Najgorsze randki świata i kilka udanych

Agata Romaniuk, pisarka i doktorka nauk społecznych, a prywatnie singielka, w swojej najnowszej króciutkiej książce, pod jakże chwytliwym tytułem „Najgorsze randki świata i kilka udanych”, pochyla się nad tematyką randkowania we współczesnych czasach, kiedy mówi się o epidemii samotności, a według statystyk w naszym kraju jest aż siedem i pół miliona singli. Z niezwykłą lekkością, humorem i odrobiną ironii, ale też pewną dawką goryczy czy odrobiną wzruszeń, autorka dzieli się swoimi randkowymi historiami, ale pyta też innych o ich przeżycia, wspomnienia czy doświadczenia w tej kwestii. I pokazuje, dlaczego randki w dwudziestym pierwszym wieku to sport ekstremalny.

Pani Romaniuk stara się być obiektywna, chociaż temat dotyczy też jej osobiście i przecież dzieli się w tej książce również własnym doświadczeniem. Pokazuje świat randek i portali randkowych z perspektywy osób heteroseksualnych, czyli spotkań damsko-męskich. Zgodnie z tytułem – mówi głównie o najgorszych randkach świata i osobach randkujących wprost z piekła rodem, ale daje też odrobinę nadziei krótkim rozdziałem o tych udanych spotkaniach, tych zwyczajnych i niezwykłych, takich, które dały początek nowemu, ale i tych, które po prostu były mile spędzonym czasem. Na przykładach randek czy tylko migawek ze świata portali randkowych wskazuje na to, jak różnie podchodzą do tego tematu kobiety i mężczyźni, jak wyglądają ich oczekiwania co do partnerów, kogo spotykają i dlaczego w ogóle randkują, choć to takie trudne. Autorka do tego przytacza różne badania naukowe i analizy specjalistów dotyczące związków i randkowania, które starają się wyjaśniać pewne zachowania osób pojawiające się na tych spotkaniach. Ma to nadać nieco poważniejszy rys, uzupełnić opowieści bohaterów tego reportażu.

Oczywiście wybrane są tu jaskrawe przykłady, nie jest to książka oddająca cały współczesny rynek matrymonialny, że tak ośmielę się to nazwać. Ponadto wyznania i opowieści bohaterów są króciutkie, zazwyczaj na kilka zdań. Ma to swoje wady – trudno się wczuć, jak z jednej historii przechodzi się do drugiej, jak właściwie nie ma miejsca na zgłębienie danej opowieści i poznanie osób, o których mowa. Mam więc po lekturze pewne poczucie niedosytu. Nie podobały mi się też karykaturalne ilustracje, które pojawiają się przy niektórych rozdziałach.

Ogólnie jednak oceniam tę książkę pozytywnie. Może trochę na wyrost jest ona zakwalifikowana jako reportaż, to raczej dłuższy felieton, nawet trochę esej, ale stanowi ciekawą, lekką i niegłupią lekturę, pokazującą blaski i cienie (choć głównie te drugie) randkowania we współczesnym świecie. Nie jest może szczególnie odkrywcza, brak w niej też zagłębienia się w temat, ale zapewnia rozrywkę i skłania do przemyśleń.

Dla osób, które są jeszcze na randkowym polu bitwy, ta książka może być pewnym pocieszeniem i zapewnieniem – wiem, co przeżywasz, mam tak samo jak ty. Dla tych, którzy sobie dali spokój z poszukiwaniem, może stanowić utwierdzenie się w przekonaniu. A dla osób w szczęśliwych związkach, zwłaszcza tych, którzy już od dawna przestali chodzić na randki, będzie książką, dzięki której docenią, że nie muszą już się martwić randkowaniem z nieznajomymi.

Agnieszka Krukowska