Mongoliada. Tom 1

Trudny to świat. Nie prosty. Nadmierne skomplikowany i ożywiony... wszystkim co możliwe i niemożliwe. Taki rozpasany, rozdęty, pełen potworów realnych i nierzeczywistych. Zakończenie pozytywnie mnie zaskoczyło - za nie dodatkowa gwiazdka. Dużo tu smaczków z legend, podań i nie tylko (mały pułkownik jest tego świetnym przykładem). Ogólnie to polecam bo specyficzna to pozycja. Ps. im dłużej myślę o tej książce, to tym bardziej mi się podoba :)

Cyt.: „Mam wrażenie, że jeśli wartość, jaką przypisujemy ludzkiemu życiu, spadnie wystarczająco nisko, będziemy mieli szanse zaprowadzić powszechny pokój i dobrobyt. Jeśli owa wartość spadnie, wszyscy będą mogli pozwolić sobie na to, by być szczęśliwymi. Dopiero wtedy, gdy zaczynamy wypełniać koszyk luksusowymi dobrami, takimi jak wolność, godność i prawo do decydowania o własnym losie, cena wykracza poza możliwości biedaków.” K.J.Parker, „Składany nóż” K.J.Parker to pseudonim literacki brytyjskiego pisarza Toma Holta, autora powieści fantastycznych i historycznych, m.in. „Pieśni dla Nerona”, w której przedstawia alternatywną wizję fragmentu historii Cesarstwa Rzymskiego i panowania cesarza Nerona. Pojęcie fantasy czy fantastyki jest tak szerokie, że praktycznie można do tej kategorii literatury zaliczyć niemal wszystko. Znalazł się w niej również „Składany nóż”. To w rzeczywistości świetna powieść polityczna z bardzo szerokimi wątkami ekonomicznymi. Jeśli ktoś sądził kiedykolwiek, że ekonomia może być nudna – to polecam mu lekturę „Składanego noża”. Tworzenie systemów bankowych, aprecjacja bądź dewaluacja waluty, wprowadzanie papierowego pieniądza. Wydaje się to dość nieciekawe, lecz zostało przez autora przedstawione w sposób zaiste intrygujący a w dodatku stanowi to jedynie tło dla pasjonujących rozgrywek politycznych. I najważniejsze pytanie – czy można wygrać wojnę bez pieniędzy? Główny bohater – Bassianus Arkadiusz Honoriusz Sewer, pierwszy obywatel Republiki Wesańskiej, stoi na czele rządu a tak naprawdę jego marzeniem jest stworzenie imperium. Czy ten szalony dla wielu zamysł się powiedzie? W trakcie lektury aż nadto widoczna staje się fascynacja autora starożytnym Rzymem. Wiele pomysłów czy zdarzeń zostało zaczerpniętych z historii Republiki Rzymskiej czy początku Cesarstwa Rzymskiego i w powieści pobrzmiewają wyraźnie jej echa. Zdecydowanie pozycja ta wyróżnia się na tle wielu innych w tej kategorii. Nie ma tu magii, nie ma smoków – jest polityka, ekonomia, obsesja władzy. A wszystko to sprawnie i zajmująco napisane. Ciekawy i interesujący głos w nurcie fantasy. Polecam.

Dziwna książka. Fantasy, ale bez całego rozmachu jakim najczęściej jesteśmy raczeni. Tu mamy tylko jedną kolonie, daleko od stolicy, dworów. I pomimo, że znajdują się tu arystokraci, to prowadzą typowe chłopskie życie. Ba, pierwsze 50 stron to właśnie jest opis prowadzenia farmy. Cała książka jest skonstruowana na tym, że zastanawiamy się co główny bohater czegoś nie kombinuje, a jeśli tak to co takiego? Czy jest to dobry bohater czy może właśnie ten zły? Moim zdaniem cała książka jest za długa, jak na coś takiego. Jest to jedna z nielicznych książek, których miałam ochotę nie czytać niektórych fragmentów. Za to bohaterowie byli naprawdę ciekawi. Najlepszymi momentami tej książki jest sam początek i koniec. Uważam,że autor odwali naprawdę dobra robotę jeśli chodzi o opis życia arystokracji na farmie, czytało się tego naprawdę ciekawie. A zakończenie to rozwikłanie całej tajemnicy to też było naprawdę interesujące. Pokazuje jak bardzo jesteśmy bierni w społeczeństwie i jak wiele złego może to wyrządzić. Mimo wszystko polecam, gdy ktoś się chce oderwać od tych epickich fantasy, i poczytać o zwykłej, małej koloni na odludziu.

