Opowieści bieszczadzkie

Nie tylko opowieść o Bieszczadach ale pewnym społecznym i zupełnie osobistym, ludzkim fenomenie zakapiorów. Każdy kto czuje miętę do legendarnych i tragicznych opowieści, artystów-pijaczków i wykolejeńców znajdzie w tej książce swoje miejsce. I można by ją jakoś oskarżać o romantyzowanie żulstwa (no i super!) i też niestety nakręcanie popytu na "uciekanie w Bieszczady" (mniej super), ale mija się to z celem. Jeżeli nie chcecie legend, plotek i opowieści, to po prostu nie zabieracie się za tą książkę. Ja lubię.

Świetny zbiór reportaży, niektóre przygotowane z drobiazgową dokładnością. Dzięki nim można zrozumieć, że Bieszczady bynajmniej nie były miejscem, w którym dało się uciec od peerelowskiej rzeczywistości- wprost przeciwnie, jak w soczewce skupiały się tutaj czasami dramat i groteska, które z powodzeniem mogłyby natchnąć Stanisława Bareję.

Jest to według mnie arcydzieło języka polskiego. Barwność potoczystość tej książki trafiają celnie w moją duszę. Nikt tak nie potrafi czarownie gawędzić, jak Antonii Kroh. Wracam do tej książki wielokrotnie, żeby sobie poprawić humor - bo jest dowcipna, śmieszna, żywa. No bo jak tu obalać mity, jak nie ciętą ironią. Kroh, wielki znawca Podhala (może i największy w Polsce - mieszkał tam od dzieciństwa, jest etnografem, wieloletnim dyrektorem Muzeum Zakopiańskiego) dekonstruuje góralszczyznę i stawia na nogi od nowa. Przy tym robi to tak osobiście i uroczo! To kilka książek w jednej - ciekawe opowieści z dorastania warszawiaka wśród górali, krótka historia ludowości góralskiej i jej kompletnie bałwochwalczego uwielbienia przez polską kulturę, zagłębienie w życie codzienne zupełnie różne od mojego. To są same smaczne historyjki, jedna w drugą. Same! "No, tyn Józek, kierowca, legenda zakopiańskiego pekaesu. Józek wiecznie się spóźniał. Jak miał trasę półgodzinną, na przykład do Białki, to się spóźniał godzinę, bo zostawiał autobus pełen ludzi i szedł nad rzekę, żeby porozmyślać. Był z tego znany, więc dawali mu tylko krótkie trasy. Życie małżeńskie miał niezbyt wesołe, baba wiecznie się na niego darła. Tego dnia zbudziła go szarpiąc za włosy, naurągała, śniadanie zrobiła z łaski. Dyspozytor na dworcu też nie był w najlepszym nastroju, bo dwóch kierowców nie przyszło mu do roboty, więc musiał przydzielić kurs do Krakowa Józkowi. Był pełen najgorszych przeczuć i dawał temu wyraz. Józek obiecał, że się nie spóźni, że wszystko będzie jak trzeba, stał ze spuszczoną głową, aż nagle coś w nim pękło, wybiegł z dyspozytorni trzasnąwszy drzwiami, wskoczył do autobusu, zawołał do pasażerów: – Teroz uwidzicie psiekrwie, kielo worcem, siadł za kierownicą i uruchomił silnik. Ustup minęli z prędkością około stu kilometrów na godzinę, baby zaczęły wołać żeby stanął, ale nie stanął ani w Poroninie, ani w Białym Dunajcu przy fabryce, ani przy kościele, ani w Szaflarach, tylko od czasu do czasu odwracał głowę i wrzeszczał: – Zawrzyjciez kufy bezery jedne, rozmowa z kierowcą zabroniona! Minął Nowy Targ; ludziom, którzy rozpaczliwie machali na przystankach, odmachiwał niczym towarzysz Gomułka z trybuny. Od źródła Pociesznej Wody do Chabówki zjechał jak nikt przed nim ani po nim, autobus zarzucał, było ślisko, na tak zwanym zakręcie Mazurkiewicza o mało nie zleciał ze skarpy, ale w ostatniej sekundzie wyrównał. Na Zaborni już czekała banderia milicjantów, razem pognali puściuteńką szosą, Myślenice tylko mignęły, do Krakowa wpadli niby Wyścig Pokoju, ulice puste, żadnego zakopiańskiego autobusu nie witano tak uroczyście, ale co się dziwić, przecie to był absolutny rekord, godzina i dwadzieścia minut. Na dworcu już czekali na Józka kaftaniarze z Kobierzyna. Potem mu dali rentę, mógł se dumać ile chciał." Ja po takich historiach wymiękam. Niech żyje Antonii Kroh, mistrz Polski w gawędzeniu!

