Żar

Dobry lektor/ka potrafi książkę pogrążyć, lub podkreślić jej wartość. Ja odsłuchałam książkę czytaną przez Romę Gąsiorowską i to była piękna podróż. Niezwykłe oddała energię, poczucie humoru bohatera i przeżywanie straty. Na koniec byłam wzruszona. To naprawdę świetny tytuł.

--- Nostalgiczne wspomnienia z dzieciństwa spędzonego na sielskiej wsi, gdzie każdy każdego zna, jeszcze zanim się urodzi, życie płynie ustalonym torem a dalekim, nieznanym światem straszy się niegrzeczne dzieciaki. Pierwszoosobowy narrator poetyckim, bogatym w porównania, dygresje i opisy językiem snuje wspominki meandrując między różnymi wydarzeniami. Zaczyna się od powrotu z miasta, z nauk do domu, do ukochanej wioski. Spokojna podróż na wozie zaprzęgniętym w pożyczonego że dworu konia i milczący ojciec sprzyjają rozmyślaniom przesiąkniętym marzeniami, obawami, wątpliwościami. Wspomina posiłki w milczeniu, wizytę z ojcem u dziedziców, częste krępujące odwiedziny ojca pod szkołą, jak matka co wieczór się modliła samotnie w sypialni, pogrzeb taty i okrutną suszę w tamtym czasie, swój koklusz za dziecięcia i wyprawę ratunkową przez 9 mostów... Zaczyna jedną myśl, w trakcie wpłata inną, dodaje jakieś dywagacje, wraca do pierwszej myśli i tak do końca książki. --- Proza kontemplacyjna, skupiona na detalu, wymagająca uwagi. Potrzeba tu odpowiedniego momentu, nastroju, żeby ją poczuć, docenić, nie zrazić się brakiem akcji czy wręcz konkretnej fabuły. Trochę jest to też taka gawęda dziadka przy kominku, który opowiada jak to było za młodu, a że dziadek poeta to i gawęda specyficzna... U mnie wypieków na twarzy nie wzbudziła, ale miło czasem obcować z piękną polską mową. Ps. Jest to debiut więc może kolejne będą lepsze? Więcej wspominek mniej rozważań, roztrząsania wątpliwości?

Marcello nie ma żadnego wpływu na swoje życie. Zdawać by się mogło - nam i Marcellowi - że właśnie wpływ i decyzyjność jest tym czego naprawdę chce i potrzebuje i realizuje. Tymczasem jest pusty, jest formą, w którą oprogramowania wgrywa każdy kto chce. Kontrastem jest matka i chyba na przeciwstawieniu tych postaci polega genialność. Bardzo ciekawie ujęta kwestia pedofilii - tutaj TW - przemoc nad zwierzętami i pedofilia (deklaracje i grooming)

Po genialnych Dziennikach przyszła pora na powieść. I tutaj lekkie rozczarowanie. Oczywiście językowo cały czas to perełka, są momenty genialne, jednak całość mam wrażenie trochę przegadana. W dziennikach jednak każde zdanie miało swoją siłę, tutaj trochę za dużo słów i za mało treści jak dla mnie. Może mialem zbyt wysokie oczekiwania. Mimo wszystko warto!

Spłoszone konie, wyprowadzone z płonącej stajni, w amoku wracają w sam środek płomieni. To moje myśli po przeczytaniu Pałacu. A przecież historia jest prosta. Jakub, pasterz we dworze, jest świadkiem ucieczki jaśnie państwa w konsekwencji zbliżającego się frontu drugiej wojny światowej. Wchodzi do opustoszałego pałacu, przemierza kolejne komnaty, a czytelnika osacza wizjami i wyobrażeniami o życiu arystokracji, która stoi na progu swojego upadku. Więc Pani znowu przesadza, tak? Nie. Ta książka, powinna być podręcznikiem dla każdego pisarza, który chciałby przykuć stałą uwagę czytelnika do strumienia świadomości. Szalonego. Nieokiełznanego. Pełnego energii i emocji, nasączonego tragizmem sytuacji, nieakceptowalnej lecz żywej zmysłowości. Dopracowanego w każdym szczególe. Oficjalne interpretacje skupiają się na Jakubie, jego przemianie i pragnieniach, które podkreślają tragiczny los chłopów. Dla mnie to książka o arystokracji, która miota się w swoim stanie. O ludziach, którzy kochają i nadużywają swoich przywilejów, ale nie odnajdują prawdziwego znaczenia i wiedzy o samych sobie. Dlatego bal sztucznej wesołości musi zakończyć się tragicznie. Ps. Tak, trudno byłoby uwierzyć, że talent Myśliwskiego czerpie wyłącznie z wyobraźni.