Książka znaleziona w hotelowej biblioteczce na wyjeździe urlopowym. Nie oczekiwałem niczego specjalnego, a okazała się miłym, pozytywnym zaskoczeniem. Wartka akcja, sporo oryginalnym pomysłów i poczucie humoru. Normalnie wystawiłbym 6-6.5 pkt, ale zaokrąglę w górę za wspomniane miłe zaskoczenie.

Zamiast mórz i oceanów świat otaczają tory kolejowe. Ludzie mają kolejowych bogów, kolejowy alfabet i kolejowe zwyczaje, polują na ogromne krety i dżdżownice w głębinach, wykopują stare części pociągów i stare odzyski z dawnej cywilizacji przed nimi. Każde dotknięcie ziemi może skończyć się śmiercią w paszczy zakopanego w ziemi drapieżnika. Towarzyszymy Shamowi, młodemu medykowi na ścigającym ogromnego Okpi-Jacka (Moby Dicka) kretowniku. Światotwórstwo jest wybitne. Historia i bohaterowie mu nie dorównują. Ale czy muszą? To młodzieżówka. Przygodowa młodzieżówka bez romansu, co w niektórych oczach od razu stawia ją bardzo wysoko. Ale i tak ma młodzieżówkowe wady. Sham jest bardzo niedojrzały - do tego nie mogę się przyczepić, jak można narzekać na niedojrzałe dziecko?, na dodatek ma to podkreślić jego przemianę, ale wplątuje się w pułapki, które dorosły zauważa od razu, co jest nieco męczące. Splunięciem w twarz czytelnikowi są za to bliźniaki Shroakerów, bananowe nepo-babies, bez żadnych cech charakteru, ale z ogromnym spadkiem. Są w moim top najbardziej leniwie wykreowanych postaci - możemy nie lubić Rowling, ale ona szczerze przyznała, że musiała osierocić Harry'ego, żeby rodzice nie przeszkadzali mu w przygodach. Od ich spotkania książka przestała mi się podobać. Historia pełna jest zdarzeń ocierających się o deus ex machina oraz naiwnie bohaterskich wyborów - które ponownie, wkurzają dorosłego czytelnika, ale musi pamiętać, że to nie dla niego to. Niektóre aspekty wypadają jednak słabo nawet w porównaniu z innymi młodzieżówkami. W Serii Niefortunnych Zdarzeń rodzeństwo różniło się od siebie, a w serii o Stracharzu Delaney wykreował o wiele bardziej ciekawą rodzinną dynamikę.

Przedzierałem się przez ten tom jak przez dżunglę. Niełatwa, gęsta proza. A i zestaw mocno nierówny - oprócz perełek jak "Piękna córka łowcy łusek" czy opowiadań z "wojny w dżungli" (że tak je sobie nazwę), są również ewidentne pomyłki, jak "Upadek Kuby" czy "Żywot Buddy". Tym niemniej - warto przeczytać, choćby dla samego smoka Griaule'a.

Książka podzielona na cztery części i losy trzech osób. Każda z historii ma w sobie tajemniczy wątek i kończy się niedopowiedziana. W ostatnim rozdziale zamiast wyjaśnień pojawia się więcej niedopowiedzeń które pozostawiają pole do interpretacji. Z początku całość wydawała mi się mroczna jednak bardziej pasuje tu określenie ponura i depresyjna. Oczekiwałem jakiegoś "łał" na zakończenie ale zamiast tego dostałem więcej tajemnic.

Książka ogólnie bardzo fajna ale niestety nierówna. Pewnie z 30% to poznawanie nowych postaci i to jest w sumie fajne bo każda wkracza do świata z przytupem. Później, kiedy wątki zaczynają się łączyć, niestety akcja zwalnia za to pojawiają się puste rozważania. Na domiar złego część wątków i postaci okazuje się jakby porzucona przez autora bo ostatecznie nie odgrywają żadnej większej roli. Ale i tak warto przeczytać.

Dziwna książka, wzięta z półki z hasłem "hej, to jest fantastyka z Afryki, coś nowego, otwórzmy się na inną fantastykę". Rzecz dzieje się w Lagos i faktycznie jest to dla mnie na tyle obce, że ciężko było mi się wciągnąć, ale ostatecznie mnie zaciekawiło. Irytowało mnie tylko, że przylatują obcy, właściwie machają różdżką i ludzie stają się lepsi.

