Mykwa

Powieść Anny Cieplak, „Ciało huty”, to gęsta, wielowarstwowa opowieść o tożsamości miejsca i ludzi, których życie nierozerwalnie splotło się z rytmem wielkiego przemysłu. Autorka, znana z wrażliwości na kwestie społeczne, tym razem zabiera nas do Dąbrowy Górniczej, kreśląc obraz miasta żyjącego w cieniu giganta – Huty Katowice. Moja ocena to solidne 7/10 – to literatura ważna i potrzebna, choć wymagająca od czytelnika dużej uważności. Cieplak konstruuje narrację wokół metafory ciała – huta nie jest tu jedynie tłem, zimną konstrukcją z betonu i stali, lecz żywym, pulsującym organizmem, który karmi, ale i powoli trawi swoich mieszkańców. Śledzimy losy bohaterów z różnych pokoleń: od tych, którzy budowali kombinat z entuzjazmem socjalistycznego czynu, po współczesnych trzydziestolatków, próbujących odnaleźć się w postindustrialnej rzeczywistości. Autorka po mistrzowsku pokazuje, jak „ciało huty” przenika do ciał ludzi – poprzez choroby zawodowe, zmęczenie, ale także specyficzny hart ducha i lokalną dumę. To historia o tym, jak wielka polityka i ekonomia odciskają piętno na najbardziej intymnych sferach życia: związkach, macierzyństwie i marzeniach. Co przyciąga do tej publikacji? Największym atutem książki jest jej autentyczność i bezkompromisowość. Cieplak nie upiększa Śląska i Zagłębia, unikając jednocześnie taniej martyrologii. Przyciąga nas: Socjologiczne zacięcie: Autorka genialnie oddaje niuanse klasowe i napięcia między „starym” a „nowym” światem. Język: Styl jest surowy, niemal fizyczny, co doskonale koresponduje z tematyką ciężkiego przemysłu. Lokalny patriotyzm bez patosu: Książka daje głos regionowi, który w literaturze głównego nurtu wciąż bywa traktowany peryferyjnie. Mimo wysokiej noty, „Ciało huty” może być dla niektórych lekturą trudną. Wielowątkowość i spora liczba bohaterów sprawiają, że początkowo łatwo pogubić się w koligacjach i ramach czasowych. Momentami narracja staje się tak ciężka od nagromadzonych problemów społecznych, że brakuje w niej oddechu czy choćby odrobiny światła, co może przytłaczać. Nie jest to książka do „szybkiego czytania” – wymaga ona pełnego skupienia, by nie uronić żadnego z subtelnych znaczeń ukrytych między wierszami. Podsumowując, Anna Cieplak stworzyła przejmujący portret transformacji, która nigdy się nie kończy. To obowiązkowa lektura dla każdego, kto chce zrozumieć współczesną Polskę przez pryzmat jej przemysłowych korzeni.

Uwielbiam pióro autorki, uwielbiam jej szczrerość i autentyczność. Nie ma tu miejsca na ubarwnienia, przerosty i idealizowanie. Jest prawda, codzienność, mrok, cierpienie i brutalizm życiowych sytuacji. Człowiek to skomplikowana postać, która nie otrzymuje takich samych kart podczas pierwszego rozdania. Jedni mają asy, drudzy najsłabsze, niepotrzebne, nic nieznaczące karty i tylko ruch pozostałych może odmienić ich los. Tak jak w przypadku głównej bohaterki, której los odmienił się dzięki decyzji Tamary Pawłownej. Może smutna, może piękna historia o sile, przetrwaniu i solidarności kobiet, nawet w najtrudniejszych momentach. Refleksyjna. Świetnie napisana. Warta przeczytania opowieść o szklanych ogrodach.

Pierwsze spotkanie z twórczością Pani Małgorzaty i ....mam mieszane uczucia w stosunku do tych opowiadań. 180 stron. 10 opowiadań. Jest ok. Tymczasem. Strasznie się zmęczyłem czytając te opowiadania i tak za bardzo nie wiem o co w nich chodziło. No bo mamy tu słabe, marginalizowane, osamotnione dzieci, kobiety, mężczyzn. Wszyscy oni mają swoje marzenia, pragnienia. Jednak z różnych przyczyn są skazani na pożarcie przez bliskich, obcych, system itd. Dla mnie była to katorga czytelnicza, za bardzo nie łapałem tych opowieści. Bardzo podobała mi się pierwsza opowieść ale następne to już ciemny las. Czy polecam? No każdy sam musi przeczytać i ocenić. Ja pierwszy raz chyba nie polecam jej.

