Na początku było drzewo

Lepsze niż się spodziewałem. Miłe, przepraszam za wyrażenie "bobrowanie" w możliwych przepisach (staro)słowiańskich. Jak mogło być ? Odnośnie strony 21 - to dodałbym jeszcze - nożyce ! Odnośnie garnków w studni - to przecież w studniach chłodziło się też napoje ! Łosina, bobrzyna ? Nie ma. Może więcej sałatek ? Piszę o tym, czego nie ma. Młode liście mniszka lub pokrzywy? Pokrzywa z twarogiem etc. Oczywiście soczewica ze smażonym czosnkiem ? Mogli też jadać sympatyczne skądinąd jeże - też pieczone w glinie ? Na deser dodam swoją osobistą kolekcję lokalnych "przysmaków". Kiedyś je sobie spisywałem: świńskie uszy a la Litwa (podobno) pieczone na fajerkach od kuchni kaflowej grzyby - żółte gąski - zupełnie inny smak niż z patelni skóra z pieczonego boczku placek z "krochmalu" powstałego po wyciskaniu ziemniaków (oczywiście to nie czasy starosłowiańskie) na pyzy dudki - barszcz ze świńskich płuc - nie cierpię zupa z głogu - całkiem całkiem placki buraczaki :) i marchwiaki :( smażony w cieście kapelusz grzyba - jadalnego muchomora - kani smażony móżdżek młode (podobno szkodliwe) olszówki - kiszone i duszone w śmietanie żeberka trzymane w solance, w kamionce zamiast lodówki "sójki" z kapustą - dość popularne Smacznego.

To nie jest łatwa książka do czytania przy kominku, ani tekst naukowy - i o tym trzeba pamiętać podczas lektury. Choć większość teorii autora została obalona przez specjalistów, co również należy mieć na uwadze, moim zdaniem warto po nią sięgnąć, jeśli jest się miłośnikiem dawnych wierzeń, tradycyjnych opowieści i wysiłku intelektualnego. Graves nie wpiera, a zachęca czytelnika do myślenia i wysnuwania własnych wniosków, zaś jego wiedza na temat mitologii jest ogromna. Lektura bardzo trudna, naszpikowana danymi i wymagająca skupienia, ale w zasadzie obowiązkowa dla religioznawców i wszystkich, którym bliskie jest współczesne zainteresowanie czarami i pierwotną magią

Jestem fanem wszelkiego rodzaju mitologii i legend. Sięgnięcie po historie z Zielonej Wyspy było tylko kwestią czasu, który w końcu nadszedł. Autorka w ciekawy sposób prowadzi narrację przez średniowieczne zapisy. Świat, który rodzi się pod jej piórem, nabiera prawdziwych kształtów i wszystkich odcieni zieleni. Nie jestem całkowitym nowicjuszem, jeśli chodzi o tę tematykę. Miałem okazję zapoznać się już z jakimś opracowaniem legend, które przekazało cały temat w bardzo skrótowy sposób. Narracja autorki pozwala zatopić się w ten piękny baśniowy świat i prawdziwie w nim utonąć. Nie będę oceniał kreacji świata, czy bohaterów. Wszystko powstało jako archetypy pewnych zachowań. W porównaniu z innymi zbiorami legend (szczególnie patrząc na ostatnio czytane przeze mnie legendy Połabia) bohaterowie mają dużo więcej głębi, ich historie są interesujące i poruszające. Choć rzadko postępują w sposób, który dziś określilibyśmy jako rozsądny, to jednak ich motywy ją jasne i zrozumiałe. Magia gra tu bardziej w tle, choć cały czas przypomina o swojej obecności. Dzieci Dany pojawiają się co chwila, wyskakują z podziemi, by przeszkadzać herosom lub ich chronić. Podsumowując, mogę z czystym sercem polecić tę książkę. Prezentuje ciekawe spojrzenie na kulturę, z której wyrosło wiele współczesnych tworów, a jednocześnie taką, która wciąż trwa w cieniu.