Jakoś tak zaczynałam czytać bez przekonania - ale cała historia wciągnęła mnie bez reszty. Co ciekawe - raczej czytam inną literaturę, ale w tym przypadku jest to fajny, ciekawy wyjątek. Może dlatego, że element fantastyczny nie jest tylko dla samego bycia, ale pokazuje ludzi i ich relacje. Fajna, ciekawa lektura.

Tak najogólniej to jest to świetna książka przygodowa i gdyby taka była w całości to byłoby więcej gwiazdek. Jednak pomysł z cieniami może jest ciekawy ale mnie nie urzekło jego wykorzystanie. Kiedyś była kreskówka gdzie postać miała przenośną dziurę i ktoś w nią wpadał a potem ta postać dziurę zabierała i tyle tego również w tym przypadku. Jeżeli ten pomysł nie będzie wam przeszkadzał to fajnie się czyta.

Generalnie jestem fanem twórczości Zimniaka, ale mój stosunek do tej książki należy określić co najmniej jako ambiwalentny. Pomysł jest ciekawy, a książka miejscami świetna, ale właśnie - miejscami... Ogólnie ciężko się w nią wgryźć i złapać opowiadaną historię (czy te wszystkie nowoutworzone słowa w istocie coś wnoszą, poza podkreśleniem różnicy kulturowej?) - przy czym część wydarzeń okazuje się ostatecznie bez większego (a może i żadnego) znaczenia. Lektura Władców to nie jest czas zmarnowany, ale jeśli ktoś nie przeczyta, to świat się nie zawali.

Czasami trafiają się książki, które dobitnie mi uświadamiają, jak mało jeszcze wiem, jaki powierzchowny mam odbiór, jaki leniwy jestem z interpretacją utworu. "Droga serca" jest jedną z nich. Bez zewnętrznych bodźców, poszturchiwania i narzekania na śmiechowe recenzje, prawdopodobnie również poszedłbym po linii najmniejszego oporu, zadowalając się najbardziej powierzchowną warstwą (albo zapomniawszy lekcji z wcześniejszych książek szedł w ślepy zaułek gnozy). Na swoje usprawiedliwienie mogę powiedzieć tylko, że Harrison jest trudnym pisarzem i nawet kiedy wiedziałem, że nie wszystko jest takie proste, przez długi czas byłem jak dziecko we mgle, bardziej wyczuwając niż widząc autorski zamysł. Z powyższych powodów do interpretacji fabuły nic nie wniosę, chciałbym jednak dołożyć cegiełkę dlaczego odbiór Harrisona jest taki a nie inny. Lenistwo intelektualne mogę wpisać z autopsji. Ale jest jeszcze "pisarski temperament" autora. Co przez to rozumiem? Otóż Harrisona się czyta dla słów, bogatych fraz, ciężkich metafor. Nie dla postaci które można lubić, prostolinijnej fabuły, wyjaśnień, spełnienia oczekiwań czytelników (to są często pojawiające się zarzuty wobec książki i autora), ale właśnie dla słów i tego jak rezonują w czytelniku. Oczywiście nie w każdym. I oczywiście to nie wszystko, bo są i choćby jeszcze powiązania z innymi utworami. No to tyle ode mnie.

Bardzo ciekawa książka, pierwsze co pomyślałam, to, że przez wieloletnie czytanie sfu, zauważam, że większość pisarzy sf jest bardzo pesymistycznie nastawionych co do wiary w ludzkość. Tutaj jak i nieraz ludzkość mimo, że dostała mocno po dupie nie wyciąga lekcji ze, swojej przeszłości i brnie ślepo dalej w konflikt, jest to naprawdę bardzo smutne, zwłaszcza, że nie jest to żadnym fiksum dyrdum tylko tak jest zawsze i widzimy to ciągle i ciągle i jakże jest przykre, że nawet w odległej przyszłości pisarze sf, dalej nie widzą światła w tunelu dla nas. Na samym końcu pierwszego tomu guru genetyki Avernus ma piękny monolog, który praktycznie mogła bym tutaj umieścić słowo w słowo, na głos zastanawia się skąd to się w nas bierze, czy to jakiś mechanizm wpisany w nasz system ewolucyjny, czy to jest potrzebne, monolog jest wspaniały i naprawdę w punkt. Na razie to tylko seria pytań samej do siebie, które ma zamiar rozłożyć na czynniki pierwsze, przemyśleć i wysnuć odpowiedzi, które mam nadzieję poznać w następnym tomie. Co mnie martwi, już widzę, że tomów jest teoretycznie trzy tylko, że na rynku polskim są wydane dwa i trzeciego ani widu ani słychu mimo, że cykl nie jest nowy, więc moja przygoda urwie się raptownie, co też ma swoje plusy, będą mogła ją w swojej głowie dokończyć jak będę chcieć. Jest to typowe hard sf, napisane z wielkim rozmachem i dużą empatię i troską o losy ludzkie i naszą kondycję jako gatunku, naprawdę szczerze polecam.

