Głosy z zaświatów

"Wyrwa" autorstwa Wojciecha Chmielarza to druga po "Żmijowisku" książka tego Autora, po którą sięgam. Tym razem jest to opowieść o bólu, który nie mija, o pytaniach, na które nie ma prostych odpowiedzi oraz o prawdzie, która potrafi zniszczyć wszystko, co dotąd wydawało się pewne. Maciej Tomski wiedzie w miarę uporządkowane życie. Przynajmniej do momentu, w którym dowiaduje się o tragicznej śmierci swojej żony. Wówczas wali się cały jego świat. Pogłębiająca się rozpacz, niemoc oraz trudność wyjaśnienia zaistniałej sytuacji córkom - to wszystko pogłębia stan psychiczny Macieja. Do tego rodzą się pytania: "jak?" i "dlaczego?". Początkowo wszystko wskazuje na nieszczęśliwy wypadek. Jednak każdy kolejny dzień, w którym Maciej doszukuje się przyczyn wypadku, wskazuje na z goła inną, znacznie bardziej skomplikowaną rzeczywistość. Kim tak naprawdę była kobieta, którą kochał, z którą dzielił życie? Dlaczego zginęła pod Mrągowem, skoro wyjechała w delegację do Krakowa? Czy mogła skrywać przed nim więcej sekretów, niż był on w stanie sobie wyobrazić? Odpowiedzi na te i wiele innych pytań, należy szukać w książce Wojciecha Chmielarza. "Wyrwa" to thriller psychologiczny, w którym towarzyszymy głównemu bohaterowi w jego podróży w głąb samego siebie. Obserwujemy jego rozterki, zmagania z poczuciem winy. Maciej nie potrafi uwolnić się od myśli, że być może coś przeoczył? Może gdyby był bardziej uważny, bardziej obecny w domowym ognisku, gdyby pozwolił żonie na realizację zawodowych planów, bądź znalazł w sobie odwagę, żeby zawalczyć o własny awans, to może można było zapobiec tej tragedii? Ta wewnętrzna walka głównego bohatera nadaje powieści swego rodzaju intensywności i autentyczności. Do tego dochodzą wątki poboczne, odkrywane w trakcie lektury, które rodzą kolejne pytania. Autor nie daje na nie łatwych odpowiedzi. Zamiast tego prowadzi czytelnika przez labirynt emocji, w którym nic nie jest czarno-białe. Rozpacz miesza się z nadzieją, gniew z bezradnością, z kolei potrzeba poznania prawdy miesza się z lękiem przed jej konsekwencjami. Chmielarz z niezwykłą precyzją pokazuje ludzkie emocje i zachowania. Najpierw rozpacz i gniew, później, zemstę i przebaczenie. Ponadto, ukazuje też cienkie granice w relacjach międzyludzkich, których przekroczenie niesie za sobą nawarstwianie się kolejnych problemów. W „Wyrwie”, te relacje są pełne pęknięć, drobnych niedopowiedzeń i przemilczeń, które z czasem urastają do rangi murów nie do przeskoczenia. Wraz z rozwojem wydarzeń pojawia się motyw zemsty, jako powolnego narastania gniewu, zrodzonego z bólu po stracie ukochanej osoby. Ból ten jest wszechobecny - pojawia się w każdej decyzji bohatera, w każdym jego kroku. Jednak, czy dokonanie zemsty może przynieść ulgę? A może jest jedynie pogłębieniem rozpaczy? Ważną rolę w tym thrillerze odgrywa też motyw przebaczenia i pogodzenia się bohaterów z tym, czego nie da się już zmienić. Jednak, owo przebaczenie nie jest tutaj przedstawione jako jednorazowy, oczyszczający akt. Obserwujemy je u poszczególnych bohaterów jako długi, powolny proces, rodzący się w bólu i wątpliwościach. Ten thriller psychologiczny nie jest kolejną powieścią detektywistyczną naszpikowaną policyjnym śledztwem etc. Jest to przede wszystkim poruszające studium straty, miłości i ludzkiej psychiki wystawionej na najtrudniejszą próbę. To książka, która zmusza do refleksji nad tym, jak dobrze znamy najbliższe nam osoby i czy w ogóle jesteśmy w stanie poznać je naprawdę. To także książka o rozliczeniu się z samym sobą i sile przebaczenia. Styl Autora jest oszczędny, momentami surowy, co potęguje poczucie chłodu, pustki i udręki, które towarzyszą głównemu bohaterowi. Wszystko to jest bardzo przemyślane i potrzebne, Nawet jeśli w trakcie lektury nieco spada tempo, a czytelnik - zwłaszcza pod koniec książki - zaczyna zadawać sobie pytanie: "po co Autor wplótł do fabuły te niepotrzebne, mniej interesujące wątki?". Wbrew pozorom, wszystko jest tutaj: "po coś", choć początkowo nie jest to tak jednoznaczne. Książkę szybko się czyta, zwłaszcza jej pierwszą połowę. Jak już wspomniałam wcześniej - jej tempo spada po połowie. Wówczas pojawia się pewien wątek, który może trochę irytować, a czytelnik może zacząć się zastanawiać nad tym, co kierowało Autorem, żeby pisać jakieś nie związane z ogólną historią tematy. Warto jednak przeczytać do końca, gdyż wszystko ładnie się ze sobą łączy. Mimo, iż "Żmijowisko" czytało mi się lepiej, to uważam "Wyrwę" za dobrą powieść, momentami wymagającą emocjonalnie, niebanalną i zmuszającą do refleksji. Może spełnić oczekiwania tych czytelników, którzy poza zwykłą rozrywką i zagadką kryminalną, szukają w thrillerach czegoś więcej, co skłoni ich do przemyśleń nad ludzką naturą. Opinia opublikowana na moim blogu: https://literackiepodrozebooki.blogspot.com/2026/04/wyrwa.html

