Mroczni Rycerze ze Stali. Wszechzima

Manga wypada solidnie. Przyjemna, lekka superbohaterska historia w wydaniu mangowym. Jednak warto wspomnieć o ważny jednej rzeczy. Zabrakło mi mocniejszego pomysłu na fabułę i wyrazistego motywu przewodniego, jak choćby w „Królach Deadpoola”, co sprawia, że to raczej kolejna, dość wtórna przygoda superbohaterska. Czyta się ją szybko i przyjemnie, ale bez większego efektu „wow”. Fani japońskich komiksów mogą się przy niej dobrze bawić, podobnie jak miłośnicy Deadpoola, którzy chcą zobaczyć go w nieco innej odsłonie.

Atrakcyjność komiksów zaliczanych do elseworldów zasadza się przede wszystkim na odmienności od klasycznych historii superbohaterskich. Autorzy nadal opowiadają na ich łamach o postaciach, które czytelnicy kochają, ale wrzucają je w nowe, zazwyczaj niecodzienne okoliczności. Jest to najczęściej na tyle interesujące, że rzadko potrzeba czegoś więcej, by tego typu album zebrał dobre opinie. Czy tak właśnie rzecz ma się z „Mrocznymi Rycerzami ze stali”? Superman, Batman, Wonder Woman to ikony superbohaterskiego komiksu. Kojarzymy ich przede wszystkim z wielkomiejską scenerią i technologią. A co, gdyby herosi objawili się w zupełnie innym otoczeniu i czasie? Czy mieliby równie duży wpływ na świat? Bohaterowie „Mrocznych Rycerzy ze stali” to te same postaci, które doskonale znamy, jednak Tom Taylor przekształcił zarówno ich wizerunek, jak i całą opowieść na wzór historii fantasy ulokowanej w quasiśredniowiecznym anturażu. Nie wydaje się to szczególnie oryginalne, bo manewr jest w gruncie rzeczy bardzo prosty. Można odnieść wrażenie, że podczas tworzenia konceptu ktoś powiedział: „Hej, wrzućmy znane postaci w inne otoczenie i sprawdźmy co się stanie!”. Oryginalność nie jest jednak elementem, który cechuje nurt superbohaterski, istotniejsze jest to, czy wszystko działa na płaszczyźnie samej opowieści. A tu odpowiedź jest, na szczęście, twierdząca. Autor w kreatywny sposób podchodzi do protagonistów. W tym celu manipuluje ich originami, zmieniając przeszłość właściwie każdego z nich i dodając do niej elementy redefiniujące ich osobowość. W efekcie nikt nie jest do końca taki, jakim znamy go z regularnych cykli. Czy to dobry manewr? W mojej opinii tak, a to z tego względu, że zachowując najgłębsze, najbardziej ikoniczne cechy charakteru danego bohatera, Taylor subtelnie modyfikuje wizerunek każdego z nich, a to nadaje postaciom nowych odcieni. To cenna rzecz i lekki, absolutnie niepretendujący do miana rewolucyjnego powiew świeżości. Dobrym wyborem było przekształcenie świata przedstawionego, opartego na lubianych superbohaterach, w przestrzeń wypełnioną politycznymi knowaniami, różnego rodzaju napięciami i wszechobecnymi sekretami. Akcja toczy się kilkutorowo (sprawne łączenie wątków w głowie czytającego wymaga skupienia), a my mamy okazję zajrzeć za kulisy każdego z królestw biorących udział w konflikcie i dobrze poznać mechanizmy władzy a także genezę napięcia i zależności zarówno między jednostkami, jak i państwami. To interesujący obraz, który warto docenić zwłaszcza w kontekście tego, że na co dzień Uniwersum DC nie oferuje zbyt wielu opowieści w tym klimacie. Pod względem wizualnym album wypada dobrze. Rysowników jest kilkoro, ale pierwsze skrzypce gra Yasmine Putri. Pochodząca z Indonezji artystka tworzy kadry przejrzyste i nowoczesne, które są przede wszystkim po prostu ładne. Momentami mogą sprawiać wrażenie nieco zbyt sterylnych, ale nie jest to mankament, który jakoś znacząco obniżałby ocenę tego elementu albumu. „Mroczni Rycerze ze stali” jawią się jako rzetelnie zrealizowany elseworld, czerpiący z uznanych wzorców w sposób sprawny i fachowy. To komiks oferujący rozrywkę na poziomie, który z pewnością usatysfakcjonuje wielu fanów superhero. Przy lekturze trzeba mieć, rzecz jasna, świadomość, że nie jest to żaden kamień milowy, ale też chyba nikt czegoś takiego nie oczekiwał. Ostatecznie lektura przynosi sporo frajdy, a to jest w tego typu komiksie najważniejsze. Recenzja do przeczytania także na moim blogu - https://zlapany.blogspot.com/2026/03/mroczni-rycerze-ze-stali-wojna-trzech.html oraz na łamach serwisu Szortal - https://www.facebook.com/Szortal/posts/pfbid0uQB6rNWMf41o493Q4DBAE66GfDupG2zvhSiVYAagXTBGD3xGUpLUfkGqXaQuETxtl

