Laleczki

Jak głosi napis na tyle okładki jest to satyryczna komedia fantasy, gdzie nonsens goni nonsens. I jest to opis, z którym jak najbardziej się zgadzam. Książka ma urocza okładkę, a każdy rozdział ma swoją własną równie urocza ilustrację. Na koniec każdego z nich mamy kilka słów od narratora całej tej historii napisane w uroczo komiczny sposób. Historia książki jest dosyć prosta, mamy zaginioną księżniczkę, przystojnego księcia, pewną dziewczynę i szukamy tej zaginionej księżniczki. Kto nią jest można się dowiedzieć już czytając opis na okładce. W całej tej historii brakuje mi jednak szerszego wątku smoków, który został poruszony na samym początku. A szkoda bo wydawał się naprawdę interesujący. W książce nie brakuje również nawiązań do popkultury jak np. Gra o Tron. Czytało mi się tę książkę szybko i przyjemnie. Nie raz śmiałam się czy uśmiechałam jak głupia do książki, a mój chłopak nie wiedział o co mi chodzi (pewnie myśli, że jestem psychiczna, trudno). Całym serduszkiem mogę polecić tę pozycję każdemu, dobra zabawa gwarantowana!

Antologia "(Nie)realna magia" od Wydawnictwa Książkowego HM to zbiór dwunastu opowiadań z gatunku fantasy i science fiction, które łączy element pikantnej erotyki. Na ponad 350 stronach lektury czytelnicy odkryją historie, których bohaterami są wiedźma, Wodnik, elfy, bogowie, android i wiele więcej... Przedstawione historie oscylują wokół tematyki erotycznej, tworząc fascynujące połączenie fantastyki z namiętnością. Bardzo ciekawym elementem tego zbioru jest zestawienie pośród autorów posiadających duże doświadczenie pisarskie oraz debiutantów. Dzięki czemu fabuła, styl i warsztat opowiadań jest zróżnicowany. W książce pojawiają się zarówno tradycyjne motywy fantastyki, jak i świeże, oryginalne pomysły i mieszanki gatunkowe. Mimo że elementem łączącym każda z historii jest wątek erotyczny, nie jest to erotyka wulgarna, prostacka, lecz subtelna z dużą ilością emocji i romantyzmu. Na wyróżnienie zasługuje również okładka książki autorstwa fenomenalnej Eli Raj. Spośród znajdujących się w antologii opowiadań najbardziej podobały mi się dwa opowiadania. „Zanurzeni” autorstwa Patrycji Fraj opowiadające o burzliwej relacji między pewna młodą panienką i krzepkim wodnikiem. Przedstawiony w nim świat, w którym wodnik niejako stoi na szczycie leśnej hierarchii i pełni rolę strażnika został bardzo dobrze wykreowany. Widać, że autorka poświęciła bardzo dużo czasu na jego dopracowanie. Mimo że jest to debiut Pani Patrycja, jej poziom warsztatu jest bardzo dobry. Obecny w nim element erotyczny jest dość pikantny i przypomina sięganie po zakazany owoc. Równie mocno podobało mi się opowiadanie E. Raj pt. " Android". Jest to jedyne opowiadanie science fiction, którego bohaterami są rebeliantka uciekająca przed prawem i androidem podążającym jej śladem. Akcja skupia się na budowaniu relacji między tą dwójką oraz tajemnicy, jaką skrywa robot. W mojej ocenie to najbardziej oryginalne opowiadanie w całym zbiorze.

