Martwa dolina

Name: Martwa dolina
Rating: 6,0 (112 reviews)
Author: Frank Westerman
ISBN: 9788394725402

Frank Westerman

6,0 / 10

112 ocen

13 opinii

Dowody

Wydawnictwo: Dowody Seria: Seria Reporterska reportaż

320 str.

Kategoria:: reportaż
Format:: papier
Seria:: Seria Reporterska
Tytuł oryginału:: Stikvallei
Data wydania:: 2017-02-24
Data 1. wyd. pol.:: 2017-02-24
Liczba stron:: 320
Czas czytania: 5 godz. 20 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788394725402
Tłumacz:: Małgorzata Woźniak-Diederen

21 sierpnia 1986 roku wieczorem, księżyc był wtedy w nowiu, z doliny w północno-wschodnim Kamerunie zniknęło wszelkie życie. Kurczaki, pawiany, zebu i ptaki leżały martwe w trawie – tak samo jak dwa tysiące mężczyzn, kobiet i dzieci. Nie było żadnych strat materialnych: chaty i drzewa palmowe stały nietknięte.

Takie są fakty. Ale co się wydarzyło?

W swojej książce „Martwa Dolina” Frank Westerman bada każdy najmniejszy aspekt tej zagadkowej masowej śmierci. W charakterystycznym dla siebie obrazowym stylu opisuje te same wydarzenia z trzech odmiennych perspektyw. Prowadzi czytelnika przez gąszcz różnych historii, w które obrosły tamte wydarzenia na przestrzeni dwudziestu pięciu lat.

W jaki sposób słowa i obrazy przekształciły fakty i przerodziły się mity? Jak rodzą się historie?

Średnia ocen

6,0 / 10

13 opinii 112 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Martwa dolina w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,2

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

8,6

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,6

Czas zdrady Joanna Nowak

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Opinia społeczności i

Martwa dolina

Frank Westerman jest reporterem bardzo dobrym, dążącym do maksymalnego obiektywizmu. Zainteresował się zagadką zabójczego jeziora krótko po tragedii, ale w "Martwej dolinie" wraca do tematu po ponad dwudziestu latach. Książka podzielona jest na trzy części: pierwsza to fascynujący opis zmagań wulkanologów, którzy tworzą dwie wykluczające się teorię i walczą o to, która z nich zostanie uznana. Dwie pozostałe to westermanowska próba uchwycenia narodzin mitu - moim zdaniem, całkiem udana, chociaż nie tak pasjonująca, jak pierwsza część. Książka warta uwagi.

Zgłoś

1269

273

Oceny książki Martwa dolina

Średnia ocen

6,0 / 10

112 ocen

Twoja ocena

0 / 10

0 ocen

3 ocen

13 ocen

23 ocen

43 ocen

16 ocen

7 ocen

4 ocen

2 ocen

1 ocen

Opinia

1533

1017

Freja78

29.06.2020

7 / 10

Na półkach: ,

Mocny portret ludzkiej bezradności wobec tragedii, która zdarza się nagle. I ta bezradność nie ma żadnego afrykańskiego adresu. Jest czymś wspólnym. Jedno zdarzenie w odległym punkcie globu może naznaczyć na całe życie, wzbudzać nieustanne pytania i wątpliwości. Efekt motyla?... .

Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

585 użytkowników ma tytuł Martwa dolina na półkach głównych

Chcę przeczytać 447
Przeczytane 134
Teraz czytam 4

80 użytkowników ma tytuł Martwa dolina na półkach dodatkowych

Posiadam 37
2018 14
Reportaż 10
Literatura faktu 7
Chcę kupić 4
Afryka 4
2017 4

Tagi i tematy do książki Martwa dolina

Afryka Kamerun literatura faktu poszukiwanie prawdy reportaż śledztwo śmierć literatura holenderska

