Morderstwo w zimowy dzień

Świąteczna podróż, która zmienia się w koszmar. 🎄 „Morderstwo w świątecznym ekspresie” autorstwa Alexandry Benedict to thriller, w którym magia świąt, zderza się z brutalna rzeczywistością. Zamkniętą przestrzeń pociągu, grupa nieznajomych i tajemnice, które wychodzą na jaw w najmniej oczekiwanym momencie. To historia pełna napięcia, niedopowiedzeń i emocji. Czy przewidziałam zakończenie? Nie! I to był największy plus. ⭐️Moja ocena 9/10

Świetne opowiadania. Idealnie przenoszą w świat panny Marple wiernie oddając klimat opowieści o niej. Trochę jak słodkie ciasteczka domowej roboty; bywa że czasem któreś się przypiecze lub niedopiecze, ale i tak znikają z talerza. Przyjemna lektura spod znakomitych piór.

Książka która wpadła mi w oko głównie przez tytuł i i co do której miałem mieszane odczucia. Jeśli mam być szczery, to muszę się przyznać, że odłożyłem ją na ponad miesiąc czasu po przeczytaniu zaledwie paru stron... No jakoś jej po prostu nie czułem i nie przemawiał do mnie styl autorki, Sulari Gentill. Ostatecznie, ku mojemu wielkiemu zaskoczeniu, okazała się wyborną lekturą. W Bostońskiej Bibliotece Publicznej rozlega się kobiecy krzyk, odrywając czytelników od ich bieżącej lektury. Czwórka nieznajomych sobie osób nieoczekiwanie nawiązuje rozmowę: Freddie, autorka poczytnych kryminałów z Australii, Merigold, studentka psychologii uwielbiająca tatuaże i piercing, Cain, powieściopisarz z tajemniczą przeszłością oraz Whit, student prawa aspirujący do bycia dziennikarzem śledczym. Rozmowa szybko przeradza się w serdeczną znajomość, a później w przyjaźń. Jedynym problemem jest to, że ktoś z tej czwórki jest mordercą i wciąga pozostałych w zawikłaną intrygę, by ukryć swoje zbrodnie...

Po wydarzeniach z poprzedniej części z przyjemnością sięgnęłam po kolejny tom serii o Hrabinie Harleigh, czyli „Poradnik prawdziwej damy. Przypadek, wypadek czy intryga?” autorstwa Dianne Freeman. To już trzecie spotkanie z Frances i jej bliskimi, dlatego szczególnie cieszyło mnie ponowne zanurzenie się w świat bohaterów, których zdążyłam już dobrze poznać. Tym razem akcja przenosi się z tętniącego życiem Londynu na spokojną angielską wieś. Frances musi w ekspresowym tempie zorganizować ślub swojej siostry Lily, dlatego przyjmuje propozycję George’a, by uroczystość odbyła się w rodzinnej posiadłości jego brata - Risings w hrabstwie Hampshire. Sielska atmosfera, spacery po ogrodach, jazda konna czy polowania mają być idealnym tłem dla przygotowań do ceremonii. Szybko okazuje się jednak, że ta pozorna sielanka skrywa znacznie więcej tajemnic, niż można by przypuszczać. Seria niefortunnych „wypadków”, które zaczynają przydarzać się gościom, wzbudza w Frances podejrzenia. Intuicja podpowiada jej, że nie są to zwykłe przypadki, lecz zaplanowane działania wymierzone prawdopodobnie w narzeczonego jej siostry. Wraz z Georgem ponownie tworzą zgrany duet i rozpoczynają własne śledztwo, próbując ustalić, kto z obecnych w posiadłości mógłby mieć powód, by zniszczyć zbliżający się ślub. Podejrzani pojawiają się jeden po drugim, a napięcie rośnie z każdą kolejną stroną. Podobało mi się, że w tej części pojawia się więcej bohaterów, co sprawia, że krąg osób, które mogą coś ukrywać, znacznie się powiększa. Każdy wydaje się mieć jakiś sekret albo powód, by nie mówić wszystkiego wprost. Dużo wnosi także pojawienie się matki Frances i Lily – jej obecność dodatkowo miesza w relacjach między bohaterami i wprowadza do historii nowe napięcia oraz emocje, które wyraźnie wpływają na przebieg wydarzeń. Bardzo lubię obserwować relację Frances z Georgem. W tej części jeszcze wyraźniej widać, jak dobrze się dogadują i jak naturalnie współpracują, kiedy razem próbują rozwikłać zagadkę. Między nimi jest sporo zrozumienia i wzajemnego wsparcia, jednak można odnieść wrażenie, że George wciąż nie mówi wszystkiego wprost i pewne sprawy z jego przeszłości pozostają owiane tajemnicą. Ten delikatny niedosyt informacji sprawia, że ich relacja staje się jeszcze bardziej intrygująca i aż chce się sprawdzić, jak będzie rozwijała się dalej. Autorka ponownie stworzyła zagadkę, którą chce się rozwiązać razem z bohaterami. W trakcie lektury pojawiają się drobne wskazówki i nowe tropy, które sprawiają, że łatwo zacząć snuć własne przypuszczenia. Jednocześnie historia nie traci lekkiego charakteru – dialogi między postaciami są dynamiczne i pełne drobnych przekomarzań. Lubię książki, które czyta się z takim spokojnym uśmiechem i dokładnie tak było tutaj. Całość jest wciągająca i daje taki komfortowy „flow”, przy którym nie chce się przerywać. To nie jest historia, która wymaga wielkiego skupienia, ale mimo to potrafi mocno zaangażować i wciągnąć w swój klimat. Po skończeniu miałam tylko jedną myśl – dobrze, że kolejna część już czeka, bo zdecydowanie nie kończę tej przygody na tym etapie.