Bardzo uważna relektura po latach. Nie dziwię się, że książka jest polecana jako wprowadzenie w temat, bo to bardzo bogata treściowo, a jednocześnie zupełnie przystępna synteza (są nawet tabelki bóstw i demonów <3). Dla mnie nawet trochę zbyt przystępna i gładka, bo chciałoby się widzieć przy każdym zdaniu dokładny przypis bibliograficzny, no ale takie rzeczy to nie w literaturze popularnonaukowej. Wyjątkowo ciekawy rozdział ostatni o junakach, czyli obszarze wierzeń i tradycji często pomijanym w takich religijno-mitologicznych syntezach. Jedynym minusem trochę trącące ideą szlachetnego dzikusa rozważania o tym, jak to starożytni Słowianie żyli w zgodzie z naturą, panie dzieju.

Książka Bohdana Dyakowskiego wielce odbiega od tego wszystkiego, co dotychczas udało mi się przeczytać w odniesieniu do ekologii, biologii, ogólnie mówiąc w odniesieniu do książek opisujących świat przyrody i ich mieszkańców. Dzisiaj jest przyjęty, a nawet obowiązuje nieco inny styl pisania o tych sprawach. Dziś jest wszystko zdecydowanie bardziej naukowo, dogłębnie i szczegółowo, ale jednocześnie brak we współczesnych książkach tego czegoś, tego zaangażowania emocjonalnego, tej bezgranicznej miłości autora do przyrody, tego chwilowego zachłyśnięcia się miejscem, zdarzeniem, okolicznościami, w których to zdarzenie się rozgrywa, na ogół brak tego luzu a może nawet szczypty naiwności, która sprawia, że autor przez to staje się bardziej żywy i realny, łatwiej się z nim zaprzyjaźnić. Przyznać muszę, iż niektóre opowieści pana Bohdana Dyakowskiego wprawiły mnie w osłupienie i wywołały salwy śmiechu, bo jak nie wybuchnąć śmiechem czytając takie rzeczy, tu pozwolę sobie na kilka cytatów, a sami ocenicie czy można je traktować bez uśmiechu. O wilku i koniu: „Wieśniaka zaczęła zajmować ta walka konia z wilkiem, nie spieszył wiec z pomocą, pewny, że koń sam da sobie radę. Raptem wilk odbiegł i wskoczył do znajdującego się pod lasem rowu napełnionego wodą: wyglądało to, jak gdyby chciał się orzeźwić zimną kąpielą po doznanych cięgach, ale przebiegły rabuś miał zupełnie co innego na celu: wyszedłszy z wody, podbiegł wprost do konia i otrząsnął się silnie tuż przed samym jego pyskiem. Woda zalała oczy koniowi, który na chwilę stracił przytomność, a tymczasem wilk chwycił go za gardło i zdusił”. O przebiegłym lisie: „Pewien amator zwierząt miał obłaskawionego lisa, któremu we dnie wolno było chodzić wszędzie; noc natomiast spędzał w obroży na uwięzi. Lis wprędce spostrzegł, że obroża dawała się łatwo zsunąć przez głowę, zdejmował więc ją w nocy i urządzał wycieczki do sąsiednich kurników; przez ostrożność jednak nigdy nie odwiedzał kurników swego pana. Nad ranem powracał i wsuwał głowę w obrożę; to też, chociaż co nocy sąsiedzi znajdowali mnóstwo kur poduszonych, nikomu nie przychodziło do głowy oskarżać o to chowanego lisa”. Jest o lisie jeszcze jedna opowieść, lecz nieco przydługa, aby ją zacytować; chodzi w niej o to, że lis trenował w lesie wskakiwanie na pień z kłodą dębową(!) w pysku, a trenował- przygotowując się do polowania na młode dziki. Jest jeszcze kilka opowieści tego rodzaju, które jednak w żaden sposób nie umniejszają wartości dzieła, należy je raczej traktować z przymrużeniem oka, jako sympatyczny przerywnik w opisywaniu świata przyrody, a opisuje pan Bohdan Dyakowski ten świat w arcyciekawy i pochłaniający czytelnika sposób. Najciekawszymi rozdziałami w moim odczuciu są rozdziały o roślinach i owadach. Rozdział o ptakach napisany ciekawie, a przede wszystkim z miłością do naszych skrzydlatych braci mniejszych. Cóż... ta chwila musiała nadejść, było wychwalanie, były zachwyty, było nawet śmiesznie, niestety będzie nieco goryczki dorzuconej do czarki miodu. Nie podoba mi się podejście autora do niektórych zwierząt i określanie ich mianem szkodników. Autor w poczet szkodników, zwierząt niezbyt pożądanych w lesie zaliczył następujące stworzenia zamieszkujące las: wilk (?!) jeleń (?!) sarna (?!) jastrząb (?!) krogulec (?!) puchacz (?!) A łosia określił jako zwierzę głupie (?!) Z powyższą listą pseudo szkodników wymienionych przez autora w żadnym wypadku się nie zgadzam, jeśli już wymieniać szkodniki lasu to jest tylko jeden, mianowicie człowiek, a co do głupich stworzeń to nie łosia należało wymienić tylko, a jakże by inaczej naturalnie znów człowieka. Chyba każdy, któremu na sercu leży dobro świata przyrody zgodzi się ze mną, iż najgłupszym spośród stworzeń i czyniącym w przyrodzie najwięcej zła jest właśnie człowiek. Gdyby nie ta lista szkodników i nieco zbyt tolerancyjne podejście autora wobec myśliwych byłaby nieco wyższa ocena, bo w większości i to zdecydowanej większości książka powyższa to arcydzieło, które polecam przeczytać. Polecam.