Sięgając po tą książkę, nie wiedziałam czego się spodziewać. Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością Agnieszki, ale już wiem, że na pewno nie ostatnie! Mało tego, wiem, że do tej powieści też będę chciała wracać. Mam wrażenie, że jest to jedna z tych książek, w których za każdym przeczytaniem czytelnik odkryje kolejne niuanse tej opowieści. Zaczynamy od poznania garstki bohaterów zamieszkujących tętniące życiem nadmorskie miasteczko. Jego mieszkańcy wiodą, jeśli nie spokojne, to z pewnością zwyczajne życie, mają zwyczajne marzenia. Mamy tutaj hałaśliwy targ, mamy szpital a na zboczach dookoła rozciągają się winnice. Jednak wraz z nową Siewczynią Sprawiedliwości nadciąga nowe. Nowa władza, ale też nowy kult, który używa magii do ożywiania ogromnych betonowych golemów i który akceptuje istnienie niewolników. Mieszkańcy Frai będą musieli się zmierzyć z nadciągającym niebezpieczeństwem. Na szczęście, mimo, że mało kto o tym wie, w miasteczku ukrywa się potencjalny bohater... Agnieszka Osikowicz-Chwaja tworzy spójny i bardzo przemyślany świat, który wciąga czytelnika od pierwszych stron. Czytając naprawdę czułam, że przenoszę się do Ainiki, że towarzyszę Kirze, Siranukowi i Osie w ich przygodach! czasem się nawet zastanawiałam, czy ktoś mnie nie próbuje podsłuchiwać przez mój bluszcz na ścianie :D Bohaterowie są pełni i barwni! A ten fantastyczny świat w interesujący sposób odbija znaną nam rzeczywistość. Muszę też przyznać, że audiobook jest naprawdę świetnie zrealizowany! Głos Rocha Siemianowskiego pięknie tutaj pasuje, a dźwięki tła pomagają zobrazować w głowie tą historię.

To była całkiem niezła rozrywka. Czułam się jakbym czytała historie z jakiś starych gier rpg. Lubię taki humor, postacie, właściwie jest tu cały przekrój różnych ras i są one ciekawe. Przyznaję wciągnełam się i napewno sięgnę jeszcze po coś tej autorki bo ma dobry warsztat. Jednakże byłaby to epicka książka gdyby nie ostatnie 1/4 książki, to co tam zaczeło się wyprawiac trochę zepsuło mi obraz całości, wszystko leci niestety na łap na szyję, mnóstow wątków, postaci, taka telenowela fantastyczna- kto z kim i dlaczego wychodz na jaw i to mnie mega męczyło ale ostatecznie nie żałuję. Wampir Maveck mój ulubieniec.