Na Miłość leczy rany Katarzyny Bondy czekałam z ciekawością, ale i pewną rezerwą – to przecież nie typowy kryminał, tylko opowieść o uczuciu, winie i mistyce. Przez pierwsze 400 stron było ciężko – gęsty język, trudne imiona, długie opisy. Ale potem… coś zaskoczyło. Historia Tośki i Kereja, ich walka o prawdę i miłość, przeniosła mnie w świat zupełnie inny – pełen szamańskich wizji, kazachskiej kultury i ludzkiego cierpienia. To książka dla tych, którzy nie boją się trudnych tematów i wolnego tempa. Dla mnie – wymagająca, ale warta uwagi.

Co mnie zdziwiło to fakt, że jest to thriller a nie wciągnął mnie aż do setnej strony, tak jak książki tego gatunku "mają w zwyczaju''. Czułam, że coś jest nie tak z narratorem, byłam nawet przekonana, że sam wymyślił istnienie swojej żony. Nie rozumiem jednak po co tyle pobocznych wątków, które ostatecznie nie wnosiły absolutnie nic do fabuły, a było ich mnóstwo np yuri handlujący lekami, czy milosc brata gabriela do alicii. Nie rozumiem jak pacjentka pod wplywem tak silnej dawki morfiny mogla napisac perfekcyjnie co sie wydarzyło jeśli zaraz potem wylądowała całkowicie nieprzytomna w śpiączce. Czytałam w orginale po angielsku i uwielbiam ten klimat pochmurnej anglii i bluszczy i ceglanych domów dodawało to wymaganego nastroju tajemnicy. Coś czego nie mogę książce odmówić to to że wprawiła mnie w przerażenie i aż bałam się chodzić po mieszkaniu. Nierealistycznym elementem było dla mnie to, że przeszukał każdy element pokoju w poszukiwaniu pamiętnika i go nie znalazł, bo nie lubił namalowanego przez Alicie obrazu. Jest to trochę niepoważne i bohater był na to za inteligentny. Pomimo wad , które wymieniłam sądzę, że jest to bardzo dobry thriller, który spełnia swoją funkcję i gdy będęo nim myśleć będę czuć się niekomfortowo. Jest to mój 3 thriller w życiu i muszę przyznać, że wkręcam się w ten gatunek, tylko muszę odczekiwać pomiędzy kolejnymi książkami, żeby zapomniec jak się ich boję.

