Marmurowe ogrody

To historia o walce z chorobą,ale także o miłości w wielu aspektach. Jest tu miłość rodzicielska, miłość młodzieńcza czy miłość w obliczu choroby. Sara Talbot to niesamowita kobieta, która mimo ciężkich przeżyć zachowała pogodę ducha. Will Burke też ma za sobą tragiczne przejścia i oboje z Sarą stają się bratnimi duszami. Autorka wzruszyła mnie po raz kolejny. Trudno powstrzymać łzy w ostatnich rozdziałach. Zaskakujące i wzruszające zakończenie. Chociaż miałam cichą nadzieję,że finał będzie inny. Książka wciąga od pierwszych do ostatnich rozdziałów a przeżycia bohaterów zapisują się w pamięci. Bez wątpienia to jedna z najbardziej poruszających powieści jakie przeczytałam i sięgnę po kolejne książki tej autorki.

" Można uczynić wszystko co w ludzkiej mocy, ale nie należy oczekiwać, że ślepy los uszanuje nasze starania. " Historia miłości do dziecka, do męża, miłości siostrzanej, do przyjaciela. Niespodziewana, nagła utrata kochanej osoby i sposób radzenia sobie z tą tragedią. Miłość budująca pozwalająca przetrwać największą tragedię. " Zasady i normy wcale nie muszą być złe. Sprawiają, że człowiek stara się doskonalić. "

To pierwsza książka tej autorki, która zaczęłam czytać bez przekonania. Po kilkunastu stronach wiedziałam,że warto poznać koniec historii. Fabuła książki oparta jest o losy dwóch kobiet w pewnym momencie splatające się w nieoczekiwaną całość. Tytułowy ogród ma w niej szczególne znaczenie i wyobrażenie jego pozostanie na długo w mojej pamięci. Polecam książkę jako odskocznię od codzienności.

Być może fakt, że opisana przez Jill Barnett historia została przedstawiona z perspektywy trzech pokoleń sprawił, że bardzo zżyłam się z bohaterami, bo czułam się, jakbym towarzyszyła im przez całe życie. Z tego też względu bardzo odczuwałam emocje, które przeżywali bohaterowie. Na początku bardzo było mi żal Kathryn Peyton, która w młodym wieku została wdową. A do tego miała bardzo upierdliwą teściową, która nie ułatwiała jej przeżywania żałoby. Żal mi było również Cale'a Banninga, którego dziadek traktował tak, jakby chłopiec był nic nie wart. Z kolei jego brata, Juda, wyróżniał na każdym kroku. Nie potrafiłam zrozumieć, co kierowało Victorem, przecież Cale był tylko dzieckiem, skąd więc taka nienawiść u dziadka wobec jego osoby? Jako dorośli mężczyźni Cale i Jud nigdy tak do końca nie przestali ze sobą rywalizować. Kathyn żyła samotnie, a jej córka Laurel, która przed laty uciekła przed braćmi Banningami, wróciła jako rozwódka po nieudanym małżenśtwie z Bericem Kingiem. Historia dwóch rodów, których każde pokolenie splata podstępny los, to trochę taki tasiemiec od którego trudno się oderwać. Polecam, bo powieść naprawdę wiele mówi o stracie i cierpieniu, ale też o odzyskanej nadziei i wierze na lepsze jutro. PS. Po tę powieść sięgnęłam zupełnym przypadkiem, zachęcona okładką i tytułem, które tak bardzo ze sobą współgrały, (szkoda, że na portalu lubimyczytać nie ma tejże okładki z plażą i kołem ratunkowym na pierwszym planie). Mimo wszystko jaka by to nie była okładka, powieść jest jak najbardziej godna polecenia.

Historia dla dojrzałego czytelnika. Narratorką jest ok 75 letnia kobieta, która opowiada swoją historię gdzie wojenna miłość zdeterminowała całe życie pary kochanków. Poranieni psychicznie oboje byli dla siebie wsparciem, lecz potem musieli się rozstać. Korespondencja przez lata dawała im wytchnienie w nieszczęśliwych małżeństwach. Historia ciągłej tęsknoty i życia jakby obok. W tą opowieść wchodzi się długo. Nie ma tu fajerwerków, ale pozostawia wzruszenie i na długo zapadnie w pamięć. Bardzo polecam.