Inhumans to dla mnie praktycznie anonimowa drużyna, dlatego na początku komiksu trochę się gubiłem. Na szczęście scenarzysta zadbał o to, żeby nakreślić, kto jest kim i jakie ma moce, bez wykładania tego w łopatologiczny sposób. Największe wrażenie zrobił na mnie Black Bolt – postać tragiczna, niemal szekspirowska, zmagająca się z moralnym dylematem. Szalenie podobało mi się również przedstawienie jego mocy, która bardziej przypomina klątwę, a fakt, że musi nieustannie się kontrolować, by nie wydobyć z siebie nawet najmniejszego szeptu, jest fascynujący. Relacje Black Bolta z Meduzą i resztą podwładnych również dodają głębi całej historii. Sam komiks fabularnie może nie jest szczytem pisarstwa, ale końcowe zeszyty śledziłem z zapartym tchem. Graficznie również nie mam żadnych zastrzeżeń. Prace Jae Lee oceniam bardzo pozytywnie. Według mnie to komiks warty przynajmniej sprawdzenia. Oby więcej takich perełek w kolekcji!

Zgubiłem się w tym domu, ale miłe to było, przyznaję. „Miły dom nad morzem” to kontynuacja cenionej serii „Miły dom nad jeziorem” pisanej przez Jamesa Tyniona IV - gościa, którego znam tylko z „Dewianta”, ale też znam go aż z „Dewianta”, bo „Dewiant” był świetny. Także, jak łatwo wywnioskować, oryginalnej serii nie czytałem. Czy był to problem? Otóż trochę tak, ale narzekać przesadnie nie będę. O co tu chodzi? No więc nie wiem do końca, sytuacja należy do skomplikowanych. Otóż Walter, lubiany chłopaczyna, okazał się kosmitą który zniszczył świat. Ale grupkę swoich znajomych oszczędził i mieszkają teraz w domku. Gdzie? Nie mam pojęcia, czy to jakaś symulacja? Nie mam pojęcia. Natomiast okazuje się, że domów jest więcej, co najmniej dwa - ten drugi zamieszkuje grupą celebrytów, artystów, generalnie Elita. A, Walter został zabity przez swoich przyjaciół. Ale chyba go wciąż trochę lubią. Nadążacie? Ja też nie do końca. Zapowiada się to na potyczkę tych dwóch domów, bo Przetrwać Może Tylko Jeden. Narracja jest nieoczywista, informacji dostajemy wciąż za mało, kreacja świata jest co najmniej nieoczywista. “Nieoczywisty” to w ogóle słowo, które dominowało w mojej głowie podczas lektury. Spodziewałem się typowego horroru, ale daleko mu do takiego. To jest cała złożona koncepcja świata, kreacja wewnętrznej dynamiki i nieoczywistych zależności między postaciami i zdarzeniami. Faktem jest, że pan Tynion Czwarty pisze cholernie przekonujące postaci, a mnóstwo dzieje się tu właśnie w relacjach między bohaterami, ich wspomnieniach z czasów licealnych, ich sprzecznych emocjach. Do tego dochodzi wyborna oprawa graficzna, przybrudzona, trochę malarska, rozmyta, panele często są komponowane nie w ramach strony, ale obu sąsiadujących stron, dzięki czemu bardziej to filmowe i jakieś takie otwarte. W skrócie - ambitny to koncept i tęga rozkmina o relacjach międzyludzkich. Idę w to dalej i chętnie się cofnę do poprzedniej serii. Za egzemplarz dziękuję ślicznie Wydawnictwu! Po więcej recenzji zapraszam na Instagram @traczytanko https://www.instagram.com/traczytanko/