To proza bardzo emocjonalna, ale jednocześnie subtelna – Papużanka świetnie oddaje napięcia między bohaterami i pokazuje, jak przeszłość wpływa na teraźniejszość. Styl jest oszczędny, momentami fragmentaryczny, co może wymagać skupienia, ale dobrze oddaje rozpad i chaos uczuć. To książka raczej do refleksji niż „łatwego czytania”

Są książki, które zaczynają się od jednego, niepozornego przedmiotu, by ostatecznie stać się monumentalną rekonstrukcją historii. W przypadku „Pocztówki” Anne Berest tym zapalnikiem jest anonimowa kartka znaleziona w skrzynce pocztowej w 2003 roku. Widnieją na niej jedynie cztery imiona: Ephraïm, Emma, Noémie i Jacques – przodkowie autorki, którzy zginęli w Auschwitz. Przyznając tej powieści ocenę 8/10, doceniam jej niezwykłą strukturę, która łączy rodzinny pamiętnik z trzymającym w napięciu śledztwem historycznym. Anne Berest nie pisze kolejnej typowej sagi o Holokauście. Jej podejście jest znacznie bardziej nowoczesne i osobiste. Autorka, początkowo zdystansowana do swoich żydowskich korzeni, pod wpływem pytania córki o to, dlaczego nie są „tacy jak inni”, postanawia odkryć prawdę o nadawcy tajemniczej pocztówki. To, co następuje później, to fascynująca podróż przez wiek XX – od Rosji połączonej z marzeniami o rewolucji, przez Palestynę, aż po przedwojenny Paryż, który dla rodziny Rabinovitchów miał być bezpieczną przystanią, a stał się śmiertelną pułapką. Najmocniejszym punktem książki jest ukazanie powolnego, niemal niezauważalnego procesu osaczania żydowskiej inteligencji we Francji. Berest z chirurgiczną precyzją opisuje, jak biurokracja, sąsiedzka zawiść i administracyjna obojętność doprowadziły do tragedii ludzi, którzy czuli się przede wszystkim Francuzami, a dopiero potem Żydami. Opis losów Noémie i Jacques’a jest rozdzierający nie dlatego, że epatuje przemocą, ale dlatego, że pokazuje straconą młodość, niespełnione talenty i brutalnie przerwaną codzienność. Książka jest również autoportretem samej autorki. Berest zastanawia się, co oznacza bycie Żydówką dzisiaj, w świecie, w którym antysemityzm wciąż przybiera nowe formy, a pamięć o Zagładzie powoli staje się jedynie muzealnym eksponatem. To zderzenie perspektywy historycznej ze współczesnym życiem w Paryżu nadaje „Pocztówce” uniwersalny wymiar. To opowieść o tożsamości, którą dziedziczymy wraz z traumami naszych przodków, nawet jeśli nikt o nich w domu nie opowiadał. Ocena osiem odzwierciedla uznanie dla ogromu pracy badawczej i literackiej sprawności autorki. „Pocztówka” czyta się jak najlepszy kryminał, mimo że finał historii jest nam z góry znany. Dlaczego nie pełna dziesiątka? Momentami, zwłaszcza w środkowej części opisującej dzieje przodków w Rosji i Palestynie, narracja staje się nieco zbyt gęsta od faktów historycznych, co na krótką chwilę osłabia tempo opowieści. Są to jednak drobne mankamenty w obliczu potęgi emocjonalnej finału. Podsumowanie „Pocztówka” Anne Berest to literacki triumf nad zapomnieniem. To książka, która udowadnia, że dopóki zadajemy pytania o naszych zmarłych, dopóty ich historia pozostaje żywa. Berest udało się stworzyć dzieło, które jest jednocześnie hołdem dla ofiar, rodzinnym rozliczeniem i fascynującą zagadką. To lektura obowiązkowa dla każdego, kto szuka w literaturze prawdy ubranej w najwyższej próby formę beletrystyczną. To opowieść o tym, że każda rodzina ma swoją „pocztówkę” – pytanie, na które boimy się odpowiedzieć, a które definiuje to, kim jesteśmy.