Ogólnie świetna książka. Wzbudza refleksje i pomaga zrozumieć o co chodzi w narodzie rosyjskim. Daje 9 bo mi ten kwiecisty język momentami utrudniał lekturę. Jest w tej książce cos co powoduje że człowiek czuje się jakby odrywał zaschnięty strup z rany którą nie chce się zagoić. Jesteś ciekawy i chcesz to zrobić a jednocześnie jest to jakieś brudne i obrzydliwie. Dodatkowo czytając często miałem wrażenie, że jest to jakiś dziwny opis szamanizmu ale gdzieś coś z tyłu głowy mówiło mi ale przecież tak jest.

"Księga ziół" to zbiór przemyśleń na temat życiowych spraw. I tak jak lubię wszelkie aforyzmy i motta, to tutaj było tego zwyczajnie za dużo. Może gdybym czytała jedno przemyślenie na dzień, to jakoś lepiej by to do mnie dotarło. Ale też nie wszystko, bo nie wszystkie dobre rady były do głębokiego przeanalizowania, bo to żeby jeść codziennie łyżkę miodu albo dwa tarte jabłka to raczej dobra praktyka, a nie prawda objawiona.

Lektura niezwykle aktualna, która dobitnie uświadamia, że historia lubi się powtarzać. Zweig z niezwykłą precyzją opisuje mechanizmy społeczne i polityczne, które doprowadziły do upadku dawnego porządku Europy. ​Największe wrażenie robią rozdziały poświęcone wybuchowi wojny oraz temu, jak brutalna rzeczywistość konfliktów zbrojnych z dnia na dzień stawała się nową, przerażającą codziennością. To wstrząsający opis utraty poczucia bezpieczeństwa. ​Ze względu na formę pamiętnika, niektóre, mniej angażujące fragmenty można pominąć bez straty dla główn8ego przekazu, ale jako całość to pozycja obowiązkowa dla każdego, kto chce zrozumieć, jak kruchy jest pokój.

Książka nie należy do łatwych. Fabuła trochę się skupia nad sensem życia, ale to poszukiwanie jest nudne, niewyraziste. Na dobrą sprawę nie wiem w jaki sposób autor szukał sensu życia, poznania siebie, drugiego człowieka. Może nie warto się zbyt nad tym zastanawiać, bo na świecie kiedyś, teraz i chyba zawsze będzie ogromne zróżnicowanie. Książka mnie nie powaliła, nie wciągała - trochę ją wymęczyłem.

Niestety "przeczytana" w formie audiobooka jednak mimo to jest to świetna pozycja. Potrafiłam się wczuć w głównego bohatera, mimo iż pozycja była dla mnie przewidywalna to książka mnie ogromnie wkręciła. Polecam. Psychologiczne podejście do tematu wygasających uczuć w małżeństwie. Brawo! Mam nadzieję jeszcze zetknąć się z tym pisarzem bo bardzo odpowiadał mi jego styl.

Autobiografia autora skupiająca się przede wszystkim na opisie działań jakie podejmował, aby sprostać bardzo wygórowanym oczekiwanią matki. Odniosłam wrażenie, że autor nie miał własnych pragneń czy marzeń, bo żył tak jak ona to dla niego zaplanowała. Pięknie o niej pisał mimo, że byłą w swoich działaniach despotką. Szkoda mi autora bo nie umiał odciąć pępowiny i żyć własnym życiem.