Przede wszystkim piękne rysunki, historia ciekawa choć krótka, z drugiej strony bardzo intensywna i wydłużenie jej na siłę mogłoby jej zaszkodzić. Niespecjalnie podoba mi się tworzenie z rodziców Parkera małżeństwa agentów no ale na szczęście w czytaniu tej historii mi to nie przeszkadzało. Niekoniecznie must-have ale na półce mieć warto.

Całkiem niezły komiks. Pomysł na wspólne „partnerstwo” Batmana i Jokera brzmi jak przepis na chaos – i dokładnie to dostajemy. Nie jest to dzieło szczególnie oryginalne ani ambitne, ale skusiłem się, by zobaczyć, jak taki duet może ze sobą funkcjonować. Joker pozostaje sobą – manipuluje, kłamie i knuje. Batman z kolei sprawia wrażenie, jakby dawał się wciągać w jego grę, choć trudno uwierzyć, że nie przewiduje kolejnych zdrad. Ta relacja opiera się na ciągłym napięciu i braku zaufania, co stanowi najmocniejszy punkt całej historii. Moim zdaniem komiks jest nieco „edgy”, głównie ze względu na postać antagonistki oraz zagrożenie związane z ludźmi przemienionymi w istoty przypominające zombie. Twórca wyraźnie stawiaja na mroczniejszy klimat i brutalniejsze akcenty. Graficznie jest solidnie, choć osobiście oczekiwałem bardziej dynamicznej, efektownej kreski w stylu Marc Silvestri z czasów jego pracy dla Top Cow. To sprawnie napisana i szybko czytająca się historia. Czy polecam? Raczej tak. Aczkolwiek nie jest to najlepszy komiks o Batmanie, jaki miałem okazję przeczytać.