Ucieszyłam się, że autor zdecydował się na kontynuację losów rodziny Stramerów. Pamiętam, że pierwsza część mocno mnie zainteresowała i z przyjemnością śledziłam ich dalszą drogę. Tym razem możemy przeczytać o dzieciach Natana Stramera i ich losach podczas wojny. Ktoś się ukrywał jak szczur w piwnicy, ktoś trafił do Rosji, ktoś do Francji . Innych ukrywali Polacy. Historie wojenne jakich wiele, ale bardzo ciekawie opisane. Szkoda tylko, że całość urywa się na końcówce lat 40-tych. Może będzie trzecia część ? Chętnie przeczytam o potomkach szóstki rodzeństwa. Bardzo dobra książka.

Bardzo dobra książka, na którą warto zwrócić uwagę dlatego, że dotyczy terenów, którym mało poświecono miejsca w kulturze zarówno literackiej, jak i filmowej. No może tylko ja jakoś nie trafiłem na wiele publikacji opisujących powojenne czasy północno wschodniej Polski. W pamięci mam tylko jeden czy dwa filmy, no i ostatnio parę pozycji z literatury. Książką napisana jest w sposób przypominającym parabolę czasową. Mamy do czynienia na początku z czasami współczesnymi, w których ktoś chce się pozbyć starego domu i trafia na sprzeciw osoby z rodziny. Następnie przenosimy się w czas ostatnich miesięcy oblężenia Królewca/Königsberga. Głównymi postaciami tej części są lekarz Max i jego ukochana arystokratka Gudrum. Katastroficzne w skutkach dla ludności cywilnej wkroczenie krasnoarmiejców, jest typową ilustracją zachowania tejże armii w zdobytych terenach, a autorka nie szczędzi nam brutalnych opisów. Maxowi udaje się opuścić miasto wydane na pastwę zwycięzców i udaje się na tereny dzisiejszych pn.-wsch. terenów RP. Opis okresu przejściowego, kiedy nie nie było wiadomo komu, te tereny przypadną, a znajdowała się tam, wręcz mała wieżą Babel, mieszanka ludności tubylczej mówiącej różnymi językami, no i oczywiście przegrani Niemcy, napłynęli też nowi, którzy po starcie swoich domów na wschodzie szukali nowych osad na terenach mniej zniszczonych, ale także szukających przygód i bogactwa. Książkę czyta się jak opowieść, w której nie wszystkie fragmenty są porywające, ale mimo wszystko odgrywają istotną rolę w całości. Dla mnie to książka o poszukiwaniu swoich korzeni, czy dom wystawiony na sprzedaż i kupno za nowego sprawi, że będziemy szczęśliwsi? Dzisiejsze czasy ponownie sprawiają, że zamieniamy się w nomadów szukających lepszego miejsca do życia. Jednak niektórzy spoglądają w Toń przeszłości, szukając inspiracji i siły do dalszej wędrówki. Polecam

Zarezonowała ze mną ta książka. Podoba mi się styl Julii Fiedorczuk, jej wrażliwość. Odebrałam "Dom Oriona" jako opowieść o zagubieniu, w życiu (główna bohaterka) i w lesie (uchodźcy), bez happy endu i bez złotych myśli. Bohaterka celebruje stratę bliskiej osoby (miłości?) sprzed lat, nie jest w stanie ruszyć ze swoim życiem do przodu. Jest w tej książce bardzo dużo bezradności, zdecydowanie więcej pytań niż odpowiedzi. Autorka nie sili się na głębię, nie szuka syntezy; ani tanich, ani atrakcyjnych rozwiązań. "Kilka razy głęboko oddycham, przypominam sobie, że powinnam być obecna tu i teraz. Natychmiast robi mi się trochę niedobrze. Tyle się o tym wszędzie mówi, że wszyscy powinnismy być mistrzami przytomności, ale nikt tak naprawdę nie chce życia takim, jakim ono jest w danej chwili - ja też nie." To rzecz o naszej ludzkiej kondycji i kondycji świata, w jakim żyjemy, jakim go tworzymy. O tym jak bardzo odizolowaliśmy się od natury, jakie przerażenie w nas wzbudza. O odnajdywaniu na nowo łączności z tym, co nas otacza. A może przede wszystkim z samą sobą.

