Listonosz dzwoni zawsze dwa razy; Podwójne odszkodowanie

Name: Listonosz dzwoni zawsze dwa razy; Podwójne odszkodowanie
Rating: 6,5 (12 reviews)
Author: James Mallahan Cain
ISBN: 8371202784

Okładka książki Listonosz dzwoni zawsze dwa razy; Podwójne odszkodowanie

James Mallahan Cain

6,5 / 10

12 ocen

3 opinii

ALFA, Rebis

Wydawnictwo: ALFA, Rebis Seria: Pandora kryminał, sensacja, thriller

290 str.

Kategoria:: kryminał, sensacja, thriller
Format:: papier
Seria:: Pandora
Tytuł oryginału:: The Postman Always Rings Twice; Double Indemnity
Data wydania:: 1995-01-01
Data 1. wyd. pol.:: 1995-01-01
Liczba stron:: 290
Czas czytania: 4 godz. 50 min.
Język:: polski
ISBN:: 8371202784
Tłumacz:: Irena Ciechanowska-Sudymont, Jan Stanisław Zaus

Listonosz dzwoni zawsze dwa razy, historia szalonej namiętności, która prowadzi do zbrodni, a w końcu niszczy samą siebie, pamiętna z filmu Rafelsona i Mameta z Jessicą Lange i Jackiem Nicholsonem w rolach głównych, to najbardziej wstrząsająca powieść Caina, uchodząca, obok Czyż nie dobija się koni?, za najlepiej oddającą atmosferę czasów Wielkiego Kryzysu.

Podwójne odszkodowanie (1936) jest o dwa lata późniejszą wariacją na ten sam temat. W latach czterdziestych odniosło niebywały sukces kinowy. Jak napisał Raymond Chandler, scenarzysta filmu, Podwójne odszkodowanie zapoczątkowało modę na filmy kryminalne.

"...naprawdę dobra powieść kryminalna jest warta przeczytania nawet wówczas, gdy ktoś wyrwie ostatni rozdział." --Raymond Chandler o Podwójnym odszkodowaniu

Średnia ocen

6,5 / 10

3 opinii 12 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Listonosz dzwoni zawsze dwa razy; Podwójne odszkodowanie w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,2

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

7,5

Czas zdrady Joanna Nowak

8,7

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki Listonosz dzwoni zawsze dwa razy; Podwójne odszkodowanie

Średnia ocen

6,5 / 10

12 ocen

Twoja ocena

0 / 10

0 ocen

1 ocen

4 ocen

7 ocen

0 ocen

Opinia

Jan

02.03.2026

7 / 10

Na półkach:

Realistyczne do bólu, w obu historiach bohaterami są sprawcy, których autor nie usprawiedliwia, przedstawia za to jako ludzi podłych - aż przykro się czyta, ale trudno się oderwać. Bliższe życia niż powieści Chandlera, ale ciekawostka - ekranizacja drugiej noweli jest lepsza od książkowego pierwowzoru, może dlatego, że to właśnie Chandler współtworzył scenariusz. Raczej dla miłośników noir niż współczesnego kryminału.

więcej Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

29 użytkowników ma tytuł Listonosz dzwoni zawsze dwa razy; Podwójne odszkodowanie na półkach głównych

Chcę przeczytać 16
Przeczytane 13

9 użytkowników ma tytuł Listonosz dzwoni zawsze dwa razy; Podwójne odszkodowanie na półkach dodatkowych

Posiadam 2
Bmo 1
Ekranizaje/Film 1
Beletrystyka 1
Sensacja - thriller - horror - kryminał 1
E-book 1
E-pub, mobi, djvu itp. 1
Bsr 1

Tagi i tematy do książki Listonosz dzwoni zawsze dwa razy; Podwójne odszkodowanie

noir

Inne książki autora

Więcej

6,9

Mildred Pierce James Mallahan Cain

6,2

Listonosz zawsze dzwoni dwa razy James Mallahan Cain

Okładka książki Arcydzieła czarnego kryminału Robert Leslie Bellem, W.R. Burnett, James Mallahan Cain, Raymond Chandler, James Hadley Chase, Peter Cheyney, Carroll John Daly, Samuel Fuller, David Goodis, Peter Haining, Dashiell Hammett, MacKinlay Kantor, Stephen King, Elmore Leonard, Ross MacDonald, Ed McBain, Mickey Spillane, Quentin Tarantino, Jim Thompson, Cornell Woolrich

