Nagi sad

Nieczęsto zdarza sie obcowac z książką, która w tak zuchwały i zarazem pokorny sposób wkracza w samo jądro ludzkiego istnienia. Pióropusz Mariana Pilota nie jest powieścią w zwyczajnym rozumieniu tego słowa. To raczej rozedrgany, językowy manifest pamięci – pamięci nie tylko jednostkowej, lecz także zbiorowej, zakorzenionej w ziemi, w dialekcie, w ciele i w duszy człowieka, który nigdy nie został naprawdę wysłuchany. Pilot pisze tak, jakby każda litera była wykuwana z samej istoty człowieczeństwa – z bólu, śmiechu, hańby i rozpaczy. Jego język – pełen kolokwializmów, neologizmów, śladów gwary i poetyckich zgrzytów – nie poddaje się łatwo. Czytelnik nie może się tu wygodnie rozsiąść. Musi uczestniczyć. Musi cierpieć i śmiać się razem z narratorem, który nie jest jedynie jednostką, lecz echem tysięcy podobnych głosów, tłumionych przez historię, przez systemy, przez rodzinę, przez samego siebie. Nie ma tu ornamentu dla ornamentu. Każde słowo zdaje się być umieszczone w tekście z niepojętą precyzją, chociaż na pierwszy rzut oka panuje w tej prozie chaos. Ale to nie chaos, to życie – nieobrobione, surowe, takie, jakie jest naprawdę. Narrator Pióropusza – w swoim dziecięcym, a zarazem dojmująco dojrzałym spojrzeniu – przypomina człowieka, który błąka się między światłem a cieniem, nie wiedząc, po której stronie ma stanąć, a może nawet – nie wierząc, że wybór w ogóle istnieje. Pilot potrafi uczynić z rzeczy najmniejszych – z gestów matki, z pędu wiejskiego roweru, z chłodu łyżki do zupy – znaki transcendencji. Pokazuje, że nawet w najbardziej błahym zdarzeniu tli się coś świętego, coś przeklętego, coś, co nie pozwala spać spokojnie. W tym tkwi jego siła – nie w fabule (która nie biegnie, lecz meandruje jak niespokojny strumień), nie w dramaturgii (która się nie wspina, lecz zapada), lecz właśnie w tym nieustannym pulsowaniu między językiem a uczuciem. Lektura Pióropusza nie daje ukojenia. To nie jest książka, po której człowiek odetchnie z ulgą. To książka, która wierci się w duszy. Która nie pozwala o sobie zapomnieć. I – co najważniejsze – która nie pozwala zapomnieć o tych wszystkich, których głosów nie słyszymy na co dzień: wiejskich dzieci, ojców przesiąkniętych goryczą, matek osaczonych obowiązkiem, dziadków, którzy nie potrafią mówić, ale pamiętają wszystko. W Pióropuszu nie ma zbędnych słów. Jest tylko prawda – nieraz okrutna, nieraz liryczna, zawsze nieunikniona. To arcydzieło pokory i odwagi. Arcydzieło literatury, która nie chce być elegancka ani wygodna, lecz prawdziwa. A to, moim zdaniem, najtrudniejsze. I najbardziej potrzebne. Moja recenzja z portalu "nakanapie"

intensywna emocjonalnie eksploracja bezwarunkowej, męskiej przyjaźni między Anglikiem i Polakiem oraz zdrady na tle romantyczno-erotycznego pożądania... kulminacja poziomów namiętności i bezwarunkowości w boleśnie szczerej rozmowie po 4 dekadach... https://pl.wikipedia.org/wiki/%C5%BBar_(powie%C5%9B%C4%87) *** ten rodzaj tak intensywnej przyjaźni męskiej - być może pod wpływem wiedeńskiego filozofa Otto Weiningera (1880–1903) "Płeć i charakter" - autora pod wpływem psychoanalitycznych konstrukcji Sigmunda Freuda, uzasadniającego organiczną sprzeczność między płciami, przyznając mężczyźnie zdolność do wysublimowanej przyjaźni jako najwyższego stadium Erosa (natomiast kobiety nie są do tego zdolne, ponieważ pochłania je troska o małżeństwo i dzieci - można jedynie cenić „kobiece macierzyństwo”)