Bardzo lubię jak książka, traktuje zamknięte społeczności religijne, której członkowie zmuszani są przestrzegać różnego rodzaju tabu. Do takich zalicza książka się Berliner, która przedstawia chasydzką dziewczynę mieszkającą w Stanach Zjednoczonych. Fascynujące w tego typach literaturze jest to, że w opisywanych społecznościach jakby zatrzymał się czas, a nierzadko tuż za rogiem istnieje inny zakazany świat. Podobnie jest ze zdobyczami techniki, niektóre są dopuszczalne inne zakazane. W tym przypadku mamy dostęp do Internetu, który jest niezbędny do studiowania, ale można tam też znaleźć pornografię, od której główna bohaterka czuje się uzależniona. Swoje uzależnienie poczuwa jako zło i udaje się na terapię do psychologa. Jednak rozmowy nie przynoszą oczekiwanych skutków, a zagrożenie wyjawienia postępowania wbrew religijnym zakazom staje się z czasem coraz bardziej realne za sprawą młodszej siostry. Książka ukazuje dziewczynę borykającą się między zakazami religijnymi, których złamanie może grozić wykluczeniem ze społeczności. Książka nie przedstawia wyzwolenia nastolatki, a raczej wewnętrzną walkę młodej osoby z samą sobą. Mimo że zarobione pieniądze, które mogłyby ją uniezależnić, to jednak przekazuje je, aby brat mógł studiować Torę. Książka nie daje jednoznacznej odpowiedzi, czy po zawarciu aranżowanego małżeństwa Rajzla będzie szczęśliwa? Książka z jednej strony szokująca, ale przede wszystkim zmuszająca do refleksji nad życiem ludzi, którzy wciśnięci są w tradycyjne społeczności, w których dawne rytuały wyznaczają porządek życia. Polecam

Długa podróż ciemnym korytarzem z puszką kawy to w istocie opowieść o przemijaniu. I o tym, że w tej bylejakości jest też miejsce na heroiczną wręcz miłość. A kiedy opowieść zbliża się niebezpiecznie do patosu - następuje szybkie przekłucie balonika. Poza tymi, niewątpliwymi, zaletami tej na poły poetyckiej prozy jest też miejsce na sympatię do zwierząt, psów, ale nie tylko. Mimo niepozornych rozmiarów książka z tych, które zostają w pamięci na dłużej.

Książka podarowana mi, ,,człowiekowi środka" przez osobę turbo-lewicową i skrajnie pro-palestyńską. Przez to nie miałem wielkich oczekiwań. Przed startem bardziej towarzyszyło mi uczucie ,,już się boję". Lektura złożona z 2 części. Pierwsza ma dotyczyć dramatu Beduinki, zaserwowanego jej przez izraelskich żołnierzy w 1949 r. Świadomie piszę ,,ma dotyczyć". To, co jest niby solą tej krótkiej książeczki, to mikro-epizod, pośród irytujących opisów technicznych, fizjologicznych i higienicznych żołnierzy (golenie się, sen, opatrywanie ran). O co miało w tym chodzić? Nie wiem. W drugiej, współczesna Palestynka próbuje odnaleźć miejsce zbrodni. Ta część jest lepsza, choć irytuje skąpość akapitów. To taka trochę książka drogi, do miejsc, które, jak nie trudno się domyśleć, wyglądają już zgoła inaczej niż kilkadziesiąt lat temu. Smaczku dodaje atmosfera ,,państwa policyjnego" i taki mini-detektywistyczny klimat. Bardzo mini. Nie jest to źle napisane. Czyta się płynnie. Dobry przekład. Prosty język. Pomysł był dobry, ale potencjał trochę zmarnowany. Przeczytana w ramach wyzwania LC na grudzień: książka nominowana albo taka, która otrzymała nagrodę. I tak szczerze, to jestem tym nominacjom trochę zdziwiony. Słabe 6.

Może mam już przesyt książek o śmierci i nie spodobała mi się ta lektura wystarczająco by jej nie odłożyć kilkukrotnie. Była dobra, bardzo uderzająca we mnie, jako kobietę, która tez niedawno straciła tatę, ale.. ale przez chwilkę nie wzruszyła mnie. Pewnie to był zamysł autorki, jednak mi brakowało tek kropki nad i, gdy współczuję jej a empatia zmienia się w ściśnięty żołądek, a nie tylko przewracanie kolejnych stron. Chyba bardziej czekałam na to by poczuć ból, strach i rozpacz. Autorka o tym pisze, ale ja nie czuje.

