Cyklon

Lubię temat Czarnobyla i Prypeci więc ta książka była jak najbardziej w moim guście. Nie wiem skąd pochodzi Autor, ale świetnie ukazał realia polityczne tamtych czasów. W sumie obecnych też, bo Rosja, ta obecna jaki i ta sprzed 30 lat, to dziwny twór, który rządzi się swoimi prawami. Autor miał trudne zadanie, bo musiał też w to wszystko wpasować obecną wojnę na Ukrainie. Uważam, że ten miszmasz się mu udał. Rzetelnie ukazał rzeczywistość kwietnia 1986 roku i sowieckiej władzy, pokłosie tych wydarzeń odbijające się w późniejszych latach oraz to co dzieje się tam teraz, czyli wycieczki krajoznawcze. To już był kawał dobrej roboty. Sama zagadka kryminalna i tytułowe jaskółki też były mocne. Kolejny temat - taksydermia - i kolejny świetny research na temat sposobów preparowania zwierząt. Genialnie poradził sobie również z opisem skutków skażenia. Powiem tak, Czarnobyl to w tej książce nie tylko jakieś tam tło. Widać, że Autor się przygotował, podszkolił i doczytał, bo wiedzę o Czarnobylu i skutkach wybuchu ma ogromną. To idealna książka dla wszystkich, których interesuje temat wybuchu Czarnobyla i Prypeci.

Im więcej zagłębiam się w twórczość Małeckiego tym bardziej dochodzę do przekonania, że to bardzo wszechstronny autor. Już nawet nie chodzi o to, że zręcznie posługuje się piórem – chociaż nie każdemu jest to dane, ale potrafi zbudować narastający niepokój, tak jak w muzyce stosując crescendo, by na koniec wyłożyć wszystkie karty na stół. Historia wdowy, która zamiast opłakiwać tragedię musi ratować własną skórę z piętna jakie na nie raptownie spada. Nie jest bez winy i to wiemy praktycznie od początku, ale kto jest bez winy…, Chętnych do rzucenia przysłowiowym kamieniem jest wielu tym bardziej, że wcześniej odnosi sukcesy i zawsze znajdą się tacy, którym to będzie nie na rękę, a gdy poczują krew trzeba wykorzystać nadarzającą się okazję. Mamy opowieść w dwóch ramach czasowych. Raz kiedy główna bohaterka jest nastolatką i już jako osoba dorosła na chwilę po tym jak zostaje wdową. W pierwszej odsłonie wiedzie typowe życie wchodzącej w dorosłość dziewczyny ze wzlotami i upadkami aż to momentu kiedy skazana jest na banicję. Dosłowną. Za sprawą zaginięcia najbliżej przyjaciółki splot okoliczności sprawia, że staje się główną podejrzaną i żeby nie być udręczoną przez otoczenie, jak to bywa w małych społecznościach, ucieka w nieznane z nową tożsamością. To tak jakby urodzić się na nowo, tylko z tą różnicą, że piętno i tajemnica, którą zabiera kiedyś może się odnowić. No i tajemnica sprzed lat wypływa w najmniej odpowiednim momencie co tylko podbiją narastające napięcie toczącej się akcji. Na domiar złego w niejasnych okolicznościach znika osoba bezspornie winna wypadkowi w którym ginie mąż z pasierbicą a wiele wskazuje, że mogła być w zaginiecie zamieszana. Kumulacja jak w totku. Czasu coraz mniej na oczyszczenie się z zarzutów a linia obrony sypie się jak domek z kart. Będzie musiała się obronić i oczyścić z zarzutów bo już wie, że ucieczka przed odpowiedzialnością tym razem nie wchodzi w grę. Chyba, że jest recydywistką…? Przecież niewinni nie powinni się bać a ona ciągle ogląda się za siebie i nie ma pewności gdzie obudzi się następnego ranka. Tak przecież nie zachowują się osoby bez winy. Prawda ujrzy światło dzienne bo książka stanowi zamknięty rozdział. Jakie jutro czeka bohaterkę i czy sen przyniesie ukojenie trzeba będzie przekonać się już samemu do czego z przyjemnością zachęcam.

