Łysiak fiction

Kiedy czytałem tę książkę kilkadziesiąt lat temu uznałem ją błyskotliwie dowcipną i rewelacyjną. Niestety nie przetrwała próby czasu. Dynamiczna, szybka, dobrze napisana, ale niestety już nie fascynująca. Przeczytałem szybko i z przyjemnością - cóż z tego, jeśli już mnie powaliła...

Zastanawia mnie czy ten poniższy opis to była błyskotliwa prorocza wizja autora czy wytwór wyobraźni na potrzeby stworzenia nierealnej, groteskowej scenografii. styczeń 1996 " ... a jakiż obraz wyłaniał się z akt i obserwacji bezpośredniej? Puste kościoły i pełne dyskoteki. Kultura uginająca się pod brzemieniem tandety. Coraz więcej rozbitych rodzin i związków homoseksualnych. Brak jakichkolwiek trwałych wartości, a myśli o sprawach ostatecznych przysłonięte gonitwą za użyciem. Pigułka usypiająca, pigułka pobudzająca, pigułka antykoncepcyjna, pigułka samobójcza... - Oni to nazywają cywilizacją rozkoszy - powiedziała - Jej ideałem na być samotny człowiek podłączony do komputera i pogrążony w wirtualnej rzeczywistości. Prometeusz sformatowany do rozmiarów dyskietki. - A może popełniliście błąd, pozbawiając świat diabła? "

Mam pewien kłopot z oceną tej trylogii. Z jednej strony bardzo podobała mi się scenografia, podbudowa historyczna, oraz wykreowanie klimatu epoki, gdzie mogłem zanurzyć się w średniowieczną Polskę. Wszystko to jak sądzę, precyzyjnie wypracowane i cyzelowane. Bardzo fajny jest język, stylizowany, jednocześnie nie stwarzający żadnych problemów z przyswajaniem. Podobało mi się też poczucie humoru, krótkie dowcipne, dobrze wplecione w dialogi, ozdobniki. Z drugiej strony, niestety, wszystkie składniki są niby świetne, ale całość dla mnie nie zagrała. Fabularnie bardzo się z tą powieścią męczyłem. Wciągała mnie jakaś scena, ale gdy się kończyła wątek rozłaził mi się w szwach, błądziłem gdzieś myślami, by po chwili ze zdziwieniem odkryć, że zgubiłem bieg akcji, a właściwie to czuję się znudzony i mam tej książki dosyć. Parłem do przodu głównie dla walorów historycznych, oraz z ciekawości finału misji Siedmiu, jaką uraczy mnie autor, mimo wiadomego wyniku bitwy pod Legnicą. Finału, który lekko mnie rozczarował. Reasumując, doceniam inteligencję i nakład włożonej pracy. Ale efekt końcowy mnie nie porywa. Chyba zabrało tej iskry, której żadna praca zastąpić nie jest w stanie. Jeśli ktoś lubi dawne dzieje w klimatach historycznych, a nie przygodowych, na pewno warto.

Oceniając tę pozycję należy powiedzieć, że po pierwsze nie jest to powieść jak twierdzi szanowna osoba recenzująca poniżej lecz zbiór opowiadań. Ponieważ rzadko się zdarza (lub wcale), że wszystkie opowiadania są dobre, a krótka forma nie pozwala na rozwinięcie tematu, dlatego ciężko taką formą zyskać uwielbienie czytelników. To po drugie. Wreszcie po trzecie to książka z roku 1980 i uczciwe byłoby nie tylko przyrównywać ją do współczesnych kryminałów, ale książek z tamtych czasów. Bez względu na lata najlepsze w tych opowiadaniach są zaskakujące zakończenia oraz wyrazisty klimat opowieści, a do tego dochodzi świetna narracja Łysiaka, który dopiero rozpoczyna swoją pisarską karierę.

