Artykuły
Artykuły
Artykuły
Artykuły
Patronat LC 
Patronat LC 
Patronat
Od Pacyfiku,przez Andy, świętą Dolinę Inków, Machu Picchu, Cuzco, Jezioro Titicaca, aż do atlantyckich plaż Rio de Janeiro... „Nad rzekę, której nie ma” to relacja z wyprawy w poprzek Ameryki Południowej. To także błyskotliwy reportaż i powieść drogi, której bohater, w obliczu bezlitosnej skończoności ludzkiego życia, wyrusza w podróż. Mierzy się z lękiem przed nieznanym. Zmaga się z hipotermią na lodowcach Andów, klaustrofobią w zapomnianych przez Boga, gęstych od śmierci tunelach inkaskich kopalń. Aby przetrwać, musi doświadczyć bezradności człowieka okradzionego ze wszystkiego, co potrzebne do życia. Odkrywa, że lęk ma swoje dobre strony – jest przecież bratem przygody. Poznaj pasjonujący reportaż Grzegorza Kapli, który z mistrzowską zwięzłością i błyskotliwością, zaraża czytelnika swoją pasją życia i podróżowania. Publikacja ilustrowana bogatym zbiorem zdjęć autora.
Szukamy ofert...
"Nad rzekę, której nie ma" to reportaż, jakiego jeszcze nie czytałam. Autor zaraża swoją pasją do podróży, imponuje nieustępliwością i sprawia, że każdy z nas chciałby udać się w taką podróż - przemierzyć Amerykę Południową... w poprzek. Grzegorz Kapla jest fantastycznym obserwatorem, a przy opisywaniu skupia się często na własnych odczuciach, dzięki czemu mamy wrażenie, że cały czas jesteśmy tuż obok. Jest tylko jedno "ale", które zgrzyta mi podczas czytania jak piasek między zębami (a kto jadł kiedyś na plaży, wie, jak bardzo jest to uciążliwe). Otóż po raz pierwszy w życiu spotkałam się z tak bardzo przedmiotowym podejściem do kobiet. Ta jest ładna, ta średnia, a tutaj autor musi siedzieć w pociągu koło brzydkiej, chociaż wolałby koło ładnej. I takie powierzchowne spojrzenie na płeć przeciwną przewija się w zasadzie przez całą książkę. Gdyby wyciąć te zdania, całość byłaby fenomenalna. Autor ma świetny styl, w swoją opowieść wplata sporo historycznych faktów, dzieli się swoimi (bardzo ciekawymi!) spostrzeżeniami i zaraża ludzi swoją ciekawością świata. I nie ukrywam, że trochę trudno jest mi oddzielić tę warstwę, która mnie zachwyciła, od tego, co mi się nie spodobało. Jeśli jesteście w stanie przymknąć oko na pewne rzeczy, to mogę tę książkę polecić. Z pewnością przeżyjecie niesamowite przygody i zapragniecie na własne oczy zobaczyć opisane cuda natury i ludzkich rąk. Ja z pewnością nie skreślam tego autora i liczę na to, że w przyszłych książkach pewne rzeczy po prostu się nie pojawią ☺️
702
30
Opinia
Grzegorz Kapla w swojej książce „Nad rzekę, której nie ma” zabiera nas w podróż, która jest zaprzeczeniem typowego przewodnika turystycznego. To literacka wyprawa przez kontynent pełen kontrastów, rozciągająca się od luksusowych dzielnic peruwiańskiego Miraflores aż po tętniące sambą, a zarazem duszne od biedy faweli Rio de Janeiro. Autor nie tylko opisuje geografię, ale przede wszystkim kreśli mapę emocji i spotkań, co czyni tę publikację jedną z ciekawszych pozycji podróżniczych ostatnich lat. Oceniam ją na solidne 7/10, doceniając przede wszystkim autentyczność i bezkompromisowe spojrzenie na Amerykę Południową.
Książka imponuje rozmachem odwiedzanych miejsc. Kapla prowadzi nas przez Andy, gdzie rzadkie powietrze utrudnia oddech, przez wilgotne selwy, aż po wybrzeża dwóch oceanów. Każdy przystanek na tej trasie to nie tylko opis architektury czy przyrody, ale przede wszystkim głębokie zanurzenie w lokalnym kontekście. Miraflores w Limie jawi się jako elegancka fasada, która szybko ustępuje miejsca surowszym obrazom Peru. Podróż kończy się w Rio – mieście, które w narracji Kapli jest równie piękne, co przerażające w swojej brutalności i nierównościach społecznych. Autor ma niezwykły dar dostrzegania tego, co ukryte za turystycznym blichtrem.
Niezaprzeczalnym atutem publikacji są anegdoty. Kapla posiada rzadką umiejętność zjednywania sobie ludzi, dzięki czemu w książce znajdziemy mnóstwo historii zasłyszanych w barach, na dworcach czy w trakcie wielogodzinnych przejazdów lokalnymi autobusami. Opowieści te – czasem zabawne, częściej jednak gorzkie lub refleksyjne – tworzą mozaikę latynoamerykańskiego losu. To dzięki nim dowiadujemy się o marzeniach zwykłych ludzi, ich lękach oraz specyficznym fatalizmie, który zdaje się unosić nad kontynentem.
Styl Grzegorza Kapli to czysta, reporterska elegancja. Autor operuje językiem konkretnym, ale przesyconym poetycką wrażliwością. Nie boi się zdań krótkich, mocnych, uderzających w samo sedno opisywanej rzeczywistości. Jego narracja jest dynamiczna, a zarazem daje czytelnikowi przestrzeń na oddech i własne przemyślenia. Kapla nie ocenia, on raczej rejestruje, pozwalając faktom mówić samym za siebie. Ta oszczędność w szafowaniu emocjami paradoksalnie sprawia, że książka staje się niezwykle sugestywna.
Zalety publikacji
Rzetelność: To nie jest podróż „na pokaz” – autor pokazuje brud, pot i zmęczenie, które towarzyszą prawdziwemu odkrywaniu świata.
Perspektywa: Kapla patrzy na Amerykę Południową z pokorą, unikając europocentrycznego pouczania.
Estetyka wydania: Publikacja cieszy oko, a dobrane zdjęcia i mapy stanowią doskonałe uzupełnienie tekstu.
Mimo wielu zalet, ocena siedem wynika z pewnego niedosytu w warstwie historycznej – momentami chciałoby się głębszego osadzenia opisywanych wydarzeń w politycznym kontekście regionu. Niemniej, „Nad rzekę, której nie ma” to lektura obowiązkowa dla każdego, kto chce poczuć prawdziwy puls latynoskiej ziemi, z dala od wycieczek all-inclusive.
Grzegorz Kapla w swojej książce „Nad rzekę, której nie ma” zabiera nas w podróż, która jest zaprzeczeniem typowego przewodnika turystycznego. To literacka wyprawa przez kontynent pełen kontrastów, rozciągająca się od luksusowych dzielnic peruwiańskiego Miraflores aż po tętniące sambą, a zarazem duszne od biedy faweli Rio de Janeiro. Autor nie tylko opisuje geografię, ale...
więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to