Damian Wolczuk jest dziennikarzem, którego życie osobiste i zawodowe się zawaliło. Najpierw przyłapał dziewczynę na zdradzie, a później stracił pracę. W poszukiwaniu nowej szansy wyrusza do Krakowa, by tam zacząć nowe życie. W trakcie podróży dochodzi do kraksy. Damian postanawia poczekać na naprawę samochodu w pobliskim Chęcinie. Na miejscu okazuje się, że w mieście grasuje morderca. Wolczuk decyduje się pozostać na miejscu dłużej i przeprowadzić własne śledztwo. Ta książka nie należy do łatwych pod względem przyswajania całości fabuły, ponieważ trzeba być uważnym podczas czytania, bo można się trochę pogubić ze względu na ilość wątków i postaci. Jak już się wsiąknie w tę opowieść, to można łatwo dać się jej porwać, bo ona ma w sobie swój urok, klimat i jest ogólnie nieźle napisana, choć styl autora nie do końca przypadł mi do gustu. Na plus nieoczywiste zakończenie, które zdecydowało o tym, że podnoszę końcową ocenę z 6 na 8. Na pewno sięgnę po kolejną część.

Niezwykła historia dwóch sióstr Podgórskich - Stefania "Fusia" 17 lat i Helena zaledwie 6 lat. W czasie trwania II wojny światowej w Przemyślu na ulicy Tatarskiej 3 ukrywały w kamienicy 13 Żydów z Przemyskiego getta. Spędzili oni 1,5 roku na strychu kamienicy w kilku metrowym schowku za prowizoryczną ścianą zrobioną ze starych desek przez Maksa, syna Diamantów, któremu udało się wyskoczyć z pociągu jadącego z getta do obozu zagłady. Schowek znajdował się na stryszku nad pomieszczeniem dwóch zakwaterowanych niemieckich pielęgniarek, które pracowały w znajdującym się po przeciwnej stronie ulicy wojskowym szpitalu niemieckim. Kobiety często w czasie wolnym a szczególnie na noc przyprowadzały sobie do towarzystwa SS-manów, co zmuszało ukrywających się lokatorów do siedzenie w kryjówce długie dnie i noce w bezruchu, ciszy, bez jedzenia, z wiadrem na nieczystości, z myślą że w każdej chwili ktoś ich odkryje i wszyscy, łącznie z siostrami Podgórskimi zostaną zabici. Wbrew częstym obawą Stefani, udaje jej się uchronić całą trzynastkę Żydów i wszyscy szczęśliwie doczekali wyzwolenia. Żadko czytam tak piękną historię o ogromnej odwadze, heroiźmie, nadziei, wierze i miłości. Książka naprawdę mnie wciągnęła, i mimo że "rozłożyłem ją" na kilka razy, to za każdym razem kiedy ją odkładałem, wyprzedzałem myślami do przodu co może się wydarzyć kiedy zaraz wrócę do przekładania następnych stron. Nic dziwnego że autorka po usłyszeniu pięknej historii postanowiła po 23 latach napisać tę książkę i opisać losy dwóch sióstr, aby historia nie zaginęła tylko rozrosła się na cały świat. A dlaczego światło ukryte w mroku? Czy autorce chodziło o symbol nadziei? Mały zalążek nadziei ludzi siedzących w ukryciu?? A może to przenośnia "światełka w tunelu"?? Ten wątek pozostawiam wam do rozkminienia.