Świetne reportaże o moich ukochanych Bieszczadach. Regionalny patriotyzm każe mi twierdzić, że te teksty są rewelacyjne. Większość z nich mówi o czasach, których nie mogę pamiętać, np. o hipisowskiej osadzie i próbach leczenia narkomanów w osadzie Caryńskie lub o budowie Chaty Socjologa. Niektóre opowiadają o tym, co sama pamiętam np. o pociągu z Przemyśla do Zagórza, który przejeżdżał przez teren ZSRR. Kilkakrotnie jechałam tym pociągiem. I było tak, jak pisze autor. Na granicy wchodzili radzieccy żołnierze. Stali na schodach i pilnowali, a pociąg nawet nie zatrzymywał się na żadnej stacji. Pilnowali tak, jakby ktoś chciał do nich uciec! Bardzo ciekawy był też dla mnie reportaż o pomniku Świerczewskiego w Jabłonkach koło Baligrodu. Ile razy ja tam byłam! W PRL-u na szkolnej wycieczce. Gdy jesienią 2017 roku szłam szlakiem na Łopiennik, zdziwiłam się bardzo, że pomnik jeszcze stoi. Tyle lat po zmianie systemu. Ale w 2018 zniknął. Mogłabym tak zachwycać się każdym reportażem, bo znam miejsca, o których autor pisze. Niemal wszędzie byłam i to wielokrotnie. Dlatego tak bardzo mi się ta książka podoba. W mojej bibliotece na półce z napisem: "Regionalne" znajduje się jeszcze kilka książek autora. Zamierzam przeczytać wszystkie. Bardzo polecam książkę, nie tylko tym z Podkarpacia, ale wszystkim miłośnikom Bieszczad i historii.

Niemożebnie mnie te polskie dzieje ubawiły. Charakterystyka polskich władców - przednia. Moimi faworytami została królowa Bona i Zygmunt Stary. W wielu momentach miałam wrażenie, że Kabaret „Neonówka” tchnie podobną stylistyką. Czyżby sobie trochę Wiecha, z Wiecha przykaraulił? 😉 A po lekturze zostałam z gotowym zwrotem do charakterystyki postaci: „honorowy do obrzydliwości”. 😉

To relacja z wyprawy topograficznej na Syberię po zakończeniu wojny rosyjsko-japońskiej 1905 r. Same opisy przyrody są dość nudnawe lecz postać przewodnika Dersu Uzały przyciaga uwagę filozofią życia, postrzeganiem otaczającej przyrody i kregosłupem moralnym.

Zdumiewająca podróż przez ubogie wsie kresòw, sierocińce, biedowanie w stolicy, aż po piekło obozòw koncentracyjnych. Zdumiewający obraz ezoterycznych kręgòw międzywojennej Warszawy. Możemy powątpiewać w nadprzyrodzone zdolności autora/narratora - choć zbałem osobę której przepowiedział przyszłość i sprawdziło się (niestety) co do joty

Aby mieć lepszy odbiór, tę książkę najlepiej jest czytać na głos... wówczas przekaz jest atrakcyjniejszy i lepiej wczuwamy się w humor ówczesnej Warszawy - z urokami jidyszyzmów, przeplatanych gwarą warszawską. Ciekawe, czy współczesne audiobooki to uwzględniają?

Nie bylo latwo uzyskac te ksiazke, pomimo olbrzymich w czasach PRL nakladow /11 wydan, od 1949 r./, powiesc Luny w Bieszczadach zniknela z wielu wypozyczalni na fali czystek dekomunizacyjnych. Kiedys lektura szkolna, dzis traktowana jako relikt minionej epoki, falsz historyczny. A szkoda, bo czyta sie to swietnie, a opisy taktyki wojskowej oraz zycia zolnierskiego widac, ze pisane sa z pierwszej reki. Rowniez postac autora, powstanca antyfaszystowskiego w Vichy, potem zolnierza AK, nastepnie oficera AL, wreszcie prominentnego dzialacza partyjnego, brutalnie zamordowanego na poczatku epoki gierkowskiej jest fascynujaca sama w sobie. Po odcedzeniu warstwy propagandowej, zreszta nie nazbyt nachalnej, po zweryfikowaniu pewnych faktow historycznych, jest to po prostu kawal mocnej, meskiej prozy. Polecam!