Bardzo dobra pozycja. Czuć w niej, że jest to jedna z dawniejszych książek Remigiusza Mroza, ale kompletnie mi to nie przeszkadzało; wręcz przeciwnie. Główny motyw był niezwykle ciekawy i wciągający, a zakończenie zaskakujące. Jestem pewna, że na tej pozycji moja przygodna z Sewerynem Zaorskim się nie skończy.

To moje drugie spotkanie z autorką. Uważam, że jej książki wyjątkowo przyjemnie się czyta. Pomysł na fabułę bardzo ciekawy. Wykonanie trochę mniej. Relacja między Klaudią i Markiem rozwija się bardzo szybko. Trudno powiedzieć co jej w nim imponuje. Jestem już trochę znudzona opisami mężczyzn, którzy są wspaniałymi kochankami bez skazy. Milion orgazmów od samego jego spojrzenia. Mało realne, mało ciekawe. Zakończenie zaskakujące, ale mało realne. Sama końcówka (ostatnia strona) to bardzo miły finisz. Mimo niedosytu i poczucia, że mogło być lepiej, na pewno sięgnę po kolejne książki autorki. Mają w sobie coś.

Fabuła opiera się na dwóch płaszczyznach czasowych. Pierwsza obecna i druga czasowo umieszczona w roku 1988. Oddane tło lat Polski Ludowej nadaje fabule oryginalności, więc na pewno spodoba się fanom klimatu PRL-u. Sztuczki, łamigłówki, mistyfikacja … iluzja - te elementy królują w powieści. Autor zrobił dokładny research w tematyce sztuki iluzji, co bardzo dobrze wpływa na całokształt książki. „Iluzjonista” to kolejny kryminał autorstwa R. Mroza, który robi mocne wrażenie. Wszystko jest tu na swoim miejscu. Niebanalna sprawa do rozwiązania, oryginalność postaci, ciągłe napięcie towarzyszące nam do samej ostatniej strony i w końcu zaskakujące zakończenie, którego się nie spodziewamy. Czy można czytać ten tom bez znajomości pierwszego? Jak najbardziej. Jednak ja polecam zacząć od „Behawiorysty”, który jest równie dobry.

Kolejna wciągająca książka, mimo tych makabrycznych opisów :D W pewnym momencie też uwierzyłam w to samo, co jedna z postaci. A potem okazało się coś innego :P Ale tyle historii poplątało się wzajemnie, że nawet mi szkoda tych niepotrzebnych ofiar. A może niektóre były potrzebne... To już każdy czytelnik oceni sam ;) Ja w każdym razie nie wymyśliłabym takiej historii z tyloma osobami splątanymi razem ;)

Powiem wprost: to naprawdę bardzo fajna książka. Czytało się ją błyskawicznie, a ja część historii czytałam, część odsłuchałam i w obu formach wciągnęła mnie tak samo mocno. Lubię takie konstrukcje. Krótkie rozdziały, szybkie tempo, zero niepotrzebnych dłużyzn. Akcja płynie gładko, a zakończenie jest konkretne i domknięte, bez irytującego niedosytu. Z czystym sumieniem polecam.

Tradycyjnie przyciągnęła mnie ciekawa okładka, opis oraz polecenie Remigiusz Mróz, bo jeśli coś jest w stanie odciągnąć go od pisania, to musi to być naprawdę dobre. Historia opowiada o „Łańcuchu” mrocznej organizacji, w której porywane jest dziecko. Aby je uratować, trzeba porwać kolejne dziecko oraz wpłacić kilkanaście tysięcy dolarów, licząc na to, że jak w łańcuchu następne ogniwo się nie wyłamie. Żyłam historią Rachel i Kylie, a strony znikały w niewyobrażalnym tempie. Na pewno duży wpływ miały na to duża czcionka oraz krótkie rozdziały połowę książki przeczytałam bardzo szybko. W drugiej części poznajemy początki „Łańcucha”. Plot twist związany z jego założycielami naprawdę mnie zaskoczył. Niestety lekko rozczarowała mnie końcówka według mnie była trochę na siłę, jakby autor chciał ją po prostu szybko zakończyć. Mimo to, jako odskocznia od rzeczywistości, książka zdecydowanie jest warta przeczytania.

