Miejsce w słońcu

Nie miałam wysokich oczekiwań i .. zainteresował mnie ten kryminał tak, że przeczytałam szybciutko. Historia wstrząsająca i przerażająca, choć może zdarzyć się niestety wszędzie. Rozwiązanie.. domyślałam się :) Zaskoczyły mnie wątki poboczne i nieco zasmuciły, że nie wszystkie zostały do końca rozwiązane. Mam jeszcze 2 książki tej autorki .. zobaczymy co będzie dalej.

Książkę przyjemnie się czytało. Książka nieco przewidywalna, ale do poduszki się nadawała. Autorka dobrze rozpisała społeczne relacje i opowiedziała o tym, jak funkcjonuje kuratelą i opieka społeczna w Szwecji. Jak dla mnie największym rozczarowaniem byl sposób napisania zakończenia.

Mieszane uczucia. Z jednej strony irytują powtórzenia, zbędne wydawałoby się detale, wczesne rozwiązanie zagadki. Z drugiej wszystkie te zabiegi budują zapadający w pamięć klimat opowieści, co rzadko zdarza się w przypadku „kryminałów”. Dam więc jeszcze Perssonowi szansę.

Książka jest bardzo ciekawa, aż do momentu, kiedy poznajemy wszystkie karty (razem z epilogiem). Według mnie tu był potencjał na coś naprawdę ciekawego, a finalnie w kilka minut dowiadujemy się, że bohaterowie nie mówią (albo nie pytają) sobie o super istotnych szczegółach. Plus ma się uczucie, że główną bohaterka się nie rozwija na podstawie własnych doświadczeń. Dosłownie któryś raz rzuca się w "paszczę lwa" bez żadnego wsparcia i bez rozsądnego planu. W ogóle mam wrażenie, że ta seria ma problem z utrzymaniem sympatii do bohaterów. W tym roku przeczytałem 7 części i mam wrażenie, że z każdą kolejną jest coraz mniej postaci, których zniknięcie nie przyniosłoby raczej ulgi.

Bardzo dobra, wciągająca książka. Co szczególnie przypadło mi do gustu to kreacja postaci - wielowymiarowych, nieoczywistych, kierowanych różnymi popędami. Choć sama kwestia zabójstwa pojawia się stosunkowo późno, zdaje się, że dopiero po ok 150 stronach, lektura wcale się nie dłuży, ponieważ autor umiejętnie buduje napięcie. Dłuższą chwilę zajęło mi uzmysłowienie sobie, że ta książka trochę przypomina mi bardzo dobrą sztukę teatralną, z akcją nie pozwalającą na ani sekundę nudy. Z niecierpliwością sięgnę po kolejną część. Fani skomplikowanych detektywistycznych zagadek i plot twistów mogą jednak być nie do końca usatysfakcjonowani, choć mimo to i tak bym im polecał lekturę.

Książka podobała mi się bardzo, choć nie jest to typowy kryminał. Fabuła skupia się głównie na tym, co przeżywa porwany w Afryce Thomas oraz jego przebywająca w Szwecji żona. Wątek stricte kryminalny pojawiał się chyba tylko po to, żeby trochę urozmaicić akcję. Powieść jest dobrze napisana i wzbudza duże emocje, historia Thomasa przyprawia o ciarki. Czytałam z wielkim zaciekawieniem. Choć mam też parę zastrzeżeń do różnych zachowań bohaterów, w tym Anniki, ale też jej matki i siostry. Jednak ogólnie na plus

