Mroczne miejsca

Kelly mieszka w małym mieście, nie pracuje zawodowo i czuje się dość samotna. Mąż jest wykładowcą, który pracuje w innym mieście i wraca do domu tylko na weekendy, a syn wyjechał na studia. W wyniku pomyłki przychodni lekarskiej, dowiaduje się o istnieniu w tym mieście innej kobiety o dokładnie tym samym imieniu i nazwisku. Postanawia ją poznać. Nawiązuje z kobietą znajomość. Jest ona matką niemowlaka, którego Kelly obdarza wyjątkową sympatią. Pragnie kobiecie pomóc, zarówno materialnie, jak i udzielając pomocy przy dziecku. Tymczasem wydarzenia przybierają niespodziewany obrót. Akcja zaczyna się nieco leniwie i wydarzenia toczą się powoli, ale stopniowo przyspieszają. Autorka dość umiejętnie buduje napięcie, myli tropy i stopniowo odkrywa tajemnice. Czytelnik poważnie zastanawia się czy bohaterka nie traci zmysłów, zwłaszcza , iż nagle okazuje się, że jej syn nie żyje. Zakończenie ....... okrutne, ale sprawiedliwe!

Niestety, ale ta pozycja mnie trochę rozczarowała. Za mało akcji, za dużo opisów żmudnej pracy detektywa. Wyobrażam sobie, że takie "nudne" zadania to w rzeczywistości jest większa część pracy detektywistycznej, ale niekoniecznie chcę czytać o tym w każdym rozdziale... Sam pomysł na fabułę oceniam jako bardzo dobry. Duży plus za umiejscowienie akcji w Białymstoku - zresztą to był główny powód mojego sięgnięcia po tę pozycję. Fajnie czyta się o znajomych miejscach.

Rywalizacja „Nagle zamarł, bo na karku poczuł dotyk zimnego metalu. Lufa broni, to nie mogło być nic innego. Oddech mu przyśpieszył, krew pulsowała w skroniach. Swój karabinek miał przewieszony przez pierś. Nie zdoła go użyć. Gorączkowo myślał nad innym sposobem odparcia ataku. - Kapralu Derkacz, jesteś martwy”. Nie będę ukrywał, że byłem niezwykle ciekawy najnowszej powieści Agnieszki Pietrzyk pod tytułem „Terytorium”. Ukazała się ona nakładem wydawnictwa Czwarta Strona. Nie jest to moje pierwsze spotkanie z tą autorką, dobrze już znaną czytelnikom. Tym razem zaintrygował mnie już opis zamieszczony na okładce przez wydawcę. Zwykłe ćwiczenia terytorialsów zupełnie zmieniają charakter, gdy podczas nich ginie człowiek. Byłem bardzo zaintrygowany, w jaki sposób autorka opisze tę historię. Jak przedstawi żołnierzy Wojsk Obrony Terytorialnej? Dlaczego podczas rutynowych ćwiczeń dochodzi do tragedii? Po skończonej lekturze jestem usatysfakcjonowany. Tę książkę naprawdę bardzo dobrze się czyta. Agnieszka Pietrzyk umiejętnie buduje napięcie i tak gmatwa całą historię, że po prostu chcemy jak najszybciej poznać odpowiedź na pytanie, o co w tym wszystkim chodzi. Zakończenie zaś przechodzi nasze wyobrażenia. Ale po kolei. W lesie odbywają się ćwiczenia Wojsk Obrony Terytorialnej. Niestety, jeden z żołnierzy strzela w kierunku cywila i go zabija. Kim była ofiara? Czy znalazła się tam przypadkiem? Na miejscu szybko pojawia się lokalna policja. Jednak żołnierze absolutnie nie zamierzają ułatwiać zadania śledczym. Chcą za wszelką cenę chronić dobre imię swojej formacji. Liczą, że uda im się zmanipulować młodą panią prokurator. Policjanci szybko odkrywają, że jest świadek całego zajścia – tajemnicza kobieta. Obie formacje za wszelką cenę starają się ją przejąć. Nikt nie przypuszcza nawet, że właśnie rozpoczęła się sekwencja zdarzeń trudnych nie tylko do przewidzenia, ale i do zatrzymania. Agnieszka Pietrzyk napisała przerażający i mroczny thriller. Thriller, w którym trup ściele się gęsto. Jednak jest to tylko pretekst do ważnych pytań, jakie stawia autorka. Oczywiście można zadawać pytanie, czy taka historia mogła się wydarzyć naprawdę? W tym miejscu uczciwie wspomnę, że powieść ma pewne słabe strony. Przede wszystkim zupełnie niewykorzystana została postać pani prokurator, która pojawia się ledwie na początku książki i potem zupełnie znika nam z oczu. Tymczasem to prokuratura prowadzi przecież śledztwo, to prokuratura stawia zarzuty, wydawać by się mogło zatem, że prokurator będzie jednym z ważniejszych bohaterów. Tak się jednak nie dzieje. Jeszcze bardziej uwiera – początkowo niemal zupełny – brak Żandarmerii Wojskowej. Tymczasem trudno sobie wyobrazić, aby wojsko mogło nie wezwać żandarmerii, gdy ginie człowiek. Co więcej – nie robi tego wojsko, ale nie robi też tego ani policja ani prokurator. Szczerze powiedziawszy kwestia ta wydaje mi się najbardziej naciągana. Tak się bowiem składa, że – choć nie jestem żołnierzem – to jednak mam pewną orientację w wojskowych procedurach. Dlatego też poruszyłem kwestię Żandarmerii Wojskowej. Wszystko to jednak nie przekreśla tego, co napisałem wcześniej. „Terytorium” to powieść, którą czyta się naprawdę dobrze. Sam dosłownie przepadłem na kilka godzin i usilnie zastanawiałem się, jak się to wszystko ostatecznie skończy. Zakończenie zaś jest naprawdę mocne, rodem z amerykańskich filmów. Autorka nie pozostawia miejsca na niedomówienia czy snucie przypuszczeń. Maluje przy tym ciemny obraz obu formacji mundurowych. Zarówno żołnierze jak i policjanci to u Agnieszki Pietrzyk ludzie, którzy mają sporo za uszami. Mundur nierzadko wykorzystują do realizacji własnych celów. Czy istotnie stoją na straży bezpieczeństwa obywateli i państwa? Reasumując „Terytorium” to książka z gatunku tych, które trudno odłożyć dopóki nie poznamy zakończenia. To zaś może okazać się naprawdę mocne i wstrząsające. Zdecydowanie polecam. Wojciech Sobański