Małecki jak zwykle w formie. „Żałobnica” to niezwykle wciągający thriller. Poznajemy Annę, tytułową żałobnicę – wdowę, która po śmierci męża dziedziczy majątek. Niestety sytuacja zaczyna się komplikować, kiedy na światło dzienne zaczynają wypływać tajemnice z jej przeszłości. Książka jest bardzo dobra, wciągająca, a zakończenie zaskakujące.

„O krok za daleko”, to kolejny thriller Harlana Cobena. Zdesperowany ojciec od miesięcy szuka córki, a gdy wreszcie spotyka ją w Central Parku, sprawy się komplikują. Simon Greene za wszelką cenę chce córkę sprowadzić do domu, a na jego drodze staje Aaron, przez którego Paige (córka Simona) uciekła. Podczas szamotaniny Simona z chłopakiem – dziewczyna znowu znika. Simon trafia do miejsca, gdzie ukrywała się córka, ale tam znajduje ciało Aarona, natomiast po Paige nie ma śladu. Do poszukiwań włącza się żona Simona, która dotychczas uważała, że należy Paige zostawić w spokoju, bo działając wbrew niej, niczego nie osiągną. Małżonkowie trafiają do dilera narkotyków i tam sprawy przybierają fatalny przebieg. Żona Simona zostaje ranna i trafia w stanie krytycznym do szpitala. Autor prowadzi czytelnika przez labirynt zagadek i nieoczekiwanych zwrotów akcji. Po mistrzowsku buduje napięcie i sprawia, że czujesz się uczestnikiem wydarzeń, im głębiej zanurzasz się w historię tym bardziej pragniesz odkryć prawdę. Początkowo nie pasujące do siebie elementy, nagle znajdują swoje miejsce, a zakończenie jak zwykle zaskakuje. Opowieść Cobena, to nie tylko thriller, ale też poruszająca historia o miłości, poświęceniu i granicach jakie gotowi jesteśmy przekroczyć dla swoich dzieci, dla swoich bliskich. Na podstawie tej książki powstał serial o tym samym tytule. Twórcy wykorzystali tę samą formułę serialu, która zapewniła sukces wcześniejszym ekranizacjom książek Cobena. Wszyscy bohaterowie mają swoje mniej lub bardziej mroczne sekrety i tajemnice, a to prowadzi do wielu konfliktów. Jest w serialu wiele momentów emocjonalnych, ale też są zagmatwane i niezrozumiałe. Przeszłość prędzej czy później cię dopadnie – tak można podsumować motyw przewodni serialu. Twórcy sugerują, że nikomu nie można wierzyć, mylą tropy – dzięki temu widz tworzy własne teorie, by się szybko przekonać, że nie ma racji i nie rozwiązał tej zagadki. Jedyne czego może się spodziewać – to niespodziewane. Najmocniejszymi punktami serialu są role Jamesa Nesbitta – jako Simona Greene’a i Ruth Jones – jako detektywki Eleny Ravenskroft. No i oczywiście morderczy duet Ash (Jon Pointing) i Dee Dee (Maeve Courtier-Lilley). Ta przerażająca para jest przekonująca – złowieszcze dusze, choć każde z innych powodów. Uzupełniają się wzajemnie i sieją zniszczenie. Atutem serialu jest też narracja, która wszystko spina i wyjaśnia, co ostateczne rozwiązania czyni bardziej poruszającymi. Serial można obejrzeć na platformie Netflix. Zawsze przy ekranizacji książek wydawało mi się, że książka jest lepsza od filmu. Ale w tym przypadku wydaje mi się, że zarówno z jednym, jak i drugim warto się zapoznać.