Książka ma ciekawą fabułę i dobrze się czyta. Jak to w przypadku „północnych” kryminałów, autor wprowadza dużą ilość wątków, oraz postaci. Bohater wiecznie dzwoni do kogoś, kto nie odbiera, nagrywa się na sekretarkę lub wysyła smsy, co wprowadza dreszczyk ciągłego niedoinformowania i oczekiwania na ważne dane. Kontrolowanego chaosu dodaje fakt mnogości zajęć bohatera, oraz wielowątkowości powieści. Słabą stroną powieści jest główny bohater, chociaż jest kreowany na honorowego obrońcę wolnej i rzetelnej prasy, nadal jest irytującym dziennikarzyną. Z jednej strony autor kreuje go na prześmiewcę taniej sensacji i poważnego zawodowca, z drugiej jednak wkłada mu w usta łapanie innych za słówka, nadinterpretację wypowiedzi i tandetne teksty najniżej żerujących pismaków. No i seks. Dużo seksu. Lecą na gościa jak do miodu, ale on jest twardy i wierny swojej żonie. Chodzi do klubów go-go, śpi z innymi, podaje ręcznik pod prysznicem, podgląda, ogląda filmy porno z koleżankami, w których te występowały, ale seksu twardo odmawia. Codzienność. To samo z alkoholem. Piją go jak coca-cole. Wiecznie napalone panienki i litry wina, codzienność duńskich dziennikarzy. Podsumowując, książka jest dobra, szybko się czyta, bohater od razu powinien dostać etat w służbach specjalnych, a zakończenie pozostawia niewyjaśnione wątki. Mimo to polecam do bezrefleksyjnego czytania na plaży. Ciekawostka: Duńsko-szwedzko-północne kryminały swego czasu cieszyły się u nas ogromną popularnością. Do tego stopnia, że nawet… po prostu Ove Løgmansbø.

Marka skandynawskiego kryminału jest, uważam, mocno przesadzona, ale też walory napisanych w Skandynawii powieści kryminalnych są trudne do zakwestionowania. „Linda” Leifa Perssona zapewne nie spodoba się tym czytelnikom, którzy spragnieni są krwi, psychopatów, wypływających flaków i zwrotów akcji tak gwałtownych, że aż szyja boli od śledzenia za nimi. Jeśli natomiast ktoś pojmuje literaturę, także kryminały, jako inteligentną grę rodzajami i gatunkami, zabawę słowem, pastisz, cytowanie i prześmiewczość, to „Lindę” polecam. Problem z powieściami kryminalnymi jest taki, że ich istota (morderstwo, śledztwo, wykrycie sprawcy) tworzy pewien nienaruszalny schemat. Aby unikać powtórzeń i przyciągnąć czytelnika, autorzy wymyślają cuda-niewidy. Najczęściej dynamizują fabułę nie dbając o wiarygodność, idą w brutalizm i próbę zaszokowania czytelnika. Ponieważ takie schematyczne powieścidła nieźle się sprzedają, wydawcy stawiają na nie. Krąg się zamyka. Leif Persson zastosował inną metodę. Jest ofiara (młoda, ładna dziewczyna, zgwałcona i zamordowana), jest śledztwo, prowadzone przez policjantów zarówno z Vaxjo (miasto w południowej Szwecji) jak też ekspertów z wydziału zabójstw z centrali w Sztokholmie. Kończy się, tradycyjnie, ujęciem mordercy. Na ten konwencjonalny szkielet Persson naciąga oryginalną tkaninę: Tworzy przekonujący portret socjologiczny lokalnej społeczności stutysięcznego miasta. Pokazuje dynamikę przemian społecznych i kulturowych w Szwecji, z problemem rasizmu i akceptacji migrantów. Ukazuje drobiazgowo pracę policji, ale bez ochów i achów, lecz jako skrzypienie rozbudowanego, niesprawnego aparatu urzędniczego. A przede wszystkim – i to jest najmocniejsza strona powieści! – tworzy Persson wspaniałą plejadę postaci. Główny bohater nie jest odrealnionym superbohaterem, nie jest mądrym życiowo „policjantem z przejściami” (najczęstszy chyba typ, dominujący także w polskich kryminałach). Jest tak bardzo realny, że nawet słowa „przeciętny, nijaki” go nie opisują. Evert Backstrom jest „człowiekiem niskim, tłustym i prymitywnym, ale w pewnych okolicznościach potrafił być przebiegły i pamiętliwy”. Sam o sobie Backstrom jest, oczywiście, bardzo wysokiego mniemania. Także zbrodniarz, Bengt Mansson (nazwisko, naturalnie, nieprzypadkowe, bo ewidentnie nawiązujące do amerykańskiego Charlesa Mansona), nie jest krwiożerczym psychopatą (90 proc. autorów polskich kryminałów tak zapewne skonstruowałoby tę postać), lecz zakochanym w sobie uwodzicielem, „najbardziej czarującym abnegatem”, jak charakteryzuje go jego była żona. Konkludując: „Linda” jest świetną, zabawną, gorzką i ironiczną powieścią, z kryminalną historią w tle.

