Lot 202

"Wyrwa" autorstwa Wojciecha Chmielarza to druga po "Żmijowisku" książka tego Autora, po którą sięgam. Tym razem jest to opowieść o bólu, który nie mija, o pytaniach, na które nie ma prostych odpowiedzi oraz o prawdzie, która potrafi zniszczyć wszystko, co dotąd wydawało się pewne. Maciej Tomski wiedzie w miarę uporządkowane życie. Przynajmniej do momentu, w którym dowiaduje się o tragicznej śmierci swojej żony. Wówczas wali się cały jego świat. Pogłębiająca się rozpacz, niemoc oraz trudność wyjaśnienia zaistniałej sytuacji córkom - to wszystko pogłębia stan psychiczny Macieja. Do tego rodzą się pytania: "jak?" i "dlaczego?". Początkowo wszystko wskazuje na nieszczęśliwy wypadek. Jednak każdy kolejny dzień, w którym Maciej doszukuje się przyczyn wypadku, wskazuje na z goła inną, znacznie bardziej skomplikowaną rzeczywistość. Kim tak naprawdę była kobieta, którą kochał, z którą dzielił życie? Dlaczego zginęła pod Mrągowem, skoro wyjechała w delegację do Krakowa? Czy mogła skrywać przed nim więcej sekretów, niż był on w stanie sobie wyobrazić? Odpowiedzi na te i wiele innych pytań, należy szukać w książce Wojciecha Chmielarza. "Wyrwa" to thriller psychologiczny, w którym towarzyszymy głównemu bohaterowi w jego podróży w głąb samego siebie. Obserwujemy jego rozterki, zmagania z poczuciem winy. Maciej nie potrafi uwolnić się od myśli, że być może coś przeoczył? Może gdyby był bardziej uważny, bardziej obecny w domowym ognisku, gdyby pozwolił żonie na realizację zawodowych planów, bądź znalazł w sobie odwagę, żeby zawalczyć o własny awans, to może można było zapobiec tej tragedii? Ta wewnętrzna walka głównego bohatera nadaje powieści swego rodzaju intensywności i autentyczności. Do tego dochodzą wątki poboczne, odkrywane w trakcie lektury, które rodzą kolejne pytania. Autor nie daje na nie łatwych odpowiedzi. Zamiast tego prowadzi czytelnika przez labirynt emocji, w którym nic nie jest czarno-białe. Rozpacz miesza się z nadzieją, gniew z bezradnością, z kolei potrzeba poznania prawdy miesza się z lękiem przed jej konsekwencjami. Chmielarz z niezwykłą precyzją pokazuje ludzkie emocje i zachowania. Najpierw rozpacz i gniew, później, zemstę i przebaczenie. Ponadto, ukazuje też cienkie granice w relacjach międzyludzkich, których przekroczenie niesie za sobą nawarstwianie się kolejnych problemów. W „Wyrwie”, te relacje są pełne pęknięć, drobnych niedopowiedzeń i przemilczeń, które z czasem urastają do rangi murów nie do przeskoczenia. Wraz z rozwojem wydarzeń pojawia się motyw zemsty, jako powolnego narastania gniewu, zrodzonego z bólu po stracie ukochanej osoby. Ból ten jest wszechobecny - pojawia się w każdej decyzji bohatera, w każdym jego kroku. Jednak, czy dokonanie zemsty może przynieść ulgę? A może jest jedynie pogłębieniem rozpaczy? Ważną rolę w tym thrillerze odgrywa też motyw przebaczenia i pogodzenia się bohaterów z tym, czego nie da się już zmienić. Jednak, owo przebaczenie nie jest tutaj przedstawione jako jednorazowy, oczyszczający akt. Obserwujemy je u poszczególnych bohaterów jako długi, powolny proces, rodzący się w bólu i wątpliwościach. Ten thriller psychologiczny nie jest kolejną powieścią detektywistyczną naszpikowaną policyjnym śledztwem etc. Jest to przede wszystkim poruszające studium straty, miłości i ludzkiej psychiki wystawionej na najtrudniejszą próbę. To książka, która zmusza do refleksji nad tym, jak dobrze znamy najbliższe nam osoby i czy w ogóle jesteśmy w stanie poznać je naprawdę. To także książka o rozliczeniu się z samym sobą i sile przebaczenia. Styl Autora jest oszczędny, momentami surowy, co potęguje poczucie chłodu, pustki i udręki, które towarzyszą głównemu bohaterowi. Wszystko to jest bardzo przemyślane i potrzebne, Nawet jeśli w trakcie lektury nieco spada tempo, a czytelnik - zwłaszcza pod koniec książki - zaczyna zadawać sobie pytanie: "po co Autor wplótł do fabuły te niepotrzebne, mniej interesujące wątki?". Wbrew pozorom, wszystko jest tutaj: "po coś", choć początkowo nie jest to tak jednoznaczne. Książkę szybko się czyta, zwłaszcza jej pierwszą połowę. Jak już wspomniałam wcześniej - jej tempo spada po połowie. Wówczas pojawia się pewien wątek, który może trochę irytować, a czytelnik może zacząć się zastanawiać nad tym, co kierowało Autorem, żeby pisać jakieś nie związane z ogólną historią tematy. Warto jednak przeczytać do końca, gdyż wszystko ładnie się ze sobą łączy. Mimo, iż "Żmijowisko" czytało mi się lepiej, to uważam "Wyrwę" za dobrą powieść, momentami wymagającą emocjonalnie, niebanalną i zmuszającą do refleksji. Może spełnić oczekiwania tych czytelników, którzy poza zwykłą rozrywką i zagadką kryminalną, szukają w thrillerach czegoś więcej, co skłoni ich do przemyśleń nad ludzką naturą. Opinia opublikowana na moim blogu: https://literackiepodrozebooki.blogspot.com/2026/04/wyrwa.html