Lektura naukowa podana w lekko strawny sposób.Niezbędnik każdego fascynata lykantropii.Nie powiem aby temat był tu wyczerpany,ale podstawy dotyczące legend,podań,wierzeń są jak najbardziej ujęte w tej publikacji.Jak uważano że wygląda ten mityczny stwór,kiedyś,jak go przedstawiają dziś w masowej kulturze.

Lektura, która już samym tytułem zachęca do czytania, to książka autorstwa Jane Goodall, pt. "Mądrość i cuda świata Bardzo lubię zgłębiać tajniki świata: roślin, przyrody, medycyny, techniki, astronomii, fizyki, chemii, matematyki. Jane Goodman jest znaną badaczką szympansów i cenioną na świecie działaczką na rzecz poprawy egzystencji istot żyjących oraz ochrony dzikiej przyrody. Książkę napisała przy współpracy z Gail Hudson, która zajmuje się badaniami na temat relacji między ludźmi i światem przyrody. Dowiadujemy się z tej książki, jak ogromne znaczenie dla naszego życia mają rośliny. Bez nich nie istniałby świat. Kolejna propozycja zaadresowana jest dla miłośników nauk ścisłych, a konkretnie matematyki. Bestsellerowa książka znanego brytyjskiego matematyka Iana Stewarta pt: "Księga matematycznych tajemnic", kryje w sobie wiele zagadnień z matematycznego świata. Polecam, bo to wartościowa tematycznie propozycja książki, także na trafiony prezent, dla miłośników roślinności wszelakiej😄🌼📕📖

Po tej książce spodziewałem się czegoś zupełnie innego, może niezbyt uważnie przeczytałem opis. Autor koncentruje się w głównej mierze na PRZEDMIOTACH, które mają związek ze "światami i zaświatami" Wikingów, a nie o samych wierzeniach, duchowości, mitach, sagach.