Którzy z przyjaciół biblijnego Hioba mają rację? W książce śledzimy losy sześcioosobowej rodziny z Galicji. Jednego syna, którego serce rwie się do przygód, drugiego — do interesów, córki, która nie może oprzeć się namiętności, i niepełnosprawnego syna Menuchima. Rodzina kręci się wokół własnej osi — nie ma przyjaciół, oszczędności ani nadrzędnego celu. Na swój sposób rutyna dnia daje im pewną formę szczęścia. „O chorego syna nikt go nigdy nie pytał, za to wszyscy dowiadywali się o losy zdrowych”. Za rogiem czeka długa droga w dół. Momentem cezury jest porzucenie niepełnosprawnego syna. Oczywiście pierwszy odruch zdrowego człowieka to: jak tak można? Ojciec Mendel przez wiele dekad cierpi, wspomina, śni na jawie, wyrywa włosy, zaniedbuje się i złorzeczy Bogu. „Menuchim, syn Mendla, wyzdrowieje. Takich jak on nie będzie wielu w Izraelu. Bóg go uczyni mądrym, brzydotę dobrotliwą, gorycz łagodną, a chorobę mocną.” Jedna z tych nielicznych książek, w których losy bohatera splatają się z moimi losami. Chociaż nie wierzę, że celem życia jest szczęście, to chciałbym zdrowia i pomyślności dla moich dzieci, dla mojego syna. „Za co zostałem tak ukarany?” — myślał Mendel i przetrząsał mózg w poszukiwaniu jakiegoś grzechu, lecz nic ciężkiego nie znalazł. Podczas tej lektury udało mi się pojąć, że w życiu cierpieć — w tym cierpieć długotrwale — oznacza, że człowiek napełnia się życiem po same brzegi i jest gotów. Na ten moment, mimo ogromnego pragnienia serca, nie wierzę, że na końcu przychodzi taki cud, jak na łamach tej książki.

Ta książka urzekła mnie spokojem narracji i głębią spojrzenia na pamięć, tożsamość i historię. Jej siłą jest subtelne połączenie osobistych doświadczeń z szerszym kontekstem kulturowym i historycznym, dzięki czemu staje się czymś więcej niż tylko autobiografią. Autor kreśli wielowymiarowy portret swojej rodziny i samego siebie, ukazując świat pełen sprzecznych emocji – od czułości i bliskości po samotność i niezrozumienie. Te przeżycia nie są jednak podane wprost, lecz wyłaniają się stopniowo, pozostawiając przestrzeń na refleksję i własną interpretację. Istotnym elementem książki jest także obecność literatury – jako schronienia, punktu odniesienia i trwałej wartości w świecie podlegającym ciągłym zmianom. Ten motyw nadaje opowieści szczególną głębię i sprawia, że nabiera ona bardziej uniwersalnego wymiaru. Na drugim planie toczy się historia: pełna napięcia, nadziei i przełomowych wydarzeń, które wpływają na losy bohaterów, ale nie dominują nad ich wewnętrznym światem. To książka refleksyjna i poruszająca, która nie narzuca interpretacji, lecz zaprasza do własnego, spokojnego czytania, takiego, które powoli zmienia sposób, w jaki patrzysz na historie innych i własne życie. Gorąco polecam!

