Marhaba. Witaj w kuchni z czterech stron świata

Świetna książka dla wszystkich ziemniakożerców, a także dla tych, którym już znudziły się ziemniaki z wody jako przystawka do obiadu. Ziemniak we wszystkich możliwych wariacjach i sposobach przygotowania, na zimno, na ciepło, na pieczono, w całości i w kawałkach.

Chociaż rozumiem, skąd biorą się opinie, że książka jest nudna, to mi ogromnie przypadł do gustu jej niespieszny rytm, głębia i wszystkie opisy ceremonii herbacianej. Spodobało mi się, że chociaż autorka zajmuje się nią od 25 lat, to przyznaje, że ciągle się uczy i odkrywa nowe rzeczy.

Poradnik o podłożu kulinarnym - wszystko o herbacie, o sztuce parzenia herbaty. Książka w twardej oprawie. Wyrazisty druk, dobry papier. Ciekawe kolorowe ilustracje w środku książki wyszły spod pędzla Sylwii Zarychty. Fotografie zaś pochodzą z archiwum prywatnego autorki oraz Agaty Ożarowskiej, Magdaleny Reszeli. Bardzo ładne wydanie. ,,To nie jest encyklopedia herbaty ani podręcznik naukowy. Mam nadzieję, że zasiądziesz do lektury tej książki z kubkiem, filiżanką czy czarką dobrej herbaty, bo na kolejnych stronach oprócz przedstawienia informacji na temat tego napoju zamierzam opowiedzieć parę historii. A te najlepiej smakują właśnie z dobrą herbatą’’. Autorka zaczęła przygodę z tytułowym napojem lata temu, gdy w wolnym czasie organizowałam LARP-y (gry live action role-play) i konwenty fantastyki. Wtedy w jej klubie fantastyki pojawiły się dwa fronty, herbaciany z nią na czele i kawowy.  Dzięki herbacie pisarka poznała bratnie dusze, pełne ciepła i miłości. Zaraziła herbacianą pasją wiele osób w Poznaniu, z którego sama pochodzi, ale nie tylko. Prowadziła warsztaty herbaciane i prelekcje, po polsku i angielsku, na żywo i online. Dzięki herbacie poszerzyła swoją wiedzę z różnych dziedzin. Postanowiła stworzyć kompendium herbacianej wiedzy, do którego można by odsyłać wszystkich ciekawskich, innych herbaciarzy i samej zaglądać tam, gdy jakaś chińska nazwa ucieknie z pamięci. I właśnie tego dokonała. Całą swoją wiedzę i doświadczenie przelała na papier. Dzięki temu możemy poczytać o micie na temat herbaty, historii ewolucji mody na picie herbaty, o herbacie współcześnie, historii spożywania napoju, herbacie od pierwszego dnia na plantacji, metodach produkcji, rodzajach klasyfikacji herbaty i sposobach sprowadzania jej do kraju , sposobach przygotowywania naparu, niezbędniku początkującego herbaciarza, parzeniu herbaty, byciu sam na sam z herbatą, kupowaniu herbaty, szukaniu ,,herbacianych ’’ przyjaciół. W ostatnim rozdziale ,, Slow tea’’ omówione zostaje jak herbata może pomóc spowolnić tempo życia w dzisiejszym zagonionym świecie. Piękna książka. Dla wszystkich zwolenników herbaty. Dla tych , których herbata jest na pierwszym miejscu ,a kawa gdzieś dużo, dużo dalej. Polecam z ręką na czajniczku!

Wiele osobistych historii, przemyśleń... a przede wszystkim zachęta, aby tak jak autorka stać się uważnymi, czułymi i odważnymi w naszym życiu ... życiu - podróży. Stąd też propozycja prowadzenia ciekawego dziennika... Autorka dzieli się swoim doświadczeniem i stawia przed nami skłaniające do refleksji pytania ... Myślę, że warto wyruszyć proponowaną przez autorkę drogą ... ku zrozumieniu, większej samoświadomości ... a przede wszystkim ku satysfakcji ze swojego życia.