Są książki, które czytasz — i są takie, które odczuwasz. „Grób” zdecydowanie należy do tej drugiej kategorii. Podczas czytania miałam wrażenie ciągłego napięcia i tego specyficznego niepokoju, który pojawia się tylko przy naprawdę dobrych thrillerach. Styl Maxa Czornyja jest bezpośredni, mocny i bardzo obrazowy — trudno się od niego oderwać. Najbardziej lubię to, że ta książka nie daje komfortu. Zostawia z emocjami, z myślami i z lekkim dreszczem jeszcze długo po ostatniej stronie. To była dokładnie intensywna czytelnicza jazda i tego oczekiwałam. 🖤

Na początku miałam wrażenie, że ta historia trochę się ciągnie. Akcja skupiała się na przyjęciu urodzinowym Livii. Brakuje tempa, do którego autorka przyzwyczaiła czytelników w swoich wcześniejszych thrillerach. Nie było gwałtownych zwrotów akcji. A jednak w pewnym momencie nie mogłam odłożyć książki. Ta książka uświadamia, że w obliczu śmierci - naszej lub naszych bliskich - wszystkie codzienne problemy tracą na znaczeniu. Ambicje, plany, urażona duma - to wszystko staje się błahe, gdy pojawia się realne zagrożenie utraty kogoś, kogo kochamy. „Dylemat” nie szokuje zwrotami akcji, ale zmusza do refleksji nad tym, co naprawdę w życiu ważne i przypomina, by nie odkładać rozmów i bliskości na „lepszy moment”. Bo czasami może być za późno.

Lepsza niż pierwsza część, ale tu również zabrakło mi tajemniczości, wciągnięcia w wątek. Niepotrzebne kilkustronicowe opisywanie składanego modelu, trochę mieszali mi się bohaterowie. Albo było ich za dużo, albo niewłaściwie zostali wprowadzeni do fabuły. Czytam już trzecią część, więc nie jest to książka zła na tyle, by porzucić serię, ale jak na pierwsze zderzenie z Małeckim, oczekiwałam czegoś lepszego po opiniach o nim.

Raczej nie gustuję w tym gatunku, jednak rozpocząłem przygodę od książki PIotra K.i to bym strzał w 10. Caly czas trzyma w napięciu, ciekawe zwroty akcji. Wiem, że to fikcyjna opowieść jednak widać, że autor się postarał i w miarę możliwości przedstawia zbliżone do realiów postępowanie organów ścigania.

Książka Olgi Sawickiej niesamowicie mnie wciągnęła, pomimo faktu, że po pierwszych stronach uświadomiłam sobie, że akcja toczy się w dość odległych dla mnie czasach. Trochę mnie to zraziło, ale zupełnie niepotrzebnie. Pochłonęłam całość w zasadzie kilka godzin. Od połowy wiedziałam już kto jest winien, lecz trzeba przyznać, że autorka trzymała w napięciu do końca. Zakończenie pozostawiło sobie furtkę na kolejny tom przygód porucznik Ady - mam nadzieje :)......Polecam

Zacznę może nietypowo, ponieważ od zachwytu nad sposobem czytania pana Filipa Kosiora. To już kolejny audiobook, który mi przeczytał i powiem szczerze, iż powoli wypiera moich dotychczasowych faworytów. Jest po prostu idealny. Zmienia głos, dostosowując go do postaci, lecz nie przerysowuje. Dykcja – pierwszorzędna. Zatem wersja audio to sama przyjemność. No dobrze, lecz co z treścią, spytacie? Cóż, z kontynuacją „Tatuażysty z Auschwitz” ma niewiele wspólnego. Może tylko tyle, że inspiracją oraz źródłem wiedzy o losach Cilki był Lale, bohater opowieści o obozie koncentracyjnym. Tymczasem Cecylia Klein za kolaborację z Hitlerowcami zostaje skazana na piętnaście lat łagru w Workucie. Nie chcecie wierzyć w to, że ktoś po przeżyciu obozu koncentracyjnego mógłby zostać skazany na kolejny? Cóż, zatem poczytajcie. Autorka ma sprawne pióro, książka czyta się sama. A prawdę historyczną spomiędzy kart powieści należy wyłowić samemu. Polecam.

Książka pozwala nam wejść w zawiłą psychikę seryjnego mordercy i nekrofila. Max Czornyj dzięki osobliwej narracji a także wierności faktom przedstawia wydarzenia, które często pozostawiają czytelników z deszczem emocji, ale także odrazą i obrzydzeniem. Jak zwykle jestem pod ogromnym wrażeniem przygotowania i rzetelności pisarza.