Doskonała książka,super napisana. Wciąga od pierwszych stron do końca,,mnie zaintrygowała i wciągnęła przeczytałam z wielką przyjemnością przy kubku pysznej kawki, mnie się bardzo podobała. Chętnie przeczytam z czarnej serii następną książkę bo jestem ciekawa, wciągają, żeby czytać!!!

Sztuka współczesna to wymagająca dziedzina. Najbardziej dla odbiorcy. Autorzy zaskakują, zdumiewają, a zdarza się i tak, że ich dzieła budzą odrazę i zniesmaczenie. Jakże daleko odeszliśmy od tradycyjnych landszaftów, monideł i portretów. Czy dobrze? Zdania są podzielone. Niektórzy uważają, iż nie ma nic prostszego niż chlapnąć farbą na płótno, a inni twierdzą, że liczy się nowatorskie podejście. I o tym jest ten kryminał. O sztuce. O najbardziej znanych dziełach zgromadzonych w muzeach sztuki współczesnej (i nie tylko współczesnej) na terenie całej Europy. Lecz również o sztuce wynaturzonej. Przerysowanej. Przekraczającej granice etyki i moralności. Czy artysta, który traktuje ludzkie ciało jako materiał rzeczywiście jeszcze zajmuje się sztuką? Zwłaszcza, że wykorzystuje je bez zgody właściciela, a właściwie przy jego stanowczym sprzeciwie. Sprytnie napisana książka. Pokazująca jak trudno jest zgromadzić dowody zbrodni nawet wówczas, gdy policja nie ma żadnych wątpliwości, kto jest sprawcą. Przeczytana w oryginale, z dużą przyjemnością, zwłaszcza ze względu na dość duże litery. Polecam.

Książka trzyma w napięciu od samego początku, a rozwiązanie zagadki morderstwa jest zaskakujące. Nieco trudności sprawiło mi połapanie się w plątaninie szwedzkich imion, nazwisk i miejsc, ale i tak oceniam pozycję wysoko. Bardzo dobrze napisany kryminał, podobało mi się to, że wszyscy bohaterowie mają pogłębione portrety psychologiczne.