Zapewne wielu z Was nie raz odczuwało narastający niepokój przed utratą pracy, wykluczeniem społecznym, czy nawet wynikami egzaminów. Paraliżujacy strach nie pozwalał Wam racjonalnie podejść do problemu, przez co podejmowaliście nie zawsze korzystne dla siebie decyzje, a w konsekwencji Wasze obawy przybierały na sile. Każdy z nas zmaga się z jakimiś lękami, ale istnieją sposoby, aby się ich pozbyć, albo przynajmniej zredukować do tego stopnia, aby nie ograniczały nas w życiu codziennym. W trakcie czytania książki poznajemy historię Ferran'a Cases'a, który opisuje swoje doświadczenia z lękiem i wyjaśnia jak udało mu się go przezwyciężyć po 15 latach cierpienia, zaś neurobiolożka Sara Teller omawia, co działo się w głowie Ferran'a w trakcie kryzysu. Zawarte w książce informacje z pewnością pomogą nam znaleźć przyczynę powstawania lęków, a proste techniki, zarówno fizyczne jak i umysłowe, złagodzą uczucie niepokoju.

Jeju, człowiek patrzy na te wszystkie kulkowe pyszności i zastanawia się, dlaczego wcześniej nie zabrał się za tą książkę. Od samego przeglądania zrobiłam się głodna, a przecież przepis na nie jest tak prosty, że głowa mała. Jednak zanim zdradzę wam jak je zrobić, pozwólcie, że napiszę wam z czym można je przyrządzić. Według książki najlepsze w smaku są kluki owsiane, z masłem orzechowym, z ciasta czekoladowego, z Nutellą, z oreo, z pokruszonymi batonikami Daim, kulki na patyczkach, z masy kulkowej, z toffi, z masy ciasteczkowej, z truskawkami, piernikowe i inne. Mamy też dział niesamowitych łakoci z czego składają się trufle z rumem i kokosem, kulki Mozarta, arakowe, z bekonem, z malinami, cytrynowe kulki z białą czekoladą i inne, równie apetycznie wyglądające. W dziale pożywne małe co nie co znajdą się kulki raw z pistacjami, z marakuja, kulki z cieciorki z lukrecją i figami, i inne. Te strony i opakowania w których je pokazują ogromnie działają na naszą wyobraźnię. To prawdziwe cudo, które sami możemy zrobić, choć wygląda na trudne. W każdym przepisie mamy opowiedziane co mamy przygotować i na co zwracać uwagę, by wyszły tak jak potrzeba, oraz podają liczbę porcji z danego przepisu, wymienione zostaną składniki oraz w punkach kolejnych ich przygotowanie, oraz czas. Strona 95 podpowiada nam co zrobić, żeby były gładsze, oraz czym mieszać, by wyszły idealnie. To cenne wskazówki, które naprawdę dużo wnoszą do samego przygotowania kulek. Co ciekawe, jeśli na któryś produkt ma się alergię, to na kolejnej stronie będzie podpowiedź co czym można zastąpić. Osobno dowiecie się czym kuleczki można posypać i tu mnie zaskoczyli, kulki można jeść z bułką! Myślę, że warto też przeczytać całą historię czekoladowych kulek, gdyż wtedy jakby od dziecka zobaczymy jak powstały i co sprawiło, że zwojowały świat:-) Według mnie to lektura dla każdego na długie i słodkie lata, które sprawią, że trochę przyjemności zagości w naszych domach. Napisana bardzo prosto i bogato ozdobiona każda strona. Przy najbliższej okazji sama muszę kilka zrobić:-)