Ta seria chodziła za mną już od dłuższego czasu ale zawsze coś innego było ciekawsze, ważniejsze. Jednak gdy w końcu zaczęłam czytać ,,Morderstwo w księgarni" przepadłam. To dokładnie to na co od dłuższego czasu czekałam. Małe angielskie miasteczko. To właśnie tam Flora Steele prowadzi odziedziczoną po ciotce księgarnię. Ruch jest niewielki, klientów jak na lekarstwo bo kraj dopiero dochodzi do siebie bo powojennych ograniczeniach. Jednak młoda kobieta się nie zraża, chociaż prowadzenie księgarni nie było nigdy na jej liście celów. Chciała podróżować i przeżywać przygody. Jednak z pewnością na tej liście nie było znalezienie zwłok w swoim sklepie. Zaskakujące znalezisko nie pomaga w handlu, policja raczej nie widzi w tym nic podejrzanego więc rezolutna panna Steele musi sama zakasać rękawy i przeprowadzić śledztwo. Pomaga jej w tym, chociaż początkowo niechętnie, pisarz kryminałów mieszkający po sąsiedzku. ,,Morderstwo w księgarni" to kryminał bardzo sielski i przyjemny. Rezolutna panienka z darem pakowania się w kłopoty oraz trochę mrukliwy pisarz, przecież to duet idealny by rozwiązać każdą sprawę i dotrzeć do jej sedna. Uroczy małomiasteczkowy klimat potęguje tylko poczucie, że sprawę trzeba szybko rozwiązać aby przywrócić idylliczny widok. Samo śledztwo jest idealnie wyważone. Podejrzewamy od początku kto może kryć się za zasłoną ale i tak z ogromnym zaciekawieniem podążamy za śladami i śledzimy tok myślenia bohaterów. Nie trzeba się wysilać, można po prostu rozsiąść się wygodnie i obserwować.

Przemiłe, przyjemne świąteczne romansidło! Ciepła, klimatyczna, elektryzująca opowieść o miłości rodzacej sie właściwie ze złości i rywalizacji. Z odczuwalnym napięciem między głównymi bohaterami dosłownie od pierwszej strony. I owszem, tak, przewidywalna, upraszczająca, dość powierzchowna, ale zawsze będę się tego trzymać, ze nie każda książka ma być dla nas rozwijającą, bo czasem chodzi o to, zeby odpocząć, jeść lody czekoladowe i wyobrazić sobie że miłość może być słodką historią, a nie pieruńsko ciężką pracą.

