WALDEMAR ŁYSIAK NA ŁAMACH 8. RUCH OPORU

Nie spodziewałem się, że tak mi się spodoba. Wiedziałem, że będzie ciekawa, ale była bardzo ciekawa. Ponieważ jestem stałym widzem audycji autora na yt, łatwo mi było przyjmować treści książki. Mam książkę, ale wybrałem audiobook (lubię słuchać Wojciecha Żołądkowicza). To straszne, jak ludzie są ogłupiani i chcą być ogłupiani. Tezy przedstawione w książce nie są optymistyczne. Trochę się zmienia po wyborze Donalda Trumpa.

Amunicja dla argumentów przeciwko lewej stronie. Polecam do czytania przy drinku ! Panie Januszu podziwiam Pana za wytrwałość. W znanym wszystkim cyklu początku i końca, czytając Pana zbiór artykułów, sam już nie wiem na którym etapie jesteśmy. Szczyt rozwoju ? Upadek ?

Tyrmand opisuje i porównuje światy, które już nie istnieją, nie ma komunizmu w Europie, zakończyła się hipisowska rewolucja w Ameryce, ale mimo to wiele spośród jego spostrzeżeń i refleksji zachowało aktualność i do dziś powinno być przywoływanych. Tyrmand, obok Bobkowskiego, to postać w powojennej historii Polski wyjątkowa, bo nie uznająca kompromisów, dla nich wolność i niezależność poglądów była wartością bezdyskusyjną, potrafili jednak odróżniać pseudointelektualną walkę z nieistniejącym zagrożeniem uprawianą przez "rewolucjonistów" Zachodu, od wymagających prawdziwej odwagi zmagań z opresyjnym systemem narzuconym przez Moskwę. Ta książka, jak i życie Tyrmanda, jest tego dowodem.

Witam. Ciekawa pozycja, ocenę obniżam za zbyt dużą liczbę powtarzanych fraz w kolejnych artykułach, po jakimś czasie robiło się to naprawdę męczące. Książka zawiera wiele ciekawych informacji, doceniam znajomość tematu autora. Pytanie ile osób wiedziało że kontrkandydaci Łukaszenki w wyborach prezydenckich mieli nie do końca jasne kontakty z Moskwą. Trudno do jednoznacznie ocenić. Na koniec jeszcze jedna uwaga, jak w przeciągu zaledwie kilku lat sytuacja geopolityczna zmienia się diametralnie. Pozdr.