"Sońka" Ignacego Karpowicza to jedyna książka, do której wracam od wielu lat i niezmiennie mam z tego ogromną przyjemność. Aż się prosi podsumować tę pieść, za Stanisławą Rychter, słowem wyśmienita. Konstrukcja powieści nawiązuje do konceptu wiersza "Ocalony" Różewicza. Najpierw poznajemy tytułową bohaterkę jako dziwną i straszna wiedźmę, trochę szeptuchę, a na końcu widzimy tę samą kobietę jako kogoś niezwykłego; kogoś za kim ciągnie się pasmo traum wojennych i wielu krzywd doznanych od ludzi. Podmiot liryczny-Ocalony, który ma 24 lata, ocalał prowadzony na rzeź, jest tak samo umocowany w utworze; ostry i kanciasty, choć finalnie okazuje się być silnym i dobrym człowiekiem, bardzo doświadczonym przez życie. Historia Sońki zabiera nas w podróż nieznaną, choć w dzisiejszych niespokojnych czasach, niestety znów możliwą i prawdopodobną. Dzięki niej nawiązujemy relację z ta niezwykłą kobietą. To książka doskonała, w której każde słowo ma znaczenie, nie jest zbędne, nie stanowi ozdobnika, nadaje głęboki sens tej historii. Choć nie jestem fanką audiobooków, to słuchowisko z doskonałymi lektorami, muzyką białoruską i bałałajką, mnie zachwyciło; wracam do niego corocznie, podczas urlopów, podróży, a przy zmianach telefonów znowu wgrywam ją od nowa. Podzielę się jeszcze jednym spostrzeżeniem; po tej lekturze poczytałam Karpowicza... i mam wrażenie, że to inny Karpowicz; tego innego niż od Sońki zupełnie nie polubiłam, nie zachwycił mnie. "Sońka" stała mi się bardzo bliska. Bardzo polecam tę lekturę.

Spłoszone konie, wyprowadzone z płonącej stajni, w amoku wracają w sam środek płomieni. To moje myśli po przeczytaniu Pałacu. A przecież historia jest prosta. Jakub, pasterz we dworze, jest świadkiem ucieczki jaśnie państwa w konsekwencji zbliżającego się frontu drugiej wojny światowej. Wchodzi do opustoszałego pałacu, przemierza kolejne komnaty, a czytelnika osacza wizjami i wyobrażeniami o życiu arystokracji, która stoi na progu swojego upadku. Więc Pani znowu przesadza, tak? Nie. Ta książka, powinna być podręcznikiem dla każdego pisarza, który chciałby przykuć stałą uwagę czytelnika do strumienia świadomości. Szalonego. Nieokiełznanego. Pełnego energii i emocji, nasączonego tragizmem sytuacji, nieakceptowalnej lecz żywej zmysłowości. Dopracowanego w każdym szczególe. Oficjalne interpretacje skupiają się na Jakubie, jego przemianie i pragnieniach, które podkreślają tragiczny los chłopów. Dla mnie to książka o arystokracji, która miota się w swoim stanie. O ludziach, którzy kochają i nadużywają swoich przywilejów, ale nie odnajdują prawdziwego znaczenia i wiedzy o samych sobie. Dlatego bal sztucznej wesołości musi zakończyć się tragicznie. Ps. Tak, trudno byłoby uwierzyć, że talent Myśliwskiego czerpie wyłącznie z wyobraźni.

"Wśród swoich" Amosa Oza to niezwykła perełka literatury współczesnej, która przenosi czytelnika w sam środek życia w kibucu Jikhat. Oz, mistrz narracji i psychologii postaci, tworzy osiem opowiadań, które łączą się w fascynujący obraz ludzkich losów i relacji. Każda z historii w tej książce jest jak okno do duszy człowieka, ukazując jego marzenia, nadzieje, lęki i rozczarowania. Oz z niezwykłą wnikliwością przedstawia codzienne życie i emocjonalne zmagania mieszkańców kibucu, czyniąc ich problemy uniwersalnymi i bliskimi każdemu czytelnikowi. Jego styl pisania jest jednocześnie prosty i głęboki, co sprawia, że każda strona wciąga i porusza. "Wśród swoich" to książka, która skłania do refleksji nad naturą ludzkich relacji, społecznych zobowiązań i poszukiwaniem własnej tożsamości. To lektura obowiązkowa dla każdego, kto ceni literaturę bogatą w emocje i mądrość życiową. Amos Oz pokazuje, że nawet w zamkniętej społeczności można odnaleźć uniwersalne prawdy o człowieku. Gorąco polecam tę książkę wszystkim, którzy szukają literatury z duszą i sercem.