Wera mnie znokautowała i dwa dni zbierałem się do napisania tu czegoś o tym tekście. Przypomina mi on niektóre książki D. Masłowskiej, ale ma oczywiście swój charakter i uderza nas od pierwszej strony wulgarnym stylem, który nie bierze jeńców i z pewnością wyda się wielu czytelnikom po prostu ordynarny. "Ten się śmieje" to proza życia na granicy marginesu społeczeństwa. Pod szalonymi przemyśleniami i działaniami bohaterki kryje się wiele gorzkich refleksji. Poznajemy życie Wery, niezwykle charakternej bohaterki o szalonym życiorysie. Osobiście, jeżeli miałbym coś zarzucić tej pozycji, to może swego rodzaju monotonność. Mniej więcej w połowie lekko traciłem zapał, bo czułem, że kręci się to wszystko w kółko, ale z drugiej strony może wcale tak nie jest. Humoru nie brakuje, styl szokuje i bawi jednocześnie. Zyta Rudzka ma charakter i talent, bo niektóre konstrukcje to czyste szaleństwo literackie. Lektura nie dla wszystkich, ktoś może uznać to za kompletny bełkot. Na każdej stronie czeka nas tu groteska, absurd i bezprecedensowa kontemplacja rzeczywistości, czyli zaskakujący egzystencjalizm w wydaniu kobiety po przejściach. Swoją drogą nie wiem, dlaczego czytelnicy roszczą sobie prawo do żądania, żeby bohaterka była postacią pozytywną. Wychodzimy ze strefy konfortu, malkontenci!

Dla mnie książka wybitna. Autorka uchwyciła wszelkie duchy, które czają się w obok osób emigrujących za pracą. Tak w rzeczywistości nigdy nie są u siebie. Na imigracji jako pracownicy w obcym środowisku, a w rodzinnych strona za sprawą odległości także stają się może wyobcowani, a tak naprawdę obcy. Świetnie przedstawione wielokrotne emigracje tak wewnętrzne, rodziny kurdyjskiej, która chce stać się Turkami, a udając się za chlebem na emigrację do Niemiec, po powrocie kupić dom w wymarzonym Stambule. Ciężko pracującemu ojcu udaje się zakup domu, ale niestety umiera na zawał. Ileż takich sytuacji znamy z własnego otoczenia. Moment pogrzebu ojca staje się sytuacją do przemyśleń i obudzenia dżinów przeszłości. Każdy postrzega rodzinę z innej — własnej perspektywy. Wychodzą też na jaw wydarzenia, które były głęboko skrywaną tajemnicą. Lubię ten typ powieści, gdzie można zagłębić się nie tylko w psychikę bohaterów, i życie, ale także poznać swoistość kultury. Autorka zwraca uwagę na sprawę Kurdystanu jednego z wielu narodów, któremu niedane jest posiadanie własnej państwowości, a nawet autonomii. Gorąco polecam.

Autobiograficzna podróż przez życie autorki, w której poruszamy sie w osiach zarówno czasowych (dorastanie i dorosłe życie w Warszawie), systemowych (komunizm - kapitalizm) jak zawiłym nurtem refleksji (m.in. o płci, safickości, kulturze). Ten poruszający wywód jest bardzo wrażliwym pokazaniem doświadczenia życia w często rozczarowującym kraju, zwłaszcza będąc w związku nieheteronormatywnym. Czułam, że czytam coś naprawdę sporego. Coś odważnego, o poziomie szczerości i wrażliwości, których nie spotkałam dotychczas. A jednocześnie była to podróż bardzo edukująca - na różne perspektywy, nieznane mi czasy i to, jak bardzo system polityczny nie jest oderwany od mentalności ludzi w nim żyjących. Autorka pisze w sposób nie zawsze prosty - jest wykształcona w dziedzinie literatury i kultury. Niestety czasem zostawiało mnie to w tyle w jej rozważaniach, gdyż często nie znałam dzieł, do których się odwoływano. Nie było to jednak dominujące wrażenie. Znaczną większość książki otrzymujemy poruszające przedstawienie życia w związku i tematów wokół miłości - ze świetnym warsztatem pisarskim. Podczas czytania tej lektury, dominowały u mnie smutek i współczucie. To nie jest łatwa książka i bez cenzury omawia realia tego, jak bardzo w tyle Polska znajduje się w kwestiach równościowych. Prócz tego często porusza trudne tematy tożsamości, niedopasowania, rodziny czy patriarchatu. Trzeba być również przygotowanym na część esejową w drugiej połowie książki - bardziej przypominającą felieton lub rozprawę naukową w kwestii literatury i kultury, niż spójną część nurtu całej książki. Ten fragment czytało mi się najtrudniej, jednak z pewnością zostawił u mnie kilka refleksji. A na końcu Kamczatka - coś, przez co przeszłam w pół-dysocjacji. Kompozycyjne mistrzostwo opisu doświadczania śmierci matki i perspektywy śmierci własnej. Już za tę końcówkę książka powinna trafić na topową półkę. Mimo emocjonalnego rozłożenia na łopatki (a może dzięki niemu?), uważam dzieło Renaty Lis za bardzo ważny egzemplarz dla polskiej liatury - nie tylko queerowej. ~ recenzja oryginalnie opublikowana na Instagramie