Pierwsze moje z Mackiewiczem spotkanie, spowodowane czytelniczym wyzwaniem marca. Dzięki ci, LC, za to wyzwanie. Co my tu mamy? Jak czytam tę książkę, to przypomina mi się plansza do gry w szachy przez trzy osoby jednocześnie, bo na takiej właśnie planszy Watykan - twierdząc, że wszak daleki od polityki - właśnie swą politykę uprawia. Jak trzeba, to po drodze im i z komunistami, i z caratem, i z po caratem następującymi bolszewikami (Cerkiew Prawosławna upadła i jest prześladowana, więc jest szansa, że internacjonalista Lenin nie zaprotestuje przeciwko wschodniej rekonkwiście, zwłaszcza, że bolszewicy bardzo potrzebują uznania międzynarodowego swej władzy). Faszyści, to porządni ludzie i Kościołowi bliscy (szczególnie wspaniały pan Mussolini, regulujący stosunki państwo-kościół dość po myśli Watykanu),komuniści to też fajni goście: już pan Stalin, że o cudownym Chruszczowie nie wspominać. Tym właśnie jest “aggiornamento” (uwspółcześnienie) Kościoła Katolickiego, zapoczątkowane przez papieża Jana XXIII i polegające m.in. na otwarciu Watykanu na kościoły marginalizowanych dotychczas kontynentów (nominowanie kardynałów z Afryki),przygotowanie i zapoczątkowanie wielkiego soboru powszechnego (Watykańskiego II),mającego właśnie wprowadzić KK do współczesności, czy próby lawirowania między stroszącymi pióra światowymi adwersarzami w dobie pełnego rozkwitu zimnowojennej narracji i konfliktu kubańskiego. Nie o tych wszystkich tematach pontyfikatu jest jednak ta książka, choć są one w niej wszystkie wzmiankowane. Główna uwaga skupia się na stosunkach kościoła z władzami komunistycznymi w Związku Radzieckim i usilnych staraniach, by żadne zmarszczki nie pojawiły się na gładkiej tafli tych relacji. W ten sposób Watykan miał nadzieję na prowadzenie rekonkwisty na terenach sowieckich, zaś komunistyczne władze zyskiwały znacznego sojusznika na forum międzynarodowym, który przede wszystkim pilnował, by nie podnoszono zbyt głośno tematyki prześladowania w Sowietach kościołów wschodnich, łamania praw człowieka i ujawniania licznym sympatykom komunizmu na Zachodzie prawdziwego oblicza ich “raju na ziemi”. Zresztą nie sam kościół papieski ma tu coś na sumieniu. Na drugiej flance, to kościoły obrządku wschodniego starały się w warunkach państwa sowieckiego (sprzymierzonego jeszcze z Watykanem) zachować resztki własnej struktury i wciąż trwać w nieprzyjaznym im świecie. Stąd też zgoda na przewodzenie Cerkwi Moskiewskiej jawnym kremlowskim agentom (podróżującym rządowymi samolotami i na dyplomatycznych paszportach); ci z jednej strony bronili cerkwi w ZSRR przed zakusami papiestwa, a z drugiej toczyli jawne spory z Patriarchą Ekumenicznym z Konstantynopola, nie chcąc uznać jego tytularnej zwierzchności (a i tamten widział w odłamie moskiewskim niebezpieczny precedens kościoła nominowanego i akceptowanego przez polityczne władze świeckie). Wprost autor tego nie mówi, ale gdy czytamy książkę, czujemy, że największą patologią, jaką dostrzega w Kościele jest jego odstąpienie od ewangelicznej zasady stawania po stronie ciemiężonych i prześladowanych. Opisywany tu Kościół zawsze bierze stronę możnych tego świata, od władców feudalnych poczynając, poprzez bogaczy ery industrialnej, dyktatorów XX-wiecznych faszyzmów i komunizmów, aż po współczesnych autorowi monarchów - Pierwszych Sekretarzy KPZR. Przygląda się temu Mackiewicz nie z pozycji wojującego ateisty, lecz osoby zatroskanej o losy kościoła. Tym bardziej to cenne, dlań zaś tym bardziej bolesne. Ogrom danych faktograficznych, mnóstwo cytatów, odniesień do dokumentów epoki, współczesnej publicystyki. Podziwiam autorów, którzy pisali opierając się na danych - jak Mackiewicz czy Kopaliński - z własnych fiszek, czy w erze przed-internetowej przeszukujących archiwa i w pamięci mających osoby, wydarzenia, cytaty… Piszących trzy czy pięć książek w życiu (to nie przypadek Mackiewicza akurat),a nie trzy rocznie. Choć całość książki może nieco niewspółczesna - raczej faktograficzna niż sensacyjna i za sensacją goniąca - warto poświęcić jej nieco czasu. Dla zdobycia znajomości wielu nieznanych czy zapomnianych faktów i wzbogacenia wiedzy o funkcjonowaniu styku kościoła i władzy (nawet i tej mocno wynaturzonej). Książka ważna o tyle, że - jak widzę w kilku przeczytanych o niej opiniach - każdy z nas nieco inaczej ją odbiera i co innego uważa w niej za interesujące i wartościowe.

"Felietony pod choinkę" Pana Stefana Kisielewskiego są jak wigilijne makówki. Troszkę słodkie, troszkę gorzkie. Ich treść tak różnorodna jak składniki tej potrawy, a jednak wszystko łączy się w spójną całość. Pozwala rozsmakować się,. Nie należy jeść za dużo. lecz dać sobie czas, by delektować się, odkrywać kolejne smaczki. Postaci wspominane w tym felietonie są jak goście przy świątecznym, dużym stole. Nie zawsze się ze sobą zgadzają, nie zawsze budzą pozytywny nastawienie. Ale są prawdziwe, bo odzwierciedlają postawy, myśli , zachowania charakterystyczne dla tych, co byli, którzy są, a nawet tych, którzy przyjdą po nas. Powtarzają się, trwają podobnie jak sytuacje, problemy, do których odnosi się Autor. Szkoda, że czytamy, analizujemy i nie zawsze wprowadzamy zmiany.