[...] (...)warto sięgnąć po „Bogów…”,. a najlepiej po całość cyklu. Mistrzem słowa Farmer nie jest; ani z niego ekwilibrysta, ani dekorator. Brak zarówno inteligentnych gier narracyjnych, jak i wykwintnej ornamentyki, zdania są dość kanciaste i chropawe. Mankamenty w treści, opisane wyżej – nie najmniejsze. Stopniowo odkrywany „Świat Rzeki” może jednak urzec, zaś celnie odnotowane spostrzeżenia Farmera na temat natury człowieka i kształtowania się cywilizacji, nie stracą ważności przez długi czas. Przeprawa przez Rzekę łatwa nie będzie, ale warto popłynąć nią w podróż. Docierając jak najdalej się da. Całość recenzji na portalu Qfant: http://www.qfant.pl/review/philip-jose-farmer-bogowie-swiata-rzeki/

Jeśli podobał Wam się klimat Drogi Królów Sandersona, to Smocza droga będzie dla Was świetną rozrywką. Ja uważam, że to dobra, złożona, zaskakująca opowieść o władzy, dojrzewaniu, kształtowaniu postaw i życiowych wyborach. Fabuła osadzona jest w czasach, które możemy określić jako średniowiecze – to fantastyka, a nie powieść historyczna, dlatego nie pokuszę się o stwierdzenie, że to jest w ogóle jakaś konkretna epoka. Mamy więc rycerzy, królów, magów, ciężki sprzęt, prymitywne narzędzia, i wszędzie, gdzie chcemy się dostać, podróżujemy konno (a wędrówki jest tam dużo). Powieść zaczyna się od czwórki bohaterów – na początku nie mających ze sobą nic wspólnego, ale ich losy szybko splata wojna Wolnych Miast z Rozdartym Tronem. Sądzę, że właśnie bohaterowie są siłą tej powieści – oni nadają charakter zdarzeniom. Zatem nie będę się o nich rozwodzić, żebyście mogli sami odkryć ich historię. Powiem kilka zdań o mojej ulubionej bohaterce – Cithrin. Poznajemy ją jako sierotę wplątaną w proceder przemytu skarbu przez strefę działań wojennych, żeby ustrzec je przed grabieżą i pozostawienie krainy bez środków. Cithrin robi to, ponieważ jest własnością banku, opiekują się nią władze głównego skarbca jednego z królestw. W toku całej powieści Cithrin dorasta, napotyka na swej drodze różnych ludzi, z których czerpie życiową naukę i siłę. Oczywiście nie ma ideału – spotyka nie tylko tych dobrych i tylko tych miłych… ale każde z tych spotkań jest ważne i niesie ze sobą konsekwencje. Bardzo mi się podobało, w jaką stronę ewoluowała dziewczyna i jak autor ją opisał w „dorosłym życiu”. W tle losów Cithrin trwają przygotowania do wojny – chociaż nikt sytuacji nie traktuje jako groźną, mimo że gęsto w powietrzu. Ciekawie Abraham pokazuje nam wymyślony przez siebie świat – widać, że nie poznajemy wszystkich zakamarków, ale to, jak przechadzamy się po tej krainie daje nam spore wyobrażenie z czym mamy do czynienia. Bardzo podobało mi się jak potraktowana jest w powieści smocza droga – jest swoistym jedwabnym szlakiem, który z różnych powodów jest ważny dla fabuły. Technicznie książka jest podzielona na rozdziały, które zatytułowane są imionami bohaterów, których losy w danym momencie śledzimy – raz, że akcja dzieje się w różnych miejscach; dwa, że każdy z bohaterów ma swoją funkcję i znaczenie dla historii. Podobało mi się to, bo dzięki tej różnorodności postaci można łatwo się utożsamić z ich postawami. Książkę czyta się szybko – ilość bohaterów pozwala na swobodne śledzenie akcji bez obaw, że zgubimy się gdzieś po drodze. Wydarzenia nie galopują w zawrotnym tempie, aczkolwiek dzieje się sporo. Świat przedstawiony też nie zabija ilością nazw, krain, etc., do tego dość łatwo poruszać się po mapie umieszczonej na początku książki. Powieść jest godna polecenia, chociaż mistrzostwem świata nie jest – niektóre sceny są przegadane, przekombinowane i trudno mi było przebić się przez nie bez zmęczenia. Jedna z kluczowych postaci z kolei potraktowana jest w zbytnim uproszczeniu – ponieważ od początku widzimy do czego zmierza autor opisując jej losy. Mimo to chciałabym znać koniec całej serii, bo jednak końcówka tego tomu bardzo mi się podobała i myślę, że warto dać jej szansę.