Intrygujaca opowieść. Choć .... W jednej z głównych ról psychopata tak paskudny, że właściewie czyta się ze wstrętem. No i miało być odkrycie tajemnic świata "tych kilkunastu najpotęzniejszych ludzi", tych którzy rzadzą krajem z cienia swoich fortun. Dominuje zaś dewiacja przerośniętego ego przestępcy - karierowicza przekonanemu, że dzięki mamonie wolno mu wszystko, bez oglądania się na moralniość, zasady, przyzwoitość. Ciekawostka: Budując dom rozplanował jego podzienmie go pod kąąem przyszłych zbrodni... Trochę też mieszane uczucia wywołują bohaterowie pozytywni. Komisarz Maria, która mając jakieś negatywne doświadczenia życiowe jest wobec otoczenia mocno frustrująca; do tego zajadła w swej pracy do tego stopnia, że wsadza głowę tam gdzie inny by nogi nie wetknął. Owszem, lubimy takich zaangazowanych i ich bezkompromisowe akcje ale... Tu jakoś niejednoznacznie przekonujące. Do tego pomocnik, śledczy o tak niby wnikliwym umyśle a jednocześnie jakiś taki rozlazły, by nie rzec - fajtłapowaty. Dobrze, że finał - cudownym sposobem - nie skonczył się tragedią. Czy takie degeneracje mogą zdarzać się naprawdę?

Gdyby przyjąć, że istnieje limit szczęśliwych zbiegów okoliczności lub sprzyjających zdarzeń, to ta opowieść musiałaby jako pierwsza temu zaprzeczyć. Otóż nie, liczba fartów w życiu jest trudna do obliczenia czy nawet do oszacowania, a jedyną pewną rzeczą jest to, że dąży do nieskończoności.

Katarzyna Maludy w swojej powieści „Gruzowisko” zabiera nas do Warszawy, która nie jest już polem bitwy, ale wciąż przypomina otwartą ranę. Akcja osadzona jest w roku 1946 – w czasie, gdy stolica Polski stanowiła surrealistyczny krajobraz uformowany z ton cegieł, pyłu i traumy. To tło historyczne nie jest jedynie dekoracją; to żywy, duszny organizm. Autorka po mistrzowsku odmalowuje obraz miasta zawieszonego między niebytem a gorączkową odbudową, gdzie nowe komunistyczne porządki brutalnie ścierają się z niedobitkami dawnego świata, a zapach wapna miesza się z odorem rozkładających się pod ruinami wspomnień. Fabuła koncentruje się wokół zagadki kryminalnej, która staje się pretekstem do głębszej analizy polskiej kondycji powojennej. Gdy w morzu gruzów zostają odnalezione zwłoki, sprawa szybko przestaje być zwykłym dochodzeniem. Bohaterowie, uwikłani w sieć zależności, muszą mierzyć się nie tylko z mordercą, ale i z własną przeszłością. Główna postać to postać tragiczna, naznaczona wojennym doświadczeniem, próbująca odnaleźć resztki godności w rzeczywistości, w której granica między dobrem a złem uległa całkowitemu zatatarciu. Postacie drugoplanowe – od szabrowników po urzędników nowego aparatu władzy – tworzą barwną, choć mroczną galerię typów ludzkich, z których każdy niesie swój własny bagaż win. Klucz do nastroju tej powieści kryje się w jednym z fragmentów: „Warszawa nie była już miastem domów, lecz miastem szczelin. W każdej z nich czaił się ktoś, kto przeżył, i ktoś, kto nigdy nie powinien zostać odnaleziony”. Ten cytat idealnie oddaje paranoiczną atmosferę „Gruzowiska”, gdzie zaufanie jest towarem deficytowym, a każdy krok po niepewnym gruncie może odsłonić tajemnicę, która powinna pozostać pogrzebana. Moja ocena to solidne 7/10. Maludy stworzyła dzieło niezwykle plastyczne i gęste emocjonalnie. Warsztat pisarski autorki pozwala niemal fizycznie poczuć pył osiadający na ubraniach. Dlaczego nie wyżej? Momentami konstrukcja intrygi kryminalnej ustępuje miejsca opisom obyczajowym, co nieco osłabia dynamikę thrillera. Nie zmienia to jednak faktu, że „Gruzowisko” to jedna z najciekawszych literackich prób zmierzenia się z mitem Warszawy wstającej z kolan. To książka o tym, że budowanie nowego życia na fundamentach kłamstwa i gruzu zawsze niesie ze sobą ryzyko katastrofy. Lektura obowiązkowa dla tych, którzy w historii szukają czegoś więcej niż tylko dat i faktów – szukają prawdy o człowieku w godzinie prób.