Intrygujaca opowieść. Choć .... W jednej z głównych ról psychopata tak paskudny, że właściewie czyta się ze wstrętem. No i miało być odkrycie tajemnic świata "tych kilkunastu najpotęzniejszych ludzi", tych którzy rzadzą krajem z cienia swoich fortun. Dominuje zaś dewiacja przerośniętego ego przestępcy - karierowicza przekonanemu, że dzięki mamonie wolno mu wszystko, bez oglądania się na moralniość, zasady, przyzwoitość. Ciekawostka: Budując dom rozplanował jego podzienmie go pod kąąem przyszłych zbrodni... Trochę też mieszane uczucia wywołują bohaterowie pozytywni. Komisarz Maria, która mając jakieś negatywne doświadczenia życiowe jest wobec otoczenia mocno frustrująca; do tego zajadła w swej pracy do tego stopnia, że wsadza głowę tam gdzie inny by nogi nie wetknął. Owszem, lubimy takich zaangazowanych i ich bezkompromisowe akcje ale... Tu jakoś niejednoznacznie przekonujące. Do tego pomocnik, śledczy o tak niby wnikliwym umyśle a jednocześnie jakiś taki rozlazły, by nie rzec - fajtłapowaty. Dobrze, że finał - cudownym sposobem - nie skonczył się tragedią. Czy takie degeneracje mogą zdarzać się naprawdę?

Małecki jak zwykle w formie. „Żałobnica” to niezwykle wciągający thriller. Poznajemy Annę, tytułową żałobnicę – wdowę, która po śmierci męża dziedziczy majątek. Niestety sytuacja zaczyna się komplikować, kiedy na światło dzienne zaczynają wypływać tajemnice z jej przeszłości. Książka jest bardzo dobra, wciągająca, a zakończenie zaskakujące.

Bardzo ciekawa powieść, w której poznajemy Deso, chłopaka z blokowiska który dostał niepokojącą wiadomość od koleżanki Izy. Dziewczyna nagle znika a Deso rozpoczyna heroiczną walkę o odnalezienie dziewczyny wplątując się w bardzo niebezpieczne towarzystwo

Od początku do końca klisza z różnych filmów sensacyjnych, dość przewidywalne, pod koniec nudzi, jednak da się to słuchać, dzięki Mariuszowi Bonaszewskiemu, świetnemu lektorowi. Jednym z walorów tej książki jest jazz, 😉, którego słuchają bohaterowie książki.

