Na rozkaz miłości

Zdarza Wam się pomijać jakiś tom z serii i czytać ją od środka? 🤔 Ja zrobiłam tak może parę razy – wyłącznie, gdy seria składała się z jednotomówek opowiadających o różnych bohaterach. Książka, o której dzisiaj Wam opowiem, jest najnowszym tego przykładem. To czwarty tom serii “Romans w Riverbend”. Tak całkiem szczerze: wcześniej nie chciałam czytać pierwszych trzech tomów. Nie po drodze mi z trójkątami miłosnymi, a po opisach tych książek spodziewałam się, że akurat te prawdopodobnie się w nich pojawiają. No, może poza “Jabłoniowym wzgórzem” – w jej przypadku nie miałam chęci na drugą szansę po rozwodzie. Ale, kurcze… Po lekturze “Wodospadu…” nawet zapragnęłam sięgnąć po wcześniejsze tomy. Wsiąknęłam w Riverbend, jakbym stała się jego mieszkanką. “Wodospad Wildflower” to małomiasteczkowy romans z właścicielką rancza i trenerem koni w rolach głównych. No przecież ja nie mogłam odpuścić poznania takiej książki! 👀 Ona w zasadzie skłania się ciut bardziej ku historii obyczajowej niż typowemu romansowi, choć uczuć (tudzież walki z nimi) nie brakuje. I moim zdaniem ma to swoje ogromne plusy. Akcja toczy się spokojnie, swoim tempem. Rozciąga się na kilka miesięcy, więc pojawia się trochę przeskoków w czasie, ale to dobrze, bo nie robi się nudno. Lektura jest niezwykle przyjemna. To było moje pierwsze spotkanie z piórem autorki i na pewno nie ostatnie. Spodobało mi się, jak operuje słowem, z lekkością prowadząc fabułę. Dialogi nie są sztywne, opisy nie przytłaczają, książka nie jest ani za długa, ani za krótka. Postaci głównych bohaterów są rozwinięte w odpowiednim stopniu; oni dają się polubić, a ich historie wzruszają. Do tego cała ta klimatyczna otoczka. Ranczo wysuwa się na pierwszy plan i nie jest z niego spychane. Jak dla mnie: wszystkiego w sam raz. To chrześcijańska powieść romantyczna, ale prawdę mówiąc, nawet tego nie czułam. Spodziewałam się, że wzmianek na ten temat będzie więcej, ale były sporadyczne; wyglądało to po prostu jak część charakterystyki postaci. Aczkolwiek pewnie miało to wpływ na fakt, że w tej książce nie pojawiają się spicy sceny – co, przynajmniej dla mnie, było nawet pożądanym rozwiązaniem (gra słów mniej lub bardziej zamierzona 😆) i tym bardziej kusi mnie, by przeczytać tę serię w całości. Jednak warto mieć to wszystko na uwadze, jeśli miałoby Wam to przeszkadzać. Krótko mówiąc, “Wodospad Wildflower” to dobra książka na wieczór. Odpowiednia na relaks, ale też żeby troszkę się rozemocjonować. Bardzo miło spędziłam czas w towarzystwie Charlotte i Gunnera i jestem pewna, że wrócę jeszcze do Riverbend, żeby lepiej poznać historie rodzeństwa Robinsonów. Ocena: 4,5/5 🥃 – Magda

Książka "Taką jaka jestem" jest debiutem literackim autorki. Opowiada ciekawą i oryginalną historię Michaliny, która chce żyć normalnie. Niestety los temu nie sprzyja. Jedna sytuacja całkowicie odmienia jej życie. Pióro autorki jest lekkie i przyjemne. Czytając w ogóle nie czuje się, że mamy w rękach debiut. Książka jest dobrze dopracowana. Duży plus za ukazanie tematu autyzmu. Nie często spotyka się go w książkach. Chętnie sięgnę po kolejne książki autorki. Polecam!