Książka przeczytana dzięki noworocznej akcji Ebookpoint.pl Nie jestem miłośnikiem podróży. Zazwyczaj na wakacje jeżdżę w dwa stałe miejsca, ale po dzisiejszej lekturze jest mi wstyd. Jest tak wiele pięknych miast w Polsce, które tylko czekają na ten moment by je poznać. Za sprawą przewodnika pani Beaty i pana Pawła Pomykalskich mogę udać się w ,,myślową” podróż do przeróżnych, ciekawych zakątków w Polsce. Teraz nie pozostaje mi nic innego, jak je zobaczyć, przy pierwszej możliwej okazji. Nie podoba mi się tylko, że w prawie każdym województwie jest mowa o miejscowościach, gdzie się specjalizuje w kunszcie piwowarskim, a może czytelnik abstynent i nie lubi? (Śmiech). Smutne też, że tak wiele miejscowości zostało zburzonych, zdewastowanych przez Armię Czerwoną. Urozmaiceniem są ciekawe legendy i historie związane z „perełkami” każdego z województw. No i wisienka na torcie, przepiękne zdjęcia. Zupełnie jak pocztówki z wakacji… No i finalnie powiem raz jeszcze: Muszę tam kiedyś pojechać!

Lubicie malować? A może chcielibyście zacząć, ale nie wiecie, od czego zacząć? Jeśli na któreś pytanie odpowiedziałeś/aś tak to książka „Szkoła rysowania” będzie idealną pozycją. Znajdziesz w niej nie tylko same podstawy, ale i rozwinięcie. Na wstępie mamy omówione podstawy. Jaki wybrać ołówek, jaki jego nr odpowiada temu co chcemy zrobić. Mamy też omówione inne możliwości. Np. marker, cienkopisy, pastele itp. Mamy też sporo ćwiczeń, od jakich możemy zacząć. Wiadomo, jak wszędzie trzeba ćwiczyć, by były jakieś efekty. Tak samo i w rysowaniu, trzeba ćwiczyć rękę, by coraz lepiej rysowała. Kiedy już stwierdzisz, że chcesz iść dalej, uczysz się o kształtach i cieniowaniach. Wbrew pozorom wcale nie jest to takie łatwe.  Kolejnym etapem już są konkretne ćwiczenia. I tak możemy sami wybrać, co nas najbardziej interesuje lub iść po kolei i próbować swoich sił. Zaczynamy od martwej natury, ale mamy szeroki wybór. Od bardziej podstawowych do wymagających już jakichś umiejętności. Zwierzęta, rośliny, budowle, ruch, ludzie to tylko parę przykładów co w tej książce znajdziemy. Dawno sama nie rysowałam, ale mam zamiar z tą książką przypomnieć lub nauczyć się jak się rysuje. Czeka mnie fajna zabawa. Polecam jeśli czego takiego szukacie lub może na prezent dla kogoś, kto chciałby zacząć, ale sam nie wie jak. Jest to bardzo ciekawa pozycja.

No i znalazłam poradnik, który w stu procentach spełnił moje oczekiwania. I choć bywają powieści od których ciężko mam odejść, to jednak w tym przypadku była to właśnie ta pozycja. Piękna, cudowna, która pokazała jak to jest, kiedy się nie akceptuje siebie. Kiedy się siebie nie lubi, nie mówiąc już o kwestii kochania. Kiedy ją czytałam, miałam wrażenie, że to druga matka do mnie przemawiała przekonując mnie, że jestem wyjątkowa i zasługuję na to, co najlepsze. Napisała prawdziwą prawdę, którą czasem znamy, ale nie przyjmujemy do wiadomości. Osoby toksyczne od zawsze potrafiły nas psychicznie gnębić i człowiek wciąż miał o coś pretensję do siebie. A to o wygląd, o to, że powinniśmy być w czymś lepsi, to, że nic nie potrafimy i nie widzą dla nas przyszłości. Czy takie stwierdzenia naprawdę sprawią, że człowiek weźmie się w garść? Czy w ten sposób odbije się od dna? Nie można kopać piłki i od razu stwierdzać, że i tak nie wpadnie w bramkę. Książka pokazała, że samo nastawienie już dużo zmienia. Nie każe nam powtarzać sobie, że jesteśmy wielcy i nic nam nie straszne, tylko z wolna daje powody, byśmy sami zaczynali tej pewności nabierać. Pokazuje, że sami powinniśmy doceniać siebie. Chwalić w myślach nawet małe postępki, do których części wcześniej nie dochodziliśmy. Nie można się dołować twierdząc, że spełniłam tego, co wypadało. Trzeba się cieszyć i chwalić tym, że jednak coś mi się udało. Później ponownie iść naprzód i doceniać te małe kroczki, które sprawiają, że idziemy naprzód. Do wyznaczonego przez siebie celu. Naprawdę niesamowity poradnik. Bardzo leciutko się go czyta, mamy tutaj nie tyle strojne pióro, co ukazujące za pomocą przenośni bardzo proste tłumaczenia co i jak zrobić, by zaakceptować siebie i to kim jesteśmy. Dowiecie się co to jest poczucie własnej wartości. Przestaniecie się porównywać z innymi i zauważycie, że to wasza opinia dla was samych jest ważna, a nie czyjaś. Do tego przeczytacie przypadki różnych ludzi, które również otworzą wam oczy. Z czystym sercem bardzo wam go polecam!