Sophie była wdową wychowującą syna i kobietą chowającą się w samotności. W enklawę spokoju gwarantującego izolację od świata uczuć. Wydawało się jej, że ten stan trwa już wieki i na wieki pozostanie. Jednak nie dla jej serca, rządzącego się swoimi, niezależnymi od rozumu prawami, które uznało, że to wystarczająco długo, by zatęsknić za czymś spontanicznym i nieprzemyślanym. Wydawało się jej, że umówienie się na spotkanie z byłym pacjentem szpitala, w którym pracowała jako pielęgniarką, będzie zwykłą randką. I było. Tyle że Hector, którego zaproszenie przyjęła, nie był przeciętnym człowiekiem i nie był zwykłym mężczyzną. Należał do elity świata przestępczego. Był dobrym człowiekiem według jego przyjaciół i bardzo niebezpiecznym, bezwzględnym, wyrachowanym przestępcą według szwedzkiej policji, która, wykorzystując nawiązującą się znajomość pary, zaproponowała kobiecie współpracę. Agentka Gunilla pozostawiła jej wybór, apelując do jej moralnego serca – postąp właściwie i ignorując potrzebę serca namiętnego. Sophie, zwykła kobieta z systemem wartości charakterystycznym dla pielęgniarki, mającym ogromne znaczenie dla jej dalszego postępowania i podejmowanych działań, stanęła na skrzyżowaniu interesów międzynarodowych grup przestępczych i szwedzkiej policji. Wbrew swej woli znalazła się na linii strzału frontu wojny o wpływy, w której stawką była władza, pieniądze i życie. Bezbronna. Jednak to właśnie ona była jedynym, stałym punktem odniesienia w powoli rozwijającej się akcji. Wielowątkowej, ale linearnej w czasie. Ogromny wpływ na tak poprowadzoną fabułę miała profesja scenarzysty autora. Losy bohaterów poznawałam w miarę upływu czasu, będąc tak samo zaskakiwaną rozwojem wydarzeń, jak oni sami. Nigdy nie wiedziałam, z której strony nadlecą kule, kto pierwszy uderzy w twarz na odlew (płeć kobieca nie chroniła przed agresją), pod czyją nogą rozpadną się drzwi w na pozór spokojnym miejscu i kiedy dowiem się o zdradzie. Wspólność przeżywanych emocji w jednym czasie i miejscu wiązała mnie podwójnie z poszczególnymi bohaterami, pozwalając na budowanie ich obrazu fizycznego i profilu psychologicznego. To było bardzo niebezpieczne. Nic tak nie zbliża i nie wiąże, jak wspólne przeżycia i zrozumienie motywów postępowania, którymi można później wytłumaczyć najokrutniejsze przestępstwo. Sophie była jedynym jasnym punktem moralnym ukazującym mroczność duszy i pokrętność wypaczonej logiki innych. Przynajmniej tak wydawało mi się na początku powieści, ale na początku wiele mi się wydawało. Niejednoznaczność charakterów postaci to pułapka, w którą wpadałam bardzo często. Linearność mi w tym nie pomagała, raczej przypominała naprzemiennie przeplatany sekwencjami kadrowymi film z wartką akcją, po której następowało wyciszenie, ale pełne napięcia. Ono nie znikało nigdy. Przenosiło się z dynamiki akcji na dynamikę szarpiących bohaterami emocji i myśli. To warstwa psychologiczna była najważniejsza w tym thrillerze, pozostawiając warstwę sensacyjną w roli koniecznej bazy do opowieści o ułomności ludzkiej natury. Niezbędnego tła do ukazania nieprzewidywalności człowieczej psychiki w walce ze słabościami w rozpaczliwym odnajdywaniu się w ekstremalnej rzeczywistości. Autor, w odróżnieniu od scenariusza, wykorzystał możliwości, jakie stwarza powieść i rozbudował brawurowo warstwę psychologiczną, analizując szczegółowo stany wewnętrzne (uzewnętrzniane w zachowaniu i myślach) kreowanych bohaterów. Dzięki temu postępowanie Hectora z czasem zaczęłam uważać za uczciwe (sic!), a Gunilli, przedstawicielki prawa, za podłe. A między tymi hybrydowymi skrajnościami autor jeszcze umieścił bardzo ciekawe w swojej różnorodności spektrum policjantów, przestępców i zwykłych ludzi wplątanych w wydarzenia, wymykających się jednoznacznemu zaszufladkowaniu. Na dodatek wszystkich umieścił w mechanizmach wpływów, zmiennych priorytetach otoczenia, zależnościach międzyludzkich i nieobliczalnych, chwiejnych emocjach indywidualnych, dyktujących ostateczny wybór moralny. Nieprzewidywalny. Do końca nie byłam pewna niczego i nikogo, tak jak zmienna jest psychika ludzka. Autor, decydując się na debiut prozatorski, który jest pierwszą częścią trylogii o Sophie Brinkman i Hektorze Guzmanie, pokazał, że nie tylko potrafi szkicować i syntetyzować, ale również szczegółowo analizować stany człowieka, których w scenariuszu filmowym nie można pokazać, a jedynie zasugerować. Skrupulatnie, z premedytacją i do granic możliwości wykorzystał tę szansę, jaką dała mu powieść. Być może dlatego zwolennicy klasycznej sensacji mogą być zawiedzeni, a amatorzy thrillerów psychologicznych zachwyceni. naostrzuksiazki.pl

Stary dobry kryminał. Stary ma tutaj podwójne znaczenie, bo rok wydania to 2011, ale też styl jest niespieszny i po prostu trochę retro. Nie ma spektakularnych zwrotów akcji. Niby nic się nie dzieje, niby wszystkie karty rozdane, niby sprawa jest już przesądzona a na końcu szast prast i się zdziwiłam. Lubię ten klimat. Czytam drugi raz, bo to dobra seria.