To jedna z tych historii, które nie opierają się wyłącznie na romantycznych uniesieniach, ale na emocjach dużo głębszych – na stracie, zagubieniu, tęsknocie i nadziei. Podczas lektury czułam, jakbym razem z bohaterami próbowała poukładać rozsypane kawałki życia. I choć nie brak tu bólu, to właśnie on nadaje tej opowieści autentyczność. Najbardziej poruszyło mnie to, jak subtelnie autorka pokazuje kruchość pamięci i uczuć. Jak cienka bywa granica między tym, co było, a tym, co czujemy teraz. To historia o tym, że miłość to nie tylko wspomnienia – to wybór, który podejmujemy każdego dnia. Styl Corinne Michaels jest lekki, ale pełen emocjonalnej głębi. Dialogi są naturalne, relacje między bohaterami – intensywne i wiarygodne. Nie ma tu przesadzonego dramatyzmu, jest za to dużo szczerości. Momentami miałam wrażenie, że czytam coś bardzo intymnego, jakby ktoś pozwolił mi zajrzeć do swojego serca. To książka, która wywołuje refleksję. Zmusza do zastanowienia się nad tym, co w życiu naprawdę ważne. Czy wspomnienia definiują nas bardziej niż teraźniejszość? Czy można zakochać się w tej samej osobie dwa razy? A może miłość zawsze odnajduje drogę, nawet gdy wszystko inne się gubi? „Pomóż mi sobie przypomnieć” to wzruszająca, dojrzała historia o uczuciu, które musi zmierzyć się z czymś więcej niż tylko codziennością. Dla mnie była to emocjonalna podróż – chwilami trudna, ale zdecydowanie warta przeżycia. Jeśli lubicie romanse, które nie są tylko lekką historią na jeden wieczór, ale zostają z Wami na dłużej – ta książka może Was naprawdę poruszyć.

Książka, która wciąga niemal od pierwszej linijki. Maria jako studentka wyjechała do Włoch i tam poznała ojca Marcela. Byli ze sobą rok ale ona na wiadomość o ciąży zerwał z nią kontakt. Wróciła do Polski, wysłała mu jeszcze zdjęcie nowonarodzonego syna i kontakt się urwał całkowicie. Minęło 6 lat i oto z Włoch przychodzi list od Carla, że chciałby z synem nadrobić stracony czas. Maria po rozmowie z Marcelem decyduje się jechać do Włoch. Czy Carl rzeczywiście okaże się odpowiedzialnym ojcem, jak zachowa się jego rodzina, matka, brat, siostra? Co zmieni w ich życiu ten wyjazd. Super książka, polecam.

„Miłość bez scenariusza” to lekka, ciepła i pełna emocji powieść romantyczna, która łączy w sobie elementy romansu, komedii i dramatu.  Dzięki dobrze wykreowanym bohaterom i dynamicznej fabule, książka przyciąga uwagę i dostarczy Ci wielu wzruszeń.  Jeśli szukasz powieści, która porusza serce i umysł, warto sięgnąć po tę książkę. Porusza też ważną kwestie tego jak plotki wpływają na życie i myślenie ludzi. Plusem jest to, że książka nie zawiera scen zbliżeń co na pewno spodoba się większości czytelniczek.

Opowieść o przyjaźni, miłości nie zabraknie intryg. Evangelin dziewczyna o różnokolorowych oczach ,która napiętnowana i uważana za czarownicę. Logan chłopak żądny zemsty na człowieku ,który doprowadził jego ojca do śmierci. Los ich połączył , łączy ich miłość ,dzieli zemsta. Co wygra?