6,6

Arcydzieła czarnego kryminału Robert Leslie Bellem, W.R. Burnett, James Mallahan Cain, Raymond Chandler, James Hadley Chase, Peter Cheyney, Carroll John Daly, Samuel Fuller, David Goodis, Peter Haining, Dashiell Hammett, MacKinlay Kantor, Stephen King, Elmore Leonard, Ross MacDonald, Ed McBain, Mickey Spillane, Quentin Tarantino, Jim Thompson, Cornell Woolrich

6,7

Podwójne odszkodowanie James Mallahan Cain

więcej

James Mallahan Cain

Amerykański dziennikarz i autor prozy kryminalnej (stawiany w jednym szeregu z Raymondem Chandlerem i Dashiellem Hammettem). Do najsłynniejszych utworów Caina należą Listonosz zawsze dzwoni dwa razy i Podwójne ubezpieczenie, które doczekały się filmowych ekranizacji należących obecnie do najbardziej znanych filmów noir. James M. Cain urodził się w Annapolis, jako syn nauczyciela i śpiewaczki operowej. Studiował w Washington College, w Chesterton, Maryland, uzyskując licencjat w wieku osiemnastu lat i mistrza w 1917 roku. Kain pracował jako urzędnik, masarz, piosenkarz i pedagog. Podczas I wojny światowej w służbie armii był redaktorem gazety Division 79 Cross Lorraine we Francji. Kilka lat później wrócił po swoich doświadczeniach wojennych w opowiadaniu "Przeprowadzanie Mountfaucon".

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Cienie mojego życia. Pamiętnik zbrodni Los Angeles

James Ellroy

Cyt.: „Znajdziemy go albo nie znajdziemy. Nigdy nie przestaniemy szukać. Był tylko drogowskazem. Zmusił mnie do tego, żebym się wysilił i oddał mojej matce to, co jej się w pełni należało. Była po prostu moim wybawieniem” James Ellroy, „Cienie mojego życia. Pamiętnik zbrodni Los Angeles” „Cienie mojego życia. Pamiętnik zbrodni Los Angeles” to pozycja zupełnie wyjątkowa w twórczości Jamesa Ellroy’a, nazywanego przez wielu krytyków Tołstojem kryminału noir. Wydana w Stanach w 1996 roku, gdy Ellroy był już pisarzem znanym i uznanym /w 1994 roku ukazała się ostatnia pozycja cyklu LA Quartet – „Biała gorączka” a rok później „Amerykański spisek” – pierwsza część trylogii „Underworld USA”/. W Polsce „Cienie mojego życia” zostały wydane dopiero w 2019 roku, gdy autor zdobył już międzynarodową sławę i uznanie a kilka jego powieści doczekało się ekranizacji. Szkoda, że tak późno, bo ta autobiograficzna spowiedź autora rzuca światło na jego życie, na jego fascynacje i fobie. Gdy miał 10 lat, w nocy z 21/22czerwca 1958 roku została zamordowana jego matka. Sprawców nigdy nie wykryto. Ponad trzydzieści lat później, w 1994 roku pisarz wraca do tych wydarzeń, próbując zrekonstruować wydarzenia, które doprowadziły do śmierci matki, a jednocześnie zmierzyć się z traumą, jaką było dla niego to zdarzenie. Próbuje jednocześnie określić jaki miało wpływ na jego dalsze życie. Jest szczery do bólu. Opisuje swe życie tak jak opisuje życie swoich powieściowych bohaterów. Bez upiększeń i ubarwień. Swoje wzloty i upadki, choć tych drugich było znacznie więcej. Próbując po ponad trzydziestu latach wyjaśnić okoliczności śmierci matki, wspólnie z emerytowanym policjantem z Wydziału Zabójstw, maluje panoramę Los Angeles końca lat 50-tych. Miasta, które przyciągało, fascynowało, obiecywało spełnienie marzeń a w ostateczności pozbawiało złudzeń. Znakomita literatura true crime. Niesamowity, niemal obezwładniający poziom emocji. Fascynująca. Polecam.