„Śpiewaj ogrody” Pawła Huellego to wielowątkowa opowieść, w której centrum jest Gdańsk tuż po zakończeniu II wojny światowej. Miasto tonie w powojennym chaosie pod rządami radzieckiej komendantury, a dawni mieszkańcy egzystują obok siebie z nowoprzybyłymi osadnikami, czekającymi na przydział własnego mieszkania. Z ponurej teraźniejszości autor zabiera nas w przeszłość, odkrywaną przez narratora dzięki wspomnieniom Grety. Huelle kreśli portrety ludzi, którzy uciekając przed własnymi traumami, szukają nowego początku daleko od ojczyzny, wierząc, że w nowym miejscu zdołają zostawić przeszłość za sobą. To historia o nieprzewidywalności życia, które rzadko toczy się w oczekiwanym kierunku. Nad wszystkim unosi się zaś mroczny motyw niedokończonego „Szczurołapa” - dzieła, które wypełniło życie Ernesta i ostatecznie stało się symbolem jego tragicznego losu. Paweł Huelle posiada dar pisania o sprawach trudnych w sposób literacko wysmakowany. To powieść o wielu wątkach i dużym rozmachu, w której natchnione, subtelne fragmenty sąsiadują z obrazami przemocy - te kontrasty, choć bolesne, oddają realizm tamtych lat. W końcowych partiach książki z największą siłą wybrzmiewają wyrzuty sumienia jednych i poczucie honoru innych. Cała opowieść znajduje tu swoje wyciszone dopełnienie, w którym wszystkie rozproszone dotąd wątki cichną, tworząc harmonijną całość. To moment, w którym można zatrzymać się nad fundamentami literackiego świata Huellego - nad siłą charakteru i godnością, które niczym stały, czysty ton, pozwalają odnaleźć orientację w zmieniającej się rzeczywistości.

Bardzo czeskie. Mały światek jako mikrokosmos, w który wkracza od czasu do czasu historia. Opowiedziany dowcipnie i lirycznie, z masą szczegółów, jak w opowieściach Szwejka i ludziach z jego sąsiedztwa. Pavel to mniej przenikliwy Hrabal i mniej jowialny Haszek. Pewną wadą jest wędkarska kanwa większości opowiadań - wędkowanie było dla autora okazją, by wtopić się w przyrodę i czuć się wolnym w różnych czasach, ale "opowieści wędkarskich" jest tu nadmiar. I tylko to jest wadą tej uroczej książki.