Niespotykany poziom formułowania myśli. Może na początek o minusach. Zupełnie nie rozumiem sposobu, w jaki Łysiak wyraża się o kobietach. Szczególnie, że raczej nie jest to uprzedzenie do płci pięknej mające swoje korzenie w trudnym dzieciństwie (o matce wyraża się ciepło i z szacunkiem). Bywało (głównie w początkowych felietonach),że męczył mnie sposób pisania, wprawdzie dosadny i niejednokrotnie trafnie punktujący szaleństwa i pogubienie świata, jednak na tyle celowo kontrowersyjny, wyniosły, przesadnie wulgarny, że mdliło mnie, jakbym opiła się octu. Ciężko strawne były też ciągłe prywatne wycieczki do "rywali od pióra" i dawanie im słownie nawet nie prztyczka, ale z pięści w nos. Co prawda bywały momenty dla mnie absolutnie nieakceptowalne, czy to ze względu na używany język, czy też poglądy autora, ale summa summarum przeczytanie tej książki było niezwykle ciekawym i rozwijającym doświadczeniem. Niebywała i rozległa wiedza autora o historii, sztuce, literaturze. Dziesiątki ciekawych cytatów i anegdotek do każdego poruszanego tematu. Przeciekawe tematycznie artykuły i felietony, które, mimo upływu 7 lat od chwili wydania książki, nie przestały być aktualne, a niejednokrotnie zyskały nowy kontekst, jak choćby teksty dotyczące Rosji czy Ukrainy w obecnej sytuacji społeczno-politycznej. Dla przykładu: "Ryk: "Sława Ukraini! Herojam sława!" był oficjalnym/rytualnym pozdrowieniem "banderowców" z OUN i z UPA, takim samym jak "Heil Hitler!" czy też "Sieg heil!"; Jacek Kurski: "- To był ostatni okrzyk, który słyszało 120 tysięcy zamordowanych na Podolu i Wołyniu Polaków, nim siekiery rozłupały im głowy"". Dziś (za prezesury Kurskiego w TVP) takie okrzyki bez zastanowienia padają z ust polskich dziennikarzy lecąc w świat choćby przy okazji międzynarodowego festiwalu. Wywiad-rzeka z autorem okazał się chyba najprzyjemniejszym fragmentem z całej książki ze względu na liczne zabawne anegdotki z życia Łysiaka. Dla czytelnika nie znającego historii życia autora- przeciekawy wywiad. Autor godny uwagi, erudyta, jakich wśród młodego pokolenia próżno szukać.

Zbiór tekstów opublikowanych w okresie 2015-17, stali czytelnicy "Do Rzeczy" zapewne je znają, styl jest taki jak od wielu lat u Ziemkiewicza, ostry aczkolwiek interesujący, nawet jeśli nie zgadzamy się z tym co on tu pisze, to jednak fajnie jest poznać inny punkt widzenia. Przydałby się może tu i ówdzie jakiś komentarz post factum, ale i tak jest nieźle, szczególnie jeśli ktoś nie kupuje pisma co tydzień, tylko sporadycznie. Choć i nawet nabywcy każdego numeru mogą z tej książki mieć pożytek, bo co innego czytać felieton co tydzień, czasem nieco "w biegu", a co innego sięgać po teksty z odstępem czasowym, wiedząc nieco więcej niż Autor w chwili pisania. Jedno co zauważyłem, a to było jeszcze przed wydaniem książki, to po troszku chęć przyciągnięcia czytelnika okładką. Ci, którzy czytają Ziemkiewicza, wiedzą że on za Marszałkiem raczej nie przepada, więc zestawienie z Kaczyńskim nie jest tutaj wyrazem pochwały...

Autor to znany felietonista tygodnika ''Sieci". Celna opis ludzi, którzy w Polsce wpływają na kształtowanie opinii. Zarysowano 80 sylwetek: aktorów, reżyserów, publicystów, rysowników, naukowców. Wybór naturalnie stricte subiektywny:D Padają takie nazwiska jak: Lis, Czubaszek, Kraśko, Mleczko, Gugała, Środa. ''Alfabet salonu" ma cechy satyry, posiada zapis kompromitujących wydarzeń, rozmów, zależności i wpływów. Pajęczyna powiązań i dziwnych układów. https://ladymakbet33.blogspot.com/2020/02/satyra-w-najlepszym-wydaniu.html

Stanisław Cat-Mackiewicz był cenionym publicystą przedwojennym, monarchistą i redaktorem dziennika Słowo. Po wybuchu wojny uciekł na Litwę, a potem do Francji. W latach 1954–1955 piastował urząd premiera Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie, został jednak skaptowany przez bezpiekę i w 1956 wrócił do Polski. Zmarł dekadę później, wydawszy między innymi Herezje i prawdy. Czym są Herezje i prawdy? Ano publicystką historyczną, czyli rozważaniami autora – prawnika i wydawcy, ale nie historyka – na temat przeszłości naszego narodu. Przy czym najbardziej interesuje go okres średniowieczny. Zapewne nie bez powodu. Dwa lata wcześniej na rynek trafiła Polska Piastów Jasienicy, gotowe też były teksty poświęcone Jagiellonom. Przedstawiły one kreśloną wizję tamtych czasów, z którą Cat-Mackiewicz nie do końca się zgadzał. Za najważniejsza należy uznać próbę przewartościowania dorobku dwóch władców i Kazimierzy, Wielkiego i Jagiellończyka. Ten pierwszy zdaniem autora aż tak wielki nie był, z kolei Jagiellończyk pozostawał niedoceniony. Wielki oddał w 1434 Pomorze Gdańskie Krzyżakom, Jagiellończyk je odzyskał wraz z Prusami Królewskimi. Ten pierwszy zrzekł się też Śląska, w roku 1350 oddawał Ruś Ludwikowi Węgierskiemu. Oczywiście Mackiewcz porusza też kwestie innych władców, zajmuje się też Joanną D’Arc czy paroma dawnymi pisarzami (choćby Dantem). Przy okazji spuszcza łomot kronikarzom. „Kronikarze łżą na potęgę, przekręcają fakty, jak tylko mogą, każde ich zdanie należy sprawdzać”, twierdzi. „Cóż ten wielki Długosz wypisuje o genealogii królowej Jadwigi! – Czytać hadko. Ludwika IX nie odróżnia od Ludwika VI – przekręca wszystko, do imion włącznie”. Co ciekawe, sam nieraz konfabuluje, jakby był sztuczną inteligencją, naciąga fakty pod swoje tezy. Ale robi to sprawnie, dzięki czemu jego teksty dobrze się czyta. Fani literatury retro będą z Herezji i prawd zadowoleni. Więcej recenzji: https://zdalaodpolityki.pl/category/ksiazka/