Świetna książka. Wspaniały średniowieczny klimat, ciekawe postaci, wartka akcja. Ciężko znaleźć minusy. Przeczytawszy jedną część, ciężko nie wciągnąć się w klimat i nie brać się za kolejną. Odnosząc się do jednej z opinii, które tu czytałem: Moim zdaniem częste Powtarzanie o pluciu Szalbierza albo przedstawianie się Dragiełły, to elementy które dodają komizmu postaci. Jak chodzi o długie opisy: Nie powinny być uznane za minus tej książki i choć niektórzy ich nie lubią, warto je docenić.

Temat ostatnich lat Pierwszej Rzeczpospolitej jest na swój sposób tematem niezwykle fascynującym. Bierze się to nie tylko z faktu, że jako Polacy mamy do tego stosunek emocjonalny, ale również dlatego, iż był to okres łączący ze sobą tak naprawdę kilka aspektów nadających się na ekranizacje. Jest to jeden z tych przypadków kiedy rzeczywistość jest nie mniej ciekawa niż fikcja literacka. Czasy gdy wielka polityka krzyżowała się z dyplomacją zakulisową, społeczeństwo wchodziło w epokę rewolucji przemysłowej ale jedną nogą było jakby jeszcze w poprzednim stuleciu, przetasowania na mapie Europy, intrygi i wydarzenia rodem z powieści „płaszcza i szpady”, romanse, wielkie bale, oświeceniowa frywolność i dekadencja, a nad wszystkim wiszące apokaliptyczne zagrożenie związane z utratą ojczyzny. Wszystko to aż się prosi o beletrystyczne ujęcie, którego dokonał Waldemar Łysiak. Swoją drogą, chyba najlepszy we współczesnej Polsce napoleonista. „Milczące psy”, jak to zwykle bywa przy powieściach tego autora, trudno jednoznacznie zakwalifikować. Mamy tu mieszaninę gatunków, w której pewne elementy zostały uznane za ważniejsze, a inne tylko lekko nakreślone, ale w taki sposób, że pozostawiają na całości swoje niezatarte piętno. Właściwie jest to powieść historyczna zanurzona w czasach naszego ostatniego króla z akcją toczącą się na kilka lat przed I rozbiorem. Jako czytelnik przyglądamy się losom wybranych postaci z otoczenia Stanisław Augusta, a także poznajemy ogólną kondycję państwa z perspektywy zwalczających się lub - jak to kto: realizujących swoje interesy - środowisk. Pokazany jest tu schyłek Polski, dla której nie ma już ratunku, ponieważ ludzi uczciwych i myślących patriotycznie jest zaledwie garstka. Ale ta garstka ma odwagę przeciwstawić się złu. Dużą zaletą powieści jest umiejętne stworzenie atmosfery, która ułatwia nam wczucie się w sytuację tuż przed 1772 rokiem, który był pierwszym gwoździem do trumny Rzeczpospolitej. Opisy Łysiaka są niezwykle plastyczne, przemawiające do wyobraźni, niekiedy oniryczne i działające na kilka zmysłów, a jeżeli dodamy do tego interesujące kreacje postaci to jako całość „Milczące psy” wypadają naprawdę dobrze. Widać tu inspirację romatyzmem, ale również kilkoma polskimi klasykami, z których najbardziej adekwatna wydaje mi się „Nie-boska komedia” oddająca klimat końca świata w formie zbliżającej się katastrofy państwa. W książce zawarte jest kilka mini historii, które pozwalają nieco lepiej poznać motywacje głównych bohaterów oraz szereg obserwacji natury ogólnej związanych z lojalnością, oddaniem sprawie, wiernością własnemu krajowi czy zwykłą, ludzką uczciwością i przyzwoitością. Nie da się też ukryć, że widoczne są rosyjskie antypatie choć pomimo ich, autor dosyć trafnie zarysował obraz potężnego Repnina i przebiegłej carycy Katarzyny II, którzy trzęśli całą Rzeczpospolitą. Kolorytu całości dodaje podkreślenie kosmopolityzmu Warszawy II poł. XVIII wieku. Konglomerat postaci, grup interesów, salony kipiące od zbytku zestawione z ruderami gdzie przyjmuje swoich interesantów Król Rybak czy iście mickiewiczowskie stronnictwo patriotyczne przeciwko wszechpotężnej ambasadzie carskiej. Wszystko to utrzymane w niepewności co do motywów poszczególnych osób dramatu i z elementami niemal nadprzyrodzonymi. Wielka szkoda, że powieść nie została ukończona i stanowi tylko część większej, nigdy nie napisanej całości. W wydaniu, które mnie się trafiło recenzować, wydawca na końcu książki umieścił uwagi i komentarze Łysiaka dotyczące dalszego przebiegu wydarzeń, więc ze strzępów informacji jesteśmy w stanie dobudować sobie jako czytelnicy część kontynuacji. Lepsze to niż nic. Mimo to, warto sięgnąć po "Milczące psy". Jest to dzieło o dużych walorach artystycznych, giętkim języku, a przy tym na swój sposób podnoszące na duchu - choć nie brakuje w nim tragedii, tak w skali państwa, jak i ludzkich dramatów pojedynczych osób. Widać myśl przyświecającą autorowi i przekaz z jakim chciał do nas dotrzeć, a to - w dobie zalewającej nas nijakiej i płytkiej literatury - już coś. Kto wie, może kiedyś będzie nam dane wyruszyć po purpurowe srebro śladem węgierskiego kapitana Imre Kissa.