Postanowiłam odkurzyć biblioteczkę moich rodziców i przeczytać ,, Potępienie Paganiniego" - Anatola Winogradowa napisaną w 1936 roku. Mam trzecie wydanie tej książki z 1962 roku. Lubię czytać biografię znanych osób, szczególnie artystów. Nicolo Paganini genialny skrzypek, urodzony 27 października 1782 roku w Genui w biednej rodzinie. Ojciec hazardzista i alkoholik. Odkrył on, że jego syn Nicolo ma niezwykły talent muzyczny i postanowił na tym zarabiać. No i zaczęła się gehenna w życiu małego chłopca. Niespełna czteroletnie dziecko musiało ćwiczyć nawet po czternaście godzin, aż jakiś fragment utworu zostanie doprowadzony do perfekcji, najczęściej Nicolobotrzymywał marne jedzenie po ćwiczeniach. Zaczęła się też katorżnicza wędrówka ojca z synem na koncerty, na których mały Paganini zarabiał, a ojciec przegrywał lub przepijał te pieniądze. Podobnie ojciec Mozarta wykorzystywał talent swego syna, aby pokazując jego kunszt gry na przeróżnych koncertach, zarabiać na własnym dziecku. No, ale wróćmy do Paganiniego. To znęcanie się ojca nad swoim utalentowanym synem doprowadziło do kresu wytrzymałości Nicole i w końcu udało mu się uciec w wieku czternastu lat z domu. I tak zaczęła się wielka kariera muzyczna tego genialnego artysty. Jego życie nie było wcale łatwe. Przypada ono na okres dominacji Austrii w Italii oraz Wielkiej Rewolucji Francuskiej w 1789 roku. Francuzi mają coraz większe wpływy polityczne na Italię. Zakon Jezuitów walczy natomiast o władzę i bogactwo. Tę walkę prowadzi oczywiście elita, czyli przywódcy zakonu. Zakonnicy, którzy są szarymi braćmi nie mają o tym pojęcia. Walka Jezuitów o dobra, które zgromadził Paganini za swe koncerty, aby zapewnić utrzymanie swemu synowi Achillinowi, a także ,, alimenty" jego matce, trwa przez całe życie artysty. Czy zakon pozbawi tę rodzinę środków do życia - odpowiedź w książce. Paganini nazywany diabłem przez księży, bo według nich, nie jest możliwe, żeby normalny człowiek tak grał, a jego gra ,, zniewoliła" tak wielką publiczność. Paganini zmaga się z wieloma strasznymi oszczerstwami na temat jego życia, rzucanych przez mniej utalentowanych kolegów muzyków no i kościół. Paganini jeździ mimo wielu przeszkód ze swoimi koncertami. W owym czasie na Półwyspie Apenińskim znajduje się co najmniej dwadzieścia państw. Austriacy wprowadzają bardzo skomplikowany system paszportowy, co też utrudnia podróże Paganini emu. Autor nie mógł opisać życia Paganiniego bez wątków historycznych, ponieważ mają one wielkie znaczenie dla życia artysty. Są tu też polskie akcenty: polski muzyk Lipiński gra z Paganinim w Warszawie. Przecinają się też drogi Szopena, jak głoszą niektórzy: ,,obdarowanego szatańskim talentem obecnego stulecia", z Paganinim "opętanego przez ducha dzisiejszego stulecia", który oddał duszę diabłu. Ot dzisiaj powiedzielibyśmy spotyka ich druzgocący hejt. Paganini, członek tzw. karbonariuszy, jak się domyśla kler, jest ciągle inwigilowany, hejtowany, a nawet podtruwany. Jakie było życie tego geniusza skrzypiec możemy przeczytać w tej książce. Moim zdaniem warto po nią sięgnąć.

Niezwykle barwne, ciekawe i jednocześnie często przygnębiające opisy Górnego Śląska pokazują przeżycia Kazimierza Kutza z okresu dzieciństwa i wczesnej młodości. Historie ludzi zapomnianych przez los mających szczęścia i nieszczęścia na śląskiej ziemi różnorodności.

Przeczytana w 80-latach, zaraz po obejrzeniu filmu w kinie. Ekranizacja jest znakomitą komedią, ale książka bije go na głowę. Czytając nie mogłem powstrzymać się od śmiechu… Domownicy dziwnie mi się przyglądali dopóki sami nie sięgnęli do książki, z wiadomym efektem…

Książka zawiera krótkie opowiadania o ludziach dla których Bieszczady stały się sensem i azylem. Czasem prześmiewcze, czasem wzruszające i prowokujące do refleksji. Dla innych, zwykłych zjadaczy chleba - jest to opowieść o bandzie meneli....a tak naprawdę o ostatniej Bohemie wolnych ludzi jeszcze przed tym całym medialnym odkryciem Bieszczad. Zanim zrobiły się one modne i fancy. O ludziach w których płonie wieczny Bieszczadzki ogień.