Książka budzi bardzo silne emocje, momentami czułam niesamowity niesmak, nawet obrzydzenie. Tak duże, że aż rozważałam niedoczytanie książki. W posłowiu autor nieco jednak złagodził moje podejrzenia wobec niego o próbę bycia "modnym" i budowaniu fabuły na próbie przypodobania się pewnej grupie osób. Fabuła jest poprowadzona ciekawie. Takiego zakończenia się nie spodziewałam. Warto ją przeczytać, ale nie powrócę do niej nigdy. Można dowiedzieć się wielu ciekawych rzeczy odnośnie historii najnowszej i jej wpływu na współczesnych ludzi. Przytoczono ciekawe badania, które warto poznać w całości.

Powiem wprost: to naprawdę bardzo fajna książka. Czytało się ją błyskawicznie, a ja część historii czytałam, część odsłuchałam i w obu formach wciągnęła mnie tak samo mocno. Lubię takie konstrukcje. Krótkie rozdziały, szybkie tempo, zero niepotrzebnych dłużyzn. Akcja płynie gładko, a zakończenie jest konkretne i domknięte, bez irytującego niedosytu. Z czystym sumieniem polecam.

Świetna, wciągająca historia. Trudno było się od niej oderwać. Nakreślone obrazy są niezwykle żywe. Autor tłumaczy, że książkę pisał spontanicznie, rozdział po rozdziale bez z góry narzuconego planu. W moim przekonaniu wyszło mu to genialnie. Uwielbiam takie historie: samotny bohater, kierujący się własnym kodeksem moralnym, a nie literą prawa, musi zmierzyć się ze znacznie liczniejszym przeciwnikiem. Polecam.

W mojej opinii dosyć interesująca pozycja, która skłania do przemyśleń. Na duży plus zasługuje bardzo dobry research co jest standardem u Miłoszewskiego. Być może część wątków jest przez to zbyt rozbudowana, ale dla mnie jest to plus. Książka sprawia wtedy wrażenie bardziej dopracowanej. Sama historia ciekawa, trochę w stylu Jamesa Bonda. Głowna bohaterka zyskała moja sympatię a na szczególną uwagę zasługują jej przygody na morzu. Zdecydowanie polecam.

To książka dobrze napisana. Autor prowadzi narrację w nietypowy sposób – historia jest podzielona na kilka części i opowiadana z różnych perspektyw przez różne osoby. Dzięki temu czytelnik stopniowo odkrywa kolejne elementy układanki, a napięcie jest stale podsycane. Każdy fragment kończy się w takim momencie, że ma się ogromną ochotę poznać dalszą część historii jednak nie jest to nam dane, ponieważ jest rozpoczęta kolejna część opowiadana przez inną osobę z innej perspektywy... Niestety zakończenie okazało się dla mnie rozczarowaniem. Po tak dobrze poprowadzonej historii spodziewałam się finału na równie wysokim poziomie. Tymczasem końcówka sprawia wrażenie trochę pospiesznej i jakby autor nie miał już pomysłu, jak domknąć całość. Trudno jednak odmówić tej książce jednego – wciąga bez reszty. Książkę czyta się jednym tchem i trudno się od niej oderwać. Nawet jeśli zakończenie nie do końca spełnia oczekiwania, sama droga do niego jest bardzo intensywna i zdecydowanie warta uwagi.