Szybko i lekko się czyta, mimo że niektóre wątki wojenne na pewno do lekkich nie należą. Dużo żargonu wojennego/obozowego i mieszanka trzech języków. Zaskakujące rozwiązanie zagadki przedstawione na końcu, mimo, że sam zabójca nie był wielką niespodzianką. Oczywiście, jak to zazwyczaj w kryminałach, wszyscy znajdują się w jednym miejscu o jednym czasie, ale taki buziach urok :)

Mordercy z Auschwitz prywatnie. „W miarę jak Hans opowiada dalej, trzymając dłoń na moim kolanie, czuję się coraz szczęśliwsza, coraz ważniejsza i pewna siebie, za nic mając protesty matki. - Jedziemy do Auschwitz. Nie mam pojęcia, gdzie to jest, co to oznacza i jak będzie wyglądało nasze mieszkanie, ale godzę się na wszystko, bylebyśmy tylko byli razem”. Auschwitz wszystkim nam kojarzy się z obozem zagłady. Miejscem kaźni setek tysięcy Polaków, Żydów i innych ludzi, którzy kaprysem Hitlera mieli zniknąć z powierzchni ziemi. Niemiecki obóz koncentracyjny w Oświęcimiu na zawsze pozostanie symbolem największego zła. Jednak Auschwitz – miejsce, które dla wielu było prawdziwą Golgotą i grobem – było dla niektórych po prostu domem. Mam tu na myśli Niemców, którzy nadzorowali obóz. Niemieccy funkcjonariusze SS po całym dniu wśród więźniów wracali do swoich domów tuż nieopodal – do swoich żon, dzieci, kochanek. Dla wielu z nich Auschwitz było prawdziwym „rajem” na ziemi. Opływali w luksusy, wszystkie prace wykonywali za nich więźniowie, praktycznie za nic nie musieli płacić. Jakkolwiek może być to trudne do wyobrażenia, to niemieccy strażnicy z obozu po skończonej pracy byli zwykłymi mężami i ojcami. Właśnie o tym paradoksie traktuje najnowsza książka Niny Majewskiej – Brown pod tytułem „Dwie twarze. Życie prywatne morderców z Auschwitz”. Ukazała się ona nakładem wydawnictwa Bellona. Jej autorka ma już na swoim koncie kilka powieści, również o tematyce obozowej. Jednak ten tytuł jest pod pewnymi względami inny od pozostałych książkach o Auschwitz. Nina Majewska – Brown skupia się bowiem przede wszystkim na niemieckich funkcjonariuszach, odbywających służbę w obozie. Pisze o tym, jak spędzali wolny czas, gdzie mieszkali, jakie były ich rozrywki. Kanwą tej opowieści jest historia Ann, żony esesmana, która przeprowadza się z dziećmi właśnie do Auschwitz. Kobieta jest przekonana, że praca Hansa musi być trudna i niebezpieczna – wszak całymi dniami musi „użerać się” z kryminalistami. Przepraszam, że to napiszę, ale kobieta jest zwyczajnie głupia. Nie stara się w ogóle zrozumieć tego, czym jest obóz ani jaką „pracę” wykonuje jej mąż. Żyje wygodnie, bo we wszystkich pracach domowych wyręcza ją więźniarka Magdalena. Oczywiście Niemka jest przekonana o jej winie, toteż traktuje kobietę z najwyższą pogardą. Pewnego dnia dziwi się, że ta wyjada z kosza na śmieci resztki ziemniaków, a nie przynosi ze sobą z obozu drugiego śniadania. Pozostawię to bez komentarza. Ann zaprzyjaźnia się z pozostałymi żonami esesmanów, które próbują jej uświadomić, czym tak naprawdę jest obóz. Zabierają ją do słynnej Kanady – obozowego magazynu – a ona jest zachwycona. Może dowoli wybierać w rzeczach, za nic nie płacąc. Za dobrą wiarę przyjmuje wyjaśnienie, że te przedmioty Żydom się już nie przydadzą. Głupota Ann jest nieograniczona. „Dwie twarze” raczej nie odsłaniają nieznanych faktów czy wydarzeń. Są jednak kolejnym ważnym świadectwem okrucieństwa Niemców i ich ślepego posłuszeństwa Hitlerowi. Nie dajmy się bowiem zwieść autorce, która twierdzi, że „trudno pojąć, jaki mechanizm sprawił, że rzesze Niemców uwierzyły” Hitlerowi. Piszę to z całą mocą. Odpowiedź na to pytanie jest prosta. Hitler nie spadł Niemcom z nieba. Sami go wybrali w demokratycznych wyborach. Nie jest też tak, że nie znali jego poglądów i programu. Wszak „Mein Kampf” była ogólnie dostępna. Wszyscy widzieli, co się dzieje. Hitler obiecał jednak Niemcom dobrobyt i panowanie nad światem – nader optymistyczny program wyborczy, cokolwiek by nie mówić. Dlatego poszły za nim owe rzesze. Swojej pogardy dla Żydów i innych „podludzi” naziści nigdy nie ukrywali. „Dwie twarze. Życie prywatne morderców z Auschwitz” to kolejna wstrząsająca lektura o obozowym piekle. Jednak tym razem baczniej niż ofiarom przyglądamy się ich katom. Podczas czytania książki w naszej głowie z pewnością pojawi się pytania: kto tak naprawdę był „podczłowiekiem”? Więźniowie? Czy może Niemcy? Może podczłowiekiem była Ann, która nieustannie podejrzewała Magdalenę o kradzież, właśnie ona, która wraz z innymi esesmanami była największymi złodziejami w obozie. Bez wątpienia jest to pozycja dla czytelników o mocnych nerwach. Wojciech Sobański.