Serię poznałam podczas recenzowania trzeciego tomu w ramach współpracy z Wydawnictwem Dreams. I nie będę ukrywać - zakochałam się w niej od pierwszej strony. Dlatego postanowiłam sięgnąć po wcześniejsze tomy. I oto jestem - z recenzją tomu pierwszego. Historia opowiada o Libby, dziewczynie prowadzącej dwa życia - jedno w 1775 roku, drugie w 1914. W dniu swoich 21. urodzin musi dokonać wyboru, w której epoce chce pozostać na zawsze. W rodzinie Libby zdolność podróżowania w czasie dziedziczyły wyłącznie kobiety i zdradzało ją znamię nad sercem. Z czasem okazuje się jednak, że istnieje również rodzina, w której to mężczyźni obdarzeni są tym darem - u nich znamię pojawia się na karku i przekazywane jest wyłącznie w męskiej linii. W 1775 roku Libby mieszka w Wirginii, w mieście Williamsburg, razem z dwiema siostrami (które nie posiadają tego daru) oraz matką, również zdolną do podróży w czasie. Po śmierci ojca w 1774 roku Libby wraz z matką przejmuje prowadzenie drukarni. Jest pierwszą kobietą działającą w tym fachu, co w tamtych czasach stanowi ogromne wyzwanie. Co więcej, Libby jest mocno zaangażowana w walkę o odzyskanie przez Amerykanów niepodległości i aktywnie uczestniczy w wydarzeniach, które kształtują historię kraju. Od początku widać, że to właśnie ta epoka jest dla niej ważniejsza - ma tu rodzinę, przyjaciół, miłość oraz matkę, która naprawdę ją rozumie. Zupełnie inaczej wygląda jej życie w 1914 roku. Tutaj Libby jest córką bogatych Amerykanów mieszkających w Nowym Jorku. Choć ojciec darzy ją ogromną miłością i wspiera na każdym kroku, matka jest chłodna i skupiona wyłącznie na statusie społecznym oraz pozycji rodziny. Co więcej, zmusza Libby do uczestnictwa w wystawnych balach, których jedynym celem jest znalezienie jak najlepszej partii do zamążpójścia. Rodzice z tej epoki nie wiedzą o zdolnościach Libby. Jedyną bliską jej osobą - poza ojcem - jest pokojówka, a zarazem przyjaciółka, Edith. Libby czuje się tu uwięziona w świecie konwenansów, pozorów i narzuconych oczekiwań. Ogromnym plusem książki jest tło historyczne. Każdy tom serii zahacza o realne wydarzenia - głównie z historii Stanów Zjednoczonych, ale nie tylko. W tym tomie pojawiają się m.in. wątki związane z uzyskaniem niepodległości przez Amerykę oraz z I wojną światową. Autorka na końcu książki wyraźnie zaznacza, które elementy są zgodne z faktami historycznymi, a które stanowią fikcję literacką. Przyznam, że sama dodatkowo wspomagałam się wujkiem Google 😅. Jeśli chodzi o całość - uwielbiam tę serię całym sercem, a po przeczytaniu pierwszego tomu jeszcze bardziej. Popełniłam jednak mały błąd, czytając opis drugiego tomu, przez co domyśliłam się kilku kluczowych elementów fabuły. Mimo to książka przez cały czas trzymała mnie w napięciu, bo nawet jeśli przeczuwałam zakończenie, sposób, w jaki toczyło się życie Libby, pozostawał zagadką. Seria ma to do siebie, że nie trzeba czytać jej po kolei - ale zdecydowanie warto. Wydarzenia i postacie przeplatają się między tomami, a znajomość wcześniejszych historii pozwala wyłapywać subtelne nawiązania i domyślać się pewnych kwestii. Dla mnie ta seria jest wyjątkowa, bo łączy w sobie obyczaj, romans, historię, magię i elementy fantasy - a wszystko to podane jest ze smakiem, lekkością i ogromną wciągającą siłą. Jeśli sięgniesz po pierwszy tom, niemal na pewno będziesz chciał/a poznać dalsze losy tej rodziny. Każda kolejna książka skupia się na innym pokoleniu - drugi tom opowiada o córce Libby, trzeci o jej wnuczkach. Obecnie seria liczy siedem tomów, a w Polsce niedawno ukazał się tom czwarty - który właśnie zamówiłam. Zastanawiam się nawet nad ponownym przeczytaniem trzeciego tomu, żeby iść idealnie po kolei… choć u mnie reready to rzadkość, bo zazwyczaj pamiętam książki zbyt dobrze. Podsumowując - polecam tę serię z całego serca i trzymam kciuki, aby Wydawnictwo Dreams jak najszybciej wydało kolejne tomy po polsku 🤍 ✨ Plusy • oryginalny motyw podróży w czasie • świetnie połączona historia i fikcja • wielopokoleniowa opowieść • emocje, romans i napięcie • styl, który wciąga od pierwszych stron ⚡ Minusy • czytanie opisów kolejnych tomów może zdradzić zbyt wiele 😉