124/52/2025 "Jak cieszyć się życiem. Dobrostan w pięciu odsłonach" Dr Tal Ben- Shahar Zwierciadło #recenzja #współpracabarterowa #współpracarecenzencka Psychologia pozytywna Tal Ben-Shahar, znany wykładowca psychologii pozytywnej na Harvardzie, w książce „Jak cieszyć się życiem” proponuje praktyczne spojrzenie na to, czym jest szczęście i jak je pielęgnować na co dzień. Autor odchodzi od utartych sloganów typu „pozytywne myślenie wystarczy”, pokazując, że prawdziwe poczucie spełnienia wynika z równowagi między przyjemnością a poczuciem sensu. To, co wyróżnia tę książkę, to: przystępny styl, proste, życiowe przykłady zamiast naukowego żargonu. Ćwiczenia i refleksje po każdym rozdziale, dzięki którym można od razu wdrażać zmiany w swoim życiu. Łączenie teorii i praktyki, odwołania do badań, ale również do codziennych dylematów. Kładzie nacisk na akceptację emocji, także tych trudnych, zamiast wypierania ich. Główne idee publikacji to: szczęście to proces, nie cel; niedoskonałość jest naturalna, pozwolenie sobie na błędy jest elementem pełnego życia; ważne jest inwestowanie w relacje i wdzięczność; małe, systematyczne nawyki mogą zmienić jakość życia bardziej niż wielkie, jednorazowe rewolucje. Minusem publikacji może być fakt, że dla osób zaznajomionych z psychologią pozytywną treści mogą wydać się nieco powtarzalne. Jak również nie wszystkie ćwiczenia przemówią do każdego czytelnika, książka ma bardziej ogólny niż indywidualny charakter. To inspirująca, praktyczna książka, która może pomóc przeformułować codzienne myślenie o szczęściu. Nie obiecuje cudów, ale zachęca do realnych, drobnych kroków w stronę bardziej satysfakcjonującego życia. Szczególnie można ją polecić osobom, które potrzebują motywacji do zmiany lub chcą zrozumieć, dlaczego mimo sukcesów czują wewnętrzną pustkę. Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Zwierciadło.