❗️RECENZCJA❗️ “Lockdown” to wciągający thriller, który przenosi czytelnika do Warszawy ogarniętej chaosem pandemii. Główna bohaterka, Olga, to zdeterminowana matka, która zrobi wszystko, aby ocalić swoją porwaną córkę. W obliczu lockdownu i społecznych zamieszek, Olga musi zmierzyć się z przestępczym światem warszawskich gangsterów, aby zdobyć okup i uratować dziecko. Robert Ziębiński mistrzowsko buduje napięcie, tworząc dynamiczną i pełną zwrotów akcji fabułę. Książka jest pełna mrocznych zakamarków miasta, brutalnych starć i nieprzewidywalnych wydarzeń, które trzymają czytelnika w napięciu do ostatniej strony. Postacie są wielowymiarowe i autentyczne, a ich motywacje i działania dodają głębi całej historii. Jednym z największych atutów powieści jest jej realistyczne przedstawienie sytuacji pandemicznej i jej wpływu na życie bohaterów. Ziębiński umiejętnie łączy elementy thrillera z aktualnymi wydarzeniami, co sprawia, że książka jest nie tylko emocjonująca, ale także refleksyjna. “Lockdown” to powieść, która z pewnością przypadnie do gustu miłośnikom mocnych wrażeń i dynamicznych historii. To opowieść o determinacji, miłości i walce o przetrwanie w najtrudniejszych warunkach.

Wciągająca od pierwszej do ostatniej strony, wywołująca wiele emocji książka, której warto poświęcić swój czas. Zmowa milczenia, mało miasteczkowy klimat, zaginięcia i zbrodnie, które nie zostały nigdy rozwiązane, przemyt ludzi i ich wykorzystywanie to wszystko znajdziecie na stronach tej książki. Historia, która pokazuje jak łatwo zastraszyć ludzi i czerpać z tego korzyści. Książka pokazująca przerażający i brutalny proceder. Książka, którą warto przeczytać! Polecam!!!

Książka, która wciąga w wir wydarzeń. Tajemnicze zaginięcie właściciela prywatnego szpitala, zwłoki młodej dziewczyny odnalezione na jednym z podwórek, „wypadek” przyrodniej siostry proboszcza to te wydarzenia zapoczątkowały śledztwo, które przyniesie nieoczekiwane odkrycia. Korupcja, morderstwa, układy i kłamstwa, którym karmią się bohaterowie to wszystko znajdziecie na stronach tej książki. Książki, z którą dobrze spędzicie czas. Polecam!