Moon Knight zajmuje w uniwersum Marvela miejsce dość szczególne. To bohater stojący gdzieś na granicy świata superbohaterów i mroczniejszych, bardziej przyziemnych opowieści o przemocy, wierze i tożsamości. Marc Spector, były najemnik działający jako awatar egipskiego boga Khonshu, nie jest klasycznym herosem – jego historię od początku naznacza trauma, zaburzenie dysocjacyjne i ciągła walka z samym sobą. Jed MacKay w swojej serii mocno akcentuje te elementy, jednocześnie budując wokół postaci spójne, bogate zaplecze fabularne. Drugi tom, zbierający wydarzenia z amerykańskich albumów „Halfway to Sanity” i „Road to Ruin”, pokazuje, że autor nie tylko dobrze rozumie tę postać, ale konsekwentnie rozwija jej mitologię, stawiając bohatera przed kolejnymi próbami. Po uporaniu się z poprzednimi zagrożeniami Marc Spector staje w obliczu nowych problemów, tym razem związanych z rosnącą w siłę organizacją wampirów działających w Nowym Jorku. Trop prowadzi go do tajemniczej struktury, która próbuje budować siatkę wpływów, a jednocześnie zleca zabójstwa, by usunąć Moon Knighta z drogi. W międzyczasie bohater zmaga się z własną naturą, relacjami ze swoimi osobowościami i konsekwencjami służby dla Khonshu, musi też stoczyć kilka starć z dawnymi przeciwnikami. Całość tworzy rozbudowaną opowieść o człowieku, który nieustannie balansuje między rolą obrońcy i bezwzględnego łowcy. Największa siła tej serii to sposób, w jaki MacKay prowadzi głównego bohatera. Jego Moon Knight jest bezkompromisowy, brutalny i pewny swoich racji, ale jednocześnie stale rozdarty między różnymi aspektami własnej osobowości. Autor dość sprawnie wykorzystuje motyw zaburzenia dysocjacyjnego, nie popadając przy tym w chaos narracyjny, który bywał problemem we wcześniejszych interpretacjach postaci. Steven Grant i Jake Lockley nie są jedynie ciekawostką z przeszłości, lecz realnie wpływają na działania Marca, pomagając mu w zbieraniu informacji i podejmowaniu decyzji. Ważną rolę odgrywa też Hunter's Moon, którego podejście do służby Khonshu stanowi kontrast dla głównego bohatera. To starcie dwóch systemów wartości dodaje opowieści dodatkowej głębi i podkreśla, że wiara w egipskiego boga może oznaczać zupełnie różne rzeczy. Pod względem fabularnym omawiany tom rozwija kilka wątków jednocześnie, co działa zarówno na jego korzyść, jak i momentami mu szkodzi. Z jednej strony mamy wyraźnie zarysowany główny konflikt z wampirzą organizacją, z drugiej zaś historie poboczne i pojedyncze epizody, które rozszerzają świat przedstawiony. W niektórych momentach można odnieść wrażenie, że to raczej etap przejściowy, przygotowujący grunt pod coś większego. Tempo bywa nierówne – sceny akcji są dynamiczne i brutalne, ale przeplatają się z dłuższymi dialogami i bardziej statycznymi fragmentami, które nie każdemu przypadną do gustu. Jednocześnie to właśnie w tych spokojniejszych partiach MacKay buduje osobowość bohatera i pokazuje, że jego największą bronią wcale nie jest siła fizyczna, ale nieprzewidywalność i determinacja. Komiks jest mocno osadzony w szerszym kontekście Uniwersum Marvela, ale w sposób przystępny również dla nowych czytelników. Powracają postacie znane z wcześniejszych przygód protagonisty, pojawiają się dawne zagrożenia, jest nawet miejsce na gościnne występy znanych bohaterów, co sprawia, że świat Moon Knighta wydaje się żywy i spójny. Jednocześnie autor chętnie sięga po elementy z przeszłości Spectora, przypominając o jego historii i relacjach, które nie zawsze należą do łatwych. Ciekawie wypada także motyw nieśmiertelności i pytania o to, czy jest ona darem, czy raczej przekleństwem wynikającym z kaprysu Khonshu. To wątki, które nie dominują całkowicie nad akcją, ale nadają jej bardziej refleksyjny charakter i sprawiają, że opowieść potrafi wykroczyć poza prostą historię o walce dobra ze złem. Warstwa graficzna stoi na wysokim poziomie i dobrze współgra z klimatem historii. Alessandro Cappuccio oraz Federico Sabbatini tworzą spójny, mroczny świat pełen cieni, dynamicznych ujęć i mocnych kontrastów. Szczególnie dobrze wypadają sceny akcji, w których ruch postaci bywa niemal rozmyty, co podkreśla brutalność starć i nieprzewidywalność bohatera. Rysownicy umiejętnie operują perspektywą i światłem, budując atmosferę zagrożenia i nadnaturalności. Ten efekt dodatkowo wzmacniają kolory Rachelle Rosenberg, które nadają całości chłodny, momentami wręcz niepokojący ton. Oprawa świetnie oddaje charakter postaci i sprawia, że nawet spokojniejsze sceny mają odpowiednią dramaturgię. Druga odsłona tej wersji przygód Moon Knighta to kolejny tom potwierdzający, że seria znajduje się obecnie w dobrej formie. Choć momentami można odczuć, że jest to bardziej etap przejściowy niż kulminacyjny punkt opowieści, to nadal dostajemy wciągającą historię z wyrazistym bohaterem i mocnym klimatem. Największym atutem pozostaje tu konsekwentne rozwijanie postaci Marca Spectora oraz jego relacji z otoczeniem, a także umiejętne łączenie akcji z psychologicznym zapleczem. Nie wszystko działa idealnie, bo niektóre fragmenty są przegadane, a tempo bywa nierówne, ale ogólne wrażenie pozostaje pozytywne. Recenzja do przeczytania także na moim blogu - https://zlapany.blogspot.com/2026/04/moon-knight-tom-2-recenzja.html oraz na łamach serwisu Szortal - https://www.facebook.com/Szortal/posts/pfbid02CU4m2zmzYjXgm8YENABkjcABXCXSf7aHottv8MyHKtdydUTWcvLB7aKwg97A1Pwml