Naprawdę dawno żadna książka tak mnie nie rozbawiła. To świetna komedia kryminalna, przy której można się śmiać do łez. Humor jest lekki, momentami trochę złośliwy, a sytuacje, w które wpadają bohaterowie, potrafią być naprawdę absurdalne. A najlepsze jest to, że mimo całej tej zabawnej otoczki wciąż mamy tu prawdziwą zagadkę kryminalną. I wcale nie tak łatwo zgadnąć, kto stoi za zbrodnią. Jeśli ktoś ma ochotę na książkę, przy której można się pośmiać i jednocześnie wciągnąć w kryminalną historię, to zdecydowanie polecam.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję wydawnictwu. Jak wielki potencjał na moje zakochanie się miała ta książka! Zima, wietrzna atmosfera norweskich fiordów, maleńkie spokojne domki na końcu świata, zimny, opanowany i opiekuńczy Norweg, do tego duchy i niezwykle uzdolnione artystycznie dziecko. Co więc poszło nie tak? Warsztat pisarski zdecydowanie nie dorównał potencjałowi historii. Denerwowała mnie płaskość dialogów, a’la męskość Runara, która budziła we mnie jedynie odruch „brrr”, no ewentualnie jeszcze myśl, że jakby do mnie tak mówił to skończyłoby się to co najmniej wzgardliwym prychnięciem, a nie zachwytem, źle zbudowany slow burn, brak rozwinięcia historii chłopca, który ma pewne ponadprzeciętne zdolności. Podsumowując po jej przeczytaniu jest mi po prostu przykro, bo nie miałam dużych oczekiwań jedyne co chciałam dostać to zwykła, lekka, ale dobrze napisana wciągająca lektura.

Warszawa lat dwudziestych XX stulecia to miasto przepiękne, ciekawe, pełne kontrastów - idealne dla kobiety, która nie ma nic do stracenia. Frania Tańska wraz ze swymi malowniczymi przyjaciółmi rusza na poszukiwania ukradzionego obrazu Józefa Chełmońskiego, robiąc zamieszanie w dość już chaotycznym mieście. Sympatyczny retrokryminał. Może styl wymagałby trochę podszlifowania ale bohaterowie tak przypadli mi do gustu, że chętnie sięgnę po kolejne części.

Flora Steele odziedziczyła księgarnie po swojej ciotce,która podjęła się jej wychowania po śmierci rodziców dziewczyny. Kobieta była dla niej wszystkim tak samo jak księgarnia dla jej opiekunki, niestety przez trupa znalezionego w księgarni, może być jej koniec. Kobieta musi szybko rozwiązać zagadkę zanim brak klientów całkowicie ją zrujnuje. Prosi o pomoc Jacka Carringtona świetnego pisarza , który jest strasznym odludkiem ale to on znała ciało i na dodatek zna się na tych sprawach bo pisze kryminały. Sięgające po te książki nie spodziewałam się za wiele raczej lekkiej historii,która nie zapadnie mi w pamięci, tylko będzie dobrą rozrywką i niczym więcej ,a tu dostałam jedną z najlepszych serii kryminalnych jakie miałam okazję dotąd czytać. Sceneria oraz ogólnym klimat tych książek zachwyca. Małe miasteczko wszyscy się znają i plotkują. Zagadki kryminalne genialne. Świetnie się bawiłam na ich rozwiązywaniu chociaż nie są nie wiadomo jak skomplikowane ale też nie da się łatwo ich przejrzeć więc spokojnie. Główni bohaterowie czyli Flora i Jack mają moje serce. Kocham tych bohaterów zarówno razem jak i osobno bo są rewelacyjnii. Świetnie wykreowani z bagażami emocjonalnymi i charakterami dość specyficznymi ale do mnie trafili całkowicie. Na początku są nieznajomymi, później powoli kiełkuje to w stronę znajomych i przyjaciół i nie będę zdradzać czy w dalszych tomach przerodzi się w coś więcej ,ale powiem szczerze że tak uwielbiam ten duet że od początku im kibicowałam. Miałam wielką nadzieję że tych dwoje da sobie szansę bo mają świetne podstawy do stworzenia naprawdę solidnego i pięknego związku opartego na wzajemnym szacunku, partnerstwie i zrozumieniu. Co tu dużo mówić ja przepadłam dla tej serii pochłaniałam te książki niesamowicie szybko. Autorka w swoim piórze ma coś tak przyjemnego i lekkiego że zachwyca czytelnika od samego początku do końca. Jestem zakochana i mam wielką nadzieję że wydawnictwo będzie wydawać dalsze tomy po polsku.