Fabularyzowana opowieść o jednej z najbardziej tajemniczych górskich tragedii. W 1959 roku dziewięcioro studentów z Politechniki w Swierdłowsku zginęło na przełęczy pod górą Chołatczachl w Uralu Północnym. W zasadzie do dziś nie wiadomo, co było przyczyną ich śmierci, ta książka jest kolejną próbą odpowiedzi na to pytanie. Oparta na aktach śledztwa w sprawie ich śmierci opowieść dzieje się współcześnie, jej bohaterka usiłuje rozwiązać zagadkę. Nazwa przełęczy pochodzi od nazwiska kierownika tej studenckiej wyprawy, Igora Diatłowa. Warto.

No i moja ciekawość nie została zaspokojona, tajemnica nadal pozostała tajemnicą. Z zapałem i ogromną ciekawością czytałam kolejne strony tego wciągającego thrillera, aby poznać tajemnicę zniknięcia Sylwii oraz jej nieoczekiwanego, tajemniczego odnalezienia i z rozczarowaniem stwierdzam, że autor nie zaspokoił mojej ciekawości.

Niedawno polecałam Wam film "Jedno życie" opowiadający o skromnym człowieku - sir Nicholasie Wintonie, który okazał się bohaterem, organizującym w czasie II wojny światowej transporty dla dzieci z Pragi do Anglii, zapewniając im również bezpieczne domy. Na długo przed premierą filmu wypożyczyłam w bibliotece książkę Meg Waite Clayton pt.: "Ostatni pociąg", także poruszającą temat kindertransportów, z tym że jej bohaterką jest do niedawna mało znana bojowniczka holenderskiego ruchu oporu - Geertruida (Truus) Wijsmuller. Głównym motywem książki jest oczywiście działalność tej niesamowitej kobiety, której małżeństwo z Joopem Wijsmullerem i brak potomstwa pozwoliły na pracą społeczną. Od 1933 Truus była związana z Komitetem ds. Uchodźców Żydowskich. Już wtedy sporadycznie wyjeżdża do Niemiec, aby przewieźć żydowskie dzieci do Holandii. Po Nocy Kryształowej osobiście spotkała się w Wiedniu z Adolfem Eichmannem, i kiedy ten rzucił jej wyzwanie zorganizowania transportu w ciągu pięciu dni i zebrania 600 (ani jednego mniej ani więcej) żydowskich dzieci w wieku od 4 do 17 lat, w szabat (bez rodziców) - zaskoczyła go poprzez zebranie tak dużej grupy w celu przetransportowania jej do bezpieczniejszych części Europy. Transport ten stał się jednym z pierwszych „Kindertransportów”, które przewoziły dzieci z Wiednia, Niemiec, Pragi i Polski do Holandii i Anglii, a Eichmann, wbrew początkowym obawom, pozwolił jej kontynuować akcję i zapełniać kolejne pociągi dziećmi, które rodzice oraz krewni desperacko próbowali uratować. Ryzykując własnym życiem, do maja 1940 roku, zapewniła bezpieczeństwo ponad 10 000 dzieciom, głównie żydowskim. Autorka opowiada tę historię naprzemiennie z wydarzeniami toczącymi się w Austrii w latach 30 XX wieku, w których bohaterami są Stephan Neuman, piętnastoletni chłopak pochodzący ze znanej, zamożnej żydowskiej rodziny, który nie traktuje nazistów poważnie, uważając ich za hałaśliwych fanatyków, którzy nie mają wpływu na jego życie, a także jego chrześcijańska przyjaciółka, matematyczny geniusz - Žofie-Helene, której matka jest redaktorką antynazistowskiej gazety. Kiedy hitlerowski reżim przejmuje kontrolę, ich beztroskie dni zamieniają się w koszmar. Czy i oni znajdą się w transporcie organizowanym przez Wajsmuller i znajdą bezpieczny dom? Przez wiele rozdziałów te wydarzenia mozolnie toczą się niezależnie od siebie, jako osobne historie, pełne opisów autentycznych zdarzeń i postaci, co czasami stawało się nurzące tak bardzo, aż chciało się przerwać czytanie i odłożyć książkę w kąt. Trudno też było nawiązać emocjonalną więź z bohaterami, ponieważ akcja często przenosiła się po krótkich rozdziałach. Jednak, gdy los w końcu postanowił je połączyć, akcja książki nabrała tempa i wszystko splotło się w kompletną, porywającą całość. Cieszę się, że cierpliwie dotrwałam do końca. "Ostatni pociąg" nie tylko upamiętnia bohaterstwo Truus Wijsmuller, której sylwetka w czasach współczesnych staje się symbolem humanitaryzmu i życzliwości, których ideały powinny być przekazywane i kultywowane przez następne pokolenia. Obrazuje drastyczne zmiany, jakie zaszły w życiu ludzi po przybyciu okupanta, jak i ukazuje niechęć wielu państw do przyjmowania uchodźców z społeczności żydowskiej w czasie II wojny światowej. Podobieństwa do obecnych kryzysów uchodźczych w Europie są nieuniknione, co sprawia, że książka jest niezwykle aktualna i ważna. Gorąco polecam tę książkę wszystkim, którzy interesują się historią II wojny światowej i bohaterstwem jednostek w obliczu prześladowań oraz największych tragedii.