„Tam właśnie ją zauważyłem, w księgarni. Książkę zatytułowana Hobbit z okładką przedstawiającą w powietrzu skrzydlatego smoka z wbitą w pierś strzałą.(…) Dzisiaj trudno jest wyobrazić sobie świat bez opowieści J. R. R. Tolkiena o Śródziemiu, elfach, czarodziejach i hobbitach. Jego nazwisko jest wszędzie, od Tunbridge Wells aż do Toronto, od Kioto do Kapsztadu. Na długo przed filmami nakręconymi na ich podstawie książki Hobbit i Władca Pierścieni były popularne na całym świecie. Ich oddanymi i wiernymi czytelnikami byli zarówno hydraulicy, jak i doktoranci, informatycy i bogaci bankierzy, mechanicy samochodowi i nauczyciele, emeryci i dzieci”. Colin Duriez, Przedmowa do: Colin Duriez,Tolkien. Niezwykła biografia twórcy Śródziemia, Tłum. M. Sowińska – Mann, s.9-10. Jak przeczytamy na okładce: „Ta książka to niezwykłą biografia. To historia zamkniętego w sobie, wspaniałego i niezwykle ekscentrycznego profesora specjalistycznej dziedziny nauki, którego wyobraźnia stanowiła odpowiedź na nasz głód wzniosłych i pokrzepiających historii”. W 1. rozdziale zatytułowanym „Tak naprawdę jestem hobbitem…” dowiemy się, że: „ John Ronald Reuel Tolkien (…) urodził się 3 stycznia 1892 roku w Bloemfontein w południowej Afryce jako pierworodny syn angielskich obywateli Arthura Reuela i Mabel Tolkienów”.(s.16) Jedną z pierwszych opowieści, jaką przedstawia biograf, jest historia małego Johna biegnącego wśród wysokich traw i ukąszonego przez tarantulę (miała mieć wielkość ludzkiej dłoni). Kiedy wrócił z płaczem do domu, opiekunka cóż mogła zrobić? Wyssała jad. Niewykluczone, że był to początek odniesień do wielkich pająków i stworów zaludniających opowiadania przyszłego pisarza. I tak niespiesznie toczy się opowieść aż po kres. Na wspólnym rodzinnym grobie przeczytamy: Edith Mary Tolkien Luthien 1889- 1971 John Ronald Reuel Tolkien Beren 1892- 1973 Biografia Tolkiena w wydaniu C. Durieza to tekst wyjątkowy. Czyta się go jak najlepszą powieść społeczno- obyczajową, bez chwili znużenia. Tolkien – władcą Śródziemia, Duriez -władcą życia - twórcy Hobbita. 8/10

Opowiadania rewelacyjne, bardzo dobrze oddają klimat Bieszczad. Akcja każdego z nich rozgrywa się w czasach głębokiego PRL-u i przedstawia codzienne troski ludzi żyjących i pracujących w tym trudnym terenie. Ciężka praca w lesie czy na wypale, surowe warunki mieszkaniowe, ciężkie i mroźne zimy, to wszystko bardzo ciekawie i z humorem opisane. Każde opowiadanie, to inny temat główny ale bohaterowie i miejsca powtarzają się. Bardzo polecam zwłaszcza miłośnikom surowych ale pięknych Bieszczad.

Kiedyś już czytałam, teraz sięgnęłam raz jeszcze i znowu zero rozczarowania. Ciekawostki zwłaszcza dla osób interesujących się tematyką historii czarownic, rolą kościoła w piętnowaniu czarownic, gusłami, przesądami i ogólnie jak to było w dalekiej przeszłości. Jednym słowem Tuwim nie tylko Wielkim Poetą był!

Rewelacja. Książka bije na głowę wszystkie historyczno-naukowe opracowania słowiańszczyzny. Tom pierwszy zawiera opisy codziennego życia, począwszy od zbieractwa, przez łowiectwo, rybołówstwo, rolnictwo, budowę domów, ich wyposażenie, sprzęty... jednym słowem, całe osadnicze, a potem gospodarskie życie naszych przodków. Co ważne jest napisana bardzo przystępnym językiem, a opisy nie nudzą tylko wciągają w dawne czasy. Udało mi się skompletować wszystkie III tomy i wiem, że było warto.

Jedna z pierwszych biografii o pisarce Charlotte Brontë, napisana również przez pisarkę i znajomą Charlotte, Elizabeth Gaskell. Pierwsze wydanie z 1857 r. Podzielona na dwa tomy, pełna listów samej Brontë, których jest bardzo dużo i lepiej gdyby zostały one wydane w osobnej książce lub w kilku. Gaskell przytacza ciekawe historie i opisy. Jak to pisarka, pisze czasem rozwlekle i swoim literackim stylem. Przedstawia życie Charlotte jako pełne bólu, cierpienia po tragediach rodzinnych (utrata rodzeństwa) i ciągłych problemów ze zdrowiem. Pierwsze wydanie spotkało się z krytyką i kontrowersją, zwłaszcza od osób, o których Gaskell (jak to w stylu XIX wieku) pisała nieprzychylnie. Przedmowa wyjaśnia wiele z tego zagadnienia. Gaskell wspomina też swoje listy od Charlotty oraz wspomnienia, ale już na końcu książki. Dosyć zajmująca lektura i miejscami nużąca. W porównaniu z współczesnymi książkami i artykułami dotyczącymi rodziny Brontë, zawiera mało informacji. Jednak nadal jest podstawowym źródłem dotyczącym XIX-wiecznej pisarki.