Inne książki autora

Więcej

5,3

My, człowiekowate Frank Westerman

6,6

El Negro i ja Frank Westerman

6,6

Czysta biała rasa. Cesarskie konie, genetyka i wielkie wojny Frank Westerman

6,4

Ararat Frank Westerman

więcej

Frank Westerman

Pisarz i dziennikarz urodzony w Holandii. W 1993 r. w czasie wojny jugosłowiańskiej był korespondentem gazety „Volkskrant”, a w latach 1997–2002 mieszkał w Moskwie i pisał artykuły dla „NRC Handelsblad”. Jest autorem kilku książek: De brug over de Tara (1994), Het zwartste scenario. Srebrenica (1999) napisana wspólnie z Bartem Rijsem, De Graanrepubliek (1999) nominowana do nagrody Genral Bank Literature i Golden Owl oraz nagrodzona presiżową Dr. Lou de Jong Prize w kategorii historii współczesnej, El Negro en ik (2005) nominowana do nagrody Boba den Uyl i AKO Literature Prize oraz nagrodzona Golden Owl.

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Czarny jak ja

John Howard Griffin

Autor poddał się różnym zabiegom przyciemniającym skórę, żeby sprawdzić jak to jest być Murzynem w południowych stanach Ameryki końcówki lat 50., a efekt tego eksperymentu opisał w reportażu. To jest napisane niemal jak powieść i trochę tak też się to czyta. Z jednej strony można to poczytywać za zaletę, a z drugiej jednak tworzy pewien dystans do historii, łatwo było zapominać, że to wszystko nie jest literacką fikcją. Ciężko mi było uwierzyć, że niektóre z opisywanych zdarzeń nie zostały choćby trochę podkoloryzowane. Np. pewnego wieczoru Griffin łapie na stopa kilkanaście samochodów i każdy, dosłownie KAŻDY z kierowców nagabuje go o sprawy seksualne. Nie chce mi się wierzyć, że to możliwe, ale może jestem człowiekiem małej wiary. Ta książka była z pewnością bardzo potrzebna w czasach, w których powstawała i musiała być odpowiednio dosadna w przekazie. Natomiast czytana dzisiaj wydaje się momentami nieznośnie moralizatorska. Trochę mnie rozczarowało, że autor często pomija problematyczne kwestie albo komentuje je bardzo zdawkowo, kiedy aż prosiłoby się o szersze ich omówienie.

niedź

ocenił na 6 7 miesięcy temu

Afronauci. Z Zambii na księżyc

Bartek Sabela

Autor napisał książkę bardzo ciekawie, że czyta się książkę bardzo płynnie. Nawet nie jako reportaż tylko jako opowieść. Mamy tutaj przedstawioną Zambię, a dokładnie Lusacę. I człowieka Edwarda Mukuce Nkolsko, który rzucił wyzwanie światowym mocarstwom twierdząc, że to on Zambijczyk będzie pierwszym człowiekiem na księżycu. Jest to na pewno opowieść o człowieku pełnym pasji. Autor nie miał łatwego zadania zdobywając materiały do książki. Wszyscy w Zambii zapomnieli, że był taki człowiek (oprócz syna) lub nie chcieli pamiętać.

rteclaw

ocenił na 7 1 rok temu

Wszystkie dzieci Louisa

Kamil Bałuk

Jakieś 2/3 lata temu oglądałam dokument związany z tą historią, więc podczas czytania, treść reportażu nie szokowała mnie już tak bardzo. Ogólnie to za bardzo nie ma się czego przyczepić do autora, ale jakoś nie wiem, nie wyróżnia się też specjalnie niczym ta książka od innych reportaży, momentami wręcz się dłużyła. No i minus, że nie było żadnych zdjęć, nawet "poglądowych", albo jakichś archiwalnych z np.: zdjęciem kliniki Karbaata, albo jakiś widoczek z Surinamu (nie mam pojęcia jak tam jest?).

Sarenka

oceniła na 6 1 rok temu

Wykluczeni

Artur Domosławski

Reportaz, który powinna przeczytać każda dorosła osoba żyjąca w miejscu niedotkniętym wojną, ubóstwem, niebezpieczeństwem, skrajnymi nierównościami. Domosławski otwiera oczy, uświadamia, jest niesamowicie zaangażowany. Książkę czyta się trudno, ze względu na temat, ale zdecydowanie warto.