Bardzo lubię książki od tego autora jednak tutaj miałam jakiś lekki zgrzyt. Książka potrafi wciągnąć ale nie usatysfakcjonowało mnie to w pełni. Lubię autora ponieważ tworzy mroczną i gęstą atmosferę i doskonale buduje poczucie niepokoju jednak coś nie wyszło tym razem mimo, że jego styl pióra wcale się nie zmienił. Mimo ciekawego opisu i wątków miałam wrażenie, że historia jest chaotyczna, wszystkiego było zbyt wiele naraz. Dodatkowo czasami tempo akcji malało w najmniej potrzebnym momencie i po prostu książka się dłużyła. Bohaterowie byli dobrze wykreowani, nie byli płascy tylko mieli swoje charaktery i można było wyrobić sobie o nich zdanie. Myślę jednak, że było też ich zbyt wiele i czasami postacie mi się myliły. „Zapłacz dla mnie” miała ogromny potencjał jednak nie został w pełni wykorzystany. Jest to bardziej seria kryminalna, ja polubiłam autora za książki bardziej przypominające thrillery a ta po prostu mi nie podeszła. Z żalem mówię, ale nie sięgnę po kolejne części jeżeli powstaną. Oczywiście nie zrażam się do kolejnych książek autora bo wiem, że autor potrafi mnie zaskoczyć.

Historia opisana przez Semczuka zdarzyła się naprawdę. Może nie do końca zgadzają się szczegóły, w internecie spotkanie różne wersje wydarzeń. Jak było w rzeczywistości nie dojdziemy. Ważniejsze jest przesłanie autora. Im bardziej chcemy uciec od przeszłości, tym szybciej ona nas dogania. Im bardziej się odcinamy i próbujemy zapomnieć, by zapomnieli inni- z tym większym impetem powraca i przerwraca do góry nogami uporządkowane życie. Im głębiej próbujemy zakopać przeszłość, by nie wpłynęła na dzieci, tym radykalniej niszczy ich życie, rujnuje relacje rodzinne i wprowadza chaos. Polecam

Lubię temat Czarnobyla i Prypeci więc ta książka była jak najbardziej w moim guście. Nie wiem skąd pochodzi Autor, ale świetnie ukazał realia polityczne tamtych czasów. W sumie obecnych też, bo Rosja, ta obecna jaki i ta sprzed 30 lat, to dziwny twór, który rządzi się swoimi prawami. Autor miał trudne zadanie, bo musiał też w to wszystko wpasować obecną wojnę na Ukrainie. Uważam, że ten miszmasz się mu udał. Rzetelnie ukazał rzeczywistość kwietnia 1986 roku i sowieckiej władzy, pokłosie tych wydarzeń odbijające się w późniejszych latach oraz to co dzieje się tam teraz, czyli wycieczki krajoznawcze. To już był kawał dobrej roboty. Sama zagadka kryminalna i tytułowe jaskółki też były mocne. Kolejny temat - taksydermia - i kolejny świetny research na temat sposobów preparowania zwierząt. Genialnie poradził sobie również z opisem skutków skażenia. Powiem tak, Czarnobyl to w tej książce nie tylko jakieś tam tło. Widać, że Autor się przygotował, podszkolił i doczytał, bo wiedzę o Czarnobylu i skutkach wybuchu ma ogromną. To idealna książka dla wszystkich, których interesuje temat wybuchu Czarnobyla i Prypeci.

To moje drugie spotkanie z autorką. Uważam, że jej książki wyjątkowo przyjemnie się czyta. Pomysł na fabułę bardzo ciekawy. Wykonanie trochę mniej. Relacja między Klaudią i Markiem rozwija się bardzo szybko. Trudno powiedzieć co jej w nim imponuje. Jestem już trochę znudzona opisami mężczyzn, którzy są wspaniałymi kochankami bez skazy. Milion orgazmów od samego jego spojrzenia. Mało realne, mało ciekawe. Zakończenie zaskakujące, ale mało realne. Sama końcówka (ostatnia strona) to bardzo miły finisz. Mimo niedosytu i poczucia, że mogło być lepiej, na pewno sięgnę po kolejne książki autorki. Mają w sobie coś.