Ciekawa fabuła, a tło akcji – ludobójstwo w Rwanie zapewne było inspiracją. Autorka daje sporo tematów do przemyśleń, zgłębia naturę okrucieństwa człowieka i sposoby jego relatywizowania. Niestety na minus muszę zapisać sposób pisania, według mnie drętwy, bez polotu. Mnogość postaci też nie służy fabule, próbowałam zapamiętać i wyłapywać korelacje, a na koniec okazało się, że to było zbędne, wprowadza tylko zamęt w akcji. Podsumowując uważam, że jednak jest to wartościowa lektura. Ocena trochę na wyrost, daję szansę autorce za fabułę.

Kolejny przyjemny kryminał, który poza morderstwem, pozwala przyjrzeć się szwedzkiemu społeczeństwu. Po raz kolejny zachwyca mnie brak wartościowania i przyzwolenie na to, by każdy żył na swoich warunkach. Jakże jest to odmienne od polskiego poczucia lepszości i wyśmiewania się ze słabszych. Tym razem śledztwo toczy się w środowisku osób bardzo zamożnych. Z jednej strony szokujące jest, że można się aż tak poświęcić zarabianiu pieniędzy i żyć tylko po to, by pomnażać fortunę. Z drugiej, im ma się więcej, tym bardziej przesuwa się granicę tego, co wolno. Wszystko jest tylko i wyłącznie kwestią ceny.

Na początku można pogubić się z ilością postaci, podobnych nazwisk, przeskoków narracji (nie wiadomo kogo dotyczy dany akapit). Duży minus to "drewniane" dialogi noe wiadomo o czym i wada słuchu rozmówcy (w każdej prawie rozmowie pojawia się "Co?" I powtórzenie kwestii), bardzo działa to na nerwy.

Druga z kolei powieść o Rebece Martinsson, młodej prawniczce, która posiada niesamowite zdolności do schodzenia tam gdzie jej nie posieją, do pojawiania się tam gdzie jej nie chcą. Niesie to za sobą oczywiście rozmaite konsekwencje, na które nie zawsze jest ona przygotowana. Tak było i tym razem. Intryga została znowu umiejscowiona w kościele gdzie pastorem była nietuzinkowa, oddana pracy, mądra, uparta, zaradna, przedsiębiorcza, opiekuńcza pastor Mildred Nilsson. Została ona zamordowana a Rebeka przypadkowo zjawia się w okolicy. Co wyniknie z jej przyjazdu? Komu znowu zalezie za skórę? Chociaż to Rebeka jest bohaterką cyklu to wydaje mi się, że częściej na placu boju pojawia się komisarz Anna Maria Mella. Czy kobiety znowu się spotkają? Czy Rebeka zostanie uwikłana w śledztwo? Czy będzie miała wpływ na rozwiązanie zagadki morderstwa? Czy znowu narazi swoje życie? Fajnie się czyta tę powieść, chociaż odrobinę przeszkadzało mi nagromadzenie trudnych skandynawskich nazwisk. Czasami musiałam się wrócić aby przyporządkować nazwisko do osoby. Książka wzbudza różne emocje, atmosfera jest smutna, chwilami męcząca. I zupełnie nie wiem, czemu miał służyć tak mocno rozbudowany wątek żółtonogiej wilczycy?