Ta książka "czaruje" od pierwszej strony. Bardzo ciekawie przedstawia mentalność ludzi dwudziestolecia międzywojennego, jak również przyczyny fascynacji szeroko pojętą ezoteryką. Dodatkowo poznajemy mnóstwo indywiduów (od hochsztaplerów po specjalistów), parających się nie tylko jasnowidztwem, lecz również astrologią, retrokognicją i wszystkim co związane "z drugą stroną" rzeczywistości. Osobiście ogromnie polecam!

Kulturowe dziedzictwo to jedna z najważniejszych rzeczy, o które powinno dbać każde społeczeństwo. Uważam że bardzo dobrze się stało że ktoś podjął się spisania najważniejszych zwyczajów, obrzędów i tradycji od okresu Bożego narodzenia zaczynając na czasie Adwentu kończąc. Znajdziemy tu zarówno obrzędy stosowne do dnia dzisiejszego jak i obrzędy i rytuały, których już dziś się nie praktykuje. Wszystkie zagadnienia opisane zostały chronologicznie w podziale na obrzędy zimowe, wiosenne, letnie oraz jesienne. Autorka podparła je licznymi przykładami, zdjęciami, rycinami, przykładami, przysłowiami i i szeregiem innych ciekawostek co nadaje książce dodatkowego uroku. Pierwszą książką, w której ciekawie opisano polskie obrzędy byli "Chłopi" Reymonta. Ta również trzyma wysoki poziom. Oby motto jej przyświecające - "ocalić od zapomnienia", znalazło odzwierciedlenie w rzeczywistości.

Ciekawy pomysł na książkę. Pogańska alternatywa dla chrześcijańskiej Europy. Unia państw słowiańskich pod polskim przewodnictwem. Niestety bohaterowie niewyraźni, cała akcja również bez pieprzu. Czytało się lekko i w miarę przyjemnie. Niestety żaden szczegół nie zapada w pamięć. Ani bohaterowie, zdarzenia, dialogi. Wykreowany świat tez nie ma wielkiej głębi. Przeczytać dla rozrywki i otworzyć kolejną książkę.

Ciekawa pozycja dla literaturoznawców, polonistów, filozofów i teologów oraz osób zainteresowanych wymienionymi dziedzinami kultury. Colin Diurez kreśli obraz przyjaźni Tolkiena i Lewisa, skupiając się na związkach filozofii z mitem i twórczością pisarską. Wydaje mi się, że język biografii jest nieco hermetyczny, nie do końca wiadomo czy to utwór popularnonaukowy czy dla specjalistów. Niewiele wiedziałam o życiu obu panów, dzięki pracy pana Durieza poszerzyłam swój zakres wiadomości. Dowiedziałam się jaki był wpływ obu pisarzy na siebie i twórczość, jaką religię i filozofię wyznawali, gdzie szukać źródeł Opowieści z Narnii i Władcy Pierścienia. Skąd się wzięła fascynacja lingwistyczna Tolkiena. Jakimi byli ludźmi, co było dla nich ważne. Dowiedziałam się, z kim mieszkali, z kim pracowali, jaka była atmosfera intelektualna na Oksfordzie i Cambridge w pierwszej połowie XX wieku. Poznałam pogląd Tolkiena, według którego kult maszyn to współczesna magia. Głosił też ideę subkreacji - dzieła łączącego świat fizyczny, duchowy i moralny. Dla Tolkiena każda kreacja świata wtórnego, w powieściach i filmach, była próbą przedstawienia świata takim jakim stworzył go Bóg. Tolkien marzył też, aby przywrócić baśń ludziom dorosłym. Ubolewał nad tym, że w czasach przedhistorycznych mężczyźni słuchali sag i eposów, nie wstydząc się tego zachwytu mitycznymi, legendarnymi światami. Uważam za wspaniałe, że Tolkien zrealizował swoje marzenie - jego utwory o elfach, wróżkach i gadających drzewach - czytają dorośli. W powieściach Tolkiena zawarta jest cała filozofia pisarza na temat powstania świata. Fascynujące, choć nie jestem zainteresowana szczegółami. Odbieram twory Tolkiena tylko na poziomie literackim. Gdybym chciała poszerzać swoje wiadomości, z pewnością sięgnęłabym po bibliografię i źródła cytatów zamieszczone na końcu książki Colina Durieza. Uważam, że dla laika, zainteresowanego biografiami pisarzy, to warta polecenia lektura.