Współcześnie brzydota może być atutem, a jeśli przeszkadza wystarczą pieniądze, by to zmienić. Dawniej, gdy celem życiowym młodej kobiety było zamążpójscie, brak urody był akceptowalny tylko przy gigantycznie wysokim posagu. Ptaszyna jest bardzo brzydką "starą panną", ale ma coś czego mogą jej pozazdrościć piękności - bezgraniczną miłość rodziców. Posiadaczka "ni to tłustej, ni to chudej twarzy, mięsistego nosa z szerokimi końskimi chrapami, męskich surowych brwi i malutkich wodnistych oczek" podwiędła do lat ponad trzydziestu żyjąc sobie spokojnie i samotrzeć u boku ojca i matki. Jest tak brzydka, że nawet ubóstwiający ja ojciec wstydzi się iść przez miasteczko u jej boku. Ale oto rodzinną sielankę przerwa wydarzenie dla kogoś może banalne, dla nich prawdziwe trzęsienie ziemi - Ptaszyna jedzie, sama, odwiedzić wujka i ciotkę. Na tydzień zaledwie, ale całej trójce wydaje się to wiecznością. Mimo że to Ptaszyna jest tytułową bohaterką, Kosztolányi opowiada przede wszystkim o rodzicach, którzy po jej wyjeździe rozkwitają i rzucają się w wir miasteczkowego życia towarzyskiego. Niestety, po tygodniu wszystko wraca na utarte tory... Tych kilka dni, podczas których pozornie nic się nie dzieje, demaskuje zakłamanie, w którym żyła (toksyczna jak byśmy dziś powiedzieli) rodzina Ptaszyny. Rodzice zdają sobie sprawe, że w gruncie rzeczy córka jest dla nich tylko ciężarem, po jej wyjeździe zaczynają cieszyć się zyciem. Ona zaś uświadamia sobie, że nic już w jej życiu się nie zmieni i skazana jest na nudną wegetację. Bowiem na przełomie XIX i XX wieku jedyną opcją dla niezamężnej dziewczyny jest tkwienie u boku rodziców - bez wykształcenia, pracy czy jakiegokolwiek sensownego zajęcia. A mieszczańska rodzina, jak bardzo nieszczęśliwi nie byliby jej członkowie, musi zachowywać pozory (pani Dulska się kłania). Ta urocza książka napisana pięknym prostym językiem podszyta jest goryczą i smutkiem, co jednak nie zmniejsza przyjemności lektury, przeciwnie - nadaje jej głębi. Perełka, polecam, szczególnie wielbicielom klimatów prowincjonalnych, cesarsko-królewskiego tygla tudzież Madziarów i fin de siècle'u: 7.5/10

"Włoskie szpilki" pełne są niedopowiedzeń, historia często przerywana, szarpana, z przeskokami czasowymi, a jednocześnie jest to zwięzła, krótka opowieść, naładowana trudnymi emocjami. Autorka pokazuje, jak przeszłość rodziny ma znaczenie dla kolejnych pokoleń, które zostają obarczone traumami przodków. Mimo smutku wypływającego z kart książki, czytało mi się ją dobrze i z ciekawością. To dobra historia skłaniająca do refleksji.

Porwała mnie ta historia, z początku forma mnie przytłoczyła, poźniej zaskoczyła i wciągnęła. Wszystko osnute ponurym obrazem Warszawy po wybuchu wojny... Sam Kostuś to bohater tragiczny, można go zrozumieć, jednocześnie go nie akceptując. Jego monologi wewnętrzne intrygują i dają sporo do myślenia. Sama opowieść zostanie ze mną na długo.