To była bardzo... bardzo ..., ale to bardzo ciekawa ostatnio książka z którą się zetknąłem i nie wiem czy mogę wam ją polecić, bo jest to nietuzinkowy cover książki 365 dni jaki ostatnio czytałem i czy est dobry - hmm, czy jest zabawny - na pewno, a czy warto czytać - zdecydowanie tak, bo jak oryginał mało kto by chciał polecić tak jak go nie czytałem a wręcz namawiałbym do przeczytania od razu Grażynki zamiast sięgać po coś oczywistego i oklepanego jak tam. Zanim jeszcze dojedziemy do recenzji właściwej to chciałbym wam powiedzieć dlaczego w ogóle sięgnąłem po Grażynkę, która jak się okazuje nie jest tak młodą książką, Autora Michała poznałem przypadkiem na SM i jako, że kończyłem właśnie książkę to po jego namowie sięgnąłem właśnie po nią tak spontanicznie - spodziewaliście się fajerwerków - to nie, ale w książce jest jest ich wystarczająca potężna dawka. Domyślam się, że jeśli czytacie moje recenzje to więcej jak piszę i tym razem tez was nie zawiodę, bo streścimy szybko fabułę i okrasimy ją moją oceną, bo tak zawsze lepiej to wychodzi niż opis z tyłu książki, z resztą sam go rzadko czytam - jest taki se w 98%. Usiądźcie! I trzymajcie się! Akcja! Piękna, zjawiskowa, ponętna i zajebiście dobrze ruszająca się Grażynka wkracza w świat, a zarazem burzy jego idealny porządek, starego bogatego i ociekającego luksusem włocha... nie tu i nie ta bajka kochani, bo mamy tu... czymajta portki i jazda! Mamy tu Grażynkę, babkę z lekką nadwagą i jego prawdziwego męskiego i dobrze zbudowanego szefa mafii oraz garść nietuzinkowych genialnie wykreowanych bohaterów pobocznych jak między innymi jego lokaj - stanowczy i wrogi z twarzy oraz nieodzowny towarzysz samowystarczalnej kobiety, czyli Pan Różowy (poznacie to zrozumiecie) oraz szereg gwiazd z różnych portali z areny międzynarodowej. Tak, mówię tu serio serio. A co do samej fabuły to jest prawie jak w oryginale czyli Massimo daje naszej bohaterce 365 dni by się w nim zakochała lecz będzie w tym czasie poddawana "próbom", które sprawdzą ją dogłębnie. Czy skończy się to hepi endem, sprawdźcie to! Co tu tak właściwie może pójść nie tak? Nic i w tym własnie tkwi szczegół całej tej książki, która zniszczy was psychicznie, rozjedzie walcem humoru i przemieli ciętymi tekstami Michała. A mnie osobiście ona rozwaliła i będą ją oceniał pozytywnie, bo jest to niewątpliwie zaskoczenie czytelnicze tego roku. i po przeczytaniu nie rozumiem skąd tak niska ocena tej książki, a co więcej jest ona zajebistą alternatywą dla osób, które nie chcą przeczytać żadnej książki Blanki. Kropeczka, ale... Z czystym sumieniem mogę ją wam zobrazować całą książkę, czyli... jest to idealne połączenie humoru z „Dziennika (Grażynki) Bridges Jones” i zmysłowości „50 Twarzy (Massimo) Greya”

Moja opinia odnosi się zbiorczo do wszystkich tomów, bo gdyby ktoś zastanawiał się, czy przeczytać tę serię, to ZDECYDOWANIE WARTO! Sam pierwszy tom chyba najsłabszy, ale w kontekście całej serii traktuję go po prostu jako wprowadzenie. Autorka stworzyła niesamowite uniwersum, w którym w alternatywnym do naszego świecie przenikają się elementy nowoczesnej technologii z hmm... magią? Postacie są mają skomplikowane charaktery i są nieprzewidywalne, a relacje pomiędzy nimi to patologia poziom hard :D A mimo wszystko, czytając, nie czułam żenady, która tak często mi towarzyszy przy perypetiach miłosnych bohaterek innych książek. Wrogowie stają się przyjaciółmi i odwrotnie z prędkością światła i wielokrotnie w tej historii. Nic nie jest czarno-białe. We wszystko bardzo ładnie wpleciony wątek macierzyństwa, z jego cieniami i blaskami. Z pewnością jest to nietuzinkowa pozycja i naprawdę warto mieć ją w swojej biblioteczce!

Świetna przygoda. Mocne charaktery, dużo poczucia humoru i napięcia seksualnego. Jestem pozytywnie zaskoczona polską fantastyką, magiczny świat głównie ulokowany w Ameryce ale nie tylko. Bardzo dużo akcji, walk i tragedii otoczonej dobrymi intencjami oraz żartami. Książka łamie serduszko ale ogólnie ma pozytywny wydźwięk i wszystko jest uzasadnione. Gorąco polecam, ja przeczytałam w dwa wieczory i po tej książce zerknę na inne dzieła autorki.