Dobrze się czyta, historia jest ciekawa, intryga angażująca. Ale koniec końców trochę przerost formy nad treścią - wojna straszna, dla rodziny poświęcimy wszystko nawet człowieczeństwo, wszystko to już gdzieś było, u Kinga także. Meta-narracja o tworzeniu komiksów jak dla mnie zbyt na siłę i chyba istnieje dla kolegów po fachu. A jak czytam kolejny raz przemowy o obronie amerykańskiego stylu życia to czuję tylko zażenowanie. Nie podobało mi się też przedstawienie postaci Mr Terrifica, który miał być tym dążącym do ideału i nastawionym na pokonywania trudności, a sprowadza się to do odpowiadania na losowe pytania typu skąd to cytat, albo rozwiąż równanie podstawiając podane wartości - nie przekonało mnie to, było zbyt trywialne, nawet jak pytania są zadawane w środku nocy czy czasie walki. Na plus szata graficzna, przeplatanie historii rysowanej przez dwóch rysowników, różnym stylem - wyidealizowanym i bardziej naturalistycznym - to fajny zabieg

Nie chcę skłamać, ale “Daredevil. Odkupienie” może być moim pierwszym zderzeniem z Hachette - a już na pewno z kolekcją Marvel Must-Have. Otóż żyłem w świętym przekonaniu, że czytałem już wszystkie najlepsze Daredevile. A tu nagle głosy krążą po mieście, że Odkupienie takie super. Takie przyziemne, obyczajowe, ponure. Dwa razy mi nie trzeba powtarzać. Tym bardziej jak rysuje (znany choćby z “Alias”) Michael Gaydos. NO I JEST KURDE SUPER. Scenariusz jest oparty na prawdziwych wydarzeniach i opowiada o trójce młodych ludzi w Alabamie, którzy - ze względu na zainteresowanie muzyką metalową i całą powiązaną z tym buntowniczą kontrkulturą - zostają oskarżeni przez fundamentalistyczną społeczność o brutalne morderstwo na młodym chłopcji. To historia ciężka, smolista, bardziej kojarząca się z małomiasteczkowym thrillerem kryminalnym niż z superhero. Dużo tu koszmarnych doświadczeń za zamkniętymi drzwiami, ponurych domowych sekretów, ludzkiego zaślepienia, zakłamania, tragicznej w skutkach powierzchowności. Nie ma tu aż takiej narracyjnej lekkości jak choćby u Bendisa, jest to odczuwalnie bardziej naciągane, odrobinę naiwne, ale wciąż bardzo dosadne i jakościowe. Bardzo dobra rzecz! Po więcej recenzji zapraszam na Instagram @traczytanko https://www.instagram.com/traczytanko/