🖤🏚️ Z jednego domu robi się tu cała epoka 🏚️🖤 ⭐ Moja ocena: 9/10 — Widnokrąg mocno mnie wciągnął i naprawdę we mnie został, bo to nie jest tylko popis stylu ani sama „ładna” opowieść z pamięci, ale książka, która niesie wielki ludzki i historyczny ciężar. Jest z czego tę pamięć budować: wojna, wysiedlenie, bieda, choroba ojca, ciężar matki, wieś, powojenne miasto, ideologia wciskająca się ludziom do głów, a obok tego dojrzewanie, wstyd, pożądanie, śmierć i cała masa postaci, które nie są dekoracją, tylko żywym światem. 📍 Z jednego życia wyrasta cała epoka 📍
 Piotr opowiada o sobie, ale tak naprawdę opowiada też o Polsce przeoranej wojną i powojniem. O świecie, w którym nic nie jest abstrakcją. Wojna nie przychodzi tu w formie wielkich historycznych haseł, tylko wchodzi ludziom do domu, do jedzenia, do ubrań, do lęku, do choroby i do relacji między bliskimi. Bieda nie jest „tematem”, tylko codziennym tłem istnienia. Ojciec gaśnie, matka dźwiga wszystko na sobie, rodzina żyje między upokorzeniem, zaradnością i resztkami dawnego porządku. A wokół tego kręcą się dziadkowie, wujkowie, wieś, sąsiedzi, schody, wzgórze, równina — cały ten świat ma ciężar prawdziwego przeżycia, a nie literackiej makiety. ⚔️ Wojna i powojnie bez wielkich słów, za to boleśnie konkretnie ⚔️
 Bardzo mi się podobało, że Myśliwski nie musi robić wielkich deklaracji, żeby pokazać grozę czasu. Wystarczy kilka scen, kilka ludzi, kilka przedmiotów i już czuć, jak historia człowieka ściska za gardło. Wieś pod okupacją, strach, niedostatek, później wysiedlenie i powrót, a po wojnie nowy nacisk — już nie niemiecki, tylko ideologiczny. Szkoła, Stalin, zebrania, „słuszne” słowa, wtłaczanie młodych w gotowe formy — to wszystko robi mocne wrażenie właśnie dlatego, że nie jest napisane jak wykład o systemie, tylko jak doświadczenie chłopaka, który czuje, że świat chce mu wejść do środka i mówić za niego. 👤 Ludzie nie z tła, tylko z krwi i kości 👤
 Matka jest tu dla mnie jedną z najmocniejszych postaci — nerwowa, pęknięta, ambitna, zła na los, śmieszna i tragiczna zarazem, a przy tym strasznie ludzka. Ojciec z kolei ma w sobie kruchość, czułość i przegraną godność, która długo zostaje w głowie. Do tego dochodzi cała rodzina ze wsi: wujkowie, wujenki, dziadkowie, ich język, ich tarcia, ich codzienna szorstkość i troska. Nawet Kruczek nie jest tu „po prostu psem”, tylko kimś naprawdę obecnym, wpisanym w emocjonalny krajobraz tej opowieści. I bardzo mocny jest też wątek panien Ponckich — dwóch sąsiadek z góry. To nie są tylko barwne figury z tła. Jest w nich jednocześnie śmieszność, samotność, czułość, niespełnienie i jakaś dziwna mieszanina erotyzmu, żalu oraz społecznego zawieszenia. Ten motyw naprawdę zostaje. 🧠 Pamięć mówi tu tak, jak naprawdę mówi człowiek 🧠
 Najbardziej czułem to, że pamięć Piotra nie idzie równo. Wraca, zapętla się, powtarza, zatrzymuje na szczególe, po czym nagle odbija gdzie indziej. Dla części czytelników to może być wada, ale dla mnie właśnie to jest jedna z prawd tej książki. Człowiek naprawdę tak pamięta: nie linearnie, tylko falami. I u Myśliwskiego to nie jest sztuczka formalna, tylko bardzo naturalny rytm ludzkiego wnętrza. Dzięki temu Piotr nie brzmi jak „bohater literacki”, tylko jak ktoś z krwi i kości, kto naprawdę próbuje zrozumieć siebie, swoich bliskich i świat, z którego wyrósł. 📖 Widnokrąg to dla mnie powieść o tym, że człowiek nie składa się z samych wydarzeń, tylko z tego, co te wydarzenia z nim robią i jak nosi je w sobie przez lata. A Myśliwski potrafi z wojny, biedy, rodziny, wstydu, pożądania i pamięci zbudować coś jednocześnie bardzo prostego na powierzchni i bardzo głębokiego w środku. I właśnie dlatego ta książka tak mocno zostaje.

To trudna książka. Jak to u M. Bieńczyka. Nic nie jest oczywiste. Powieść jest o wojnie. Może raczej o młodości i miłości z grozą wojny w tle. No i tytułowe Tworki. Pierwsze skojarzenie to "dom wariatów". Tylko w czasie okupacji wszystko było na opak. Za murami domu wariatów można było normalnie żyć ( trochę przynajmniej udawać). Na zewnątrz ludzie oszaleli. Nie trzeba było udawać szaleństwa. Każdy w tej powieści odczyta, co mu bardziej zagrało. Nie wiem tylko czemu wszyscy odebrali tę powieść jako traktującą o zagładzie. To książka o okupacji niemieckiej w Polsce, której częścią była oczywiście zagłada, ale to nie była jedyna tragedia jaka się wydarzyła w Polsce w latach 1939-1945. Sprowadzanie II Wojny Światowej tylko do zagłady Żydów uniemożliwia zrozumienie tego co wtedy się wydarzyło. W tej powieści autor skupił się na emocjach bohaterów. Brak tu jest przecież realistycznych opisów zdarzeń historycznych. Narrator wie, że my znamy tę historię. Nie trzeba nam np. tłumaczyć afery Hotelu Polskiego. Opis dziejącego się w tle powstania w Getcie łatwo przegapić. To co istotniejsze w tej książce, to konstatacja, że życie kieruje się swoimi prawami. Mimo okrucieństwa i grozy wojny ludzie starają się żyć. Zakochują się, obchodzą święta, tańczą. Wydaje się, że chęć życia jest silniejsza od wszystkiego. Czy bohaterowie wyszli z tego bez szwanku? Oczywiście, że nie. Mimo to zaraz jak tylko skończyła się wojna pojechali w stronę Warszawy. Narrator nie musi nas informować, że za tablicą z napisem Warszawa było morze ruin. Wiemy to, bo opowieść o tym jest częścią rodzinnej historii każdego z nas.