Joanna, główna bohaterka „Czarnego morza” jest dzieckiem wyjątkowym, poprzez dotyk może zobaczyć przeszłość lub przyszłość. Nie potrafi kontrolować swojego daru i choć często rodzina przenosi się z miejsca na miejsce, wieść o niezwykłym dziecku szybko się rozchodzi, a w każdym miejscu są ludzie, którzy chcą wykorzystać jej dar do odnalezienia zaginionych bliskich, poznając ostatnie chwile z ich życia. Dziewczynkę wizje męczą, obarczają bagażem, który ciężko znieść. W końcu dostaje leki, a „dotyk” zostaje uśpiony. Joanna dorasta, zakłada własną rodzinę, jest szczęśliwa, choć miewa koszmary, których nie rozumie. Podczas rodzinnego spaceru po klifach, Joanna czuje, że coś się stało, wydarzyło coś złego, jednak mąż zbywa jej pytania. W drodze do domu mają wypadek, od tej pory Joanna nie może oddzielić jawy od snu, koszmary się nasilają, a ona powoli traci kontrolę nad swoim życiem. Czy bliscy są tymi, za kogo się podają? Gdzie jest jej córka i czy na klifie to ona ucierpiała? „Czarne morze” jest niepokojące i to nie tylko za sprawą wizji Joanny, których uczestnikami się stajemy, ale i wszystkich późniejszych wydarzeń, tajemnic, niedopowiedzeń, zniknięć. Początkowo odczuwałam pewien chaos, bo skaczemy od przeszłości do teraźniejszości bez wyraźnej granicy, jednak retrospekcje poświęcone dzieciństwu Joanny i decyzji, dlaczego jej dar został wytłumiony, powodują gęsią skórkę. Niesamowicie mroczna atmosfera, aż gęsta od śmierci, jest niewątpliwym plusem tej powieści. Nawet jeżeli początkowo ciężko się do tej powieści przekonać, a takie opinie słyszałam, to mnie wciągnęła od początku do końca. Bardzo dobrze mi się ją czytało, a od chwili wypadku ciągle miałam w głowie co rusz nowe pytania i z niecierpliwością czekałam, aż wszystko się wyjaśni. Sięgając po nią, na pewno będziecie wiedzieli, kto miesza w życiu Joanny, ale czemu to robi to już co innego. No i ta końcówka! Ja serdecznie polecam!

Moim zdaniem to udany debiut Joanny Łopusińskiej. Lekko napisana książka, którą dobrze się czyta. Śledztwo w sprawie śmierci Małgorzaty dostarcza wielu emocji. Ciekawe i zaskakujące wątki oraz rodzinne powiązania powodują, że nic nie jest jednoznaczne. Zakończenie mnie zaskoczyło. Polecam.

Ciekawa i dość wciągająca, chociaż momentami zbyt rozwleczona,. zakończenie ciekawe. Bohaterowie dobrze zbudowani, myślę że dla osoby bez wiedzy o historii medycyny może być dużo bardziej ekscytująca. Niemniej dobra rozrywka, na pewno sięgnę po drugi tom bo jest mocno niezobowiązująca.