Jeden z najlepszych cyberpunków jakie ostatnio wpadły mi w ręce. Bardzo fajny i ciekawy paszkwil na wolną Polskę, w której niby zmieniło się wszystko, ale jednocześnie zmieniło się bardzo niewiele. Kilka słów krytyki i refleksji nad tym jak wygląda codzienność i społeczeństwo. Czytanie tego w latach 90. musiało być świetnym doświadczeniem. I pod wieloma względami nadal takie jest - to nadal jest polski cyberpunk, przełożony na polskie realia. Nie mamy generycznego amerykańskiego świata bezprawia i beznadziei, tutaj świat jest znacznie bardziej zniuansowany, a jego problemy - bliższe czytelnikowi, zrozumiałe i realne. No i ma dużo ciekawsze opisy technologii niż standardowy cyberpunk. Już nawet sam tytułowy koncept Kataryniarzy zdradza, że autor stworzył tutaj coś subtelnie swojego i oryginalnego. Szkoda tylko że wiele zawartych w książce komentarzy społeczno-politycznych jest tak wycelowanych w problemy współczesne Ziemkiewiczowi, przez co nie wszystkie są dziś (przynajmniej dla mnie) aż tak czytelne. Z takim warsztatem, autor mógłby stworzyć świat o wiele ciekawszy niż Cyberpunk 2077. Mógłby to być naprawdę świetny pomnik polskiego cyberpunku. Naprawdę szkoda że nie ciągnął dalej tego uniwersum, albo że nie kontynuuje go dzisiaj. Czytałbym.

„Dolina Nicości” to książka wymagająca i drażniąca — dlatego wielu ją odrzuca. Jednak właśnie dzięki temu pozostaje ważna. To nie jest opowieść o przeszłości, lecz ostrzeżenie, że państwo bez moralnego fundamentu prędzej czy później płaci wysoką cenę. Literatura rzadko bywa tak niekomfortowo uczciwa.

Część z opowiadań tu zaprezentowanych można uznać za profetyczne (patrz: wojna na Ukrainie), a całość zbioru opowiadań jest zwyczajnie znakomita - przetrwała próbę czasu, nawet jeśli prezentowała czarny scenariusz względem Europy. Ziemkiewicz z lat '90 był świetnym futurystą.