Cudowna !!!! Styl pisania autorki BARDZO mi sie spodobał. Żałuje ,że tak długo zwlekałam z przeczytaniem tej książki. Pare razy się wzruszyłam , ale też i parsknełam śmiechem :P Wszystko wywarzone, przekaz książki czytelny , chociaż sama " Katastrofa " to trochę odklejone była i tylko w książkach mogło się zdarzyć. No właśnie , a skoro to książka to tam wszystko można napisać. I tak daje 10/10 :)

Fajna, ciekawa i wciągająca książka, która bawi i rozśmiesza w kilku momentach. Pyskata dziewczyna, wychowanka sierocińca i przystojny lord. Iskrzy od pierwszego spotkania, cięte riposty i pyskówki towarzyszą bohaterom podczas każdego spotkania. Autorka pokazała wielką miłość Hazel do koni. Można było poczuć tę fascynacje za każdym razem gdy kobieta miała z nimi styczność. W tej powieści różnica wieku, podziały społeczne czy status nie mają żadnego znaczenia. Miłość rozkwita burzliwie, aż osiąga spełnienie. Ciekawym wątkiem są wplecione w fabułę znane postaci z poprzednich części. Książka nie nudzi, wręcz zachęca do kontynuacji czytania. Bardzo przyjemna lektura. Polecam

Życie Madison staje w płomieniach, gdy pewnego dnia orientuje się, że wysłała fakturę nie do tego klienta, do którego powinna trafić. Pełna stresu postanawia odkręcić ten błąd, ale nie będzie to takie łatwe, bo Victor Brown dobrze wie, jak postawić na swoim. Dlatego Mads wyjeżdża do Los Angeles, by ratować swoje miejsce w firmie. Dopiero w Mieście Aniołów pozna prawdziwą cenę swojego błędu. „Kosztowna pomyłka” to króciutka książka dla każdego, kto lubuje się w tematyce romansów biurowych i motywu fake dating. Historia zaczyna się z przytupem, bo właśnie tytułowa pomyłką, która może być kosztowna i jednocześnie fatalna w skutkach. Zdesperowana Mads jest w stanie zrobić wszystko, by chronić siebie i swoich współpracowników. Jest nawet skłonna udawać narzeczoną okrutnego Victora. W Los Angeles para szczerze się nienawidzi, natomiast wszystko ulega zmianie, gdy trafiają do dziadków Victora. Tam Madison poznaje zupełnie inne oblicze jej wroga, a jego dziadkowie skradliby serce każdego. W historię tej pary wplątany zostaje też kuzyn Victora, który sporo namiesza. „Kosztowna pomyłka” jest książką przewidywalną, jak to z romansami bywa, ale na pewno nie jest nudna. Bohaterowie są ciekawie zbudowani, ich relacje są złożone, a dodając rodzinne powiązania i zawiłości dodatkowo zyskuje na uroku. Romans w powieści pojawia się z prędkością światła. Mnie osobiście to nie przeszkadza i uważam, że trudno byłoby zbudować tę historię inaczej, jednocześnie nie zwiększając jej objętości. Na pewno polecam tę historię każdej romansiarze, która lubi przyjemne i lekkie historie, bo ta niezaprzeczalnie taka właśnie jest.

Wiecie co? Mi się podobało. Przeczytałam wiele niepochlebnych komentarzy na jej temat, więc byłam sceptycznie nastawiona i dlatego przeczytałam ją dopiero teraz. Może faktycznie seria hokejowa ma w sobie to COŚ, ale tu wcale nie było dużo gorzej. Książka niesie przekaz o wybaczaniu, kolejnych szansach, ale też i o głębokiej zmianie. Dobrze się przy niej bawiłam.

Potrzebuję więcej tytułów, które w tak wdzięczny sposób zapewnią mi tak barwne popołudnie! Początek odrobinę mnie wynudził, ale cała reszta? Bawiłam się cudownie, może i obyło się bez łez, ale co się uśmiałam, to moje! Naprawdę polecam, jeśli jeszcze nie czytaliście!