Po „Szeptacza” sięgnęłam już po jego głośnym czasie w social mediach i przyznaję, że nie miałam wobec tej książki konkretnych oczekiwań. Tym bardziej pozytywnie się zaskoczyłam. Wiele osób zarzuca tej historii przewidywalność, jednak dla mnie plot twisty okazały się naprawdę zaskakujące. Być może wynika to z tego, że nie sięgam po ten gatunek aż tak często. Na duży plus zasługuje też wątek obyczajowy, a szczególnie poruszająco przedstawiona relacja ojców z synami. Jedynym minusem jest dla mnie dość powolne rozkręcanie się akcji na początku. Uważam jednak, że warto dać tej historii czas, bo to jedna z tych książek, które wciągają powoli… a potem już nie wypuszczają.

„Zabójczy pocisk” to niezwykła antologia, która łączy w sobie to, co najlepsze w polskim kryminale – różnorodność stylów, świeżość pomysłów i głębokie spojrzenie na naturę zła. W jednym tomie spotyka się piętnaścioro autorów, reprezentujących zarówno znane nazwiska, jak i twórców, którzy wnoszą do gatunku własny, niepowtarzalny ton. To literacki eksperyment, który zaskakuje, porusza i zmusza do refleksji nad tym, jak cienka granica dzieli zwyczajność od zbrodni. Już sam pomysł na książkę jest wyjątkowy. Zamiast klasycznej powieści, otrzymujemy piętnaście krótszych form – opowiadań, z których każde jest osobnym mikrokosmosem zbrodni. Różnią się miejscem, czasem, a często także gatunkowym odcieniem – od realistycznych historii po opowieści z elementami groteski, noir czy nawet baśni. Ten zabieg sprawia, że „Zabójczy pocisk” czyta się jak kryminalny kalejdoskop, w którym każda historia odsłania inny aspekt ludzkiego upadku. Na szczególną uwagę zasługuje Remigiusz Mróz i jego „Hakowy” – precyzyjnie skonstruowana, dynamiczna opowieść, w której autor jak zwykle bawi się strukturą i napięciem. Wojciech Chmielarz w „Telefonie” udowadnia, że potrafi budować niepokój w najzwyklejszej sytuacji, a jego bohaterowie są tak prawdziwi, że czytelnik niemal słyszy ich oddech. Jakub Małecki z kolei w „Puchu” serwuje historię bardziej melancholijną niż sensacyjną – o przemijaniu, winie i pamięci, co pokazuje, że zło nie zawsze musi mieć formę krwawej zbrodni. W antologii znajdziemy również lżejsze, bardziej przewrotne tonacje. Olga Rudnicka w „Byle do lata…” i Marta Matyszczak w „Trupie, którego nie ma” proponują kryminały z przymrużeniem oka, pokazując, że czarny humor świetnie współgra z mrocznym tematem. Ryszard Ćwirlej w opowiadaniu „Kto się boi czarnej Wołgi?” zabiera nas z kolei w retro podróż do PRL-u, łącząc nostalgię z kryminalnym dreszczykiem. Nie brakuje też głębszych, filozoficznych tonów. Rafał Bielski w otwierającym tom tekście „Skąd się bierze zło?” stawia pytania o moralność i naturę człowieka, które powracają jak echo w kolejnych opowieściach. W tym sensie „Zabójczy pocisk” nie jest tylko zbiorem kryminałów – to także studium ludzkich emocji, słabości i granic, które każdy z nas może przekroczyć. Zaletą antologii jest również świetne tempo lektury. Każde opowiadanie ma własny rytm i charakter, dzięki czemu czytelnik nie odczuwa monotonii. Styl autorów jest na tyle różny, że książkę można czytać fragmentami – jak zestaw intensywnych, mocnych literackich dawek. Dodatkowym atutem jest cel charytatywny: zakup książki wspiera Fundację Pomoc Kobietom i Dzieciom, co nadaje lekturze dodatkowego sensu. „Zabójczy pocisk” to pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników kryminału, ale też dla tych, którzy chcą zobaczyć, jak różnorodne oblicza może mieć zło. Każdy z autorów dodaje do wspólnego projektu własny ślad, tworząc mozaikę, która fascynuje i przeraża zarazem. To literacka podróż po zakamarkach ludzkiej duszy – mroczna, ale niepozbawiona refleksji i błysków człowieczeństwa.