Lektura stanowi bolesne studium lojalności wystawionej na najgorszą z możliwych prób. Losy Grety nie są kolejną relacją z frontu, lecz intymnym zapisem życia w cieniu potwornej tajemnicy. Kluczowym motywem staje tutaj się tragiczny rozdźwięk między obrazem czułego ojca a świadomością, że ten sam człowiek był trybem w bezdusznej machinie zagłady. Przeskok między wojenną przeszłością a współczesnym Gdańskiem pokazuje, że czas wcale nie leczy ran – on je tylko pudruje. Bohaterka przez dekady dźwiga bagaż wypełniony cudzymi winami, zastanawiając się, czy jako dziecko kata ma w ogóle prawo do spokoju. Czy miłość do rodzica może rozgrzeszyć milczenie o jego zbrodniach...? Uwagę przykuwa tutaj drastyczny kontrast: domowe ciepło i luksus zestawione ze świadomością, że ten dobrobyt wyrósł na fundamencie ludzkiego cierpienia. Nie jest to lektura, o której zapomina się chwilę po odłożeniu na półkę. Zostaje w głowie jako przestroga, że zło rzadko bywa filmowo przerysowane – częściej ma twarz kogoś bliskiego, kogo trzymało się za rękę... To duszna podróż w głąb własnego sumienia, które po latach w końcu domaga się głosu...

Czy wszyscy naziści byli po złej stronie mocy? Czy pracowali dla Wielkiej Rzeszy z własnej woli? Ilu było takich żołnierzy, którzy marzyli o tym, by wojna nigdy się nie wydarzyła? Zapewne lista byłaby długa, bo nie można wszystkich wrzucać do jednego worka... Hans Heigel mieszka z żoną Ingrid i córeczką Hanne w niewielkim, spokojnym miasteczku Osnabruck. Jest Niemcem, ale nie popiera nazistowskich poglądów swoich pobratymców. Jednak jest również oficerem rezerwy SS, zatem i on zostaje w końcu wysłany do okupowanej Polski, gdzie w tysiąc dziewięćset czterdziestym trzecim roku obejmuje stanowisko zaopatrzeniowca magazynów w obozie koncentracyjnym w Sobiborze. Dopiero co przeżył ogromną osobistą tragedię, a tu nagle zostaje wrzucony w tryby nazistowskiej machiny śmierci. Nawet nie spodziewa się, co czeka go w Sobiborze i kolejnych miejscach kaźni, do których zostaje wysłany w czasie swojej służby. Pewnego dnia w Sobiborze, wśród więźniów prowadzonych na śmierć, Hans dostrzega niepozorną dziewczynkę, Leę. Mała jest łudząco podobna do jego ukochanej córeczki i w jednej chwili Heigel podejmuje decyzję. Postanawia uratować dziewczynkę przed śmiercią. Wkrótce okazuje się, że życie tego konkretnego dziecka staje się dla niego najwyższą wartością, do tego stopnia, że ryzykuje własne bezpieczeństwo, aby ochronić dziewczynkę przed komorą gazową. Przy okazji śledzenia kolejnych prób ocalenia Lei czytamy o warunkach życia, a właściwie wegetacji, w obozach w Sobiborze i na Majdanku. Widzimy więźniów, którzy postanawiają zaufać naziście, aby ratować dziecięce życie. I chociaż można się zastanawiać, jaki sens ma żałowanie hitlerowca, to chyba nie ma co tego rozważać. Każdy człowiek może mieć w sobie okruchy człowieczeństwa, jednak nie zawsze mają one szansę się ujawnić. Czy Hans pozostał człowiekiem, mimo nacisków jego przełożonych? Czy udało mu się uratować Leę, w której zobaczył własne dziecko? Chociaż książka w pierwszej chwili wywołała we mnie sprzeczne uczucia, bo obawiałam się, że to fantastyka obozowa, to jednak jest to prawdziwa historia, która ma swój koniec w rzeczywistości powojennej.