Ja wiem, że nie jest to literatura najwyższych lotów, naprawdę zdaję sobie z tego sprawę. Ale co zrobić jeżeli sprawia radość i pozwala się oderwać od codzienności? Ostatnio komedie kryminalne, to moje ulubione pozycje książkowe. Bawią, odciągają myśli od rzeczywistości (czasem trudnej) i pozwalają na chwile tak potrzebnego resetu głowy. Druga część przygód pracowników wydawnictwa zabrała mnie na wycieczkę, więc zmieniły się okoliczności przyrody. Ale nie zmieniło się poczucie humoru, barwni, skomplikowani bohaterowie i ogólny zamysł, że pisanie i wydawanie książek to orka na ugorze. Dlatego tym bardziej doceniam gdy przeczytam coś co mnie wciągnie bez reszty na kilka wieczorów.

"Jej Królewska Mość prowadzi śledztwo" S.J. Bennett to cykl książek w typie cozy crime z angielską królową na tropie zbrodni. Zamysł serii przykuł moją uwagę, bo któż nie chciałby zerknąć, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami pałacu Buckingham? Niech tytuł serii was jednak nie zawiedzie, bowiem Elżbieta II to raczej pociągająca za sznurki bohaterka drugoplanowa, a trud rozwiązywania zagadek kryminalnych spada na jej pomocniczki. Najmocniejszym punktem tej serii pozostaje jednakże całe tło i otoczka - Anglia w różnych momentach panowania królowej i dworska codzienność. To bardzo sympatyczna fantazja o tym, co Elżbieta II mogła mieć w głowie - jakie myśli, strapienia, przekonania itp. - wszystko jednak opisane jest ze smakiem i bez uszczypliwości pod adresem samej bohaterki. Ten obraz psychiki królowej, choć wyimaginowany, mnie najbardziej zaciekawił i sprawy kryminalne traktowałam jako tło. Refleksje bohaterki nt. monarchii, społeczeństwa, polityki zagranicznej - przedstawione lekko i zabawnie - są dla mnie wyróżnikiem tej serii pośród innych książek w typie cozy crime. Najlepiej wspominam lekturę pierwszego i drugiego tomu serii, w których wątek kryminalny był najciekawszy. W pierwszej części mamy śmierć w siedzibie monarchy, szybko więc charakter śledztwa królowej skręca w stronę bardziej szpiegowsko-sensacyjną, co dodaje historii charakteru. W części drugiej znów mamy w tle wątek z historią sztuki, co zawsze przyciąga moją uwagę. Kolejne części przeczytałam raczej z sympatii do serii, a pomysł na ich fabułę wypadł wtórnie i schematycznie na tle całości. Ostatecznie serię oceniam na plus i pewnie jeśli jeszcze kiedyś pojawi się kontynuacja, to z przyjemnością wrócę do królowej Elżbiety w roli detektywki.

To jedna z tych książek, które wciągają nie tyle akcją, co klimatem. Czytałam ją raczej powoli, dla samej atmosfery i tego uczucia, że gdzieś pod powierzchnią cały czas czai się jakaś tajemnica. Lubię stopniowe odkrywanie historii, kiedy autorka nie prowadzi za rękę, tylko pozwala się domyślać, składać fakty i mieć własne podejrzenia. Nawet jeśli coś zaczyna się układać wcześniej, to i tak chce się czytać dalej. W tej książce jest dużo o relacjach, pamięci i tym, co zostaje po ludziach. Po prostu dobrze się to czyta, głównie dla klimatu i stopniowego odkrywania historii. Nie pędzi, ale wciąga na tyle, że chce się wiedzieć, co dalej.

bardzo miła, przytulana książka. kojarzy mi się z ciepłym kocykiem, herbatą i kominkiem. wciągnęłam się od pierwszych kartek dzięki łatwemu językowi oraz fabułę. (ratowanie księgarni! kocham!) bohaterowie również super. a szczególnie! waga rodziny, jej bliskość — podoba mi się, że zostało tutaj to podkreślone. polecam wam na zimowe wieczory, żeby poczytać o ludziach, którzy poświęcają się i wspierają nawzajem. wątek romantyczny również słodki i nienachalny.