Jeżeli przywołać z pamięci Rodzinę Adamsów to ich, umownym odpowiednikiem, byłaby Rodzina Hogbenów. To mutanci o urodzie raczej nienachalnej, poczuciu humoru dość dwuznacznym i umiejętnościach niespotykanych. Chyba, ze ktoś uzna, że latający wujek, niewidzialność na zawołanie, długowieczność, telepatia to norma... Zwykle trzymają się na uboczu, nie zwracając na siebie uwagi – taki mają plan, z realizacją różnie bywa. Zwykle dlatego, ze wszyscy mają dobre serce, a pomoc ludziom nie zawsze na dobre wychodzi. Tajemnice rodzinnego życia zdradza nam Saunk osesek wręcz, który ma pewnie nie więcej niż tysiąc lat. Kuttner – umownie oczywiście – rzucił wyzwanie Sławomirowi Mrożkowi, to równie spektakularna satyra, mistrzowsko napisana, gdzie humor makabryczny miesza się z czysto abstrakcyjnym. Te trzy opowiadania to radość i śmiech, do tego zgrabnie ubrane w fantasy i SF – potraktowane z wielkim przymrużeniem oka. I, co istotne, Kuttner lakonicznie opisuje bohaterów, dając możliwość popuszczenia wodzy wyobraźni: o Bobasie wiemy niewiele, Dziadku jeszcze mniej, Mama i Tatko równie enigmatyczni. Hogbenowie to 9/10 „Zimna wojna” Gallegher – pijak/wynalazca. Geniusz, choć alkoholem zamroczony, często traci kontakt z rzeczywistością, a co najmniej pamięć go zawodzi. Opowiadania skonstruowane w żartobliwym tonie z zabawnymi dialogami między bohaterem a Próżnym Robotem. Klimat zbliżony do cudownych Hogbenów, ale już nie tak lotny. Gallegherowi towarzyszy chaos i czuć go w samej fabule. Ostatnie mini – mini opowiadanka „Nie patrz teraz” o przebiegłym Marsjaninie „W przeciwnym razie” - „żyjcie w pokoju” - jak to łatwo powiedzieć...

Czytając tę książkę niejako odruchowo porównywałem ją z "Alfabetem Urbana" i muszę stwierdzić, że ten drugi jest lepszy. Kisiel był niewątpliwie znaczącą postacią w życiu politycznym PRL, ale książka jest dość rozwlekła, czasami wzmianki o różnych osobach są enigmatyczne, w innych przypadkach rażą mnie trochę uwagi "nie znam", "nie spotkałem"... To po co pisać o takich osobach? Nasuwa się wówczas podejrzenie, że Autor opisuje plotki, a nie fakty. Niemniej jednak książkę warto przeczytać, chociażby po to, aby dowiedzieć się, co myślał Stefan Kisielewski.

Książkę przeczytałem ale bez większego przekonania. Podobał mi się wyrazisty styl, który cenię u Rafała Ziemkiewicza, ale mam poczucie, że czegoś w tym wywiadzie zabrakło. No bo z jednej strony był dosyć otwarty, opowiadał nie tylko o swoich poglądach, ale też dzielił się swoim życiowym doświadczeniem – życiem w czasach PRL-u, nauką, studiami, opowiadał o swojej rodzinie, będąc też szczerym, kiedy wspominał o swoim pierwszym małżeństwie. Miałem jednak poczucie, że jest to ciągle w tym samym stylu, do którego wszyscy zdążyli przywyknąć. Styl bowiem Rafała Ziemkiewicza jest i wyrazisty, bezkompromisowy, ale też w swoich diagnozach, ocenach sytuacji i wnioskach lubi się stale powtarzać. Czytając ten wywiad-rzekę, zdałem sobie sprawę, że Ziemkiewicz, pisząc swoje książki dotyczące różnych obszarów polskiego życia społecznego i politycznego, w zasadzie opiera się na wprowadzonych i wcześniej przetestowanych przesłankach. Osoby, które cenią sobie publicystykę współautora, polubią tę książkę, jako że uderza ona w znane tony, natomiast ci wszyscy, którzy są ze swoimi poglądami na przeciwnej stronie barykady, mogą uznać ją za kontrowersyjną, a na pewno stronniczą.