A jeśli znowu stoimy u progu wielkiej masakry, która zaleje rzekami krwi gnijący Stary Kontynent, a jeśli teraz do gardeł rzucimy się sobie, kierując się nie tylko kryteriami narodowymi i klasowymi, lecz także płciowymi i metrykalnymi? Oczyma wyobraźni widzę już siebie jako zniedołężniałego starca, czyli lada moment, kąsającego w desperacji młodzianków, którzy siłowo chcą przeprowadzić na mnie dobrowolną eutanazję. Jeśli istotnie dojdzie do takich drastycznych scen, których efektem będą stosy ciał, to z pewnością Unia Europejska dorobi się swojej rzewnej apologii na miarę monarchii austro-węgierskiej w „Marszu Radetzky'ego”. Rzewnej, bo odwołującej się do symbolicznych czy też niematerialnych wartości, np. utraconego ładu (nie zielonego, tylko takiego ogólnego). Oczywiście banalna apologia, podyktowana wdzięcznością za finansowanie ze środków unijnych, jest na porządku dziennym od lat, a Polacy są w niej szczególnie biegli, nie ma w tym jednak jeszcze sentymentu, tej melancholijnej aury, która spowija powieść Józefa Rotha. To się dopiero pojawi po tej wielkiej masakrze, która nas czeka i która brutalnie oddzieli jedną epokę od drugiej – epokę bezmyślnej niewinności od epoki bezmyślnej drapieżności. Straszny czas, przez który nieliczni przejdą, skłoni ich do idealizacji nieodległej przeszłości, ociepli w ich pamięci unijnych biurokratów i ich beztroskie, ideologiczne zacietrzewienie, może jakiś nowy Robert Makłowicz powiesi sobie nawet na ścianie portret Ursuli von der Jelen. Może nawet ja to zrobię, jeśli, rzecz jasna, nie będę jedną z ofiar masakry. Przegiolem co? To się jeszcze okaże. --- Książka może przypaść do gustu ludziom, których wyobraźnię nader mocno zajmują umieranie, rozpad, upadek, rozkład, odchodzenie, znikanie, zanikanie, dezintegracja, staczanie się itd., tyle że bez turpizmu i naturalizmu. Jako że należę do grupy osób, którym zjawiska tej natury są istotnie bliskie, przyjąłem powieść Rotha z otwartym sercem, i to mimo tego, że autor raczył był obdarzyć naiwnym sentymentem twór cokolwiek sztuczny i o krótkim terminie ważności – monarchię austro-węgierską.

Sporo krócej, ale wciąż niemało, zajęła mi podróż po kartach książki śladami Nicolasa Bouviera. W przeciwieństwie do jego, moja była bardzo wygodna, ale (tu z kolei podobieństwo) również nie bardzo łatwa. A choć analogie i różnice wynikają z zupełnie innych przyczyn, to paleta emocji mogła być tożsama: ciekawość, ekscytacja, czasem zachwyt, ale i znużenie oraz zniecierpliwienie. Nie jest to książka reporterska. Jak na tę zdecydowanie za dużo tu samego autora i jego refleksji, z czego zarzutu wielkiego jednak jej nie robię, bo te bywają wielce ciekawe. Najbliżej jej chyba do literatury drogi. Podróżuje razem z przyjacielem bardzo niespiesznie, ale nie poświęca wiele tekstu opisowi jednego miejsca, jednej osoby, jednego wydarzenia. Nie stara się również zgłębiać bardzo dokładnie tego, co widzi, choć jest wyposażony w więcej niż podstawową wiedzę o rejonie, który przemierza. I być może, zaprzeczając sobie samemu, pomimo że autora tu sporo, to niewiele dowiadujemy się o nim, jego motywacjach. Nie wiem również, dlaczego właściwie ta trasa, te kraje, te miejsca są jego celem. Jest raczej obserwatorem samego siebie w podróży, który czasami przekierowuje swój wzrok na to, co mija. Moim największym zarzutem jest to, że książka jest nierówna. Więcej – bywało, że męczyła. I wydaje mi się, że jest to ściśle związane z utratą notatek, które autor robił w trakcie podróży, a których został pozbawiony w drugiej jej części. Ten fakt pozwolił mi wysnuć tezę, że opisywanie pierwszej części podróży li tylko z pamięci negatywnie odbiło się na treści, jakby wspomnień zbrakło. Czasem wręcz nużyło. Im bliżej na osi czasu do punktu utraty notatek, tym pamięć bardziej świeża, myśl bardziej wnikliwa, pióro zdecydowanie lepsze. A umiejętność dobrej puenty, szerokiego, wręcz filozoficznego spojrzenia była tym, co sprawiło, że drugą część książki czytało się zdecydowanie lepiej, nie tylko ze względu na bardziej interesujący mnie geograficznie fragment podróży (ach, Persja…). Nie gustuję w okraszaniu opinii o książkach cytatami z nich, ale tym razem pozwolę sobie na jeden, już z samego końca książki, zwłaszcza że, w przeciwieństwie do całej maści współczesnych podróżników, ten wskazuje na pokorę autora i brak przypisywania sobie kategoryczności poznania: „Tego dnia miałem nieodparte wrażenie, że udało mi coś uchwycić i że odmieni to moje życie. Ale nic z tych rzeczy nie przyswaja się sobie raz na zawsze. Jak woda, świat przez ciebie przepływa i na jakiś czas użycza ci swych kolorów. Potem się cofa i znów cię zostawia samego z tą pustką, którą nosisz w sobie, z czymś w rodzaju organicznej niewydolności duszy, z którą trzeba nauczyć się żyć, którą trzeba zwalczać, a która paradoksalnie stanowi być może naszą najsilniejszą sprężynę działania.” P.S. Żałuję, że osoba, której Bouvier poświęca jedną z ostatnich stron, nigdy nie napisała swoich wspomnień ze swoich wypraw. Myślę, że opowieść podróżnika o pseudonimie Dodo, z którym przecięły się drogi autora, byłaby tą, którą czytałbym z wypiekami na twarzy. Inaczej – będę się mamił myślą, że ona istnieje i że kiedyś trafię na nią, znalazłszy ją na pustym miejscu w pociągu lub pod siedzeniem autobusu dalekobieżnego w czasie jednej z moich skromnych podróży.