Trochę czuję się zawiedziona, liczyłam na skandynawski thriller a jest trochę Moda na sukces. Jako czytelnicy, nie odkrywamy z bohaterami nowych faktów, tylko są nam one rzucane, moim zdaniem, książka zyskałaby gdyby dodać kilkanaście stron na konfrontację z innymi bohaterami lub narrację z jeszcze jednej perspektywy.

Intryga szyta grubymi nićmi. Choć pomysł świetny, taki z życia wzięty. Za żywopłotem, to debiutancka powieść polonistki Marii Biernackiej-Drabik i dlatego chciałam zacząć od rzeczy pozytywnych, po dłuższym zastanowieniu doszłam do wniosku że jedyną pozytywną rzeczą w tej książce jest język. Ale od początku. W tak skonstruowanych powieściach jak Za żywopłotem pierwsze skrzypce i najważniejsze grają bohaterowie. Pani Maria stworzyła postacie papierowe, nieautentyczne, sztuczne. Kompletny brak rysu psychologicznego, co prawda autorka próbowała w małym stopniu ukazać głównego bohatera Miłosza, ale zrobiła to nieudolnie, pobieżnie stworzyła bohatera do którego sama nie mogła dotrzeć, nie umiała wejść w jego głowę, pokazać go jako człowieka a nie papierową postać. Podobnie rzecz się ma z innymi bohaterami. Posłużę się dla przykładu postacią pewnej kobiety. Z rozmysłem nie wyjawię jej imienia, bo poniekąd może naprowadzić na trop winnego. A spojlerować nie chce. Są "rzuty" z jej życia, teraźniejszości i przeszłości, które jak się finalnie okazuje nic do tej historii nie wniosły. Kompletnie zbędne strony. Dużo atrakcyjniej dla powieści byłyby wycinki z życia m0rdercy. Ale ok zostawmy już ten temat . Przejdźmy do fabuły. Jak pisałam na wstępie pomysł świetny, gorzej z realizacją. Cała akcja jest tak bardzo naciągana, momentami wręcz ciut żenująca . Ewidentnie autorka nie miała dobrego palnu zgrania pomysłu w wartką wciągającą akcję. Reasumując powieść mocno poprawna. Autorka z potencjałem ale jeszcze musi popracować nad warsztatem. Ewidentny brak rysów psychologicznych bohaterów psuje całą powieść 6🌟/10 @czytamy.i.oceniamy