Charlotte Bronte to autorka kultowej powieści, wpisującej się w kanony lireratury, ,,Jane Eyre". Jej życiorys zawiera wiele znaków zapytania. Czy inne powieści, przypisywane pozostałym siostrom Bronte, to także jej dzieło? Literaturoznawcy nie umieją jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie. Jedno jest pewne, oprócz ,,Jane Eyre", ,,Shirley" oraz ,,Vilette" Charlotte Bronte pozostawiła cztery zaledwie rozpoczęte opowieści i to one właśnie wchodzą w zbiór tego niewielkiego tomiku. ,,Ashworth", ,,Emma", ,,Państwo Moore" oraz ,,Historia Williego Ellina" to zaledwie początki historii. Dwa - trzy początkowe rozdziały, zaledwie dające pobieżne zapoznanie się z bohaterami i bardzo ogólnikowo budujące tło dla akcji. Ledwie można wyczuć, co będzie głównym wątkiem gdy opowieści urywają się, porzucone z braku pomysłu lub odłożone do późniejszego dokończenia. Co kierowało autorką, że odłożyła je na bok i nigdy do nich nie wróciła? Chyba nigdy nie poznamy odpowiedzi na te pytania. Mówi się, że powinno się przeczytać około trzydziestu stron książki by rozpoznać, czy historia jest warta dalszej lektury czy bez żalu można odłożyć na bok. Zalążki opowieści nakreślone przez Charlotte Bronte z pewnością są tymi, które, gdyby powstały, koniecznie trzeba było kontynuować. Już w pierwszych zdaniach widać kunszt autorki, dokładne budowanie fundamentów psychologicznych postaci, na których można wykreować zapadającą w pamięć opowieść oraz skomplikowanych, nie jednoznacznych, wyrazistych bohaterów. Nawet w tak krótkich fragmentach, widać siłę pióra Bronte. Dokładnie opisuje świat jaki znała - jego zasady, obłudę, groteskowość i fasadowość obowiązujących zasad. Jest to z pewnością ogromna strata dla całej literatury światowej, że opowieści te nigdy nie zostały dokończone i nie mogą w pełnej krasie zachwycać swoim rozmachem i pięknem.