"Chirurg" Michał Larek - pierwsze moje skojarzenie, to książka o tym samym tytule autorstwa Gerritsen ( uwielbiam). Ale to by było na tyle jeśli chodzi o podobieństwa. Fabuła bardzo ciekawa, wciągająca, ale i mocno szokująca. Morderstwo 12 latki, brutalne okaleczenie jej ciała to jedno, a z drugiej strony bezczeszczenie "świeżych" zwłok młody kobiet, które w identyczny sposób zostały naznaczone przez sprawcę. Miejscowa policja ma nie lada zadnie- czym prędzej musi odnaleźć sprawcę lub sprawców owych przestępstw, znaleźć dowody na ich winę oraz poznać motywy tych działań. Niby proste, ale na miejscach, gdzie leżały zwłoki, nie ma żadnych innych śladów. Nie ma śladów - nie ma podejrzanych. Śledztwo początkowo nabiera tempa, wytypowano kilku rzekomych winnych. Niestety, każdy napotkamy trop prowadzi do ślepego zaułka. Do czasu! Ja wiem, że lata 80- te to był specyficzny moment, a to właśnie w tym okresie toczy się fabuła, ale non stop opisywanie, że bohaterowie cały czas piją i to od rana, zaczynało mi przeszkadzać. Przychodzili do pracy, pili wodę, wsiadali do aut i ruszali w miasto, poniżej pili ( często na komendzie), analizowali dane, kończyli pracę i ponownie w domu lał się alkohol. Jak dla mnie to tego za dużo. Pomijając ten minus, całość wypada bardzo dobrze. Ten thriller czyta się szybko, łatwo i z ciekawością, tak więc polecam.

Damian Wolczuk jest dziennikarzem, którego życie osobiste i zawodowe się zawaliło. Najpierw przyłapał dziewczynę na zdradzie, a później stracił pracę. W poszukiwaniu nowej szansy wyrusza do Krakowa, by tam zacząć nowe życie. W trakcie podróży dochodzi do kraksy. Damian postanawia poczekać na naprawę samochodu w pobliskim Chęcinie. Na miejscu okazuje się, że w mieście grasuje morderca. Wolczuk decyduje się pozostać na miejscu dłużej i przeprowadzić własne śledztwo. Ta książka nie należy do łatwych pod względem przyswajania całości fabuły, ponieważ trzeba być uważnym podczas czytania, bo można się trochę pogubić ze względu na ilość wątków i postaci. Jak już się wsiąknie w tę opowieść, to można łatwo dać się jej porwać, bo ona ma w sobie swój urok, klimat i jest ogólnie nieźle napisana, choć styl autora nie do końca przypadł mi do gustu. Na plus nieoczywiste zakończenie, które zdecydowało o tym, że podnoszę końcową ocenę z 6 na 8. Na pewno sięgnę po kolejną część.

Na Miłość leczy rany Katarzyny Bondy czekałam z ciekawością, ale i pewną rezerwą – to przecież nie typowy kryminał, tylko opowieść o uczuciu, winie i mistyce. Przez pierwsze 400 stron było ciężko – gęsty język, trudne imiona, długie opisy. Ale potem… coś zaskoczyło. Historia Tośki i Kereja, ich walka o prawdę i miłość, przeniosła mnie w świat zupełnie inny – pełen szamańskich wizji, kazachskiej kultury i ludzkiego cierpienia. To książka dla tych, którzy nie boją się trudnych tematów i wolnego tempa. Dla mnie – wymagająca, ale warta uwagi.

Trudno mi ocenić tę książkę. Świetnie się ją czytało, czyli miała coś w sobie. Wybitny styl, lekkość, dobrą konstrukcję. Jednak gubiłam się w fabule. Coś, co było oczywiste dla autorki, dla czytelnika już chyba nie bardzo. W dodatku bohaterowie już wiedzieli, już coś się wyjaśniało, ale czytelnik się nie dowiadywał co. Na końcu niby się wyjaśniło, ale też jakoś tak nie do końca. No i główny bohater w ogóle nie wzbudził mojej sympatii, wręcz przeciwnie. Jakiś taki... nijaki.

Książka pozwala nam wejść w zawiłą psychikę seryjnego mordercy i nekrofila. Max Czornyj dzięki osobliwej narracji a także wierności faktom przedstawia wydarzenia, które często pozostawiają czytelników z deszczem emocji, ale także odrazą i obrzydzeniem. Jak zwykle jestem pod ogromnym wrażeniem przygotowania i rzetelności pisarza.