Lekka, zwyczajna, przewidywalna. Bez efektu WOW, ale też całkiem nieźle napisana. Niby spełnia wymagania gatunku, ma wszystko, co mieć powinna, ale jednak czegoś zabrakło. Nie czułam chemi między bohaterami, nie wciągnęły mnie ich historie. Przesłuchałam jako audiobook na przyspieszeniu x1,75 sprzatając i wykonując jakieś inne niewymagające czynności. Ot, takie niewymagające czytadło dla zabicia czasu, choć próbuje poruszyć też kilka ważnych kwestii, za co daję małego plusa.

Lekka, przyjemna i romantyczna historia, w której przypadkowe spotkanie zmienia wszystko. Znajomość Hani i Wahida zaczyna się niepozornie, lecz z biegiem czasu relacja nabiera rumieńców. Różnica kulturowa na razie nie przeszkadza bohaterom, ale odkrycie przez Hanię, że Wahid to brat króla zmienia jej postrzeganie na mężczyznę. Co dalej? Hmmm autorka ciekawie poprowadziła ten wątek. Historia iście bajkowa, magiczna z miłym zakończeniem. Oczywiście nie brakuje intrygi i nieporozumienia wywołanego przez byłego partnera, ale to tylko dodaje kolorytu powieści. Polecam

Opowieść o miłości, zdradzie i próbie odnalezienia siebie na nowo. Główna bohaterka, Bianca, po odkryciu romansu męża postanawia wyjechać na Alaskę, by z dystansu poukładać swoje życie i podjąć ważne decyzje. Bianca trafia do tajemniczego, nieco odrealnionego świata, w którym rzeczywistość miesza się z czymś mroczniejszym i trudnym do wyjaśnienia. To właśnie tam zaczynają się dziać rzeczy, które stopniowo odkrywają przed nią nowe prawdy, nie tylko o otaczającym ją świecie, ale też o niej samej. To książka, która może nie aspiruje do miana literatury wysokich lotów, ale ma w sobie coś, co przyciąga. Przede wszystkim bardzo podobał mi się pomysł na fabułę, połączenie wątku obyczajowego z nutą tajemnicy i lekkiego mroku. Autorka stworzyła klimat, który momentami potrafi zaintrygować i wciągnąć. Niestety, największym minusem okazało się dla mnie zakończenie. Kierunek, w jakim potoczyła się historia, i sposób przedstawienia pewnych wydarzeń, szczególnie motywu zemsty i śmierci w imię miłości, zupełnie do mnie nie przemówił. Wręcz przeciwnie, był sprzeczny z moimi odczuciami i trochę zepsuł ogólny odbiór książki. Bardzo doceniam pomysł na fabułę i ten lekko mroczny klimat, który gdzieś w tle się przewijał. To właśnie te elementy sprawiły, że chciałam czytać dalej. Niestety zakończenie mocno mnie zawiodło i pozostawiło pewien niesmak. Nie do końca zgadzam się z przesłaniem, jakie z niego wynikało.

„Uczucie prawdy” Karoliny Wasielewskiej to debiut pełen czułości, wrażliwości i serca. Autorka umiejętnie splata współczesny wątek detektywistyczny z historią wojenną, prowadząc czytelnika przez świat rodzinnych tajemnic, miłości, która przetrwała lata milczenia, i pamięci, która nie pozwala o sobie zapomnieć. Autorka ma niezwykłą zdolność malowania miejsc słowem — Kociewie oddycha na kartach książki, jego jeziora, polne drogi i stare lipy stają się niemal żywym bohaterem opowieści. Równocześnie potrafi pisać z empatią o trudnych momentach historii, jak przeżycia wojenne czy obóz w Stutthofie, zachowując prawdziwą powagę, bez nadmiernego patosu. To książka, która nie tylko opowiada historię, ale także daje poczucie bliskości i ludzkiej wrażliwości, którą autorka zaraża czytelnika.🤗

„Sposób na bałwana” Joanny Maziarz to cicha, bardzo uważna opowieść o emocjach, które często zostają niewypowiedziane. Pod prostą historią kryje się temat samotności, potrzeby bliskości i tego, jak bardzo każdy z nas chce być dostrzeżony. To książka, która nie narzuca interpretacji – raczej zaprasza do zatrzymania się na chwilę. Bałwan jest tu symbolem czegoś nietrwałego, ale ważnego, co rodzi się z potrzeby serca. Czyta się ją szybko, ale zostaje na dłużej. Wzrusza subtelnie i przypomina, jak ogromną rolę w relacjach odgrywa uważność.