Niesamowita historia matki i opuszczonych przez nią dzieci, którzy odnaleźli się po kilkudziesięciu latach. Chwilami ma się wątpliwości, czy są to wydarzenia prawdopodobne. Zwłaszcza portret matki oraz syna wydają się przekoloryzowane, ale czyta się dobrze. Ciepła, dobrze opowiedziana historia z interesującym tłem obyczajowym. Nie szkoda czasu poświęconego na czytanie tej powieści.

PODWÓJNE ŻYCIE "Żona pilota" to kolejna powieść Anity Shreve, którą miałam przyjemność przeczytać. Już od dość dawna nie sięgałam po powieści autorki i postanowiłam to nadrobić. Tym bardziej, że przymierzałam się do tego tytułu już od dłuższego czasu. Książka "Żona pilota" to także idealny wstęp do filmu fabularnego z 2002 roku pod tym samym tytułem, który zamierzam obejrzeć już niebawem. Autorka po raz kolejny zaprasza nas do Nowej Anglii do miasteczka Elly położonego nad oceanem. Kathryn Lyons poznajemy w momencie, gdy dowiaduje się o tragicznej śmierci swojego męża. Pilot w Vision Jack Lyons ginie w katastrofie lotniczej nad Oceanem Atlantyckim u wybrzeży Malin Head w Irlandii. Wokół wypadku pojawia się wiele spekulacji. Kathryn próbuje poradzić sobie z traumą po stracie. Kobieta zostaje sama z córką - piętnastoletnią Mattie, która była bardzo mocno związana z ojcem. Może też liczyć na wsparcie swojej babci Julii, która mieszka niedaleko. Rodzinie trudno pogodzić się z faktami, a tymczasem prasa jest bezlitosna, a doniesienia budzą wątpliwości. Okazuje się, że małżeństwo Kathryn i Jacka wcale nie było takie idealne, mąż miał przed żoną wiele sekretów, które rzucają zupełnie nowe światło na sprawę oraz prawdziwe życie Jacka. Dopiero podróż do Londynu i dalej, na miejsce katastrofy pozwala Kathryn poskładać w całość wszystkie elementy tej skomplikowanej układanki. Czy to możliwe, żeby pilot z wieloletnim doświadczeniem popełnił samobójstwo skazując na śmierć współpasażerów?... Anita Shreve pisała swoje powieści dość charakterystycznym stylem, lekkim i przyjemnym, ale takim, który dzisiaj może nieco trącić myszką. Mnie się to podoba i bardzo mi pasuje. Ja najczęściej odnajduję w książkach autorki ciekawe pomysły, intrygującą fabułę i zazwyczaj nie mogę się od nich oderwać. Tak było także tym razem. "Żona pilota" to niezwykle życiowa i mądra opowieść. Po zakończonej lekturze w głowie kłębi się burza myśli. Historia ma w sobie sporo realizmu, jest wiarygodna i zaskakująca. Wprowadzając do wydarzeń teraźniejszych retrospekcje, które pojawiają się najczęściej w przemyśleniach główniej bohaterki, autorka zmyślnie połączyła ze sobą dwie płaszczyzny czasowe, które się nawzajem uzupełniają. Dzięki temu poznajemy pewne wydarzenia sprzed katastrofy, sytuacje, które rzucają nowe światło na związek Jacka i Kathryn. Z racji podejmowanej tematyki do wydarzeń wkrada się melancholia i jednostajność, ale na szczęście nie wieje nudą i z niecierpliwością oczekujemy na finał. Przeszkadzało mi trochę poskracanie niektórych wątków, szczególnie w zakończeniu. Powstały przez to drobne przeskoki, których można było uniknąć wyczerpując temat. Zdaję sobie sprawę, że rozwinięcie niektórych wątków dało się przewidzieć, ale zupełnie nie przeszkadzało mi to w ogólnym odbiorze. Kłamstwa, niedopowiedzenia, przemilczenia i sekrety w związku doprowadzają do sytuacji, w której wątpimy we wszystko, nawet w samego siebie. A bezgraniczne zaufanie, podobnie jak miłość, może być ślepe i zaciemniać oraz wypaczać prawdziwy obraz rzeczywistości. Jeśli interesuje Was tego rodzaju tematyka i macie ochotę na refleksyjną opowieść obyczajową z zaskakującymi zwrotami akcji, to "Żona pilota" Anity Shreve spełni Wasze oczekiwania.