Thriller na bogato: psychopata z hollywoodzkim rozmachem, barbarzyńskie morderstwa kobiet (to zawsze są kobiety), diaboliczny scenariusz w tle i desperackie śledztwo. Dzieje się więcej niż w Jamesie Bondzie, tempo jest imponujące... tyle, że czegoś brakło. Moim zdaniem umiaru. A także większej dawki logiki i sensu. To jedna z tych opowieści, w których wydarzenia nie rozgrywają się według reguł prawdopodobieństwa, ale według wycyzelowanego scenariusza przypominającego amerykańskie blockbustery, pozbawionego natomiast wiarygodności. Antagonista to postać rodem z opowieści marvelowskich. Wie wszystko, widzi wszystko, kontroluje wszystko. Zawsze wszystkich ubiega, zawsze piętnaście kroków przed policją. Jego doba ma około stu godzin lekko licząc. Śledzi ofiary, ustala ich plan dnia, porywa je zawsze niewidziany, przeprowadza na nich wielogodzinne operacje, ciała - lub jeszcze żywe ofiary - podrzuca w różnych miejscach, na przykład w domu policjanta, a wszystko z całkowitym brakiem szacunku do istnienia czasoprzestrzeni. Nikt go nie widzi, on natomiast zawsze wie gdzie jest każdy z protagonistów powieści i jeszcze każdy z ich bliskich, więc rozgrywa ich sobie jak chce. Nie je. Nie śpi. Nie defekuje. Nie bzyka. Widzi przez ściany. Teleportuje się po całej Polsce. I na bieżąco czyta scenariusz. Po prostu nie sposób nie skojarzyć tego z amerykańską literaturą z lat 90tych. To ten poziom. Dla odmiany policja to towarzystwo wzajemnej adoracji. Ofiar przybywa, a śledztwo prowadzi dwójka detektywów i... dziennikarz. I jeszcze dwóch emerytowanych gliniarzy. I ciągle ćpający dzieciak. Nawet na chwilę nie pojawia się prokurator, a i przełożony protagonistów ma wszystko w pupie. Jest tak profesjonalnie, że nikt nawet nie próbuje namierzyć numeru, z którego Zły kontaktuje się regularnie z dziennikarzem, w zamian za to śledczy hackują co się da (jak na policję przystało). Czemu do śledztwa wciągani są głównie ludzie spoza policji? Czemu nikt tak naprawdę nie jest zainteresowany postępem w pościgu za zabójcą klasy Doktora No? Last but not least: co z tą burzą? Trwa koniec świata czy co? No i... czemu tyle tych papierosów? Jakby wyciąć fragmenty, w których ktoś pali, zapala, gasi lub bawi się papierosami, to książka byłaby zauważalnie lżejsza. Oceniam 6/10 bo pewne fragmenty mi się podobały, momentami byłem całkiem wciągnięty. Książka raczej dla wielbicieli komiksowych fabuł niż dla szukających naprawdę twardego, mocno ugruntowanego kryminału. Rozumiem, że to debiut autora i także z tego powodu oceniam wyżej niż zamierzałem - jak na pierwszą powieść to jest to dobra robota. Widać pracę. Nawet jeśli nie pasują mi jej efekty.