Pierwsze i prawdopodobnie ostatnie moje podejście do Pessoa. Książka jest stosunkowo długa i ciężka do przeczytania, mi bardzo się dłużyła i język autora zupełnie mi nie podszedł ani nie pomógł w przebrnięciu. Niesamowicie zaciekawiło mnie podejście autora do tworzenia nowych heteronimów w swoim życiu, a nawet tłumaczenia jak różnią się między sobą i czasem jak nawet różnią się od niego samego/jego własnych poglądów. Do tego znalazłem parę ciekawych ideii i cytatów, niestety zbyt mało aby usprawiedliwić długość książki. Co ciekawe czytałem ją przypadkiem w podobnym czasie gdy zacząłem czytać dzieła Seneki i ta, powiedzmy antyczna samoanaliza gra z moją duszą dużo dużo bardziej, nawet jeśli autorzy dochodzą do podobnych wniosków. Myślę, że takie podejście do samego siebie i świata jest bardzo potrzebne dzisiaj, gdzie każdy co raz bardziej jest 100% przekonany tylko do swoich poglądów bez otwierania się na innych, a tak na prawdę po długiej i bolesnej "samoanalizie" może się okazać, że nic z naszych poglądów nie jest nasze, a jedynie zaszczepione w nas przez różne doświadczenia czy relacje. Czytając ją myślałem własnie, że opinie będą bardzo podzielone, albo 10 albo 1, ja starałem się być jak najbardziej obiektywnym nawet jeśli lektura mnnie trochę wymęczyła w złym sensie tego słowa znaczeniu, to jednak ze względu na powyższe argumenty myślę, że warta przeczytania, nawet fragmentami. Końcowo powiem, że wg. mnie książka nie jest aż tak pesymistyczna jakby się zdawało na pierwszy rzut oka, w wielu momentach, sczególnie opisach natury widać ukochanie życia takiego jakim jest, na swój może lekko "czarny" sposób, ale jednak odczytywałem te fragmenty jako coś pozytywnego! :)