Deirdre Purcell to autorka zupełnie mi nieznana. Na książkę natknęłam się w bibliotece i oczarowana opisem oraz pięknym widokiem na okładce postanowiłam ją przeczytać. To historia trzech zaprzyjaźnionych kobiet, których życie pewnego lata obraca się o przysłowiowe 180 stopni. Przyjaciółki Rita, Tess i Maddy wiodą z pozoru spokojne i beztroskie życie , jednak pewnego lata we Francji każda przekonuje się jak szybko ten spokój może zostać zburzony. Czy już wcześniej były znaki, że coś jest nie tak? Czy przyjaciółki naprawdę są szczęśliwe w swoich małżeństwach? Historię poznajemy z perspektywy każdej z kobiet. Każda z przyjaciółek opowiada o tragicznych wydarzeniach, które je spotkały. Autorka poruszyła tu temat zdrady, choroby nowotworowej i nieuchronnej śmierci bliskiej osoby, alkoholizmu oraz pedofilii. Plusem jest dla mnie przedstawienie sytuacji ze strony bohaterek i pokazania ich zmagań z przeciwnościami, minusem natomiast było to, że powieść momentami stawała się nużąca i chciałam ją wreszcie skończyć czytać. Po temacie książki spodziewałam się, że będzie więcej dynamizmu i napięcia. "Ostatnie lato w Arkadii" opowiada o sytuacjach, które mogą spotkać każdego. Mimo, że akcja biegnie tu powoli uważam, że książka jest warta przeczytania. Podobało mi się , że przyjaźń między bohaterkami mimo tylu nieszczęść trwa nadal, każda mimo, że zmaga się z własnymi problemami znajdzie czas dla drugiej. Myślę, że sięgnę po inne powieści tej autorki.

Oryginalnie ujęte życie dwóch kobiet, w różnych epokach , w „różnych światach”. Mary Kingsley, dziewiętnastowieczna odkrywczyni i podróżniczka żyjąca w Anglii i podróżująca do Afryki oraz Lily żyjąca współczesne w Stanach Zjednoczonych. Mimo dużej objętości książkę czyta się dość dobrze, ze względu na język, opisy z poziomu obu bohaterek, sztuce pisanej przez Lily o życiu Mary Kingsley i wplecione listy. Mimo różnicy kilu pokoleń listy pisane przez obie bohaterki do siebie nawzajem - zaskakujący i ciekawy pomysł. Jest to opowieść o miłości, przyjaźni, trudnej sztuce wyboru i przeznaczeniu.

Czyta się jak bajkę o dobrej wróżce, która postanawia spełnić marzenia. Te zaległe i te które przyniosły najnowsze wydarzenia. W krótkim czasie matka i jej trzy córki, do tej pory samotne, trafiające na kiepskich facetów lub owdowiałe spotykają ... i dalej nie będę opowiadać. W każdym razie niezła, relaksująca i napawająca optymizmem lektura. Są i polskie akcenty, bo szczęście obejmuje również przemiłą i pracowitą Polkę.

Książkę przeczytałam z polecenia. Choć zostałam ostrzeżona że początek książki jest taki jaki jest (ogólnie jakoś nie porywa od pierwszych stron), po rozpoczęciu czytania i przeczytaniu kilku pierwszych książek odłożyłam ją na 2 miesiące. Wróciłam do niej bo nie chciało mi się tachać grubszych książek. I to była jedna z lepszych decyzji. Choć opis na okładce zapowiada raczej kolejną denną historyjkę miłosną to wnętrze zawiera w sobie O WIELE, WIELE więcej. Poruszająca historia Blanche - emerytowanej nauczycielki która niespodziewanie oczekuję się kimś całkiem innym niż się spodziewamy. Jest to pierwsza książka przeczytana przeze mnie autorstwa Christiana Signol ale ta powieść zrobiła na mnie takie wrażenie że z chęcią nie dość że kiedyś sięgnę po nią ponownie to też postaram się dostać w swoje ręce inne dzieła tego pisarza.