Magdalena Stęchły

ocenił na 9 3 miesiące temu

Tam

Natasza Goerke

Książka która z chęcią sam bym napisać, a do której nigdy nie będę miec takiego doświadczenia jak autorka mieszkająca w Nepalu. Zbiór reportaży poświęcony Nepalowi i Nepalczykom. Tajemniczy świat oglądany oczami przybysza z zewnątrz. Trochę historii trochę miejskich legendą, a wszystko przedstawione w bardzo przystępny sposób, czytając tę książkę cieszyłem się że juz niedługo sam znajdę sie po raz kolejny w Nepalu.

Kamil Zinczuk

ocenił na 7 1 miesiąc temu

Polacos. Chajka płynie do Kostaryki

Anna Pamuła

Anna Pamuła- studentka na kierunku: stosunki etniczne i migracje międzynarodowe- w 2009 roku wyrusza do Kostaryki by dowiedzieć się, skąd wzięli się tam polscy Żydzi w latach 20. i 30. poprzedniego wieku. Dlaczego wyemigrowali za ocean? Co ich do tego skłoniło? Jak wyglądała ich podróż? Jakie mieli oczekiwania? Co zastali na miejscu? Jakie w nich zostały wspomnienia z Polski? To książka o ludziach u schyłku życia, których los dawno temu rzucił na drugi koniec świata. M.in. Dawid , urodzony w 1931. Ewa, 1928. Frieda, 1927. Tkwiły w nich różne emocje, czasami bardzo skrajne. Od nostalgii, tęsknoty po strach i nienawiść do Polski i Polaków. Nie mamy prawa ich oceniać, obrażać się na nich za ich gorzkie wspomnienia z kraju dzieciństwa. Mieli też wyrzuty sumienia, poczucie winy, że sami wyjechali , a ich rodziny, krewni , sąsiedzi zginęli w Zagładzie. Że nie udało im się więcej zarobić, by móc sprowadzić ich do Kostaryki, ocalić. "Poczucie winy, że się uratowałem i nie zginąłem tak jak reszta". Nawet kilkadziesiąt lat po wojnie wciąż szukali swoich krewnych, śladów miejsc. "Jakich drzwi zapomniałem zamknąć? Połowa mnie została w niewielkim polskim sztetlu na zawsze". To poruszająca i ważna książka. Polecam!

Zaczytana Jakubowska

oceniła na 8 9 miesięcy temu

Międzymorze. Podróże przez prawdziwą i wyobrażoną Europę Środkową

Ziemowit Szczerek

Po tym jak zachwycił mnie " Tatuaż z tryzubem" wzięłam się za "Międzymorze". Również bardzo dobre ale nie aż tak, jak "Tatuaż...". "Międzymorze" jest bardziej chaotyczne, dotyka większej ilości problemów, opisuje więcej krajów i choć całość spaja motyw przewodni szukania esencji słowiańskości i sensu idei Międzymorza to często na pierwszy plan wysuwają się wątki poboczne. Świetna okładka.

wrona

oceniła na 7 6 miesięcy temu

Ganbare! Warsztaty umierania

Katarzyna Boni

Fantastyczna rzecz. Takie mini‑kompendium o tsunami z 2011 r. Reportaż napisany w sposób poruszający, pokazujący kalejdoskop postaw, dramatów i bohaterstwa — ale bez przesadnej egzaltacji. O tym temacie wiedziałam wcześniej naprawdę niewiele, więc tym bardziej świetnie mi się to czytało.