“Bitter Root” to komiks s z a ł o w y. I byłem prawie pewien, że mi się nie spodoba. Nie zrozumcie mnie źle, w teorii nie brzmi źle. Szczególnie setting: Nowy Jork w latach dwudziestych, Harlem nawiedzany przez ludzi dosłownie przemienionych w monstra przez nienawiść i rasizm, rodzina czarnoskórych łowców potworów, no czad. Z drugiej strony - to jest Totalnie Komiks Akcji. A takowych fanem nie jestem. A jak to wypada w praktyce? Otóż setting na pierwszy rzut oka wydaje się dość umowny, nie odetchniemy tym miastem i tymi czasami, nie usłyszymy jazzu na ulicach, nie poczujemy dymu papierosów w nozdrzach. Co więcej, socjologicznie też nie jest to żaden kompleksowy traktat o rasizmie. Elementy kontekstu historyczno-kulturowego zostały użyte jako narzędzie fabularne, punkt wyjścia dla szalonej wyobraźni. Dopiero gdy człowiek się przyjrzy bliżej, swoje doczyta, wtedy zauważy smaczki i bogactwo kulturowe obecne w tym komiksie, ale nie dominujące go jako jego główna i jedyna wartość. I dobrze, bo wyszło dzięki temu naturalnie i szczerze rozrywkowo. To komiks żywy, dynamiczny, akcyjny, napakowany pełnymi, spektakularnymi kadrami, doskonale poprowadzony i czytelny mimo permanentnego zamieszania. Świat jest wyrazisty i intrygujący, wątki sprawnie się przeplatają, a kolory są należycie przybrudzone. A na koniec… dostajemy garść esejów o czarnej kulturze (również w komiksie), ładnie edukujących i wyczerpujących, których lektura notabene trwa dłużej niż lektura samego komiksu. Podobało mi się bardziej niż sądziłem. To naprawdę konkretna historia, nie cuchnie tandetą, ma swój wdzięk i klimat. Jednocześnie brak tu trochę oddechu i światotwórstwa, przydałoby się więcej informacji, relacji między postaciami, odrobiny obyczaju i dramaturgii. Ale miał być akcyjniak do zapomnienia, a chętnie zostanę w tym świecie na dłużej. Za egzemplarz dziękuję ślicznie Wydawnictwu.

O DWÓCH TAKICH, CO RZUCALI ŻARTAMI To było tak. Był rok 2020, trwała inicjatywa „Marvel Now 2.0” i wtedy dostaliśmy ósmy tom „Deadpoola”. Niby nic takiego, tom, jak tom, choć z ważnym akcentem, bo to w nim dobiegał końca romantyczno-wampiryczny wątek małżeństwa bohatera, ale jednocześnie na tę opowieść złożyły się zeszyty aż z trzech różnych serii. I to właśnie tam po raz pierwszy dostaliśmy dwa zeszyty „Spider-Man / Deadpool” po polsku (o nich będzie jednak przy innej okazji, już niedługo). Teraz, cztery lata później dostajemy pierwszy zbiorczy tom tej serii (będzie pewnie ze trzy), a w nim pierwsze siedemnaście numerów, oczywiście z pominięciem tych dwóch wcześniej u nas wydanych. I jest całkiem fajnie, nie jest to wielka seria, ale śmiało można przeczytać. Szczególnie jeśli wolicie Najemnika z Nawijką od Pająka, choć w sumie obaj podobnie wyglądają i rzucają kiepskie żarty. Fabuła w skrócie wygląda tak: Spider podczas akcji natyka się na Deadpoola, muszą połączyć siły i się zaczyna. Demony, zagrożenie dusze, Deadpool mający zlecenie na Parkera, córka ich obu, ratowanie Gwiazdki… No i wiele, wiele więcej. https://ksiazkarniablog.blogspot.com/2024/12/spider-mandeadpool-1-czyz-to-nie.html

Definicja nastoletniego overthinking. Najbardziej podobało mi się, gdy chłopacy wybudzeni w środku nocy żeby pomóc z najbardziej dziwacznym poszukiwaniem / wsparciem wszechczasów, po prostu bez żadnych pytań, protestów czy wygłupów, w pełni poważnie zabrali się do pomocy. Tacy właśnie powinniśmy być dla siebie nawzajem.

Cztery historyjki napisane przed bumem na Chainsaw mana. Pierwsza z nich powstała w okresie przed podjęciem studiów. Zaskakujący pomysł, lecz warstwa graficzna wypada gorzej. Najlepsza - druga historia - zaskakuje pomysłem i plot twistem. Ostatnie dwie wypadają niestety średnio. prezentacja w linku