"Forget me not" to lekka romantyczna powieść do przeczytania jednym tchem. Historia miłosna energicznej konsultantki ślubnej i ponurego, ale bardzo zdolnego florysty z dużą dawką pikanterii, idealnie sprawdzi się jaką książka na urlop. Książka jest łatwa w odbiorze, szybko się czyta, fabuła raczej przewidywalna, chociaż jest kilka momentów zaskoczenia, zwłaszcza pod koniec. Dobrze opisane postacie, natomiast Elliot to bohater intrygujący i faktycznie pobudzający kreatywność. Myślę, że można znaleźć w tej książce fragmenty, przy których uroni się kilka łez. Chociaż na początku pomyślałam, że ta powieść mnie nie porwie to jednak po kilkudziesięciu stronach się to zmieniło. Przyjemny romans, idealny na lato.

„Szum wspomnień” Natalii Nowak Lewandowskiej to poruszająca powieść obyczajowa o radzeniu sobie ze stratą i szukaniu nowego sensu życia po osobistym dramacie. Myślę, że okres żałoby każdy przeżywa inaczej, po swojemu radząc sobie ze stratą. Jedni potrzebują czasu, ciszy spokoju, inni uciekają w pracę, jeszcze inni muszą się wygadać, ale są też i osoby, które stratę starają się wyprzeć. Żałoba nie jest również łatwym etapem dla osób bliskich, które widząc cierpienie po stracie, chciałyby nieść pomoc, jednak często same nie wiedzą jakie zachowanie będzie odpowiednie, aby nie przysporzyć więcej cierpienia. Weronika, po śmierci ukochanego Witka, pogrąża się w żałobie. Jej świat się zatrzymuje, kobieta żyje w zawieszeniu i nawet organizowana dla niej podróż do Kołobrzegu nie przynosi ukojenia. W wyniku pomyłki w rezerwacji poznaje jednak Sebastiana – mężczyznę, który, podobnie jak ona, niesie własne emocjonalne bagaże. To spotkanie staje się punktem zwrotnym historii, w której otwartość i przypadek mogą pomóc wydostać się z wnętrza cierpienia, do którego oboje trafili w swoim życiu. Autorka w empatyczny i dojrzały sposób przedstawia wewnętrzny świat osoby w żałobie – od obojętności i pustki, przez wahania emocji, aż po pierwsze przebłyski nadziei. Pióro autorki jest subtelne i pełne szacunku. Unika ona potocznego patosu, stawia na realizm emocjonalny i obserwacje społeczne, ukazując, jak ludzie reagują na tęsknotę za bliskimi, jak często nie potrafią wesprzeć, bo nie wiedzą jak, i jak trudno jest pozwolić sobie na przeżycie żałoby. Widzimy, że proces ten, choć bolesny, może prowadzić ku odbudowie – zarówno samej siebie, jak i relacji z innymi. Autorka fantastycznie również dobrała miejsce powieści, którym jest Kołobrzeg. Cisza i przestrzeń, które zyskują metaforyczne znaczenie, działają jak terapeuta, subtelnie sprzyjający przemianom. Książka pokazuje, że choć żałoba bywa długa, każdy dzień to szansa – i choć pamięć nie pozwala zapomnieć, daje siłę, by iść dalej. „Szum wspomnień” to doskonała lektura dla tych, którzy w trudnych momentach chcieliby poczuć, że nie są sami. To książka o stracie, ale też o możliwości odbudowy siebie i swojego świata – szczera, refleksyjna, niosąca ukojenie. Polecam ją szczególnie osobom, które przechodzą przez trudne chwile, ale także każdemu, kto ceni literaturę psychologiczną z pięknym tłem i subtelnym przesłaniem: po każdej burzy wschodzi słońce.

Kolejna książka autorki z serii obyczajowej z legendami gór w tle. Bardzo lubię taką odskocznię od kryminałów. Szczególnie że bohaterowie książek autorki mają problemy życiowe takie jak każdy z nas. Czyta się szybko i przyjemnie. Polecam dla relaksu książki autorki.