Sławek

ocenił na 8 4 lata temu

Zatrute czekoladki

Anthony Berkeley Cox

Kryminał retro, napisany prawie sto lat temu. Akcja nie jest dynamiczna, czytelnik musi być ciągle skupiony aby nie uciekło mu sedno sprawy. Zapewaniam jednak, że zabawa jest przednia, momentami doprowadza nawet do śmiechu. Sześciu amatorów-detektywów postanawia rozwikłać zagadkę śmierci kobiety po zjedzeniu czekoladek, gdyż Scotland Yard nie dał rady. Każdy z uczestników przedstawia swoją wersję zbrodni. Ich dedukcje doprowadzają do zaskakujących wniosków, czasami wręcz do konsternacji. Suma sumarum, morderca zostaje zdemaskowany. Kryminał ze szczyptą humoru, pokazujący jak można jedno zdarzenie przedstawić w różnych aspektach i jaką siłą jest sugestia, a wspólny wysiłek wielu umysłów doprowadza do rowikłania zagadki. Ja w każdym razie świetnie się bawiłam. Szkoda, że stare kryminały nie są wznawiane a wręcz usuwane z bibliotek na rzecz współczesnych, które w znacznym stopniu im nie dorównują finezją, epatując wyjątkową brutalnością. A zatrute czekoladki wyszły z mody :)

Ewa Kluz

ocenił na 8 2 lata temu

Wielkie nic

James Ellroy

James Ellroy w wersji bardziej przystępnej dla czytelników. Proza brutalna, nie idąca na żadne kompromisy, ale zarazem wirtuozersko zaplanowana i zwieńczona nieszablonowym finałem. To nie tylko świetny kryminał noir, ale przede wszystkim mocno niepokojąca, uwierająca i zapadająca w pamięć proza. Ellroy jest mistrzem w konstruowaniu realistycznego tła historycznego w swoich powieściach, tu akurat mamy do czynienia z prawdziwym morderstwem nad Śpiącą Laguną i tzw. zamieszkami Zoot Suits. Portrety psychologiczne poszczególnych postaci, zarówno tych męskich, jak i żeńskich, to majstersztyk. Duszny klimat i złowieszcza atmosfera Los Angeles lat 50. XX wieku są nieomal namacalne podczas czytania.

PedroP

ocenił na 10 2 lata temu

Dwie martwe Chinki

Dashiell Hammett

Byłem miło zaskoczony tą książką, choć jest to określenie nieco na wyrost, skoro opowiadanie to nie ma nawet 50 stron. Mimo nieco archaicznego już stylu, można się wciągnąć, intryga jest dobrze pomyślana, historia jest ciekawa. Żałowałem, że skończyło się tak szybko.

archiepelchie

ocenił na 7 5 lat temu

Niedołęga

Patricia Highsmith

Kłamstwo jest kanapka. Można zrobić ją z wielu warstw. Na słodko albo na słono. Można też ukryć w niej składnik, który gdzieś tam musnął kubki smakowe, ale żeby dowiedzieć się co to faktycznie było, należałoby otworzyć kanapkę i zajrzeć do środka. A komu by się tam chciało, prawda? No chyba, że coś zgrzytnęło pod zębami, albo, nie daj Boże, zemdliło. O tak, wtedy to już nie ma spokoju, dopóki się nie sprawdzi. I tak sobie bohaterowie tej książki zajadają kanapeczki (popijając brandy), ale nie wszystkim smakują. Zawsze bowiem znajdzie się ktoś, kto potrafi przyjemność z jedzenia obrzydzić. Ma na imię Clara. Wszystkich strofuje, wyprasza przed północą, wzdycha i prycha. Słowem, jest w towarzystwie tylko po to, żeby popsuć imprezę. Nie do uwierzenia wręcz, że pod tak atrakcyjną sylwetką młodej kobiety może się skrywać charakter zimnej i zgorzkniałej staruszki. Ale mąż nie może się w niej odkochać, mimo że ona widzi w nim „Niedołęgę”. Gdzieś głęboko na dnie serca mężczyzny tkwi jednak ziarnko rozczarowania, które podlewają przyjaciele doradzając rozwód. Tylko jak zebrać w sobie siły będąc uważanym za „Niedołęgę”? Gdyby tak móc się kogoś doradzić. Na przykład mordercy, który zepchnął niedawno kobietę z klifu… Z tą samą przenikliwością jak w serii o Ripleyu zagląda w sumienia bohaterów Patricia Higsmith. W monotonnej codzienności, po cichu, konfliktuje bohaterów z innymi i samymi sobą. Od niewinnych nieporozumień, przez wątpliwości aż po żywą nienawiść. Dręczyciel sumienia w postaci nieustępliwego detektywa, jest tak zdeterminowany, że aż chce się ukrócić cierpienia bohaterów patrząc jak wykręcają ich te proste metody dochodzenia do prawdy. Patricia Higsmith jak nikt potrafi zrobić coś z niczego.