„Batman”, jak rzadko która superbohaterska seria, sporo czerpie z opowieści grozy. Na przestrzeni lat twórcy wielokrotnie korzystali z horrorowego anturażu, a kilka z tych tytułów do dzisiaj uchodzi za klasyczne. Jestem wielkim fanem opowieści z dreszczykiem, także w komiksowym wydaniu, dlatego po „Pełni” spodziewałem się naprawdę wiele. Ale wszyscy dobrze wiemy, jak łatwo potrafi wykoleić się „hype train”. Sprawdźmy, czy końcowy efekt pracy twórców sprostał oczekiwaniom. Podczas pełni księżyca Gotham staje twarzą w twarz ze śmiertelnym zagrożeniem. W mieście pojawia się wilkołak, a krwawe konsekwencje jego comiesięcznej przemiany szybko rzucają się w oczy. Do walki z wrogiem staje rzecz jasna Batman, ale w momencie, kiedy klątwa spada na niego samego, sytuacja bardzo się komplikuje. Nietoperzowi z pomocą przychodzą Zatanna i John Constantine, jednak trapiące obrońcę Gotham łaknienie krwi może okazać się niemożliwe do opanowania. „Pełnia” to komiks pisany absolutnie na serio. To w mojej opinii doskonały wybór, zwłaszcza że mamy do czynienia z horrorem. A ten, kiedy jest pełnokrwisty (swoją drogą – tutaj ten zwrot pasuje idealnie) i pozbawiony „śmieszków”, może mieć sporą siłę rażenia. I tak właśnie rzecz ma się z tym albumem. To opowieść mocno osadzona w klasycznych motywach grozy – na tapet został wzięty motyw likantropii. Wilkołactwo pozbawiono jakiegokolwiek romantyzmu – nie ma w nim niczego atrakcyjnego – to nieustanny zew krwi, brudna, wszechogarniająca obsesja, która wykrzywia umysł, a gdy mija, pozostawia po sobie wstyd i wyrzuty sumienia. To dojmujący, pesymistyczny obraz, który robi spore wrażenie i buduje fantastyczny klimat – siłę napędową i największą zaletę tego albumu. Autor w bardzo ciekawy sposób nakreślił postać Batmana, który początkowo wydaje się traktować zagrożenie z pewnym lekceważeniem, może nawet arogancją. Mroczny Rycerz nie wierzy w nadprzyrodzone stwory i jest zdania, że poradzi sobie z wrogiem, korzystając ze standardowego arsenału. Szybko okazuje się jednak, że tym razem potrzebne będzie więcej, zwłaszcza wtedy, gdy do zagrożenia zewnętrznego dochodzi to natury wewnętrznej. O tym, czy klątwa jest prawdziwa, Batman przekonuje się na własnej skórze. To rozwiązanie niespodziewane, ale zarazem niezwykle ciekawe – zderzenie racjonalizmu z folklorem jest brutalne i działa z pełną mocą, dodając opowieści ciężaru. Znakomity obraz głównego bohatera trochę się rozmywa w zestawieniu z jedną z postaci drugoplanowych. John Constantine jest tu wyjątkowo irytujący – nie tylko sprawia wrażenie piątego koła u wozu, ale zachowuje się wyjątkowo dziecinnie. To jednak na szczęście tylko mała łyżka dziegciu, bo poza tym w materii kreacji protagonistów trudno mieć do Barnesa jakieś większe zastrzeżenia. „Pełnia” jest zamkniętą opowieścią, która nie potrzebuje żadnego dopowiedzenia w postaci sequela. To jej ogromna siła, zwłaszcza w dobie wielkich, rozwleczonych eventów. Dostajemy pełną historię z jasno nakreślonym zakończeniem (choć akurat akt finałowy, za sprawą skrótowości zaprezentowanej konfrontacji, delikatnie rozczarowuje), a napięcie nie rozmywa się w nadmiarze wątków. Nic tu nie odrywa czytelnika od sedna fabuły. Komiks nie jest przy okazji pozbawiony zaskoczeń – pojawiające się co jakiś czas zwroty akcji są przemyślane i tylko podsycają zainteresowanie płynące z odkrywania kolejnych elementów świata przedstawionego. Tempo opowieści jest dobrze wyważone, dzięki czemu nie mamy wrażenia gnania na oślep do przodu, byle poznać konkluzję. Widać, że Rodney Barnes poświęcił wiele czasu na precyzyjne skonstruowanie scenariusza i za to należą mu się słowa uznania. „Pełnia” nie robiłaby tak dużego wrażenia, gdyby nie ilustracje. Stevan Subić rysuje bardzo „brudno”. Kolejne kadry wręcz ociekają mrokiem i niepokojącym naturalizmem. To świetnie pasuje do tak klasycznego horroru, jaki dostaliśmy. Swego rodzaju wykrzywienie wielu rysunków tylko potęguje nastrój niesamowitości, jaki nieustannie unosi się nad tą opowieścią. Trzeba przyznać – to grafiki dość specyficzne, ale jeśli zaakceptujemy ten styl, warstwa graficzna idealnie uzupełni się z fabułą. Najnowsza propozycja z nieustannie rozwijającego się DC Black Label to komiks bardzo dobry. „Pełnia” nie jest może albumem szczególnie odkrywczym, ale wcale nie musi takowym być. Fabularne karty, jakimi operuje Barnes, są bowiem zgrywane z taką precyzją, że można mówić o dziele świetnie wyważonym i przy okazji mocno angażującym. Właśnie takie opowieści – dojrzałe, świadome i pozbawione infantylizmu – chcę czytać w ramach tego imprintu DC Comics. Recenzja do przeczytania także na moim blogu - https://zlapany.blogspot.com/2026/03/batman-penia-recenzja.html oraz na łamach serwisu Szortal - https://www.facebook.com/Szortal/posts/pfbid0Upf4qtWZ1PA2LEmFtS3mZdPuprCxVpExvr6Wybt83Eicarb4UyExz5c4NQmwFTozl