"Dzienniki" Stefana Kisielewskiego to zbiór osobistych notatek, refleksji i przemyśleń jednego z najbardziej wyrazistych polskich intelektualistów XX wieku. Kisielewski, znany nie tylko jako pisarz, ale także jako muzyk i publicysta, w swoich dziennikach porusza wiele tematów, od życia codziennego, przez politykę, kulturę, aż po filozofię. Jego zapiski są pełne ironii, przenikliwości i głębokiej obserwacji rzeczywistości, co sprawia, że są niezwykle wartościowym źródłem wiedzy o czasach, w których żył oraz o jego osobistych zmaganiach i przemyśleniach. "Dzienniki" Kisielewskiego to fascynująca książka dla każdego, kto pragnie zrozumieć złożoność polskiej komunistycznej rzeczywistości XX wieku. Pisane z pasją i szczerością, stanowią niepowtarzalny dokument epoki, ukazując jednocześnie osobowość autora w pełni. Kisielewski potrafi wciągnąć czytelnika w swoje myśli, zmuszając go do refleksji nad ważnymi kwestiami, które są aktualne także dzisiaj. Na koniec dodam jeszcze: czytając to co działo się wówczas w polityce zagranicznej i jaki był stosunek zachodniej Europy jak i Stanów Zjednoczonych do Rosji, to te same błędy przed wielu laty zachód powtórzył obecnych czasach i mamy to co mamy.

„De Profundis” Henry’ego Kuttnera to zbiór trzech opowiadań science fiction, które łączą elementy humoru, psychologii i spekulacji naukowej. Wydany w Polsce w 1985 roku przez Wydawnictwo Iskry, tomik zawiera krótkie historie: „Gdy się przebierze miarka”, „Polisa ubezpieczeniowa na dożywocie” oraz tytułowe „De Profundis”. Pierwsze opowiadanie porusza temat problemów wychowawczych w kontekście młodocianego geniusza, co jest satyrą na bezstresowe wychowanie. Drugie eksploruje konsekwencje podróży w czasie, oferując ciekawą, choć niekoniecznie nowatorską narrację. Natomiast trzecie, najkrótsze i najbardziej intrygujące, rozgrywa się w sanatorium dla osób z chorobami psychicznymi, gdzie granice rzeczywistości i czasoprzestrzeni zaczynają się zacierać. Zbiór jest różnorodny pod względem tematyki i tonu. Choć niektóre historie mogą wydawać się przewidywalne lub osadzone w stylistyce lat 40. i 50., tytułowe „De Profundis” wyróżnia się mrocznym klimatem i psychodeliczną atmosferą. To właśnie ono jest często wskazywane jako najmocniejszy punkt książki. Dla fanów klasycznej fantastyki naukowej Kuttnera zbiór może być nostalgicznym powrotem do prostszych form literackich, które mimo wszystko potrafią bawić i zaskakiwać. Jednak dla współczesnego czytelnika może to być lektura bardziej sentymentalna niż przełomowa.

Tę książkę naprawdę POLECAM !!! Chociaż czytałem ją dawno, do teraz " siedzi ' mi w głowie. Mogę podpisać się pod rekomendacją Platformy, książka zasłużyła na więcej. Postać opisywanego dyktatora Dominikany, Trujilla, jego masowe represje, tortury, zabijanie i porwania ( nawet na terenie USA ) przeciwników politycznych jest autentyczna. Fabuła, mniej czy bardziej wiarygodna, ale dobrze prowadzona czyni z tej książki niezapomnianą lekturę. Jeszcze raz POLECAM !!!

Stwory światła i ciemności to powieść fascynująca, choć bardzo ciężka w odbiorze. Czuć, że autor nie traktował jej jak innych swoich książek. To także kolejne dzieło Zelaznego, które ogrywa charakterystyczne dla jego twórczości motywy – nadludzkie moce zbliżone od boskich, nieśmiertelnych bohaterów walczących ze złem czy ścierające się ze sobą dwa bieguny szeroko rozumianych mocy. Warto tę książkę przeczytać, choć należy wziąć pod uwagę czasy oraz kontekst jej powstania.