Po wydarzeniach z poprzedniej części z ogromną ciekawością sięgnęłam po „Poradnik prawdziwej damy. Co zrobić z pierwszą żoną narzeczonego?”. Muszę przyznać, że ta historia wywołała u mnie chyba najwięcej emocji ze wszystkich dotychczasowych tomów. Akcja książki znów wraca do Londynu i od pierwszych stron nabiera tempa. Przygotowania do przyjęcia zaręczynowego Frances i George’a zostają brutalnie przerwane przez pojawienie się tajemniczej kobiety, która twierdzi, że jest… żoną Hazeltona. Jakby tego było mało, wokół niej zaczynają krążyć coraz dziwniejsze historie, w tym powiązania z rosyjską rodziną królewską i listy z pogróżkami. A kiedy na posesji Frances dochodzi do morderstwa, sytuacja wymyka się spod kontroli i zamienia w prawdziwy skandal. Już sam początek całkowicie mnie zaskoczył. Nie było tu spokojnego wprowadzenia. Od razu zostajemy wrzuceni w sam środek zamieszania i… lekkiego niedowierzania. Motyw „pierwszej żony” sprawił, że przez chwilę sama nie wiedziałam, co o tym wszystkim myśleć. I dokładnie to uczucie towarzyszyło mi przez sporą część książki - takie balansowanie między ciekawością a niepewnością, komu właściwie można ufać. Najbardziej podobało mi się to, jak bardzo ta część gra na emocjach związanych z relacją Frances i George’a. W poprzednich tomach obserwowałam, jak dobrze się rozumieją, a tutaj nagle wszystko zostaje wystawione na próbę. I mimo że gdzieś w środku wierzyłam George’owi, to jednak autorka potrafiła zaszczepić we mnie tę małą nutkę wątpliwości. To było naprawdę dobrze poprowadzone, bo dzięki temu ich relacja wydawała się jeszcze bardziej prawdziwa. Dużo frajdy sprawiło mi też samo śledztwo. Miałam wrażenie, że tym razem jeszcze bardziej próbowałam nadążyć za Frances – analizowałam, łączyłam fakty, podejrzewałam kolejne osoby… i finalnie i tak zostałam zaskoczona. Bardzo lubię to uczucie, kiedy książka mnie „przechytrza”, a tutaj dokładnie tak było. Jednocześnie czułam, że ta część jest trochę bardziej „intensywna” emocjonalnie niż poprzednia. Skandal, plotki, presja otoczenia – to wszystko było bardziej odczuwalne. I chyba właśnie dlatego jeszcze bardziej doceniam Frances. Lubiłam ją wcześniej, ale tutaj naprawdę ją podziwiałam – za spokój, za opanowanie i za to, że mimo całego chaosu potrafiła działać rozsądnie. Nie wpadała w panikę, tylko konsekwentnie dążyła do prawdy. To też jeden z tych tomów, przy których miałam efekt „jeszcze jeden rozdział”. Niby lekka historia, ale jednocześnie tak wciągająca, że trudno było ją odłożyć. Tę część poznawałam zarówno w formie e-booka, jak i audiobooka, co było dla mnie ciekawym urozmaiceniem. W audiobooku pojawił się nowy lektor (Katarzyna Anzorge) i początkowo miałam lekkie obawy, czy odnajdę się w tej zmianie, bo byłam już przyzwyczajona do poprzedniego głosu. Szybko jednak okazało się, że zupełnie niepotrzebnie – nowa interpretacja wciągnęła mnie równie mocno i dobrze oddawała klimat całej opowieści, dzięki czemu słuchanie było równie przyjemne jak czytanie. Po skończeniu miałam poczucie dużej satysfakcji, a jednocześnie lekki żal, że to już koniec tej części. Jeśli poprzedni tom był dla mnie komfortowy i przyjemny, to ten był bardziej angażujący oraz emocjonalny. Zdecydowanie mój ulubiony :)