Od Sasa do Lasa; od wydawać by się mogło tematów błahych, jak np. próba udowodnienia, ze kuchnia angielska nie jest az tak zła, przez recencje kilku książek (w tym- a jakże- "Mein Kampf") po palące zagadnienia społeczne i polityczne - jak los ubogich pacjentów pewnego paryskiego szpitala czy krytyka brytyjskiej recepcji powstania warszawskiego i procesu szesnastu przywódców Państwa Podziemnego w Moskwie. Ta w sumie niewielka książka pokazuje pryncypialny charakter Georga Orwella, niezgodę na otaczającą go rzeczywistość.

Książka absolutnie wybitna! Bocheński bez emocji i sentymentów kalkulował, co dla nas w danym momencie jest opłacalne. Co dla nas jest jedyną opcją. Trafnie odrzucał opowiedzenie się po stronie Rosji i na podstawie bardzo głębokiej analizy geopolitycznej uznał, że sojusz z Zachodem absolutnie nie jest dla nas. I faktycznie - Zachód grał w jednej drużynie ze Stalinem. Jedyną opcją dla nas było opowiedzenie się po stronie niemieckiej. Przez kilka lat relacje obu państw układały się bardzo dobrze. Sojusz z Polską był również korzystny dla naszego zachodniego sąsiada. Polska mogła tak wiele zyskać mając tak wspaniałych myślicieli politycznych jak Bocheński, Mackiewicz czy Studnicki. To książka na podstawie której możemy zobaczyć, czym jest tak ważna dla każdego kraju polityka zagraniczna i jak ją robić. Przez błędy przeszłości do dziś dnia władze w Polsce sprawują antypolskie, naszpikowane agentami obozy polityczne. Niestety. BARDZO POLECAM!