Lubię styl Paolo Bacigalupi, klimat gęsty i bardzo wciągający. Dziwię się tak słabym ocenom, książka powinna mieć mocne 7,5. Czytałem gdzieś opinie że Paolo promuje ekologie? Nie, ta pozycja jest po prostu postapokaliptyczna, łączy się nieco z innym jego działami. Aby ktoś mógł odnieść się do moich słów, poniżej lista sci-fi z moimi ocenami: Expansja - 9/10 Hyperion - 8,5/10 Lód - 8,5/10 Głębia - 8,4,/10 Projekt Hail Mary 8/10 Bobiverse -8/10

Mocne. Kolorowe. Szybkie. Pulsujące jak Rio. Muszę przyznać, że do książki podchodziłem dwa razy. Pierwszy raz tuż po przeczytaniu rewelacyjnego "Domu derwiszy. Dni cyberbadadu". I wtedy poległem. Było zbyt kolorowo i zbyt hałaśliwie. Wrócilem po roku. I wsiąknąłem. Zatem dlaczego nie porwało mnie za pierwszym razem? Ano dlatego, że Stambuł i Rio/Sao Paulo różnią się od siebie bardzo mocno i przeskok z jednego na drugie był bardzo trudny. Ale w tym tkwi cloue tego dlaczego to tak dobra książka. Poza tym, że autor ma dobre pomysły stricte sf, umie przedstawiać historie, to jeszcze umie oddać klimat (miasta). Połączenie tych trzech rzeczy powoduje, że czyta się się szybko. Dobrze zbudowana historia w dobrze oddanym klimacie i z technologią wplecioną w codzienne życie. Czekam na więcej.

Przyznam szczerze, że do przeczytania Ad Infinitum zachęcił mnie przede wszystkim opis na okładce. Nie znałem wcześniej tego autora. Kilka razy się zastanawiałem co o tej książce myślec - z jednej strony strasznie dużo obyczajówki - sporo rozważań o życiu i milości, z drugiej strony miał to być chyba raczej thriller. Na co dzień nie czytam obyczajowych powieści, może dlatego mnie to nie zmęczyło. A może to, że autor świetnie operuje językiem, opisy są jakby "przyciężkawe" (gatunkowo) ale jednocześnie bardzo trafne. Jedynie nutkę niedosytu czuję w kwestii spraw z fizyki - miałem nadzieję, że będzie tego trochę więcej (nie żebym był fizykiem, musiałem sobie doczytać o teorii strun, obejrzeć jakiś wykład na TEDxie - ale za to w zasadzie daję kolejnego plusa, bo zawsze dobrze się dokształcić). Ostatecznie uważam książkę za bardzo dobrą, dość specyficzną, ale taką od której trudno się oderwać (a dość długie rozdziały tego nie ułatwiały, bo nie lubię przerywać w połowie wątku...). Na półce czekają już 2 kolejne powieści Michała Protasiuka i dzięki Ad Infinitum sięgnę po nie ze zdecydowanym przekonaniem, że będą to dobre tytuły.

Dziwna ale chciałem dobrnąć do końca. Dla mnie jednak to co zrobił King w Mrocznej wieży było pierwsza przygoda z tego typu zabiegiem, więc tutaj wypadło to średnio bo mam porównanie z czym dużo dużo lepszym Gdyby nie to bardzo ciekawy koncept i sama przygoda.