uczennica klasy maturalnej. Prowadzi spokojne,normalne życie nie obraca się w kręgu towarzyskim,nie jest duszą towarzystwa stroni od od innych trzyma się na uboczu. Gdy nauczycielka zadaje jej projekt,z którym musi wykonać z najlepszym koszykarzem z drużyny koszykarskiej najprzystojniejszym kapitanem. Judytę i Szymona zaczyna coś łączyć więcej prawdziwe uczucie. Książka bardzo pięknie napisana,prostym,lekkim językiem. Bohaterkę polubiłam bardzo fajna,sympatyczna dziewczyna. Dająca do myślenia książka,skłaniająca do refleksji. Piękna,wciągająca powieść warto było ją przeczytać. Zachwycona jestem i poruszona lekturą.

Autorka wykorzystała symbolikę czerwonego księżyca. Jak wpływa na człowieka i jak zachowują się pod jego wpływem bohaterowie świetnie wykreowani. Akcja bardzo szybko płynęła jak życie toczące się na ulicach Nowego Jorku. Kobieta bardzo dużo analizowała, miała koszmary, a jej własna intuicja biła na alarm. Czytając byłam przerażona, za wszelką cenę chciałam dowiedzieć się jaki będzie finał tej historii. Nieprzewidywalny... dziwny... ..... Więcej na ig: d_wachowicz

Pierwsze strony to sielanka w małżeństwie Michaliny i Igora. Główna bohaterka nie ma dobrych relacji z matką, siostrą i jej mężem. Jest natomiast szczęśliwa i spełniona w małżeństwie, ma sprawdzoną przyjaciółkę Basię. Jeden wieczór zmienia wszystko, jej życie przewraca się do góry nogami. Michalina niespodziewanie zostaje zgwałcona przez trzech mężczyzn i pobita. Przeżywa traumę, a matka zamiast pomocy i współczucia oferuje jej jad. Wmawia jej, że to co spotkało, to jej wina. "Kto to słyszał nosić takie dekolty, takie krótkie sukienki." Mąż nie może pogodzić się z tym, co spotkało jego żonę, brzydzi się nią. Zachowanie Igora jestem w stanie zrozumieć, ale zupełnie nie rozumię postepowania matki, trudno uwierzyć, że takie matki istnieją. To dwulicowa kobieta, która szczyci się tym , że jest przykładną katoliczką. Książka trudna, zmuszająca do refleksji, irytuje i wyzwala złość. Na brak zrozumienia dla zgwałconej kobiety przez najbliższych, na opieszałość i cynizm prowadzących dochodzenie.

Książka zaczyna się bardzo niewinne. Myślałam że to kolejna książka o szkolnej miłości dla nastolatek. Z każdą stroną zmienia się w książkę o problemach dwóch osób córki i matki która skrywa bardzo smutną przeszłość. Troszkę fantasy gdzie anioł który spadł z nieba ratuję życie nie tylko jednej osobie.

Teatr pod białym latawcem to książka wybitna nie boję się nawet użyć stwierdzenia że jest ona arcydziełem w swoim gatunku wtedy kiedy trzeba wzrusza czasem bawi a czasem rozdziela serce idealna na ciepłe jesienne wieczory a także w oczekiwaniu na magiczne białe święta polecę z całego serca

W poszukiwaniu dobrego obyczaju, jako odskoczni od czytanych przeze mnie notorycznie kryminałów, sięgnęłam po "Paletę marzeń". Książka nie była specjalnie porywająca, ale miała w sobie pewną oryginalność. Zestawienie ulicznego artysty z kobietą z zamożnego świata, ich własne, odkrywane w trakcie czytania historie, nieszablonowe rozwiązania, to wszystko sprawiło, że książka mi się spodobała i postanowiłam poznać dalsze losy bohaterów. Zakończenie tej części było dość irytujące, ale wyszłam z założenia, że autorka w ten sposób chciała zachęcić czytelników do sięgnięcia po drugą część.

Ta książka mnie naprawdę zaskoczyła. Główna bohaterka jest mi bardzo bliska dokładnie wiem. Jak się czuje.... Jej rozterki są zrozumiałe... Ale tylko dla osób które podobnie mają zrypane życie jak ona.... Adwokat jej mąż to tyran ham damski bokser Ona odważna dziewczyna z dwójką dzieci. Juz przed poznaniem męża nie miała łatwo... Ojciec pijak zaginął.... I niby już się odnalazł a jednak nie... Marta po wypadku gdzie straciła przytomność poznaje siostrę karmelitke która okazuje się być duchem to ona daje jej siłę by rozstać się z mężem.... Bohaterka poznaje policjanta i zakochują się w sobie.. Czy będą żyć razem co z mężem oprawca przeczytajcie a się dowiecie