Książkę się przyjemnie czyta, jest kilka fragmentów, które mnie rozbawiły, jak i fragment w którym jednego z bohaterów przestałam darzyć sympatią. Książka Pani siedmiu bram Jest dosyć lekką i przyjemną książką. Jest mowa w niej o bogini Inannie- Ereszkigal, która jest opiekunką Irkalli i strzeże bram do Zaświatów. Niestety trafia się ktoś kto chce wywołać chaos i zburzyć te mury. Jak na boginie o wielu przydomkach w tym Miłości i Śmierci wydwała się jako potężny byt. Jednak niestety im dalej o niej czytamy tym wychodzi na słabszą a jej decyzje nie są dobre ani dla spokoju śmiertelnych ani dla murów Irkarlli. Podczas poszukiwania złoczyńcy towarzyszy jej Dante- Hermes. Na końcu niestety okazuje się skończonym dupkiem i zdradza Inanne. W rezultacie cała historia kończy się na upadku wszystkich bram. A co się dzieje z Inii jej przyjaciółką i całym tym bajzlem nie jest powiedziane. Co zachęca do sięgnięcia po kolejną książkę. Wiem, że książkę Marii na szybko streściłam ale nie oznacza to wcale, że nie warto przeczytać. W książce sporo się dzieje, są wyjazdy i walki z nieprzyjacielem. Są morderstwa i próba rozwiązania zagadki kto za tym stoi. Jest też demon o specyficznym charakterze, który odegra sporą rolę w powieści. Książka ma w sobie kilka fajnych fragmentów, gdzie są opisy miejsc ich podróży. Nie brakuje zabawnych przepychane słownych. Jak również nieporadności i złych decyzji, by na końcu dostać olśnienia:)

Naprawdę fajna książka fantasy z dużą dozą ADHD. Główny bohater przybywa do królestwa Ahury w poszukiwaniu chwały a pakuje się jedynie w kłopoty. Całość rozwija się opomiedzy bitwami, piciem i rozmyślaniami bohatera. Fajna pozycja która wciągnie i nie puści. Czas na tom drugi.

Na początku ciężko było mi się wczuć w historie. Zazwyczaj nie czytam takich rzeczy, ale byłam ciekawa jak to sie potoczy I co z tego wyciągnę. Nie była to łatwa lektura szczególnie te strony gdzie skupiamy sie typowo na budowaniu maszyn, mnóstwo nazw własnych plus imiona i czasem ciężko się było połapać. Ale jak juz złapałam rytm I dalam się wciągnąć historii tak czytanie stało sie bardziej płynne. Ostatnie 100 stron nir wiem kiedy zleciało. A fakt że dalej nir ma kolejnej części ugh. Nie sądziłam ze bede tego chciala / potrzebowała. Jednak caly stworzony swiat to gdzir w kincu doszlismy I w jakim miejscu autorka nas zostawila sprawia ze chce sie wiecej. Niestety jako jej fanka wiem ze ma teraz na glowie inne projekty na które tez czekam . To jest tak zwane przekleństwo bycia fanem daej osoby tak czy siak bardzo polecam .

Mój pierwszy kontakt z twórczością p. Komorowskiego i uznaje go za bardzo udany. Obawiałam się trochę tej książki. Obawiałam się nudy, rozwleczenia i bezsensownej brutalności. Obawy były bezpodstawne. Książka jest bardzo ciekawa, nie jest rozwleczona. Bardzo dużo się w niej dzieje, a wszystkie wydarzenia są podane tak, że ciężko oderwać się od czytania. Na osobne zdanie zasługuje świetna kreacja bohaterów. Nie wiem, kogo polubiłam najbardziej, gdyż zarówno Ragnar jak i Ivar, czy jego młodsi bracia - każdy dał bardzo dużo tej historii.

Katarzyna Tkaczyk w swoim debiucie stworzyła fascynujący i przesiąknięty magią świat. Jego tajniki poznajemy stopniowo, razem z głównym bohaterem, który z racji niskiego pochodzenia, niewiele wie o otaczającej go rzeczywistości. Próg wejścia nie jest więc wysoki. Losy Olava śledziłam z ogromnym zainteresowaniem. Chłopiec dojrzewa na naszych oczach, przechodząc długą drogę od zastraszonej i niepewnej ofiary przemocy do osoby świadomej swojej wyjątkowej pozycji. Bardzo podobały mi się wykreowane przez autorkę magia i obyczaje, szczególnie magów i kapłanów służących tej tajemniczej sile. Mocną stroną książki są drobiazgowe opisy rytuałów i obrzędów, których świadkiem i uczestnikiem jest Olav. Miałam wrażenie, że obserwuje je wraz z chłopcem. Od "Iskry" trudno było mi się oderwać. Mam nadzieję, że jej kontynuacja zostanie kiedyś wydana. Z całego serca polecam tę pozycję miłośnikom fantastyki.