Rozpoczynając lekturę książki „Dobra rodzina” Katarzyny Troszczyńskiej spodziewałam się tajemnic, ale nie tak okrutnych i bolesnych. Otrzymałam opartą na faktach, wręcz reporterską powieść o brutalnym morderstwie, zimno zaplanowanej zbrodni, której motywów do końca nie poznano do dziś. O ludziach, których życie poddało wielkiej próbie miłości, lojalności, wiary i konieczności zmierzenia się z prawdą, a „są prawdy nie do ogarnięcia”. 29.05.2006 w małej miejscowości dochodzi do morderstwa. Zwłoki 21-letniej kobiety, dwa dni po zgłoszeniu jej zaginięcia, zostają odnalezione w lesie. Zbrodnia szokuje całą społeczność i pogrąża w żałobie rodzinę. Kolejny wstrząs przychodzi gdy anonimowy rozmówca na winnych tej zbrodni wskazuje siostrę zabitej i jej chłopaka. Cień na wizerunku tzw. dobrej rodziny powiększa się wraz z pojawianiem się postępów w śledztwie. Najbliżsi nie dają wiary, by winnym był jeden z członków rodziny. Dodatkowo bestialskie uśmiercenie młodej dziewczyny rozbudza zainteresowanie krajowych mediów. Znalezione przez policję dowody wystarczają by skazać winnych. Wyrok 25 lat pozbawienia wolności. W roku 2023 winny/winna zbrodni będzie mógł/a starać się o przedterminowe zwolnienie. True crime przekazuje fakty. Ocenę i wyciągnięcie wniosków pozostawia czytelnikom. Autorka na kartach swej powieści daje głos wielu bohaterom. Narrację prowadzi z punktu widzenia każdego z nich. Pomiędzy umieszcza akta śledztwa oraz retrospekcję sprzed sześciu miesięcy przed zdarzeniem. Tak poprowadzona fabuła sprawia iż czytelnik dostaje spojrzenie na sprawę z wielu perspektyw i możliwość poznania osób w nią zaangażowanych. Te zaś kluczą, przekazują sprzeczne informacje, mijają się z prawdą, zmieniają zeznania, czasem ukrywają ważne fakty. Kto zabił i dlaczego? Mroźny dreszczyk emocji dla ceniących true crime, bo przecież najokrutniejsze scenariusze pisze samo życie. „Słowa wypowiedziane stają się rzeczywistością, z którą trzeba się zmierzyć, a nie zawsze ma się w sobie na to gotowość”

"Klub kłamców " Annie Ward Cóż... Bardzo, ale to bardzo lekki kryminał... Coś w klimacie serialu "Gotowych na wszystko". Niby nic się nie dzieje, ale jakoś trudno się oderwać 😝 Bogata elita, prywatny trener, rywalizujące nastolatki, alkohol, używki i sex.. tym zajmuje się młodzież, a przecież matkom zależy, aby ich dzieci osiągały sukcesy sportowe oraz dostały się na prestiżowe uczelnie... Do czego zdolne są matki, aby ukryć ochronić swoje dzieci ? Czy morderstwo może umocnić przyjaźń?? Dość ciekawa pozycja 😁 #annieward #czytamykryminały #niejestemstatystycznympolakiemlubięczytaćksiążki #czytam #wydawnictwoczarnaowca

Przyznam, że po lekturze "Czarciego lustra" autorki, zupełnie nie tego się spodziewałam. Historia zaczyna się od paranormalnych zjawisk, które są odczuwane tylko przez wybrane osoby. Dwoje młodych ludzi próbuje rozwiązać zagadkę tajemniczego ducha, który zjawia się tylko wtedy, kiedy któreś z nich jest w pracy w nocy. To smutna historia rodzinna sięgająca czasów wojny, która prosi o ujawnienie w czasach obecnych. Napisana przystępnie i intrygująco. Przyjemnie spędziłam czas z lekturą.

Całkiem przyzwoita książka, z ciekawą i momentami zaskakującą fabułą. Pewne rzeczy były do przewidzenia, ale nie wszystko. Autorka jeszcze bardziej to zagmatwała. Jak na tak objętościową książkę tą pozycję czyta się dość dobrze, choć autorka mogła nieco ją skrócić. Są momenty trzymające w napięciu. Myślę, że warto poświęcić książce dzień lub dwa - zależy kto jak stoi z czasem.

Daniel i Laura to para trzydziestolatków z Londynu, którzy postanawiają wyruszyć w podróż po Europie, zanim osiądą na dobre i założą rodzinę. Brzmi jak klasyczna, romantyczna przygoda... do momentu, gdy trafiają do Rumunii. Tam, w środku mrocznego, gęstego lasu, odkrywają chatkę. Od tej chwili wszystko zaczyna się sypać. Atmosfera robi się coraz bardziej ciężka, dziwna i niepokojąca, a wokół nich zaczynają dziać się rzeczy, których nie da się racjonalnie wytłumaczyć. Im dalej w historię, tym bardziej czujemy, że to nie jest zwykła podróż, tylko początek czegoś naprawdę złego. Czegoś, co ich śledzi i nie zamierza odpuścić. Mark Edwards świetnie buduje napięcie i klimat. Od pierwszych stron czuć, że to nie będzie lekka historia, wszystko jest podszyte jakimś lękiem, tajemnicą i poczuciem, że zaraz wydarzy się coś strasznego. Autor bardzo dobrze operuje przestrzenią, las w Rumunii, odludna chatka, cisza i izolacja działają niemal jak kolejny bohater tej książki. Do tego dochodzi tempo i mnóstwo zwrotów akcji (tak, naprawdę sporo plot twistów!), które sprawiają, że ciężko się od tej historii oderwać. Fabuła jest przemyślana, a zakończenie... no cóż, zdecydowanie jest zaskakujace. Ta książka totalnie mnie zaskoczyła. Naprawdę nie spodziewałam się, że wciągnie mnie aż tak bardzo, a jednak wpadłam w nią od pierwszych stron. Ten mroczny, tajemniczy klimat, las, ukryta w nim chatka... serio, to wszystko brzmi jak początek horroru i dokładnie takie miałam odczucia podczas czytania. Czułam ciągły niepokój i napięcie, a to jest coś, co w thrillerach uwielbiam najbardziej. Zakończenie mnie zmiażdżyło, totalnie się go nie spodziewałam i jeszcze długo po skończeniu książki miałam w głowie myśli typu „co ja właśnie przeczytałam?!”. Dla mnie to był naprawdę świetny, mroczny thriller, niepokojący, wciągający i bardzo klimatyczny.