renfri_1143

ocenił na 8 1 miesiąc temu

Hardcorowi bibliotekarze z Timbuktu

Joshua Hammer

Jako opowieść chyba dałabym 5 gwiazdek, ale dodatkowa za przywołanie w ogóle tego tematu, czyli kraju w Afryce, gdzie w XXI wieku jest wojna, terror i prześladowania na tle religijnym. To nie są tematy interesujące Europę, a w sumie powinny i na szczęście w tej historii Europa w postaci Francji zareagowała w pewnym momencie, co przyniosło sporo pozytywnych skutków w postaci odebrania władzy dżihadystom (choć nie wszystkim i nie całkowicie niestety). Wracając do książki - tytuł sugeruje opowieść o bibliotekarzach i manuskryptach. Tego wątku jest może na jakieś 100 stron, reszta to sporo reporterskiego podsumowania historii tego afrykańskiego kraju oraz rewolty, która tam się przetoczyła na początku XXI wieku. Oczywiście, że to ważny temat i oczywiście, że warto przeczytać i poznać te fakty, ale nie do końca o tym chciałam czytać biorąc tę książkę do ręki.

Goldie

ocenił na 6 1 rok temu

Niemiec. Wszystkie ucieczki Zygfryda

Włodzimierz Nowak

Podziwiam pana Zygfryda za nieustające dążenie do swojej wolności. „ W PRL ludzie byli fajni, tacy fajni jak ludzie teraz . System nie działa wprost na człowieka, nie psuje każdego z osobna, pojedynczo, nie dałby rady . On celuje w to , co ludzi łączy - uczucia , marzenia, ambicje, wtedy psuje ludzi całymi garściami , hurtowo. Wtedy ludzie fajni zachowują się niefajnie, ludzie dobrzy robią podłe rzeczy. Tak myślę „ Czy nie widać tu analogii do obecnego czasu ? Listopad 2020

KMaria

oceniła na 6 5 lat temu

Przeprawa. Moja podróż do pękniętego serca Syrii

Samar Yazbek

Dość nierówny reportaż. Ukazane wydarzenia z jednej strony dobitnie ukazują piekło wojny oraz walk w kraju. Autorka opisuje w dość prosty sposób rewolucje ludzi pragnących praw i demokracji, która została wykorzystana aby przemienić obszar Syrii w strefę w której o zasięg i władzę walczą różne frakcje. Z drugiej strony forma i styl dziennika są nużące przez co dane wydarzenia wytracają na znaczeniu.

Martinus

ocenił na 6 1 rok temu

Święte prawo. Historie ludzi i kamienic z reprywatyzacją w tle

Iwona Szpala Małgorzata Zubik

Tematem książki jest okres reprywatyzacji , konkretnie warszawskich kamienic i placów. Mistrzowski reportaż, obejmujący historię dawną i tę współczesną, losy ludzi , domów i całych rodzin. Pasjonująca rzecz, a że jest w niej mnóstwo wątków kryminalnych, bo wszak chciwość rządzi światem, czyta się , jak najlepszy thriller. Pozycja pięknie wydana, z mnóstwem zdjęć, również tych archiwalnych.

ewa

oceniła na 8 1 rok temu

Ciemność

Héctor Tobar

Kiedy wydarzyła się katastrofa w kopalni San José i 33 górników zostało uwięzionych głęboko pod ziemią, byłam wtedy u progu wyjazdu na studia do Szwecji i tyle działo się w moim życiu, że wydarzeń w Chile nie śledziłam. Wiedziałam, że górnicy przeżyli i po kilku tygodniach udało się ich wydostać na powierzchnię, ale szczegóły wydarzeń były mi obce. Z ciekawością więc sięgnęłam po "Ciemność" Tobara - dziennikarza, któremu grupa ocalonych powierzyła całą swoją nieopowiedzianą wcześniej historię. Jak przebiegała akcja ratunkowa, to można było śledzić w mediach, ale jak wyglądało życie uwięzionych górników przez ponad 2 miesiące spędzone pod ziemią? Tu wiele informacji było jeszcze tajemnicą i Tobar powoli, rozmawiając z górnikami i ich bliskimi, wydobywał wszystko na światło dzienne. Akcja reportażu toczy się chronologicznie, zaczynając się w dzień katastrofy. Autor opowiada, jak górnicy żegnali się z rodzinami, wychodząc do pracy, jak wyglądał początek zmiany, a potem nagłe zawalenie się w kopalni. Powoli gasnące światła, stanowczo za mało jedzenia, brudna woda, gorąco i wilgoć, 33 mężczyzn i ta niepewność, czy ktoś w ogóle wie, że oni przeżyli, czy ktoś spróbuje ich uratować...? Równolegle Tobar opowiada o mobilizacji bliskich górników, zaangażowaniu się polityków, rozpoczęciu akcji poszukiwawczej. Jeśli nie zna się szczegółów katastrofy i późniejszej misji ratunkowej, to reportaż się naprawdę pochłania, a jego bohaterowie to postacie z krwi i kości, ze swoimi słabościami i mocnymi stronami. Miewałam czasem poczucie, że niektóre rozdziały są nieco przegadane, nie do końca też do mnie trafiło, jak autor opisywał późniejsze wydarzenia, życie ocalonych po wydostaniu ich na powierzchnię, choć rozumiem, że chciał w ten sposób zamknąć całą historię. "Ciemność" to bardzo szczegółowy reportaż, opisujący krok po kroku wydarzenia w kopalni San José i niektórych ta drobiazgowość Tobara może męczyć. Dla mnie była to dobra książka i wartościowa lektura, którą szczerze polecam :).