Poruszający reportaż. Rozmówcy Grynberga rzucają światło na rzeczywistość, na którą niewygodnie patrzeć, ale wstyd odwracać wzrok. Wymiar systemowego okrucieństwa na polskiej granicy szokuje i uderza w same podstawy zaufania publicznego. Szczególnie poruszające rozmowy z funkcjonariuszami Straży Granicznej. Szkoda, że nie udało się przeprowadzić ich więcej lub/i wywołać do głosu innych urzędujących na stanowiskach publicznych. Trudno również się nie zgodzić, że jest to fundamentalnie książka o figurze “polskiego bohatera”, nie o uchodźcach. Nie ukrywa tego zresztą blurb. Nie jest to jednak zarzut delegitymizujący Grynberga i jego rozmówców w debacie publicznej, szczególnie w momencie aktywnego kryzysu. Jeśli to narracja o polskim bohaterstwie ma największą siłę przebicia, posłuchajmy o polskich bohaterach. Warto.

Moje głupie pomysły jest trafnym i gorzkim podsumowaniem losów głównego bohatera. Każdy wybór Archy’ego niesie konsekwencje, których nie da się cofnąć ani zneutralizować. Próba kradzieży jajek kończy się kalectwem. Zdobycie ukochanej fortelem prowadzi do relacji, której nie potrafi udźwignąć ani ochronić. Planowany zamach na syna owocuje odwetem -przemoc rodzi przemoc, nawet jeśli intencją było przetrwanie. Powieść Zannoniego pokazuje bezduszne prawa natury, którym - wbrew pozorom - podlegają również ludzie. Matka Archy’ego zostaje porzucona przez ojca. Czym to właściwie różni się od mężczyzn, którzy odchodzą i nie płacą alimentów? Z czasem wiąże się z nową kuną i stopniowo zapada w zapomnienie o własnych dzieciach - ile matek zatraca się emocjonalnie w relacji z konkubinem, zaniedbując wcześniejsze więzi? Świat zwierząt nie jest tu bardziej okrutny niż ludzki; jest po prostu uczciwszy w swojej bezwzględności. Archy od początku czuje, że nie pasuje do świata. Podważa jego sens, próbuje przechytrzyć los, a nawet samą śmierć, jakby nadając znaczenie ciężkiej egzystencji mógł ją unieważnić. W tym sensie jest postacią głęboko ludzką - kimś, kto nie akceptuje ograniczeń własnych zasobów, kto buntuje się przeciw słabości i przypadkowości istnienia. Dopiero z czasem ta historia odsłania się jako metafora dorastania: bolesnego dojrzewania do uznania, że nie jesteśmy wszechmocni, że nie wszystko da się naprawić, a śmierć jest nie tyle porażką, co nieuniknioną częścią życia. Dlatego ta powieść może być szczególnie dotkliwa dla osób, które zaznały żałoby. Nie oferuje pocieszenia.. Zmusza raczej do konfrontacji z brakiem - z tym, że miłość, strata i przemijanie nie zawsze prowadzą do katharsis. Ta historia przywodzi mi na myśl słowa Mariny Diamandis: "I envy the birds high up in the trees They live out their lives so purposefully I envy the spiders, the squirrels and seeds They all find their way automatically" Zazdrość wobec istot, które nie muszą pytać o sens swojego istnienia, staje się jednym z najbardziej bolesnych tematów tej książki. Moje głupie pomysły to nie opowieść o zwierzętach, lecz o uniwersalnym doświadczeniu życia - o próbach nadania mu znaczenia mimo ograniczeń, błędów i nieuchronnego kresu.