Aby sięgnąć po tę książkę bez wątpienia potrzebujemy mieć czas i być odpowiednio wyciszonymi i zrelaksowanymi. (Kiedy ściga nas określony termin, jesteśmy niespokojni, ilość "wypowiedzianych" przez autorkę słów raczej nas zirytuje niż uspokoi). Jeśli jednak przebijemy się przez warstwę słowną (ta czasem jest poetycka i naprawdę piękna) dotkniemy sedna, poczujemy intencję autorki. Ta w istocie powraca do podstawowych wartości w życiu każdego człowieka. Namawia nas do ZATROSZCZENIA się o siebie (o swoje ciało i duszę). Proponuje kierowanie się WSPÓŁCZUCIEM i EMPATIĄ ( i tu sięga do Brene Brown). Namawia do UWAŻNOŚCI, odpowiedzialności za czas (sposób przeżywania naszego jedynego życia), ostrożności i CZUŁOŚCI. Zachęca nas, abyśmy byli dla siebie najczulszym ogrodnikiem pielęgnującym kruchą i delikatną roślinkę naszego wnętrza. Opisuje sposoby "spowolnienia czasu" (wyzyskania go, zbudowania i poczucia). Propaguje odbudowanie i podtrzymywanie WIĘZI (kształtowanie tych nowych można zacząć od serdecznej, przygodnej rozmowy z panią w sklepie, od uśmiechu, wsparcia, ofiarowania komuś uwagi), która wzmacnia POCZUCIE PRZYNALEŻNOŚCI, nasze "zakotwiczenie, osadzenie". Następnie przechodzi w stronę ZACHWYTU nad światem, PODZIWU (to z czym się stykamy w życiu codziennym jest dziełem ludzkich rąk, efektem ludzkiego talentu i pracy), KREATYWNOŚCI. Propaguje relaksujące sposoby spędzania czasu na świeżym powietrzu, omawia uzdrawiającą moc NATURY, zachęca do adekwatnej dla nas, spontanicznej ZABAWY (proponuje sięgnięcie do wspomnień, a jak dawniej się bawiliśmy, co sprawiało nam przyjemność?) Książka jest przyjemna w odbiorze. Stanowi swoistą "zachętkę", motywator, abyśmy w naszym życiu ODNALEŹLI SIEBIE, odpowiedzieli sobie na pytanie: jak żyć? co jest dla nas ważne? A przede wszystkim zachęca nas do ZADBANIA o SIEBIE w tak dynamicznym i szybko zmieniającym się świecie.

Współczesny świat, pędzący w stronę nieustannego sukcesu i powierzchownej szczęśliwości, rzadko zostawia miejsce na mrok. Kiedy jednak życie uderza w nas z pełną siłą – czy to poprzez chorobę, żałobę, czy wypalenie – szukamy ratunku w rzeczach fundamentalnych. Julia Baird w swojej książce Fosforescencja. O rzeczach, które podtrzymują nas na duchu w mrocznych chwilach życia nie oferuje tanich poradników ani coachingowych sloganów. Zamiast tego, proponuje czytelnikowi intymną i naukowo podbudowaną podróż ku odnalezieniu wewnętrznego światła. Moja ocena 7/10 odzwierciedla uznanie dla tej mądrej, choć momentami nieco zbyt dygresyjnej lektury. Tytułowa „fosforescencja” to metafora zdolności niektórych organizmów do świecenia w ciemnościach. Baird, która sama zmagała się z ciężką chorobą nowotworową, zadaje pytanie: jak my, ludzie, możemy wykrzesać z siebie podobny blask, gdy słońce nad naszym życiem zachodzi? Odpowiedzi szuka w naturze, nauce i relacjach międzyludzkich. Jednym z najbardziej poruszających wątków jest opis jej pasji do pływania w lodowatym oceanie. Autorka przekonująco dowodzi, że kontakt z przyrodą, poczucie zachwytu nad światem oraz świadome pielęgnowanie ciszy są kluczami do zachowania zdrowia psychicznego. Książka jest hybrydą pamiętnika, eseju popularnonaukowego i filozoficznych rozważań. Baird pisze z ogromną empatią, unikając tonu mentorki. Jej styl jest elegancki, niemal poetycki, co sprawia, że lektura staje się kojącym doświadczeniem. Autorka podpiera swoje tezy badaniami z zakresu psychologii pozytywnej i biologii, co nadaje całości solidny fundament. Jeśli chodzi o minusy, momentami Fosforescencja traci tempo. Niektóre rozdziały wydają się zbyt luźno powiązane z głównym tematem, a nadmiar cytatów z innych autorów sprawia, że głos samej Baird nieco niknie w gąszczu cudzych myśli. Mimo to, jest to pozycja niezwykle wartościowa w czasach zbiorowego lęku. Podsumowując, Julia Baird stworzyła literacką apteczkę pierwszej pomocy emocjonalnej. To książka, która nie obiecuje, że mrok zniknie, ale uczy, jak w nim przetrwać, zachowując godność i wewnętrzny spokój. To lektura idealna na jesienne wieczory, przypominająca, że nawet w najgłębszej nocy tli się światło, o które warto dbać. Solidna, rzetelna i pełna ciepła pozycja, która mimo pewnych kompozycyjnych niedociągnięć, zostawia czytelnika z poczuciem nadziei.