Okoń_w_sieci

ocenił na 7 1 rok temu

Francuski łącznik

Robin Moore

Książka reklamowana jako najlepszy bestseller policyjny wszechczasów, zdecydowanie na wyrost. Może doskonały film z Genem Hackmanem i Roy'em Scheiderem natchnął reklamujących. Powieść dosyć ciekawa, umocowana w realiach lat '50 Nowego Jorku przy czym doskonale poznajemy topografię miasta. Jednak skala zwalczanego ówcześnie przemytu w porównaniu z dzisiejszymi narkotykowymi problemami największych amerykańskich miast wydaje się być minimalna.

Ushikawa

oceniła na 6 2 lata temu

Z tamtej strony dolara

Ross MacDonald

Tym razem wątek stricte kryminalny jest na drugim planie. Najważniejsze jest powolne odkrywanie tajemnic rodzinnych zakorzenionych w przeszłości , ale skutkujących zakłamanym życiem małżeńskim. MacDonald poprzez dociekliwe rozmowy Archera potrafi doskonale oddać uwikłanie ludzi w patologiczne relacje i zależności.

ewa_13

ocenił na 8 2 miesiące temu

Wyspa Pascalego

Barry Unsworth

Zapomniany szpieg sułtana, nazywany przez miłosierdzie informatorem, pozostawiony gdzieś na peryferiach Imperium Otomańskiego, człowiek samotny i ubogi, pół Maltańczyk, ćwierć Irlandczyk, a ćwierć Francuz, czyli kto w końcu - czy można wspanialej wymyślić zarodek krystalizacji? A w dodatku zdemaskowany i pełen obaw o swoją przyszłość w upadającym imperium. Zestawiony z mizerią jego kondycji spory talent literacki Pascalego, wykorzystywany do pisania szczegółowych raportów, coraz bardziej nieprawdziwych, często też oskarżających, ale wciąż nieczytanych, podkreśla tylko groteskowość jego sytuacji. Powieść ma formę jednego z takich raportów, być może ostatniego. Obserwowanie przemiany tonu tego raportu - od uniżoności Lewantu do ironii i sarkazmu Zachodu to prawdziwa przyjemność. Mamy tu subtelne studium zdrady i dwulicowości, wiodących do tragedii. I do tego ciekawe spostrzeżenia na temat cech narodowych innych postaci dramatu, w tym Niemca, ale przede wszystkim Anglika, który - jak inni Anglicy - myli poczucie obowiązku z moralnością. W rezultacie wcale nie jestem pewna, czy właściwie zrozumiałam tę książkę, mam nadzieję pomóc sobie oglądając ekranizację tej powieści ( z 1988 r.), ale i tak czytanie jej i obserwowanie gry, jaką prowadzi Basil Pascali to prawdziwa przyjemność. Słusznie, czy nie odnajdywałam w tym jakiś klimat prozy Grahama Greene'a, a może też coś z Conrada?