Książka z początku wydaje się trochę przeciągnięta.W życiu Anny wreszcie zaczyna się układać.Kupuje dom,otwiera własny salon i poznaje nowych znajomych.Pozornie wszystko wydaje się piękne.Jednak przeszłość nie da o sobie zapomnieć.Jej córka Emily dowiaduje się kto jest jej biologicznym ojcem.Anna poznaje Artura,który z początku nie chce się angażować jednak z biegiem czasu zmienia zdanie.Jim były mąż Anny przeprowadza się bliżej swojej rodziny.Ojciec Anny poznaje Lucy z którą chce się ożenić.Los wynagradza Ani za wszystkie złe dni w jej życiu.

W pierwszym momencie pomyślałam o tej książce, że to kolejny typowy romans, ale po przeczytaniu jestem mile zaskoczona. Jest to opowieść nie tylko o bliźniaczkach ale też o ich rodzicach, o matce która nie chciała dzieci, a już na pewno nie bliźnięta i o ojcu który do końca w swoim życiu miał dwie kobiety. O wyborach których nie potrafili dokonać bohaterowie, życiu z drugą osobą ze względu na przyzwyczajenie czy wygodę. Jeśli chodzi o bliźniaczki to tu autorka ukazała nam że bliźnięta nie do końca są ze sobą zżyte, że nie zawsze czują to samo, że jedno z nich może czuć się nie dopasowane i chcieć być kimś odrębnym. Lizzie kontrolująca wszystko i wszystkich, dobra matka i żona traktuje swoją siostrę jak kolejne dziecko, które z czasem się usamodzielnia. Frances czuję się natomiast uwięziona samym faktem że jest bliźniakiem i dopiero wyjazd do Hiszpanii, odcięcie się od rodziny pozwala jej poznać samą siebie, odnaleźć własne potrzeby i pragnienia. Samego romansu jest mało w całej książce jest on jakby dodatkiem do ukazania jak różni potrafimy być, jak wiele może dzielić nawet najlepszą rodzinę, jak różne potrzeby mają bliskie osoby. Innym ważnym elementem w tej książki jest ukazanie Hiszpanii, temperamentu Hiszpan, tego że są bardzo zamkniętą w sobie narodowością, że z wielkim trudem akceptują ludzi obcych w swoim otoczeniu, jak dużo w ich życiu znaczy religia. Książka zawiera też parę przepięknych opisów małych miejscowości Hiszpanii, takich mniej znanych, za to bogatych w przyrodę i charakteryzujących się specyficzną kulturą (prawie w ogóle nie zawiera opisu Sewilli czy innych większych miast co dodaje jej uroku). Książka dobrze napisana, każda postać jest wyrazista, inna, przez co czyta się ją z dużym zainteresowaniem. Polecam

Najlepszy jest tytuł powieści. I motto. Reszta – taka sobie. Historia dość zwyczajna i banalna. P:o 25 latach małżeństwa mąż zostawia żonę, Rose, dla Minty, młodszej kobiety, zresztą asystentki swojej zony w prestiżowym wydawnictwie. Co gorsza, szef decyduje się zwolnic Rose i zastąpić ją młodszą, nową miotłą. Jędzowata Minty triumfuje i co gorsza daje temu wyraz wprost i publicznie, próbując zając miejsce pokonanej rywalki również na innych polach, rodzinnych czy towarzyskich. Zdezorientowane dzieci próbują „pogodzić” rodziców, nie zdając sobie sprawy z tego, że to bezprzedmiotowe. A zycie toczy się dalej. Tytułowa zemsta (to chyba nie jest spojler) polega na tym, by się nie dać zdołować, ale przeboleć rozstanie i na nowo stanąć na nogi. Rose szybko wychodzi z szoku, znajduje nową pracę, mieszkanie, zajmuje się dziećmi, starą matką, dzieli majątek, wyprawia córce wesele, odświeża stare znajomości, odwiedza przyjaciółki. A jej rywalka szybko przekonuje się, że zdobycie partnera odbierając go koleżance to dopiero początek drogi do sukcesów. W sumie powieść dość banalna i dobrze się ja czytało w długie (jeszcze) zimowe wieczory.