Piękna polszczyzna, wysoka kultura intelektualna, dużo nostalgii i wspomnień. Potencjalni adresaci- intelektualiści( lub pretendujący do tego miana), którzy tęsknią za światem wartości, wysublimowanego smaku, klasyki i jasnych norm. . Mnie te nowele w żaden sposób nie poruszyły i nie pokazały innej ciekawej rzeczywistości, ale doceniam poziom artystyczny i treści inne od wszechobecnych w literaturze współczesnej

Nie powiem, wciągająca, ale też w wielu wątkach dla mnie niezrozumiała. Niektórych rozdziałów po prostu nie rozumiałam, co pisarz sugeruje i o jakich sytuacjach opowiada. Ale ciekawie się czyta przez swoją nietypową formę niby rozmów, dialogów pomiędzy dwoma osobami, gdy przedstawiono tylko słowa jednej ze stron. O pisaniu i jego trudach, o pisarzu w niemocy twórczej.

Ten zestaw obrazków, pozornie ze sobą nie związany, wyjątkowo przypadł mi do gustu. Swoboda w tworzeniu literackich powidoków, będących uzupełnieniem motywów znanych z wcześniejszego dorobku artystycznego autora oraz jeszcze nieprecyzyjne przebłyski nowego, rozwiniętego w późniejszych książkach, a także jeszcze czegoś nieznanego, dają nadzieję, że Stasiuk nie powiedział jeszcze ostatniego słowa i w jego układzie okresowym literackich pierwiastków wciąż jest miejsce na to, by ponosiła go fantazja i wciągałą w kolejne rozkminy nad światem.

Książka w główniej mierze składa się z dysput politycznych, naukowych, filozoficznych, nie ma w niej wiele akcji, ale zaskakująco, wcale nie nudzi. Ciekawie pokazana europejska (bogata) społeczność tuż przed Iwś. Z kilku miesięcy robi się 7 lat, aż też chciało by się mieć taki czas na myślenie, ale trzeba uważać, bo góry bywają zwodnicze - moj ulubiony fragment - samotna zawierucha śnieżna.

Lektura Dziennika Sándora Márai przyspiesza intelektualne dojrzewanie. To jest książka „skok milowy” — w swej kategorii na przestrzeni lat nie daje się wielu podobnym wyprzedzić! Jest w niej tak dużo i na każdy temat, że aż nie warto szybko czytać. Chce się przebywać w towarzystwie S. Márai - w tak dobrym towarzystwie ! — który pisze frapująco i mądrze. Pomimo, że sporo lat upłynęło od napisania, treść nadal jest żywa, aktualna. Przyjemnie jest przekonać się, że w wielu poglądach nie jesteśmy odosobnieni — Sandor Márai też się bulwersował, przejmował i nie raz żachnął! Czytając ma się poczucie niezwykłej bliskości z pisarzem. Przyznam się, że jest to książka, w której mam najwięcej zaznaczonych stron. Pastelowy pióropusz plastikowych plasterków powiewa z prawego brzegu książki :) Ponad wszystko przebija się Sándora Márai postawa — człowieka świetnie wykształconego, z dobrej rodziny. Był uprzywilejowany od samego startu, mógł korzystać, fetować, a jednak całe życie poświecił na doskonalenie myśli — niosło go jakieś godne naśladowania posłannictwo. Czytajmy ten mistrzowski Dziennik, może doczekamy się wydania kolejnych fragmentów. Brawo Tłumaczka, za wybór doskonały także :)