W moim odczuciu książka jest lekka, przyjemna i czyta się szybko. Bardzo mi się podobała. Jeden z pierwszych thlirerów jakie przeczytałam i bardzo mnie wciągnął. W kilku momentach mi się dłużyła, jednak szybko dało się przebrnąć przez te fragmenty i iść dalej. Dla mnie do samego końca nic nie było pewne, a podejrzany był każdy. Brakowało mi kilku dodatkowych stron, które mógłby ostatecznie domknąć historię, tak żeby nie pozostawiać czytelnikowi domysłów.

Ta książka naprawdę robi wrażenie. Dawno nie trafiłam na historię, która aż tak porusza i zostaje w głowie na dłużej. Choć oznaczona jako thriller psychologiczny, dla mnie dopiero tutaj widać, jak powinien wyglądać ten gatunek. W porównaniu z innymi tytułami, które czytałam wcześniej, ta wypada zdecydowanie mocniej i bardziej przekonująco. Na początku trochę przeszkadzały przeskoki między datami, ale z czasem wszystko zaczyna się układać i nabiera sensu. Im dalej w historię, tym bardziej widać, że to był przemyślany zabieg. To intensywna, przejmująca lektura, która potrafi zaskoczyć i wciągnąć na dobre.

Takiego obrotu spraw t o t a l n i e się nie spodziewałam. Marisa, Jake i Kate. Miłosny trójkąt, który początkowo jawi się dość typowo: facet zdradza swoją ciężarną partnerkę, przez co czytelnik zaczyna jej współczuć a ich nienawidzieć, tak wygląda część pierwsza. Później, w drugiej części, wychodzą na jaw jeszcze lepsze rewelacje przez co jeszcze bardziej współczułam Marisie i z całego serca nienawidziałam Kate i Jake’a myśląc „jak można coś takiego zrobić?!” A potem czytam trzecią część, gdzie ostatecznie autorka funduje taki twist, że na końcu wszystko się zmienia. Widziałam kilka opinii wyrażających zaniepokojenie i/lub niechęć do faktu, że choroba psychiczna jest wykorzystywana jako zwrot akcji, ale w rzeczywistości odkryłam, że w porównaniu z wieloma thrillerami, które czytałam, a które prezentują niemal wiktoriańsko-gotyckie podejście do zdrowia psychicznego, zostało to… potraktowane w miarę rozsądnie. W tym sensie, że aspekt „szokowania” szybko zastępuje coś bardziej pragmatycznego i ugruntowanego. I prawdopodobnie przyczyniło się to do tego, dlaczego po przeczytaniu książki miałam tak pozytywne odczucia mimo szczęśliwego zakończenia, których fanką nie jestem. Jasne, thrillery mogą mieć szczęśliwe zakończenia, ale najczęściej jest to „a potem dom spłonął” albo „a potem ten, kto okazał się złoczyńcą po 300 stronach, spadł z klifu”, a nacisk położony jest na katharsis i przywrócenie porządku. „Sroka” z kolei, kończy się zbyt słodko jak na ten gatunek, przez co w rezultacie określiłabym tę powieść bardziej jako dramat niż thriller. Dobry - ale nie thriller.