Hanna Zborowska z Kobuszewskich w zabawny, jak na tytuł książki przystało, opisała swoje dorastanie. Hania to nietuzinkowa osóbka, skora do psot, odkrywania świata, przekraczania granic. To kobieta o niepohamowanej energii i ciekawości życia, niepokorna, uparta w swoich postanowieniach. Hania lubiła empirycznie sprawdzać i doświadczać, co często miało skomplikowane konsekwencje, niemniej nie zrażała się łatwo. Szukająca przygód, ciekawska, poszukująca sensacji w sprawach niezrozumiałych, zwłaszcza kiedy były dla niej zakazane. Zakochana najpierw w swoim młodszym braciszku Jasiu, potem w nauczycielce i wreszcie w Rudym, który będzie przewijał się w jej życiu niejednokrotnie. Z początku urwiska, utrapienie matki, znajduje swoją pasję i misję życiową, kończy studia i staje się stateczną naukowczynią. Życie Hanny przypadło na lata międzywojnia i po II Wojnie Światowej. Przez pryzmat swoich przeżyć poznajemy Warszawę począwszy od Bródna i Śródmieścia, by podczas wojny przenieść się na Pragę. Dowiadujemy się, że na lato jeździło się do Strugi, która to dzisiaj jest częścią Marek pod Warszawą, a kiedyś była miejscem odpoczynku letniego dla Warszawiaków. Autorka napisała swoje wspomnienia z humorem, czułością i miłością do swojej rodziny. Warto zatopić się w ten świat opisany przez autorkę, dać się ponieść jej wybrykom, uroczym wariactwom, urzekającym pomysłom i oddaniu.

Początek świetny, książka trzyma w napięciu i czuć “klimat” rewolucji. Końcówka dla mnie jednak troszkę nudna. Jeżdżenie w kółko po Mongolii i opowieści dziwnej treści o wierzeniach lamów. Fabuła mam wrażenie, że od pewnego momentu stanęła w miejscu z przerwami na opowieści o Krwawym Baronie.

Ta książka to jest jakieś cudo, pisane przez lepszych ludzi niż my jesteśmy przez innych, z sercem i pasją które u nas zostały wyprane przez szybkość, prace w korpracji cały ten świat. 19 miesięcy w trasie z tego 6 w dżungli z niedzwiedziem. Nieraz niemal stracili życie. Pisane wszystko jest w taki wyjątkowy sposób. Ta ksiązka naprawde nadaje się na lekture szkolną. to jest 10 na 10 taka książka to jest 1% wśród dzisiejszych książek. I że ma tyle lat a ciągle jest dostępna

Audiobook. Pierwsza część trylogii Grzesiuka w której autor opisuje dorastanie na warszawskim czerniakowie. Trudne czasy, brutalna rzeczywistość w której nasz bohater stara się postępować zgodnie z wpajanymi przez starszych zasadami. Książka napisana z humorem, językowo okej, warto odsłuchać, świetna pozycja i warta uwagi👍

Świetna książka, która czytelnikowi nie majacemu nic wspólnego z Podhalem może sprawić trochę kłopotu dialogami w gwarze... Dla mnie wszystko zrozumiałe, dobrze mi się czytało - w ciekawy sposób przedstawione życie Klimka Bachledy, Sabały, księdza Stolarczyka, Chałubińskiego... Czuje że jeszcze wrócę do niej:)

Książka ta jest błyskotliwym a zarazem sarkastycznym obrazem Chin i Tybetu. Nie jestem wybitnym ekspertem od krajów azjatyckich i sięgnęłam po tę pozycję, bo ma ona charakter reportażu i jest owocem osobistych doświadczeń autora. Z humorem opisuje swoją pracę w hotelu w tybetańskim Lhasie i gdyby nie ten humor, to włos zjeżyłby się na głowie. Nie chodzi o różnice kulturowe, ale o wszystko to, z czym musi borykać się bohater, bo w hotelu nic nie działa jak należy.

Najciekawiej słuchało się ciekawostek o ludach Syberii, miastach, przemyśleniach życiowych autora i historii odwiedzanych regionów. Przez pozostałą część książki, mam wrażenie, że słuchałam, jak autor szykował się do drogi, jechał, jadł ryby, był nieodpłatnie goszczony jak król lub żegnał się z kimś jak z rodziną. Nie miałabym zastrzeżeń, gdyby nie seksistowski komentarz na usprawiedliwienie zachowania jednej z opisanych kobiet oraz gdyby nie zaśmiecanie Syberii oponami (i kto wie czym jeszcze). Dziwnie się też poczułam, gdy autor przyznał się do pożyczania pieniędzy, aby móc zrealizować swój egoistyczny projekt. Uważam, że w takiej sytuacji powinno się być albo lepiej przygotowanym finansowo, albo zrezygnować z dalszego spalania paliwa (zwłaszcza że autor przyznał się również, że po Syberii Ameryka wcale nie robiła już na nim wrażenia). Mam nadzieję, że Pan Koperski wymienił chociaż pożyczające osoby w podziękowaniach, o ile takie zostały w ogóle napisane. Nie słyszałam ich podczas słuchania audiobooka, ale może w wersji do czytania są?