Wstęp: Książkę czytałem jakiś czas temu, jednak za jej sprawą miałem przygodę. Z jednej strony ten wpis będzie bardziej o Michalkiewiczu i jego postrzeganiu w Polsce, ale z drugiej będzie dotyczył kwestii bardziej ogólnych. O książce kilka słów też na końcu będzie, lecz nie ona jest tutaj gwoździem programu. Inaczej rzecz ujmując, jeśli ktoś się spodziewa szczegółowej recenzji książki może pominąć mój komentarz i przejść do następnego. Miejsce akcji: środa lub piątek. Ostatnio ze zmęczenia pomyliły mi się dni. Zatem można sobie wybrać kiedy. Czas akcji: godzina 18 Miejsce akcji: Moje miasto, znany piwny pub ze strefą w nazwie. Opis historii: Umówiłem się z moim najlepszym kolegą na piwo. Na miejsce przybyłem 10 minut wcześniej, zamówiłem sobie Flandersa i czekam na kumpla. W tym czasie przyszedł od kolegi sms, że jego taksówka stoi w korku w związku z tym spóźni się. Na swojego najlepszego kumpla zaczekam choćby i kilka godzin. Skoro tak to sięgnąłem do plecaka po książkę Michalkiewicza “Rzeczpospolita Judaszy”, którą przyniosłem do pubu, bo mój kolega chciał ją ode mnie pożyczyć. Otworzyłem sobie pierwszy lepszy felieton i dla zabicia czasu zacząłem czytać. Powiem szczerze miałem taki przebłysk świadomości, czy to jest dobry pomysł. Czy wyciągać Michalkiewicza w knajpie? Ale siedzenie samemu przed kieliszkiem z piwem to dość podła sprawa, zatem lepiej jednak z książką. Kątem oka dostrzegłem, że przy stoliku stojącym ukośnie do mojego siedzi sam jakiś facet i patrzy na okładkę książki. Udawałem, że nie widzę bo nie miałem zupełnie ochoty z nikim rozmawiać na żadne poważne tematy. Niestety, intuicja mnie nie zawiodła i ten facet odezwał się w te oto słowa “Ocho faszystę czytamy”. Wziąłem głęboki oddech i zadałem sobie pytanie z jakiej ów jegomość jest sekty. W grę wchodziły trzy podstawowe opcje: a) pobożny socjalista karmiony mediami publicznymi - najmniej prawdopodobna, bo oni Michalkiewicza nie atakują ze względów pryncypialnych tylko doraźnych. Związane jest to z krytyką polityki uprawianej przez Morawieckiego, ich ulubionego premiera. Opcja b) mówiąc językiem Pana Stanisława to typowy mikrocefal wychowany przez Adama Michnika, wiedzę czerpiący z gazety, której nazwy nie wymienię. Podam za to jej nieoficjalne synonimy, takie jaki Gazeta Aborcza, gwiazda śmierci z Czerskiej oraz gazetowy papier toaletowy. Z mojego doświadczenia to w swej masie ludzie bezrefleksyjni, powtarzający w kółko jedno i to samo, lubiący zakrzyczeć, bywają agresywni, gdy ktoś się z nimi nie zgadza. a) w przeciwieństwie do b) wchodzi czasami do bańki informacyjnej b),ale jej nie akceptuje. Natomiast b) ze swojej bańki nie wychodzi nigdy. Jest ograniczony i bezbronny w stosunku do przyjmowanej propagandy. Jedni drugich są warci. c) to już wyższy poziom wtajemniczenia. Zaczynali od Aborczej, ale to tylko była inicjacja, teraz swój świat konstruują na podstawie trucizn sączonych przez zwolenników euro lewicy. Niestety to mieszanina neo-trockizmu z brunatną lewicą niemiecką lat 30-tych spod znaku NSDAP (czego wielu z nich nie przyjmuje do wiadomości). Ludzie zapatrzeni w radykalny eurokomunizm, chcący wszystkim urządzić raj na ziemi. Na sztandarach mają klimatyzm, zieloną energię bez względu na koszty dla społeczeństwa, przymusowy wegetarianizm, redukcję ludzkiej populacji w imię ratowania planety. Generalnie cofnięcie europejczyków do jaskini w imię celów wyższych. Dodatkowo w imię w ograniczony sposób pojmowanej wolności żądają usuwania ciąży na życzenie, oraz eutanazji dla coraz to bardziej zdrowych ludzi. Jednocześnie ludzie ci nie mają problemów z uzasadnieniem jako normy absolutnie każdego wykolejenia z pedofilią i zoofilią włącznie. Ja ich nazywam ‘peace and love z pistoletem przy twojej skroni’. Oni są ‘peace and love’ jeśli tylko popierasz ich aktywizm i te wszystkie demolujące społeczeństwa i degradujące człowieka jako gatunek i jednostkę postulaty. Dzielą się na aktywistów i intelektualistów. Ich całe życie to aktywizm, nawet w wc są aktywistami. To potencjalni budowniczowie obozów koncentracyjnych i więzień dla wszystkich myślozbrodniarzy, którzy nie chcą podporządkować się lewicowemu dyktatowi. Mówiąc językiem Michalkiewicza to tzw. radykalne postępactwo. Z nimi dyskusja nie jest możliwa. I na tym zakończmy tę krótką charakterystykę. Ten, który się do mnie przyczepił to była typowa opcja b),czyli fan gazety. Nasze spisywanie protokołu rozbieżności trwało ok. 10 minut. Jako że, nie zareagował na michalkiewiczowską frazę o “Adolfie Hitlerze jako wybitnym przywódcy socjalistycznym’. To był wyraźny sygnał, że nie należy do c),bo tamci na takie dictum zaczynają się denerwować. A przecież Adolf to brunatny komuch, którego spuścizna w eurokołchozie odżywa coraz mocniej w postaci przymusowej profilaktyki medycznej, zabijania najsłabszych ludzi i ślepego oraz wykolejonego rzekomego uwielbienia dla natury kosztem degradacji warunków życia człowieka. Potem z jego strony padło, że faszyści i antysemici jak Michalkiewicz powinni być zakazani w Polsce. Tego dla mnie było za dużo. Najpierw odpowiedziałem frazą michalkiewiczowską, żeby nie mylił antysemityzmu ze spostrzegawczością. Po czym, zapytałem czy uważa, że antysemityzmem wg niego jest to, że Michalkiewicz mówi, że Polsce grozi realizacja bezprawnych roszczeń amerykańskich organizacji żydowskich, które chcą wyłudzać tzw. mienie bezspadkowe. Zapytałem go także czy zaprzeczy temu, że Donald Trump będąc prezydentem USA podpisał stosowną ustawę, która dotyczy tej kwestii. Zaskakujące było dla mnie to, że to zbiło chwilowo tego faceta z tropu. On o tej