Hania Archangielska

oceniła na 7 11 lat temu

Zemsta dokona się latem

Sebastien Japrisot

W konkursie na koszmarną okładkę ta książka zajmuje "zaszczytne pierwsze miejsce". W konkursie na beznadziejny tytuł też jest w czołówce. Tytuł oryginału brzmi lepiej i bardziej adekwatnie oddaje sens. A poza tym jest już tylko lepiej. Sebastien Japrisot świetnie w swojej książce oddaje relacje ofiary w stosunku do katów. Genialnie pokazuje co może się stać, gdy jeden człowiek drugiemu człowiekowi wyrządza krzywdę, że ścieżka tego, co później się wydarza może być skomplikowana i nieoczywista, a także to, że to, co dla jednego wydaje się błahostką, drugiemu może zniszczyć życie, może stać się traumą, której się nie zapomina, która zmienia człowieka, sprawia, że on sam wydaje się potem być potworem. Banał? Być może, ale opisany z taką wnikliwością, że trudno przejść obojętnie. Proza Japrisota niesie ze sobą wielkie emocje oraz pokazuje jak skomplikowane mogą być relacje międzyludzkie, motywacje i jak bardzo wpływa na to to wszystko, czego doświadczamy. To ważna lektura, do refleksji, pełna empatii i znajomości ludzkiej psyche.

Ola

oceniła na 8 2 lata temu

Szare dusze

Philippe Claudel

Małe francuskie miasteczko i parada jego mieszkańców, po części złych, po części szalonych a przede wszystkim zgorzkniałych, nieszczęśliwych i samotnych. Nikt i nic nie jest jednoznacznie "białe" lub "czarne". Wszystko jest jak w tytule "szare".. Dobra ale smutna powieść, nie dla każdego czytelnika.

Poszukiwacz

ocenił na 6 8 lat temu

Kontekst

Leonardo Sciascia

Kryminał - niekryminał. Sensacja - niesensacja. Groteska - niegroteska. Powieść nieoczywista, która niekoniecznie wciąga, niekoniecznie zadowala stylem, niekoniecznie człowiek chce ją polecić. Ale ma w sobie coś. To coś uwypukla wstęp do historii zamieszczony w tym wydaniu, który wyjaśnia punkt widzenia autora. No i zakończenie. Jest nieoczywiste i trudne do przewidzenia - mimo wszystko. Nie zachwyca, ale też nie nuży. Nie wrócę do tej książki, ale nie żałuję, że po nią sięgnąłem. Jestem gdzieś w środku - nieco rozdarty - jak ta recenzja. Wokół głównego bohatera, rewelacyjnego detektywa policyjnego, zacieśnia się krąg podejrzeń i politycznej gry. On jednak nie rozstaje się z zadaniem. Zadaniem, które od pewnego momentu historii narzucił sobie właściwie sam.