Ksiądz Tadeusz Isakowicz - Zalewski jest znany głównie jako duchowny obrządku ormiańskiego oraz żywy krzewiciel pamięci o rzezi wołyńskiej. Jednak kilkanaście lat temu był na ustach całej Polski z zupełnie innego powodu. Spod jego pióra wyszła bowiem książka przedstawiająca zupełnie inny obraz księży katolickich w naszym kraju. Pozycja ta wstrząsnęła niejednym czytelnikiem i zmusiła do zadania sobie pytania - to w takim razie co było wolne od inwigilacji, skoro tym procederem został objęty nawet kościół? "Księża wobec bezpieki" to gruntowna monografia dotycząca księży z archidiecezji krakowskiej, którzy w jakiś sposób podjęli współpracę z krakowskim Urzędem Bezpieki bądź wobec nich była prowadzona inwigilacja. Nie wszyscy byli tego świadomi, co jeszcze bardziej podkreśla ich dramat, ale też wyrachowanie funkcjonariuszy SB. Dzięki zachowanym w krakowskim IPNie teczkom możliwe było prześledzenie historii większości z nich, a przez to zrekonstruować ich działalność. Jak dla mnie sporym zaskoczeniem było to, że donosy dotyczyły chociażby takich osób jak ks. Franciszek Blachnicki (twórca Ruchu Światło - Życie), ks. Antoniego Sołtysika (twórca Ruchu Apostolstwa Młodych), Józefa Tischnera, a nawet kardynała Franciszka Macharskiego. Na końcu publikacji znajduje się dość pokaźnych rozmiarów aneks zawierający listy z wyjaśnieniami od księży, co do których jest przypuszczenie, że współpracowali z bezpieką. Kiedy książka "Księża wobec bezpieki" pojawiła się na rynku, znaleźli się jej zwolennicy, ale i przeciwnicy. Wiele ludzi twierdziło, że źle się stało, że niektóre fakty ujrzały światło dzienne. Ale może też pokazało to, że ludzie związani z Kościołem są tak samo słabi i podatni na manipulację jak każdy inny. Że też mają swoje wady, a przez to bliżej im do przeciętnego człowieka, niż do Boga. Myślę, że to ważne, bo z jednej strony są oni następcami Chrystusa na ziemi, a z drugiej wcale nie daje im to boskiej natury, jak chciałby niejeden z nas.

Bardzo ciekawa, podwójna antyutopia. Sheckley napisał ją w roku 1960 zatem w czasie trwania "zimnej wojny" a już po "polowaniu na czarownice" komisji McCarthy'ego. Przywołuje je w swojej książce ale raczej skupia się na dalekosiężnych ich skutkach. Tworzy dwa kontrastowe systemy... które okazuje się, nie różnią się od siebie tak bardzo. Autor nie bawi się w psychologię czy filozofię. Miał pomysł i zbudował wokół niego całą akcję. Akcje która wciąga i się nie nudzi... i bawi :) Fabuła może być zbyt prosta czy naiwna dla wyrafinowanego czytelnika ale książka ma już ponad pół wieku! Osobiście lubię takie ramotki gdzie opis cywilizacji czy technologii jest drugorzędny na rzecz przemian społecznych wynikających z rozwoju.

"Listy z Ziemi" stanowią podwaliny współcześniejszych dzieł literackich wysuwających potężne argumenty przeciwko absurdom i niebezpieczeństwom religijnym. Mark Twain w humorystyczny sposób obnaża zniekształcone indoktrynacją logiczne, racjonalne podejście osób wierzących. Prowokuje do myślenia, nie stosując ataku wprost, a poprzez komedię uśmiechem drążącą tunel ku prawdzie. Zachęca do przeformowania odpowiedzi na pytania egzystencjalne.