"Piel rabatkę, baranie, to koi nerwy" to jest mój ulubiony cytat z całej książki. Parsknęłam ze śmiechu XD I to jak głośno XD Kupiłam tą książkę dla siostry, przez okładkę. Po czym ona stwierdziła, że jest świetna i muszę ją przeczytać i to natychmiast. No i jestem! I muszę potwierdzić, że miała rację. Naprawdę przyjemna książka, z fajnymi bohaterami, którzy spierają się ze sobą i polegają na swoich zdolnościach w przecudowny sposób, oraz z interesującą sprawą, z masą humoru (też was rozbawiła żaba? XD), lecz też i poważniejszymi momentami. Do tego nasz miałczący smok jest taki słodki. Będę musiała kupić siostrze drugi tom i sama też po niego sięgnę.

Zaciekawił mnie bardzo opis książki gdy szukałem czegoś związanego z "Aniołami". Spodobał bardzo mi się świat poza Nestem gdzie wszystko ma swoje przeciwieństwa. Jest miejscami krwisto i mrocznie. Jak narazie jedyne co mnie wręcz odpychało od czytania to opisy "miłości" Laveny i Tristana... 🤢 No i końcówka bardzo zaskakująca 🔥.

Wyspa Sachalin. Punkt na mapie. Miejsce pomiędzy piekłem, a rajem. Pomiędzy śmiercią, a życiem. Pomiędzy szaleństwem, a normalnością. Pomiędzy zagładą, a nadzieją. Miejsce przerażające tym bardziej, że chociaż wymyślone, to prawdziwe i istniejące współcześnie w setkach odmian. Nie jest to powieść, ani łatwa, ani przyjemna. Zarówno ze względu na formę narracji jak i na odpowiedzi, których udziela na niezadane pytania. Z całą pewnością warto zacząć czytać. Zacząć, bo nie ma szans by wszyscy, którzy zaczną ją skończyli.

Dwa popołudnia i skończyłem, napisze wam że w ocenianiu książek napisanych przez znajomych i przyjaciół, z rzadka ale czasem pojawia się pole do dysonansu, ponieważ nie chciałbym nikogo skrzywdzić niesprawiedliwą oceną. Tym razem nie mam takich wątpliwości, bardzo dobrze napisana książka, świetnie poprowadzona fabuła, ciekawie opisany świat i postacie. Historia zmiennokształtnych, naprawdę jestem pod wrażeniem, polecam