Na taką książkę kucharską czekałam długo, i w końcu się doczekałam. Podoba mi się podejście autora do kuchni. Podobają mi się przepisy, zwłaszcza te uniwersalne (tak, mam za sobą robienie przetworów, i ten przepis uratował mi życie), oraz to, że sposób ich przygotowania jest tak napisany, że każdy to zrozumie i nie będzie się kilka razy zastanawiał, czy chodzi o dużą czy małą szklankę ;-) Jedna z lepszych książek kucharskich, jakie miałam w ręku. Gorąco polecam.

Przyznam, że zacząłem tą książkę z większym entuzjazmem niż ją skończyłem. Książka jest dobra i rzeczowa, ale to trochę takie streszczenie bardziej profesjonalnych "kluczy" do oznaczania roślin. Autor, którego bardzo szanuję opisuje tutaj w bardzo przyjemny i "dostępny" sposób ogrom swojego doświadczenia i warto po tą książkę sięgnąć, szczególnie jeżeli chce się założyć naturalną łąkę (głównie tego ona dotyczy), natomiast warto wcześniej znać naszą rodzimą roślinność i umieć ją rozpoznawać, ponieważ bardzo często i gęsto w opisach znajdujemy np. "na takim gruncie świetnie rośnie to, to i to", a bez znajomości tych roślin ciężko to sobie wówczas w głowie uporządkować i usystematyzować. Zdecydowanie polecam, ja do niej na pewno wrócę ponownie, jak będę bardziej biegły w znajomości roślin ;)

Mamma mia! Macie ochotę na podróż do Neapolu? Wystarczy otworzyć tę książkę 📚 🇮🇹 Włochy to nie tylko pizza, lasagne, wino i niezliczone odmiany makaronów, ale i pyszne risotto czy niespiesznie smakowana kawa. To także bogactwo kolorowych warzyw i soczystych cytrusów, z których powstają pełnowartościowe posiłki. A na deser? Rozpływające się w ustach zabajone czy chrupiące ciasteczka, które aż proszą, by zamoczyć je w kawie. "Italia na talerzu" to prawdziwa uczta dla miłośników kuchni śródziemnomorskiej. Czego tu nie ma! To encyklopedia, która rozkłada kulturę włoskiej kuchni na czynniki pierwsze. Na niespełna 450 stronach znajdują się szczegółowe informacje o każdym składniku, który stanowi podstawę włoskiej uczty. Książka zawiera sylwetki włoskich kucharzy, którzy wynieśli tradycyjne przepisy do rangi sztuki, poruszono także wątki kuchenne w malarstwie, kinie i muzyce. Nie zabrakło też flagowych przepisów na kulinarne klejnoty regionów Italii, a całość okraszono wtrąceniami o architekturze czy opisami hoteli serwujących ikoniczne dania. W tej pozycji można się rozsmakować 🍝🍷 Ale ostrożnie - książka waży ponad 5 kg!