klajner

ocenił na 6 3 lata temu

Nadzieja dla umarłych

Charles Willeford

Gliniarska obyczajówka. Żadnych spektakularnych morderstw, nadludzko demonicznych złoczyńców, udręczonych ofiar i śledczych oraz głębokich analiz i zaangażowania społecznego. Po prostu codzienność ze zbanalizowanym, powszednim złem i stróżami porządku balansującym na wyjątkowo cienkiej linie pomiędzy poczuciem sprawiedliwości a świadomością jej względności. W zasadzie nie ma tu nic, co przyciąga do prozy sensacyjnej. Charles Willeford nawet nie próbował bawić się stylistycznymi zagrywkami, których uczą na kursach pisania kryminałów: budowaniem napięcia, podkręcaniem tempa i dramaturgicznymi twistami. Po prostu śledzimy kolejne dni sierżanta Hoke’a Moseleya i jego potyczki z rzeczywistością. Dni faceta, który nie uzewnętrznia swoich uczuć. Żyje, pracuje i usiłuje utrzymać się na powierzchni. Jest raczej antybohaterem, a nie typowym dla współczesnej prozy sensacyjnej intelektualnym lub/i fizycznym herosem z jakąś elegancką skazą w stylu uzależnienia lub któregoś z modnych w tym miesiącu zespołu zaburzeń psychicznych. Tak jak Moseley jest antybohaterem, tak druga odsłona opowieści o jego szarej egzystencji i nużącej robocie jest antykryminałem, czymś, co można porównać z tym, co dla westernu zrobił Sergio Leone, niechcący tworząc antywestern. Choć pod wieloma – jeżeli nie wszystkimi – względami „Nadzieja dla umarłych” ustępuje poprzedniej powieści Charlesa Willeforda – klasycznemu, cieszącemu się kultową sławą „Miami Blues”, mamy tu do czynienia z prozą wybitną. Fabularnie, bo z codziennych drobiazgów i małych dramatów, autor potrafi utkać atrakcyjną, pozbawioną taniego efekciarstwa, prozę sensacyjną oraz językowo – rzadko spotyka się potoczny, ociekający wulgaryzmami tekst tej urody, z charakterystyczną melodią i płynnym, lekko funkującym rytmem. Na dodatek wszystko to okraszone jest cierpkim humorem i niespotykanym dziś luzem, tym tak bardzo pożądanym przez mężczyzn, zwłaszcza młodych, czynnikiem cool. Czytanie „Nadziei dla umarłych” może się kojarzyć z wieczorem przy dobrym alkoholu i muzyce. To trudna do zdefiniowania, ale zrozumiała dla wszystkich, którzy takie spędzenia praktykują, przyjemność. Szansa na wyjście poza czas i codzienność z odrobiną zdrowego grzechu w tle. Na dodatek lektura powieści Willeforda ma nad wieczorami z butlą i muzą pewną przewagę. Rano nie ma kaca. Co najwyżej żal, że aby poczytać więcej historii o Hoke’u Moseley’u trzeba znać perfekcyjnie amerykański i jego specyficzne idiomy. Angielski tu nie wystarczy, nie odda tego niezwykłego klimatu unurzanego w grzechu Miami i jego skorych do przebieżek na skróty mieszkańców.

Tomek

ocenił na 8 7 miesięcy temu

Znajomi z pociągu

Patricia Highsmith

Kilka lat temu oglądałem film – „Nieznajomi z pociągu” i nawet nie wiedziałem , że film powstał na podstawie książki i , gdy w końcu książka trafiła w moje ręce postanowiłem przeczytać i powiem szczerze , że ogólnie historia jest dobra , ale jednak film jakoś bardziej przypadł mi do gustu. W książce zabrakło tego klimatu , który miał film

Marcin92

ocenił na 6 2 lata temu

Ostatni, który zginie

Michael Dobbs

Od razu rzuca się w oczy, że Winston Churchill nie należy do ulubionych polityków pisarza. Przedstawiono go jako niechlujnego egocentryka, zanadto dbającego o dobre jadło, napitek i nieodłączne cygara. Po książkę sięgnęłam, bo uwielbiam powieści wojenne, a zwłaszcza takie, po których widać bogaty warsztat literacki autora i w tym względzie nie zawiodłam się. Świetna, nieszablonowa fabuła uwiedzie każdego miłośnika thrillerów wojennych. Zakończenie brawurowe.

libreria_bianca

oceniła na 7 2 lata temu

Hawksmoor

Peter Ackroyd

Bardzo podobał mi się początek książki, zapowiadający mroczne przygody w dawnym Londynie z architekturą w tle. Niestety w miarę czytania długaśne dygresje nieco zmąciły mi odbiór, czasem musiałem nawet przestać czytać albo wracać kilka stron wstecz aby jako tako zorientować się gdzie jestem. Ocena głównego bohatera (lub bohaterów) też jest niejednoznaczna. Druga część książki jest już bardziej przystępna i nawet mnie wciągnęła. Sam bohater mówi w pewnym momencie: "nawet jeśli nie zrozumieliśmy początku, to musimy czytać dalszy ciąg". Na marginesie - życie głównego bohatera (tego XVIII wiecznego) ma w sobie sporo z biografii Williama Blake'a, którą oczywiście wcześniej napisał sam Ackroyd.

skalorek

ocenił na 6 8 lat temu

Cytaty z książki Listonosz dzwoni zawsze dwa razy; Podwójne odszkodowanie

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Listonosz dzwoni zawsze dwa razy; Podwójne odszkodowanie