Ta książka ma 'coś' w sobie, chwilami boleśnie prawdziwa,trafiająca w sedno, lecz niestety z każdym rozdziałem zbyt mocno odlatuje w dziwność, przekracza granicę, w ramach której możemy się identyfikować, pomyśleć,że rozumiemy,że "też tak mamy".I chociaż, jestem pewna, to celowy zabieg autorki, być może coś co chce uczynić swoim znakiem rozpoznawczym, odróżniającym ją od innych autorów, to trochę w moim subiektywnym odczuciu "przedobrzyła". Bohaterowie zaczynają jako ludzie zmagający się z życiem,wydarzeniami, trochę nie radzący sobie z dorosłością (a któż sobie tak do końca radzi😉?), a przekształcają z każdą stroną książki w osoby diagnostycznie zaburzone. A to jest już zupełnie inna historia do opowiedzenia czyż nie:)? Miałam to lekkie poczucie czytelniczego oszukania;),bo zaczęłam czytać o zwykłych ludziach, którzy cierpią, a skończyłam książkę opisującą objawy chorób psychicznych. I jasne, to też ciekawe i wartościowe, ale tutaj transformacja była trochę podstępna;)

Ta powieść zaskoczyła mnie zupełnie innym tonem, niż wcześniej przeczytane przez mnie książki Szostaka. Historia opowiada o ludziach i miejscach, które balansują między codziennością a czymś tajemniczym, niemal magicznym, a równocześnie tętni życiem w szczegółach codzienności. Autor pokazuje świat fragmentarycznie, niemal jakby czytelnik sam musiał układać opowieść z kawałków pamięci i wspomnień bohaterów. Niestety, w moim odbiorze lektorka audiobooka nie w pełni oddała gęsty, nieco senno-baśniowy klimat książki, co osłabiło siłę narracji. Choć mój zachwyt był nieco stonowany, wciąż doceniam oryginalność powieści i literacką precyzję autora. To pozycja dla czytelników gotowych na refleksyjne, czasem niełatwe, ale wciągające doświadczenie.

„Życie jest niewystarczające. Musimy je uzupełniać fikcją” – te słowa hiszpańskiego mistrza kina zdają się być fundamentem jego debiutanckiego zbioru opowiadań „Ostatni sen”. Pedro Almodóvar, którego świat zna przede wszystkim jako wizjonera ekranu, tym razem zaprasza nas do swojego literackiego laboratorium, gdzie przez dziesięciolecia składował pomysły, szkice i intymne wyznania. Moja ocena to solidne 7/10 – to pozycja obowiązkowa dla fanów jego twórczości, choć dla czytelnika nieznającego estetyki movida madrileña może okazać się zbiorem zbyt eklektycznym i nierównym. Bohaterem zbiorowym tych dwunastu tekstów jest sam proces twórczy oraz obsesje, które towarzyszą Almodóvarowi od lat: religia, pożądanie, śmierć matki i granica między prawdą a zmyśleniem. Fabuła poszczególnych opowiadań rozpięta jest między latami 60. a współczesnością. Znajdziemy tu zarówno niemal punkową nowelę o „gwiazdkowej” narkomance (słynna Patty Diphusa), jak i przejmujący, tytułowy „Ostatni sen”, będący intymnym pożegnaniem z matką. To właśnie ten rozrzut stylistyczny jest największą siłą, a zarazem słabością tomu. Almodóvar pisze tak, jak reżyseruje – barwnie, odważnie i bez cienia wstydu. Jego proza pulsuje emocjami, jest pełna barokowego przepychu i czarnego humoru. Autor genialnie bawi się konwencjami, przechodząc od surowego realizmu po oniryczną fantasmagorię. Czytając te teksty, ma się wrażenie przeglądania tajnego archiwum, w którym ukryte są zalążki takich arcydzieł jak „Złe wychowanie” czy „Ból i blask”. Dlaczego 7/10? Ponieważ niektóre teksty wyraźnie trącą myszką – są raczej pamiątkami po minionej epoce niż autonomicznymi dziełami literackimi. Momentami narracja staje się zbyt chaotyczna, co może nużyć osoby szukające klasycznej dyscypliny słowa. Niemniej, „Ostatni sen” to fascynujący autoportret artysty, który nie potrafi oddzielić swojej egzystencji od opowiadanych historii. To książka głośna, momentami wulgarna, a momentami nieskończenie czuła. Almodóvar udowadnia, że nawet bez kamery potrafi zmusić nas do patrzenia tam, gdzie inni odwracają wzrok.