Jak długo można udawać kogoś, kim się nie jest? Wyobraź sobie, że Twoje życie to idealnie ułożone puzzle: kochający mąż Piotr, dwie wspaniałe córki i bezpieczny dom. Ale jest jeden haczyk - te puzzle są zbudowane na fundamencie z kłamstw. 🧩 Główna bohaterka zrobiła wszystko, by zapomnieć o tym, co było "kiedyś". Zmieniła tożsamość i zasady gry. Ale ktoś właśnie postanowił jej o tym przypomnieć. Ktoś ją obserwuje, ktoś wie. Ktoś chce zburzyć jej idealny świat. "Oszustka" to thriller, który pokazuje, że prawda zawsze znajdzie szczelinę, by wyjść na jaw. Pytanie tylko, kogo przy tym zniszczy.

A ja mam baaaardzo dobre wrażenia po przeczytaniu tej powieści! To thriller, który pochłania bez reszty. Mocny, emocjonalny, świetnie napisany i inteligentnie skonstruowany. Zdecydowanie polecam.! To jedna z najlepszych powieści Lisy Jackson. Jedną gwiazdkę niestety odejmuję za 'przekombinowanie".

Jak bardzo trauma z dzieciństwa może wpłynąć na dorosłe życie? Czy brak zaufania,nawet wobec samej siebie, może prowadzić do powolnej destrukcji? W tej książce znajdziemy odpowiedź na te pytania. Koniec mnie nie zaskoczył, jednak całą książkę czytało się szybko. Polecam.

„Naszą prywatną grę” przesłuchałam w audiobooku. Zaintrygowana opisem postanowiłam zapoznać się z tą historią. I choć z początku wydawało mi się, że trafiłam na coś naprawdę super, tak końcowo książka wypada tylko dobrze – bez fajerwerków i zachwytów. Bohaterką książki jest Bianka, która pewnego dnia odwiedza swój rodzinny Nasielsk. Rozmawia ze starymi znajomymi, odwiedza grób matki, wieczorem prowadzi zajęcia w szkole językowej i… Nagle znika. Kobieta budzi się w piwnicy, a jej porywacz skryty jest za maską. Ojciec i mąż Bianki zawiadamiają policję. Próbują też działać na własną rękę. Od tej pory skrywane tajemnice powoli zaczynają wychodzić na wierzch. Historia rozkręca się powoli, aby później nabrać całkiem fajnego tempa. Mimo to jednak momentami wieje nudą. Natłok różnych bohaterów, niektórych tak podobnych do siebie, sprawiają, że postacie te niemalże się ze sobą zlewają. Nie ma też nikogo, kto by mocniej mnie w tej książce zainteresował. Nawet główna bohaterka nie wywołuje zbyt wielu emocji, a co za tym idzie, jej los był mi nieco obojętny. Autorce udało się stworzyć dość fajny klimat i jest on całkiem nieźle utrzymywany aż do finału. Plusem też jest sam pomysł na historię. Porwanie i rodzinna tajemnica to są schematy, które lubię. Momentami do fabuły wdziera się chaos. Jest też dość przewidywalnie. „Nasza prywatna gra” jest dla mnie książką po prostu dobrą, jednak nie taką, która zostanie w mojej pamięci na dłużej. Nie wyróżnia się niczym szczególnym na tle innych, podobnych do niej historii.

Ogólnie - niezłe, choć samotny mściciel, w założeniu psujący szyki rozgrywce FBI z szefem gangu - trochę dziwne. Zresztą - krwiożerczy gangster okaże się do rany przyłóż a agent FBI - wspólnikiem innego gangstera... Pierwszy raz spotkałem tu też kwestionowaną zawsze dwoistość: prokurator, który jednocześnie należy do prestiżowej kancelarii prawniczej. W tej z kolei roli, będąc wspólnikiem wielkiego gangstera jednocześnie prowadzi przeciw niemu potajemną grę - nie na rzecz sprawiedliwośći lecz na rzecz innego gangstera, bedącego jedynie pomagierem tego pierwszego, w dodatku wprawdzie okrutnym ale prymitywnym. I na koniec - nie dostrzegłem jednak (moja nieuwaga-?) powodu, dla którego zapomniane zdjęcie z przeszłości, ktorego nikt nie zamierzał w ogóle wyciągać na światło dzienne, stało się motywem życia i smierci waznego polityka, skłaniającego go do tak wyrafinowanej intrygi przestępczej. A poza tym - czyta się niemal samo....

Udała się powieść p. Piotrowi Borlikowi . Fajna sensacja wyszła z pod jego pióra . Jedynie zakończenie mogło być bardziej zaskakujące i adekwatne do tragicznych wydarzeń w tej powieści . A niestety według mnie było trochę sztampowe . Całość do przeczytania dla fanów tego pisarza .