ustawie nic nie wiedział. A warto podkreślić, że Michalkiewicz przestrzega przed tym od wielu lat. Ale potem było najlepsze… Powiedział, że Michalkiewicz to pisowiec. No i to był prawdziwy intelektualny coming out tego człowieka. To paradygmatyczny członek sekty b). Wtedy oplułem się piwem i zacząłem śmiać na głos. Jak można o Michalkiewiczu, tak radykalnym krytyku władzy pisowskiej powiedzieć, że jest jej zwolennikiem. Skąd mu się w głowie urodził taki pomysł? Obstawiam, że jego jedyną wiedzą na temat Pana Stanisława była prosta asocjacją kilku słów, czyli Michalkiewicz - faszysta- antysemita i PiS a znalazł to w mediach, które pochłania. Zachowywał się jak pies wytresowany w laboratorium Pawłowa, który na widok kilkunastu liter układających się w słowo “Michalkiewicz” reaguje warczeniem i próbuje gryźć. No cóż od takiego psa należy odejść, a jeśli to nie wystarcza to pozostaje tylko kij albo gaz. Zabrałem książkę i przesiadłem się w inne miejsce. Po chwili dotarło do mnie, że w Polsce coraz mniej naszych aktywności nie ma charakteru politycznego. Do czego to doszło, że czytanie książki nie może być postrzegane jako chęć zapoznania się z myślą danego autora, lecz od razu przez niektórych odbierane jest jako ‘like’ w mediach społecznościowych, a jeśli to autor polityczny to jako manifestacja politycznych poglądów. Felietony znajdujące się w omawianej książce to opis polskiej rzeczywistości w krzywym zwierciadle michalkiewiczowskiej ironii.Michalkiewicz to przede wszystkim publicysta, który doskonale rozumie na czym polega realpolitik i jaka jest rola państw średnich takich jak Polska w tej międzynarodowej rozgrywce. Niestety jest ona ograniczona, a wyzyskanie swoich szans poszczególne państwa mogą osiągnąć tylko dzięki przychylnej światowej koniunkturze i klasie własnych elit politycznych. Jako że, koniunktura światowa nie od nas Polaków zależy, na nasze barki spada wybór wysokiej klasy elit politycznych. Michalkiewicz od początku tzw. III RP, trafnie zauważa że polskie elity polityczne są elitami tylko z nazwy. Moim zdaniem, większość jego felietonów to krytyka tych elit. Tak naprawdę w swej masie to grupa nieudaczników, sprzedawczyków, ludzi mało inteligentnych i złodziei. Dla wielu z naszych ‘umiłowanych przywódców’ (termin Pana Stanisława) polityka jest jedyną szansą na zarobienie jakichkolwiek godziwych pieniędzy. W związku ze swoimi licznymi ograniczeniami ci ludzie są w stanie spełnić każde świństwo by władzę utrzymać. Stąd, mówiąc językiem Michalkiewicza ich rolą jest zarządzanie Polską (w terminologii Michalkiewicza- miejscowym bantustanem) pod dyktando obcych państw (tzw. państwa poważne) i miejscowych grup interesów, które dostosowują się do potrzeb silniejszych. Przed społeczeństwem odgrywana jest marnej jakości sztukę medialna. Wg Michalkiewicza Polska to kraj ze zdublowaną rzeczywistością polityczną, tą medialną stworzoną jako igrzyska dla przeciętnego obywatela i tą ukrytą, gdzie tak naprawdę decyduje się nasza polityczna przyszłość. Z tym, że to nie Polska jest na pierwszym miejscu, tylko interesy poszczególnych grup wpływu. Michalkiewicz w swoich felietonach tworzy swoiste uniwersum, za pomocą, którego w ironiczny sposób próbuje opisać rzeczywistość Polski, stąd biorą się terminy takie jak:. Stare Kiejkuty, zewnętrzne znamiona władzy, Nasza złota Pani, Starsi i mądrzejsi. oficerowie prowadzący, bezpieczniackie watahy pobożni i bezbożni socjaliści, kapitalizm kompradorski, nasze sukinsyny, państwa poważne, razwiedka, nasz najważniejszy sojusznik itd, itd. Oczywiście można się spierać na ile układ sił w świecie Michalkiewicza jest układem w swych szczegółach realnym. Jednak nie da się zaprzeczyć, że co do pryncypiów, czyli realnego mechanizmu sprawowania władzy III RP autor wiele się nie myli. A zatem, Polska to nie jest żadna III RP. Bo III RP sugeruje jakąś ciągłość z II RP, państwem było nie było jednak podmiotowym. To co teraz mamy to post PRL. A względny sukces naszego Państwa został osiągnięty wbrew jego politycznym elitom. Był on wypadkową ciężkiej pracy wielu ludzi i politycznej koniunktury, która niestety nie została w pełni wykorzystana. Autor w omawianej książce jak zwykle jest znakomity w swojej ironii i w każdym z felietonów z jej pomocą próbuje się odnieść do polskich spraw. Z pozoru jest to wszystko śmieszne, ale kiedy bliżej się nad tym wszystkim pochylić to robi się smutno, że w Polsce nie ma normalnych politycznych elit, które elitami nie są tylko nominalnie. Nie ma sensu opisywać każdego felietonu z osobna, bo to krótkie osobne opowieści o Polsce.. Polecam Państwu przeczytanie jednego z nich, zatytułowanego Pochwała Judasza dotyczącego lustracji w Kościele Katolickim. Jest to jeden z moich ulubionych felietonów Pana Stanisława. Drogi czytelniku, jeśli dobrnąłeś do końca tego tekstu, który jest nie do końca na temat samej książki, a bardziej odnosi się na sposób ogólny do osoby Stanisława Michalkiewicza i jego twórczości, to mam nadzieję, że wyraziłem się jasno i zrozumiałeś co mam na myśli. Zastanów się czy warto Michalkiewicza czytać w przestrzeni publicznej :D, zwłaszcza jeśli chcesz spędzić czas w spokoju. Ponadto jeśli nie znasz twórczości Michalkiewicza, to jest on dostępny. W internecie są jego nagrania, w księgarniach książki itd. Zawsze też można spotkać go co roku na targach książki .Czytelniku, możesz się z nim nie zgadzać, ale nie traktuj go jak slogan skojarzony z kilkoma epitetami przez ludzi, którzy nie są mu godni nawet butów wyczyścić. Czy się z nim zapoznasz, to już twoja sprawa drogi czytelniku. Decyzja należy do Ciebie.