Jeremi Organek liczył na spokój podczas imprezy na którą się wybierał. Nic z tego. Dla Lindy Miller to też świetna okazja do zobaczenia staroci techniki motoryzacyjnej. Wiadomo, we dwójkę zawsze raźniej. Byleby tylko nie spotkać exchłopaka, co to tyle krwi zepsuł. Kto by się spodziewał, że ów ex zostawi po sobie samochód zapisany na swoją byłą dziewczynę. Linda jest przeszczęśliwa, Jeremi węszy podstęp, a zapisane auto kryje w sobie nieszczególnie przyjemną niespodziankę....a zapowiadało się tak pięknie. Kolejna odsłona przygód Jeremindy. Swoją drogą brawo za trafną nazwę tego wyjątkowego duetu. Tym razem historia rozgrywa się, można powiedzieć, w książęcym stylu. Zamek Topacz gdzie odbywa się zlot zabytkowych pojazdów - każdy z co najmniej kilkunastoma rumakami pod maską i zachwycający podarunek dla Lindy. Tyle tylko, że jest jeden, a może dwa małe szkopuły. Aby otrzymać spadek to ktoś musiał umrzeć, a i wewnątrz samochodu znalazł się trup. Śmierdząca sprawa. Tropy prowadzą do Pałacu Książęcego we Wleniu i wydarzeń sprzed wielu lat. Ciekawa, humorystyczna - chociaż znowu musiałam posłużyć się pomocą z internetów, aby zrozumieć nieznane mi wyrazy - z zaskakującym plot twistem, lekka lektura do poczytania w ramach relaksu. Coś tam zaczyna sie zmieniać w postrzeganiu Jeremiego przez Lindę...czy ich relacja wskoczy na inny poziom...kto wie, kto wie. Polecam.

Nie jest to najlepsza książka Tess i smuci mnie odejście od gatunku kryminału medycznego. Pokochałam ją za opisy sekcji zwłok i chciałbym aby nadal było to jej znakiem rozpoznawczym. Ta książka jest ciekawa, ale niestety nie powala na kolana. Bardzo doceniam, że w końcu w książce główną bohaterką jest kobieta dojrzała. Jednak sama fabuła... Mam wrażenie, że jak na tyle stron akcji i poznawania historii postaci samo zakończenie i rozwiązanie zagadki są nudne.

To 3 powieść autorki, którą przeczytałam i niestety wypadła najsłabiej. Nie było efektu „wow” pomiędzy bohaterami, w historii a tym bardziej w punkcie „problematycznym”. Ciężko nawet ten tytuł określić jako romans, bo nie ma tu jakichkolwiek uniesień. Przeczytałam, bo czyta się lekko i ciekawa byłam jaką dramę przygotowała autorka. Niestety się rozczarowałam.

Byłam dość sceptyczna po części pierwszej, ale "Włoska robota" bardzo miło mnie zaskoczyła, bo to była naprawdę dobra historia. Oczywiście na maksa odklejona i absurdalna, ale o to chodziło. Dodatkowo zdecydowanie mniej przypadkowa i chaotyczna w porównaniu z "Górą kłopotów". Głupkowatego poczucia humoru jest trochę mniej, ale za to wątek kryminalny ma ręce i nogi, więc moim zdaniem wychodzi na plus.

Kupując nie doczytałam że to komedia kryminalna. Kryminał nie najgorszy ale humor dla mnie naciągany i momentami żenujący np. Jesz koszoniaka w kościele? Taka swojska książka z niezdarną wybitną autorka kryminałów i średnio ogarnięta pisarką powieści grozy. Miało wyjść śmiesznie a wyszło przeciętnie. Pomysł na akcję całkiem fajny, ciekawy ale za dużo dla mnie „śmieszków” . Poza tym książkę szybko się czytało ale przeszkadzały mi niepotrzebnie przeciągane stwierdzenia np. Zamiast napisać że w szkole się trochę nie uważało jest stwierdzenie w szkole się trochę nieuwazalo na lekcjach z mitologii greckiej Jana Parandowskiego. Na pewno znajdzie grono zwolenników bo pisana jest lekko ale nie złośliwe docinki dla mnie momentami żenujące.