Książka „Zamiast ciebie” autorstwa Sofie Sarenbrant to thriller, który w teorii posiada wszystkie składniki niezbędne do stworzenia trzymającej w napięciu historii, jednak w praktyce okazuje się pozycją nierówną, budzącą spore zastrzeżenia co do samej konstrukcji. Największą słabością powieści są jej bohaterowie – postacie sprawiają wrażenie naszkicowanych zbyt grubą kreską, przez co trudno o autentyczną empatię wobec ich działań. Główna protagonistka, uwikłana w traumę z przeszłości, często podejmuje decyzje nielogiczne, które zamiast budować napięcie, wywołują u czytelnika irytację. Brak pogłębionej psychologii sprawia, że relacje między postaciami wydają się powierzchowne, a ich motywacje – momentami wręcz pretekstowe. Fabuła, oparta na motywie zamiany ról i mrocznych tajemnic rodzinnych, cierpi na brak płynności. Sarenbrant stosuje rwaną narrację, która choć ma na celu zdynamizowanie akcji, w rzeczywistości prowadzi do pewnego informacyjnego chaosu. Wątki kryminalne są tu przeplatane z rozbudowaną warstwą obyczajową, która niestety nie zawsze wnosi coś istotnego do głównej osi wydarzeń. Przez znaczną część tekstu czytelnik odnosi wrażenie, że autorka krąży wokół jednego punktu, niepotrzebnie mnożąc opisy stanów lękowych, co zamiast zagęszczać atmosferę, jedynie spowalnia tempo lektury. Mimo tych wad, przyznaję książce ocenę 6/10. Sarenbrant bez wątpienia potrafi pisać w sposób sugestywny, a jej styl jest lekki i nowoczesny, co sprawia, że mimo fabularnych mielizn, książkę czyta się błyskawicznie. Mocnym punktem jest samo zakończenie – autorka sprawnie domyka niektóre wątki, serwując kilka zwrotów akcji, które mogą zaskoczyć mniej wprawnego czytelnika thrillerów. To typowa lektura „na jeden wieczór”, która spełnia swoją rolę jako niezobowiązująca rozrywka, ale nie zostaje w pamięci na dłużej. „Zamiast ciebie” to thriller poprawny, ale pozbawiony tego „czegoś”, co wyróżnia mistrzów skandynawskiego kryminału. To opowieść o tym, jak przeszłość potrafi upomnieć się o swoje w najmniej odpowiednim momencie, jednak zabrakło tu nieco więcej odwagi w kreowaniu niejednoznacznych, silniejszych charakterów. Jeśli szukasz lekkiego dreszczowca do pociągu, ta pozycja się sprawdzi, ale jeśli liczysz na głęboki thriller psychologiczny z krwi i kości, możesz poczuć pewien niedosyt. Autorka ma spory potencjał w budowaniu dusznego klimatu, jednak tym razem konstrukcyjne niedociągnięcia nieco przyćmiły sam pomysł na historię.

Upalny sierpień, komisarz Erik Winter, odpoczywa na urlopie po rozwiązaniu sprawy psychopatycznego zabójcy. Początkowo kryminalna historia rozwija się wolno, następnie przyspiesza i angażuje coraz to nowych bohaterów. Autor wplata w nią międzynarodowy wątek, choć tym razem Winter wyprawia się do nieco bliżej położonej Danii. Mroczny trop prowadzi do przeszłości. Okazuje się, że śledztwo, którym zajmuje się Winter, nierozerwalnie splata się z niewyjaśnioną sprawą napadu sprzed trzydziestu lat. W "Wołaniu z oddali" osobisty wątek blondwłosego komisarza wydaje się być jednak silniej zarysowany. Winter to postać, którą można polubić. Nie pije na umór, nie leczy się z chronicznej depresji, a jego ego mieści się w jednym pokoju. Nie gra też superbohatera. Bywa snobem, czasami maskuje swoją wrażliwość. Często pozawala jej jednak dojść do głosu. W drugim tomie opowieści Winter wchodzi w smugę cienia. Czuje, że czas upływa, a on w dalszym ciągu nie podjął wielu ważnych decyzji. Jego narzeczoną - Angelę - męczy luźny związek, w którym tkwią. Kobieta myśli o dziecku. Zanim jednak Winter podejmie walkę z samym sobą, będzie musiał stoczyć bój o wyjaśnienie zagadki z mordercą. A postępy w śledztwie oznaczać będą także więcej mroku w duszy komisarza.

Dobra zagadka kryminalna oraz żmudne, szczegółowe śledztwo. Polubiłam komisarza Zakrzeńskiego oraz ekscentrycznego prokuratora :) Zakończenia dość szybko się domyśliłam, ale ciekawie było poczytać o postępach w śledztwie. Ucieszyłam się, gdy okazało się kim jest tajemnicza Laura:) Zabieram się za część drugą...