*Żołnierska dola* Dawno, dawno temu – w siódmej albo ósmej klasie podstawówki – nauczycielka na tzw. kółku polonistycznym zadała nam do przeczytania opowiadanie Ksawerego Pruszyńskiego pt. "Różaniec z granatów". Nie pamiętam, czy cokolwiek tłumaczyła, czy to miało być zadanie samodzielne, ale trzeba było też napisać pracę w oparciu o to opowiadanie. Mnie się to zupełnie nie udało, poległam w zderzeniu z nim. Nie potrafiłam wydobyć z niego nic poza przedstawioną historią, a i to właściwie się nie powiodło, bo po prostu nie umiałam osadzić wydarzeń we właściwym kontekście. Wierzcie lub nie, ale od tamtej pory Ksawery Pruszyński ze swoim "Różańcem z granatów" siedzieli mi gdzieś z tyłu głowy. Nie tak dawne wznowienie opowiadań sprawiło, że postanowiłam się z nimi zmierzyć. Ksawery Pruszyński nie żył długo (43 lata, okoliczności śmierci nie do końca wyjaśnione, możliwe tło polityczne) ale życiorys miał bogaty. Miał także światły, może nawet wizjonerski umysł i niewątpliwie żyłkę do pisania. "Trzynaście opowieści" to zbiór literackich sprawozdań, nasyconych wątkami autobiograficznymi relacji z okresu, gdy walczył w armii polskiej na zachodzie. Wartościowy zbiór. Ważny merytorycznie, historycznie i bardzo dobry literacko, wywołujący różnorakie doznania i refleksje. Właściwie każda z historii zapisuje się w pamięci, trudno wyróżnić którąś szczególnie (ale jeśli już bym miała, to "O głowę murzyńskiego króla" i "Gwiazdę wytrwałości"… i "Człowieka z rokokowego kościoła"… i "Cień Gruzji" też…). Pruszyński porusza mocno (w jednym czy drugim opowiadaniu nawet do łez),każe patrzeć na naszą skażoną romantyzmem historię i z kąśliwą ironią, i z szacunkiem. Dużo tu symboliczno-stereotypowej, ukochanej polskości. Nie mniej zaskoczeń prowadzących do wniosku, że wojna to wciąż powtarzająca się gra, w której próżno szukać logiki, za to z pewnością znajdzie się szereg absurdów. W niektórych opisach można się rozkochać na amen, humor innych fragmentów nie pozwala przestać się śmiać. To i bezpośrednie relacje z pola bitwy, z wnętrza czołgu, w których dostajemy śmierć na talerzu – i senne opowieści z czasu stacjonowania oddziałów w tej czy innej mieścinie francuskiej. Od mojego pierwszego spotkania z Ksawerym Pruszyńskim minęło prawie 30 lat. Teraz nie było oczywiście aż tak trudno, jak wtedy z "Różańcem" – ale muszę powiedzieć, że trudno pozostało. Może to się wydać niespójne z tym, co napisałam wyżej, ale długo nie mogłam złapać rytmu opowieści, cały czas czułam, że coś mi umyka, że trochę rozmijam się z tekstem, że nie mogę tak całkowicie wejść w lekturę. Jestem pewna, że wielu znaczeń i aluzji nie odczytałam. Z zainteresowaniem zatrzymywałam się na przystankach – były nimi słowa, sytuacje, bohaterowie czy konkretne opowiadania – ale cała podróż zmęczyła mnie. A jednocześnie po przeczytaniu ostatniego opowiadania żałowałam, że to już koniec. Prawdopodobnie więc moje bariery są po prostu moje i niczego "Trzynastu opowieściom" nie odejmują. Czytajcie.