“Duchowa Ścieżka” to swoisty przekaz doświadczeń autora związanych z jego osobistą podróżą ku sobie i odnalezieniu, a może bardziej poszukiwaniu swojego Ja. Praca jest podzielona na wiele rozdziałów i obejmuje pięć lat Praktyki Duchowej. Znajdziemy tu, jak dla mnie nowe sformułowanie Intencji Obdarzania, jako warunku nawiązywania połączenia oraz manifestacji naszych Intencji, a także pojęcie Sevy, które jest związane z pokorną służbą. Dalej autor prowadzi nas przez kolejne pojęcia mające charakter stopni, które musimy przebyć, by móc kroczyć swą Ścieżką: Potwierdzenie, Rezygnacja, Wartościowość, Podporządkowanie, Wyrzeczenie, Praktyka Duchowa. Następnie poznajemy jego doświadczenia w podziale na kolejne lata praktyki. Osobiście bardzo mi utkwiło jego pojmowanie pojawiających się znaków. Mimo wielu lektur o podobnej tematyce, to spojrzenie scaliło wiele elementów.

"Body positive. Superprzewodnik po ciałopozytywności" przede wszystkim kierowany jest do młodzieży. Jednak uważam, że każdy rodzic również powinien przeczytać tę pozycję. Ja jako osoba dorosła znalazłam tam też kilka rzeczy, które wzięłam sobie do serca. Książka przede wszystkim uświadamia nam, że swoje ciało powinniśmy traktować z należytym szacunkiem. Mamy tutaj rozdziały poświęcone m.in. tożsamości płciowej, s*ksualności, odmienności fizycznej, czy zaburzeniach odżywiana. Do tego znajdziemy również informacje jak zadbać o własne ciało. Bo body positive to nie promowanie otyłości, a właśnie zadbanie o swoje ciało, żeby było zdrowe. Niestety mam wrażenie, że w obecnych czasach ten ruch jest bardzo mylnie odbierany. Przewodnik jest pisany, lekkim, prostym językiem. Jednak nie brakuje w nim przypisów oraz zadań, które ułatwią nam z akceptacją samych siebie. Jeśli szukacie książki, dzięki której spojrzycie inaczej na swoje ciało to polecam po nią sięgnąć.

Miłka Kołakowska | www.mozaikaliteracka.pl ___ Sztuka nieustannie szuka własnej tożsamości. Notorycznie uwielbia być komentowana, także poddawana rzeczowym dyskusjom, niejednokrotnie podlega też szerokim diagnozom, jawnie otwierającym horyzonty jej wizualnej interpretacji. Marta Motyl doskonale zna przestronne możliwości definiowania ekstraktu zamierzonego przez artystów, ponowie zatem przybliża starannie dobrane dzieła, aby skupiając się na nierzadko mocno zaskakujących szczegółach, przybliżyć odbiorcy spectrum ich prawdopodobnego przesłania. Sztuka fantazjowania porywa zatem niezwykłą dokładnością, wiedzą oraz zachwycającą wielostronnością. Autorka w swych esejach pochyla się nad znanymi artystami, intencjonalnie wybierając dzieła idealnie adaptujące się do pojęcia tytułowej fantazji. Caravaggio, Goya, Dalí, Beksiński – to jedne z nazwisk, których obrazom otwarcie przygląda się czytelnik. I trzeba przyznać, że czyni to z dostrzegalnym zaangażowaniem – przypatrując się nie tylko poddawanym dogłębnej interpretacji detalom, ale przede wszystkim zachłannie wyobrażając sobie towarzyszące ich powstawaniu okoliczności, także obudowy społeczno-historyczne, niejednokrotnie też hipotetyczne stany emocjonalne, podziwiając zarówno finezyjną i bezsprzecznie wieloaspektową pracę obranych artystów, jak również dociekliwość i sumienność Marty Motyl. Sama z przyjemnością pogłębiłam swoją wiedzę na temat życia fenomenalnego indywidualisty – Zdzisława Beksińskiego, namacalnie przesiąkniętego tworzeniem optycznie apokaliptycznych wizji, tu zarysowanego opracowaniem enigmatycznego obrazu bez tytułu, przedstawiającego Erosa w uścisku z Tanatosem. Ogromne wrażenie wywiera również esej rozpoczynający ten cenny zbiór – to niesamowicie wciągająca rozprawa nad obrazem Ogród rozkoszy ziemskich Hieronima Boscha, zgodnie ze słowami autorki, ukazującego „ogród miłości z największą wyobraźnią i z największym rozmachem w całej historii sztuki”. Przekaz tego dzieła zdaje się być wieloznaczny, aczkolwiek świadomie utorowany w atmosferze rozkoszy, także naocznej seksualności – artysta ewidentnie wspiął się na wyżyny kreatywnej symboliki, aby w ten metaforyczny sposób, zaprezentować przyjętą we własnych przemyśleniach wizję. Kolejny raz jestem absolutnie oczarowana wirtuozerią zbioru Marty Motyl! Niesamowity warsztat pisarski, historyczna optymalność merytoryczna oraz zauważalna harmonia skrupulatnie wyselekcjonowanych dzieł sprawiają, że oprawiona fragmentem obrazu Boscha Sztuka fantazjowania, okazuje się zdumiewającym rarytasem dla miłośników dogłębnych interpretacji artystycznych. Autorka z odczuwalną namiętnością eksploruje najbardziej enigmatyczne fragmenty przytoczonych obrazów, dostrzega nietuzinkowe kompozycje przestrzenne, wsłuchuje się w sugestywnie oferowane dźwięki – ze śmiałością każe doszukiwać się niewidocznego. I właśnie ten element odkrywczy, tak fachowo uzależnia czytelnika – fascynująca książka!