"Powrót do korzeni Odkąd pamiętam fascynują mnie starożytne cywilizacje, ich mitologie, obyczajowość. Jak dotąd koncentrowałam się głównie na mitach i zwyczajach dawnej kultury śródziemnomorskiej i azjatyckiej, gdyż dostęp do informacji na ich temat był stosunkowo łatwy, powszechnie dostępny i bardzo popularny. Dziedzictwo Słowian i ich wierzeń zainteresowały mnie, gdy skończyłam dziesięć lat - zaraz po przeczytaniu "Sagi o wiedźminie" A. Sapkowskiego. Stworzenia pojawiające się w historii zachęciły mnie do zapoznania się z rodzimą demonologią. Mimo wszystko do tej pary nie dane mi było spotkać się z książką podejmującą tematykę słowiańskich przodków szczegółowo i dlatego z wielką przyjemnością sięgnęłam po"Tajemnice Słowian", licząc na to, że pozycja ta w pełni zaspokoi moją ciekawość na temat zamieszkujących niegdyś terytorium Polski plemion. Czy publikacja Leszka Mateli spełniła moje oczekiwania? "Tajemnice Słowian" prezentują nam obszerne spojrzenie na kulturę Słowian zamieszkujących niegdyś Polskę, ale nie tylko. Zapewne większość z nas ma bardzo wąskie pojęcie na temat kultury słowiańskich przodków. A szkoda, bo sporo elementów naszego życia codziennego wiąże się z ich dawnymi obyczajami. Wiele przesądów i przysłów, z którymi zdarza nam się na co dzień zetknąć zaczerpnęliśmy właśnie z ich zwyczajów. Można powiedzieć, że mitologia słowiańskich plemion jest w dzisiejszych czasach nieco dyskryminowana, zarówno w toku szkolnej edukacji, jak i przez media, promujące greckie, rzymskie, egipskie, nordyckie mity. Leszek Matela ukazuje piękno rodzimych, polskich wierzeń - równie zróżnicowanych i interesujących, jak pierwotne kulty innych krajów. Wskazuje dawne miejsca ich obrządków, wspomina o powiązaniach z cywilizacją celtycką i nordycką, prezentuje rodzime bóstwa, słowiańskie święta, zwyczaje, podkreśla szacunek, jakim darzyli naturę, opisuje symbolikę ważnych dla nich roślin, miejsc. Jeśli chcesz się dowiedzieć, jak mocno polska obyczajowość jest związana ze Słowianami, pragniesz spojrzeć na rzecywistość z nowej, świeżej perspektywy, pełnej radości z otaczającej Cię przyrody... sięgnij po "Tajemnice Słowian". Książka dzieli się na opatrzone tytułami rozdziały, co jest dużym udogodnieniem, bo w każdej chwili można wrócić do tematu, który szczególnie nas zainteresował. Autor przystępnie przedstawił zarówno obrzędy, wiarę, jak i życie codzienne Słowian. Omówił ich historię, sposób celebracji świąt i przełomowych momentów w życiu - od narodzin Słowianina, przez jego małżeństwo - aż po śmierć. Nie zapomniał też o niezwykle interesującym aspekcie związanym z ich wierzeniami. Na kartach publikacji spotkamy się m. in. ze strzygą, krasnoludkami, wampirami, wilkołakami, topielcami - słowiańską demonologią, która zainspirowała wielu twórców polskiej fantastyki, nie zabraknie też odniesień do sztuki Słowian, sposobu żywienia, kultu, jakim otaczali drzewa, mające dla nich duże znaczenie zarówno ze względów religijnych, jak i terapeutycznych, opisu otoczenia, w którym się obracali - osad, domostw oraz ich sposobu ubierania się. Sporą część "Tajemnic Słowian" zajmują odniesienia do słowiańskich rytuałów, wróżb i magii. Znajdziemy tu krótki przewodnik po najważniejszych miejscach czci ich bóstw, które do dzisiaj przyciągają turystów swoją niezwykłością. Książka zawiera też informacje o innych, przydatnych w poznawaniu świata Słowian źródłach - literaturze i stronach internetowych oraz dokonaniach archeologicznych na terenach niegdyś przez nich zamieszkiwanych. Stanowi również mały przewodnik po uzdrawiających właściwościach rosnących w Polsce drzew. Język publikacji jest prosty i przystępny, poszczególne tematy zostały wyjaśnione dosyć dokładnie, nie ma tu przesytu informacji, czy też zbytniego przywiązania do drobnych szczegółów. Książkę czyta się przyjemnie, a omówione ciekawostki przyciągają uwagę odbiorcy, zachęcają do głębszego zapoznania się z tematem. Autor omówił większość zagadnień związanych ze Słowianami. Duży plus stanowią przedstawione w "Tajemnicach Słowian" przesądy i przysłowia, które przetrwały do dnia dzisiejszego. Dzięki nim możemy odczuć większą więź z naszymi przodkami. Pozycja powinna zadowolić wszystkich pragnących dowiedzieć się czegoś na temat kultury, obyczajów i wierzeń tej cywilizacji. "Tajemnice Słowian" całkowicie mnie pochłonęły, nie spodziewałam się, że świat Słowian tak bardzo mnie zaintryguje. Z przyjemnością pogłębie wiedzę zdobytą dzięki tej książce. Szkoda, że na rynku rzadko pojawiają się pozycje obejmujące tę tematykę. (...) CAŁA RECENZJA NA: http://florareadsbooks.blogspot.com/2013/04/recenzja-tajemnice-sowian.html