Egmont otwiera nową odsłonę Wielkich Bohaterów Disneya tomem poświęconym Kaczorowi Donaldowi. Start jest… dokładnie tam, gdzie powinien: w sercu klasyki. Dla wyjadaczy to może pachnieć déjà vu (dużo Barksa i Rosy znanych z poprzednich edycji), ale konstrukcja tomu, jako kuratorskiego przeglądu 90 lat Donalda (1934–2024), broni się znakomicie – i to zarówno treścią, jak i oprawą. [...] Tom pokazuje Donalda w przekroju ról: pechowiec, złośnik, opiekun, poszukiwacz, a czasem antybohater z sercem na dłoni. Zmianę tonu świetnie czuć w „dłuższych” przygodach Barksa i Rosy, a Strobl czy Heymans przypominają, że poza „kanonem” powstawały warianty, które też ukształtowały mitologię Kaczogrodu. Pan Jones przewija się jak stały punkt zapalny sąsiedzkich wojenek; Cavazzano dorzuca włoski puls i szeroki kadr. Redakcja spina epoki i stylistyki. Dla nowicjuszy – złoto. Dla kolekcjonerów Barksa/Rosy – „to już było”, choć podane lepiej: w ładnym druku, z sensem doboru i świetnymi wprowadzeniami. Minus? Kilka epizodów w mniejszym formacie rozstrzelonych na dużych planszach – tracą rytm, jaki znacie z „Gigantów”. Oprawa i druk są bardzo dobre; dodatki – świetne. Gdzieniegdzie kuleje kolor (incydentalne „przepalenia”, wspomniane żółte ręce), ale całościowo to edycja, którą chce się mieć na półce. Cała recenzja: https://ostatniatawerna.pl/miedzy-muzeum-a-przygoda-recenzja-komiksu-wielcy-bohaterowie-disneya-kaczor-donald-zakwakane-przygody-kruki-i-kaczki-oraz-inne-historie-t-1/

Ostatni tom jednej z najlepszych mang jakie wpadły mi w ręce. Świetna kreska i niesamowicie wciągająca historia z rozwijającymi się co tom bohaterami. Konflikt między Normanami a L'nu eskaluje do poziomu wojny której nie da się już zatrzymać. L'nu i Normanowie nie są w stanie żyć razem obok siebie a marzenie o Winlandii, kraju bez agresji, wojny i śmierci odchodzi bezpowrotnie. Thorfinn mimo wszystko twardo trzyma się swoich zasad i podjętej lata temu decyzji o niezabijaniu. I nie zamierza rezygnować ze swojego marzenia. Piękna historia. Polecam całą serię.