Warto przeczytać dla każdego zapisanego słowa, wyjątkowy zmysł-umiejętność łączenia obserwacji z ich wiernym, obrazowym opisywaniem. Lektura pamiętników zapada głęboko w pamięć, szczególnie opis podróży po południowej części Francji oraz późniejsze, oddalone w czasie, wstrząsające porównanie Powstania Warszawskiego z wyzwoleniem Paryża. Najważniejsza rzecz, pamiętniki to tak naprawdę poszukiwanie samego siebie w świecie który: zmusza, tłamsi, dusi, nie daje wytchnienia, ogranicza, nie pozwala, dlatego ten diariusz Andrzeja Bobkowskiego jest tak wspaniały, tak wybitny, mój osobisty top. Ps; oczytanie Autora wzbudza ogromny szacunek, łatwość z jaką przychodzi Pisarzowi przytaczanie fragmentów wybranych dzieł jest imponująca, niesamowita.

Lubię niektóre książki autora, ta do nich... no, sam nie wiem !!! W latach 80 - tych działał w Ruchu Wolności i Pokoju. Za dezercję z wojska został skazany na 1,5 roku więzienia. Przed odsiadką podjął próbę samobójczą. Jego książki zostały przetłumaczone na wiele języków. Mało pochlebne, ale przyznał, że w młodości dręczył zwierzęta ! Umiarkowanie POLECAM !!!

Powieść oniryczna, zawieszona między podziemiami cegielni a murem szpitala psychiatrycznego; opuszczonym ewangelickim cmentarzem a budynkiem szkoły. Dziecięcy bohaterowie śladom przeszłości nadają własne znaczenia, symbole. W dorosłości te miejsca zanikają. Giną w pamięci, ale i fizycznie - powstają ogródki działkowe, bloki, wygładzone chodniki i parkingi. I ostatecznie zostajemy z pytaniem - jakie to miało znaczenie, skoro nie zostały żadne ślady? Weiser jest jak dybuk - duch, który przychodzi, by przypominać. Demiurg dziecięcej wyobraźni - sprawca wybuchów, wybawiciel z kłopotów, zabawiacz w czasie nudy. A może go nie ma, może jest tylko wytworem wyobraźni, śladem po narodzie, który zniknął. Cieniem żydowskiego sztetla. Bo i tak ostatecznie nikt o niego nie pyta, nie szuka. Katolicyzm ludowy, pełen niezrozumiałych rytuałów, procesji, szeptanych zaklęć jest równie obcy jak opowieść Dawida. Jedno i drugie to baśń, element rytuału zabawy lub przeszkody, która stoi na drodze do zabawy. Elka jest NIemką i to również nikomu z nich nie przeszkadza. I tu właśnie Huelle dokonuje cudu. Pokazuje wielokulturowość nie jako projekt polityczny, ale jako element dziecięcego świata. Dzieci są tolerancyjne, bo nieobciążone ideologią; nie nadają znaczeń, które przypisują osobom, miejscom dorośli. Jest współpraca, przygoda, czysta zabawa. Czy to jedyna interpretacja tej książki? Nie. Narrator sam myli tropy, podsuwa rozwiązania: jakie znaczenie ma prawda, skoro liczy się tylko mit, baśń. Może nie chodzi o pamięć, ale o odtwarzanie świata i o to, że przeszłość istnieje tylko wtedy, gdy ktoś ją opowiada, tak jak mu się wydaje, że pamięta. Może więc “Weiser Dawidek” to opowieść o znikaniu - miejsc, ludzi, narodów, dzieciństwa. O tym, że rzeczywistość ulatuje, ale opowieść trwa. I może to jest jedyna prawda, na jaką możemy sobie pozwolić. Książka wybitna, wielowarstwowa, metaforyczna; każda warstwa skrywa kolejną, kolejną i kolejną… Lektura obowiązkowa.