Po książce "Kiedy moja siostra śpi" to druga pozycja Barbary Delinsky, którą przeczytałam. Muszę przyznać, że książki tej autorki dobrze mi się czyta. Dotykają trudnych problemów życiowych, nie są to jakieś płytkie romansidła. Tutaj mamy zamkniętą, zżytą społeczność małego miasteczka, w którą nagle wkrada się wielki świat polityki i jego problemy. Mieszkańcy tego nie chcą i nieufnie traktują każdego obcego, który się tutaj pojawia. Kobieta, która 14 lat temu pojawiła się tutaj znikąd, ale została już zaakceptowana i wrosła w miasteczko, zaczyna mieć problemy, bo wychodzi na jaw jej przeszłość. Przyjaciele jednak robią wszystko, by jej pomóc. Książka porusza wiele problemów: miłość, przyjaźń, wybaczenie, wzajemną pomoc, niepełnosprawność, adopcję. Naprawdę fajna książka głównie dzięki stylowi pisania autorki, który nie nuży i ciekawej historii, która w trakcie czytania wciąga coraz bardziej.

Smutna historia. W pewnym zakresie bliska mi- nastoletnia córka i chory młodszy syn i walka i cierpienie rodziców. Tym bardziej ta książka powinna mnie poruszyć. I właściwie zrobiła to, jednak nie tak, jak myślę, że by mogła. Nie wycisnęła łez z moich oczu, a przy wielu innych lekturach ryczałam jak bóbr. Jakoś autorka nie potrafiła mnie tak porwać. Książka jednak dobra. Pod koniec zaskakujący zwrot akcji. Zwraca uwagę na to, co w życiu jest naprawdę ważne.

Zastanawiałam się pomiędzy oceną Wybitną a Rewelacyjną! Dawno nie czytałam tak świetnie napisanej książki, wciągającej od pierwszej strony, tak klimatycznej. Stare opactwo, duchy zakonnic, skomplikowane relacje pomiędzy głównymi bohaterami i ta tajemnica! Dużym plusem powieści jest narracja prowadzona przez trzech różnych bohaterów. POLECAM!

Zupełnie nie rozumiem negatywnych opinii poniżej, co tylko dowodzi, że książkę zawsze warto przeczytać, by wyrobić własne zdanie. Urzekła mnie ta historia, nie mogłam się od niej oderwać. Główna bohaterka, Sydney, próbuje pozbierać się po tragicznej śmierci męża. Zatrudnia się jako wakacyjna korepetytorka i spędza lato w domku na plaży z rodziną swojej podopiecznej. Początkowo Sydney jest obojętną choć spostrzegawczą obserwatorką wzajemnych relacji członków rodziny Edwardsów, później ich manipulacje sprawiają, że zaczyna żyć ich życiem. Wyrwana z marazmu żałoby ponownie musi zmierzyć się z trudnymi przeżyciami, o które się nie prosi, a które po prostu gotuje jej los. Jest to piękny kawałek prozy napisany nietypowo, bo w czasie teraźniejszym, co potęguje wrażenie namacalności tej historii, poczucie, że dzieje się ona tu i teraz. Książka skłaniająca do przemyśleń, jakościowe urozmaicenie moich ostatnio mniej ambitnych lektur.

Dobra, kobieca powieść obyczajowa, której chęć czytania wzrasta z każdą stroną. Ciekawe postacie, liczne wątki, "piękne okoliczności przyrody", ale całość dość smutna i przygnębiająca za sprawą bohaterów oraz ich życiowych wyborów i komplikacji. A wszystko po to, by wreszcie odnaleźć swoje upragnione i wyczekiwane "długo i szczęśliwie", takie jakie jest w ich wyobrażeniach... każdego inne.