To już kolejny z rzędu czaromarownik, którego używałam. Nie wiem, czy to kwestia przyzwyczajenia, czy przyswojenia już pewnej wiedzy, ale ten czaromarownik nie zachwycił mnie tak jak poprzednie. W "Czaromarowniku 2023" niektóre treści powtarzają się z tymi z poprzednich lat. Bardzo dużo znaleźć tu można o ziołach i przyrządzaniu ziołowych mikstur, co mnie akurat średnio interesuje. Niemniej, niektóre opis podobały mi się w swojej prostocie, jak chociażby ten o roku numerologicznym, ludowych sposobach oczyszczania, czy pomysłach na codzienne rytuały. Oczywiście "Czaromarownik 2023", jak wszystkie poprzednie czaromarowniki, wydany jest bardzo ładnie, ale niestety dla mnie ta forma kalendarza przestała się sprawdzać. Miło jest trzymać w ręce namacalny notes i móc w nim zapisywać swoje przeżycia i przemyślenia z danego dnia, ale niestety często zdarzało się, że w ogóle nie zaglądałam do kalendarza. Poza tym, przy częstych podróżach, gdy każde miejsce w bagażu się liczy, zwyczajnie nie zabierałam kalendarza ze sobą. Dlatego w moim przypadku o wiele lepiej sprawdziło się przejście na kalendarz Google. Mimo wszystko, poleciłabym czaromarownik osobom, które chcą zdobyć podstawową wiedzę o magii, i które lubią kalendarze w papierowej formie.

Książka jest napisana lekkim, przystępnym językiem i dzięki temu czyta się ją bardzo szybko. Można dowiedzieć się z niej kilku interesujących ciekawostek. Każdy rozdział zawiera bibliografię. Część przywołanych w niej pozycji wygląda na tyle intrygująco, że na pewno zajrzę do nich w przyszłości. Niestety w wielu momentach odniosłam wrażenie, że zarówno autorka, jak i jej rozmówcy nie mają za wiele styczności z rzeczywistością przeciętnego Polaka. Wiele z ich idei jest nierealistycznych, często posługują się ogólnikami i irytująco moralizatorskim tonem. Ponadto sam format książki (szerokie akapity, kilkanaście pustych stron na notatki) niejako zaprzecza jej ekologicznemu przesłaniu. Jest to lektura ogólnie lekka i przyjemna, ale niezbyt ambitna.