Sięgnąłem po „Śmierć pięknych saren” z dużymi oczekiwaniami. Książkę bardzo zachwalała mi znajoma, której gust literacki niezwykle cenię a dodatkowo Mariusz Szczygieł określił ją kiedyś jako „najbardziej antydepresyjną książkę świata”. Trudno o lepszą rekomendację więc naturalnie spodziewałem się literackiego absolutu – czegoś co zostanie ze mną na długo i zachwyci bez reszty. Po skończonej lekturze muszę jednak przyznać, że moje oczekiwania okazały się chyba zbyt wysoko zawieszone. Być może właśnie przez tę legendę narosłą wokół książki odbiór nie był tak intensywny jak się spodziewałem. Ostatecznie odebrałem ją jako rzecz dobrą, momentami bardzo dobrą ale jednak nie aż tak wyjątkową jak zapowiadano. Tematyka opowiadań chwilami wydawała mi się nieco monotonna i powtarzalna. Z drugiej strony trudno odmówić jej pewnej konsekwencji – te powracające motywy świetnie oddają stan ducha bohatera i wyznaczają kolejne kamienie milowe jego życia. W tym sensie powtarzalność staje się wręcz elementem konstrukcyjnym całej opowieści. Największym atutem książki pozostaje dla mnie styl. Ota Pavel pisze pięknym, lekkim językiem a jego subtelne, często bardzo ciepłe poczucie humoru potrafi naprawdę urzec. I choć nie była to dla mnie „najbardziej antydepresyjna książka świata” to z pewnością lektura przyjemna i warta poznania — nawet jeśli w moim przypadku pozostała po prostu dobrą książką a nie literackim objawieniem.

Zupelny przypadek, ze zaczalem czytac te ksiazke. Nazwisko autora bylo mi znane, tytul dosc pospolity (teren ksiazek obyczajowych ?), historia dla pensjonarek ? Pozwolcie sie zaskoczyc ! Historia jest nieskomplikowana, dziejaca sie w trudnym czasie miedzywojennym, ma jednak glebokie przemyslenia oraz oddaje tragizm powojennych dni. Ma takze wiele wspolnego z tragicznym bytem autora. Polecam.

To jedna z moich naj- powieści - co to się co jakiś czas do niej wraca, bo się tęskni. "Przypadki inżyniera ludzkich dusz. Entertainment ze starymi tematami z życia, kobiet, losu, marzeń, klasy robotniczej, tajniaków, miłości i śmierci" - autor w podtytule streścił co trzeba, dodam tylko kilka uwag. Jest druga połowa XXw. Bohater to czeski pisarz, emigrant polityczny, wykładowca literatury na uniwersytecie w Toronto. Jesteśmy w jego głowie i podążamy labiryntem wspomnień - punktów w przeszłości wyławianych poprzez skojarzenia. "Przychodzi mi do głowy, że podstawą wszystkiego są skojarzenia. Skojarzenia dotyczące czasu, kształtu, teorii, serca; skojarzenia wszechmocne i wszechobecne." Ten świat przeszłości miesza się z bieżącymi doświadczeniami nauczyciela akademickiego z Europy Wschodniej, konfrontujacego się z zachodnią młodzieżą, co jest dość zabawne ale i dramatyczne. "To nie wina Higginsa, że w Kanadzie nigdy nie było gestapo" - zauważa bohater podczas sporu ze studentem o wojnę w literaturze. Jest mądrze, jest bardzo bardzo zabawnie, jest lekko, ironicznie, jest bogata galeria cudownych postaci, które autor wyraźnie lubi, szczególnie te o słabym pomyślunku i organicznej poczciwości. Jest miłość i strach, brawura i głupota, wzruszenie i cynizm. Ależ się to świetnie czyta! Bardzo polecam.

Marias jak zwykle z długimi, złożonymi zdaniami, wieloma dygresjami, analizuje "pamięć i niepewność". Tempo jest powolne, momentami rytm jest trochę nudny, jednak to tworzy mariasowy charakter. Czuć budowanie relacji z czytelnikiem, autor prowokuje do przemyśleń nad tożsamością, niepewnością, co przyniesie jutro, los, co zostanie w pamięci..