W niektórych miejscach bardzo ciekawa, w niektórych nudna. Drażni mnóstwo powtórzeń w kolejnych tekstach. Czasem czytamy prawie to samo przez kilka kolejnych tekstów. Czytając przemyślenia Autora z perspektywy 7-8 lat , możemy sobie sprawdzić, gdzie się mylił, a gdzie miał rację. Nie można odmówić panu Braunowi niesamowitego instynktu w kwestiach geopolityki, lecz jednocześnie zaliczył po drodze kilka spektakularnych wtop w swoich przewidywaniach. Niektóre tematy natomiast mimo upływu lat są wciąż aktualne i są w fazie rozwoju. Więc czekamy, patrzymy i oceniamy słuszność spostrzeżeń Autora dalej.

Świetna rekomendacja LC !!! Obowiązkowa lektura, dla wszystkich, którzy chcą poznać kreatury, które dla bieżących korzyści i dla chwilowej, względnej "sławy", swoimi wypocinami przyczyniali się do zniewalania Polski i Polaków. POLECAM inne pozycje autora powiązane z tematem !!!

W mojej nic nie znaczącej opinii i przy całej sympatii do Pani Marii, książka chaotyczna bo „taka już trochę jestem: zwariowana, ekscentryczna, nieprzewidywalna jak dziewczyna prawdziwego gangstera tylko, że smalec kręcę i mieszkam od czasu do czasu na krańcu świata”. Mimo wszystko szac za zadawanie pytań i chęci do dociekań. Niby normalne acz zjawisko zupełnie wymierające.

Muszę przyznać, że spodziewałem się czegoś więcej. Tytuł spokojnie nadawał się do zrobienia z niego osobnej pozycji analizującej poszczególne działania rządu PiS, ale jak wiadomo- to wymagałoby pracy. Dla mnie, jako osoby śledzącej na bieżąco publicystykę Stanisława Michalkiewicza książka ta nie była żadnym zaskoczeniem. Co chwilę miałem wrażenie, że gdzieś już to słyszałem lub czytałem. Pan Stanisław czasami się powtarzał, np. używając po raz kolejny tych samych porównań. Autorowi trzeba jednak oddać to, iż jest niesamowicie inteligentny i posiada jedyny w swoim rodzaju dowcip. Jest to też jeden z ciekawszych publicystów w Polsce.

Jestem po przeczytaniu książki i obejrzeniu "Nocnej zmiany". Do pana Jana Olszewskiego, ma pan rację prawda broni się sama bo po obejrzeniu filmu widać, kto się broni na siłę. Może pan wyjść na ulicę i spojrzeć ludziom w oczy. Po tym czego się dowiedziałam kompletnie przestałam wierzyć w rząd, choć są "ludzie dobrej woli". Nie wiem na kogo będę kiedyś głosować ale z całą pewnością wiem na kogo nigdy nie zagłosuję. A śmierć czasem przychodzi niespodziewanie i żadne pieniądze wtedy nie pomogą za przykład podam Jana Kulczyka. A po śmierci przeszłość nie znika nie wspomnę o politykach "wierzących".

Ceniony Autor, piszący ze znawstwem o 20-leciu międzywojennym, tym razem oddał do rąk czytelników 7 esejów opisujących 7 mitów związanych z II RP. Mamy więc prometeizm, Zaolzie i spór z Czechami (mit ofiary),zabójstwa polityczne, mit jedności państwa i kościoła, wzajemne relacje "piłsudczyków" ze zwolennikami Dmowskiego, kwestie organizacji takich jak ONR, Ozon itd. Przewijają się kolejne nazwiska, ugrupowania polityczne i wydarzenia odsłaniając przed czytelnikiem wewnętrzne walki i rywalizację w II RP. Książka ciekawa, dla laików może być ciężkostrawna, pisana przyjemnym językiem.