Gabi Zet

ocenił na 7 1 rok temu

Niedziela, 4 stycznia

Lyonel Trouillot

Fenomenalny, bardzo poetycki tekst, którego nie śmiem nawet recenzować. Nie spodziewałem się takiej palety emocji w tej cienkiej książeczce nieznanego mi dotychczas, haitańskiego mistrza. Tak bardzo chcę więcej, tak niewiele jest dostępne... Dla sympatyków - poza "Dziećmi Bohaterów" nieco twórczości Troulliot'a znajdziemy jeszcze w czasopiśmie pt. Literatura na Świecie nr 7-8/2020 (588-589) - Haiti.

Jakub Strzelczyk

ocenił na 9 1 rok temu

Długi marsz w połowie meczu

Ben Fountain

Mocno zmarnowany świetny potencjał literacki na rzecz przesłania ideologicznego, które " pożarło" fabułę. Ok 1/3 książki to rewelacja - nawet wulgaryzmy, których z zasady nie toleruję, tutaj wpisywały się mocno w klimat i podkreślenie dysharmonii między nadętymi hasłami a prozaiczną codziennością żołnierzy. Narracja z punktu widzenia bardzo młodego bohatera wojennego, który dopiero rozpoznaje co się wokół niego dzieje i ma jeszcze w miarę naturalny ogląd, jest naprawdę poruszająca i mocna w wymowie. Ale dalsza część książki tylko bazuje na tym schemacie, nie wnosi nic nowego, staje się kolejnym i kolejnym ośmieszaniem hipokryzji, politykierstwa i politycznego teatru.Bohaterowie mieli już z góry przypisane role. Pisarz zamienił się całkowicie w dziennikarza i aktywistę antywojennego kosztem fabuły i pozwolenia czytelnikom, by sami mogli oceniać.

ewa_13

ocenił na 6 6 miesięcy temu

Ludzie z Placu Słońca

Aleksandra Lipczak

Autorka ma specyficzny styl. Pisze krótkie fragmenty zawierające jej spostrzeżenia, przytacza wypowiedzi swoich rozmówców, wyjaśnia terminy i pewne zjawiska, czerpie informacje z gazet, opisuje życie poszczególnych osób. Skupiając się na szczegółach buduje wokół nich historię, która kreśli obraz szerszego zjawiska, wydarzenia. Taki styl tworzy porwaną opowieść, która wraz z czytaniem nabiera sensu i znaczeń. Aleksandra Lipczak w swoich reportażach ukazuje rożne oblicza Hiszpanii. Czytamy o boomie budowlanym, dyktaturze Franco, transformacji obyczajowej, o pierwszym filmie Pedro Almodóvara, kryzysie gospodarczym, sile wspólnoty. „Ludzie z Placu Słońca” burzą wyobrażenie o spokojnej, gorącej Hiszpanii a jednocześnie uzupełniają istotną wiedzę na jej temat.

Lacrimosa

oceniła na 6 9 miesięcy temu

Porwane. Boko Haram i terror w sercu Afryki

Wolfgang Bauer

Smutna twarz kobiety na okładce książki więcej powie o niej niż niejedna opinia. Tak samo jak liczne fotografie znajdujące się w treści. Sadiya, Talatu, Batula, Rabi, Sakinah, Isa, Rachel i Gajar – to tylko kilka nazwisk dziewczyn i kobiet dotkniętych okrucieństwem Boko Haram. Większość z nich pozostanie jednak dla nas bezimienna, ale ich opowieść została nam przekazana przez te, które przeżyły, choć pewnie wiele z nich chciałoby już nie żyć, nie cierpieć, nie mieć wspomnień. Książka w niezwykle delikatny i sugestywny sposób opowiada ich historię. Wypowiadają się naprzemiennie, stąd konieczne jest skupienie by podążać za ich historiami. Choć to naprzemiennego okresy zwykłego życia, lęku, chaosu, ogromnego cierpienia, płomyków nadziei. Wszystko skumulowane w krótkim czasie i w jednym istnieniu. Los nasz bywa potwornie niesprawiedliwy. Nie odwracaj więc człowiecze oczu od cudzego cierpienia, bo za chwilę sam możesz stać się jego ofiarą.

Arek

ocenił na 7 10 miesięcy temu

Las nie uprzedza

Krzysztof Środa

Refleksyjna proza wybitnego intelektualisty - ale bez zadęcia, czasem spotykanego u innych – który jakiś czas temu zaprzyjaźnił się z uchodźcą z Czeczenii. A to jakoś nie było wtedy źle widziane – tak jak dziś (pytanie: jak długo?) nie jest źle widziane popieranie Wolnej Ukrainy przeciw agresji zbrodniarza wojennego. Bardzo lubię takie intymne zapiski mądrych ludzi, choć - co tu dużo mówić - wspomnienia uchodźcy z Czeczenii mrożą krew w żyłach (nb. uciekinier chyba bardziej niż Rosjan obawiał się wahabitów oraz kadyrowców). W tym kontekście Środa wspomina pewien film z internetu, którego wolałby nie zobaczyć, a który pewnie wciąż jest w sieci „Nie będę próbował I nikomu nie radzę…”. A choć i tak sporo napisał o tym, co widział, to zarazem zastrzegł, ze nie opowiedział wszystkiego. Ale może lepiej wiedzieć, co tam się działo, skoro zaraz to samo może się rozgrywać tuż u naszych granic, a nie gdzieś na jakimś tam dalekim „dzikim i azjatyckim” Zakaukaziu, czy tez Przedkaukaziu… „A ty Krzysztof, co zrobisz, jak tu wjadą Rosjanie? Będziesz walczył? ”” – pyta Autora Czeczen. Gdy ten niejako w odpowiedzi zawozi go do domku na Mazurach, chwaląc się jego odosobnieniem w lesie, Czeczen odpowiada, że niby miejsce dobre., ale broń by tu się przydała. Zapytany o powód, odpowiada zagadkowo: ”Bo las nie uprzedza….” „Ludzie w czasie wojny się zmieniają. Widziałem to. Przestają być ludźmi.” – mówi. A w tych dniach wszyscy nabieramy tej właśnie gorzkiej świadomości, która już od ładnych kilkunastu lat jest udziałem tegoż Czeczena… Nb. Autor dziwił się wtedy tej jego uwadze, ale jednak zdecydował uczynić z niej tytuł książki z 2016 r. W tle – jak gdyby dla swoistej równowagi - innym tematem Środy jest Maroko z - jak nieprzypadkowo chyba podkreśla – całą jego delikatnością. Zarazem samokrytycznie opisuje pewną sytuację z Maroka z kilkoma mężczyznami, w której zaczyna nabierać pewnych hmmm… podejrzeń (zapewne mając pod powiekami opowieści Czeczena). Z finału tej opowieści wynika, ze Środa musiał czuć się mocno zawstydzony swymi supozycjami. Ale bez wstydu opisał to, że nawet on - wyrafinowany intelektualista – uległ w jakimś tam stopniu uprzedzeniom wobec ludzi, o których nie ma pojęcia. To cóż dopiero….. nieintelektualiści. Uczciwa narracja, która nie mizdrzy się do czytelnika. W bonusie ciekawe watki marokańskie Jana Potockiego (tego od „Rękopisu znalezionego w Saragossie”).

Łukasz Starzewski

ocenił na 8 4 lata temu

Fałszerze pieprzu. Historia rodzinna

Monika Sznajderman

Autorka ,, Fałszerzy pieprzu" Monika Sznajderman opowiedziała historię swoich przodków, Żydowskich -ze strony ojca i Polskich ze strony matki. Niestety większość rodziny ojca została wymordowana podczas II Wojny Światowej, jej ojciec przeżył, ale los boleśnie go doświadczył pobytami w kilku obozach koncentracyjnych na terenie Polski i Niemiec. Amelia i Ignacy , czyli Żydowscy dziadkowie prowadzili pensjonat dla letników w Miedzeszynie, natomiast Polscy dziadkowie byli majętnymi ziemianami osiadłymi w majątku Ciechanki. Losy tych obu gałęzi rodzinnych są całkowicie różne, ale równie ciekawe. Myślę, że takie historie rodzinne , które ja zresztą uwielbiam , nie są dla autorów prostym tematem na książkę. Opowieść o swoich bliskich wymaga całkowitego otwarcia się przed czytelnikiem i dotknięcia często bolesnych spraw z przeszłości , dlatego ja bardzo cenię takie wspomnienia. Odniosłam wrażenie, że autorka trochę z goryczą wypomina Polakom zapominanie o Żydowskich społecznościach ,które przed wojną zasiedlały nasze miasta i miasteczka, myślę że tak nie jest, ta pamięć jest wciąż żywa. To taka mała rysa na książce pani Moniki , ale ogólnie jest bardzo interesująca i godna polecenia.

YAGAES

ocenił na 8 10 miesięcy temu

Dzienniki Kamasutry. Podróże intymne po współczesnych Indiach

Sally Howard

Moja opinia o książkach o Indiach nigdy nie będzie w pełni obiektywna, bo ja ten kraj kocham najbardziej na świecie i każda książka przypomina mi mój pobyt w Dehli, pachnie drzewem sandałowym i domowym obiadem. Zwłaszcza ten reportaż, bo tematy omawiane w książce były tematami, które były najczęściej poruszane wśród naszych hinduskich znajomych. Indie idą własną drogą i choć przechodzą swoje małe rewolucje to przechodzą je po cichu i po swojemu, autorka dość dobrze spisała się jako naoczny świadek trwającego tam właśnie seksualnego przełomu. Indie są dziwne i często nie do ogarnięcia, Indie są duże, a co stan to inne zasady. W reportażu autorka stara się poskładać Indie w jedną całość, podróżując po całym kraju szukając śladów rewolucji seksualnej, która jak nigdzie indziej na świecie dzieje się pod dachem własnych domów. „Dzienniki Kamasutry” to też reportaż o tym jak wiele w naszym życiu znaczy seksualność i jak bardzo wpływa na zachowanie i determinuje kulturę. Z jednej strony jest to bardzo dobry reportaż, bo pokazuje współczesne Indie i zderzenie ludzi z ich bardzo trwałą tradycją, która jest mocno związana z religią. Jednak wydaje mi się, że podczas czytania dużo sobie dopowiadałam. Bardzo podobało mi się, że reporterka prócz swoich obserwacji, dała również głos hinduskom, które biorą udział w rewolucji seksualnej w swoim kraju. A przede wszystkim ten reportaż to bardzo dobra próba zrozumienia skomplikowanych Indii. Książka może i nie zgłębia bardzo tematu seksualności w Indiach, ale jest zdecydowanie godna polecenia.

lubięmiećksiążki

ocenił na 7 3 lata temu

Cytaty z książki Martwa dolina

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Martwa dolina