Miejsca owiane złą sławą. Nawiedzone domy, mroczne miasta, budzące grozę ruiny, podziemia, ciemne miejsca, bezdroża... Lubicie takie klimaty? Trochę urbexowe, co nieco mroczne, z domieszką gęsiej skórki i szczypty grozy? Tak? No to ŚWIETNIE trafiliście! „The World of Lore: Straszne miejsca" to emocjonująca wycieczka po takich właśnie lokacjach. Zapnijcie więc mocno pasy, przełknijcie ślinę i... w drogę! Aaron Mahnke zabiera nas w wiele interesujących miejsc. Między innymi do Kolorado i eleganckiego hotelu „Stanley”, gdzie na początku dwudziestego wieku bogaci goście podziwiali panoramę Gór Skalistych, a kilkadziesiąt lat później podróżujący autor "Lśnienia" miał koszmarny sen, który zainspirował go do napisania jednej z najlepszych powieści grozy wszechczasów (!). Mahnke przemierza morza i lądy, odwiedzając różne okropne miejsca – od Nowego Orleanu w Wirginii po ponure stare angielskie zamczyska, w których wciąż rozbrzmiewają echa mrocznych zbrodni, straszliwych tragedii i szokującego zła. Co nieco uściślając - lektura dzieli wspomniane lokacje na kilka kategorii: mroczne miasta, w tych murach, odległe brzegi, głęboko w mroku oraz poza utartym szlakiem. W każdej z nich znajdziemy opisy i historie związane z miejscami, które jeżą włos na głowie (o ile się do takowych trafi). Wkraczacie na tę ścieżkę grozy na własne ryzyko - odważycie się? Ścieżka grozy... No właśnie - czy rzeczywiście jest się czego bać? Z jednej strony rzeczywiście - opisane w książce historie potrafią zjeżyć włos na głowie, jednak finalnie... to tylko opowieści o nie do końca potwierdzonych źródłach. Otacza je nimb tajemnicy i w tym tkwi ich siła. Jednak czy faktycznie straszą?... Chyba nie do końca. Lekturę można polecić przede wszystkim wielbicielom dziwnych zjawisk, miejsc owianych złą sławą i miłośnikom urbexowych wycieczek do lokacji, które odstraszają zwykłych śmiertelników (zwłaszcza w nocy!). Szkoda tylko, że autor nie pokusił się o przybliżenie miejsc, które pod względem szerokości geograficznej byłyby nam nieco bliższe (w książce jest mowa głównie o o lokacjach anglosaskich). Nie można jednak czasem mieć wszystkiego ;) Książkę przeczytać jak najbardziej można i jest wysoce prawdopodobne, że lektura się Wam spodoba. Warto też oddać sprawiedliwość autorowi (nawet jeśli nie pobłądził on nieco bliżej Polski) i pochylić czoła przed ogromem wykonanej przez niego pracy, albowiem pamiętajmy, że niniejsza książka to przede wszystkim owoc podcastu, a więc efekt samodzielnej pracy pasjonata. A zatem nie wymagajmy cudów i opisania całej grozy kuli ziemskiej w jednej książce - doceńmy to, co dostajemy. A jak na siły jednego twórcy podcastu jest to naprawdę sporo! Polecam :) Polecam także raz jeszcze dział bestsellerów Księgarni Tania Książka! Książka zrecenzowana dzięki uprzejmości Księgarni taniaksiazka.pl #theworldoflore #strasznemiejsca #lore #bloggujezTK #taniaksiazka #strasznemiejsca #urbex #urbextrip #ruiny #nawiedzonemiejsca #lokacjegrozy #cosnapolce #groza #strach #noc #ciemność #cosnapolce #dobraksiazka #wycieczki #gęsiaskórka #bookstagram #bookreview https://cosnapolce.blogspot.com/2022/04/the-world-of-lore-straszne-miejsca.html

Ode mnie 6,5 / 10, byłoby więcej, ale książka zdecydowanie za szybko się kończy. Wciągnęła mnie od początku i przeczytałem ją dosłownie w 2 dni. Widać, że Autorowi nieobce są tematy historyczne czy politologiczne. To moja pierwsza przygoda z Robertem Ziębińskim, na pewno sięgnę po inne pozycje jego autorstwa. Pozdrawiam!

Klaudia Max - Czerń rubinu @halo_przeciez_pisze Czy wierzycie w przeznaczenie - że jest wam pisana dana osoba? Poznajemy historie Luizy, studentki psychologii, mieszka ze swoją przyjaciółką Sandrą, pracuje. Stara sie prowadzić zwykłe życie, ale to nie takie proste. Coś zaczyna sie dziać z jej głową, pamiecią, wzrokiem - czegoś podobnego już doświadczyła kiedy była dzieckiem. Skrywa również pewne swoje tajemnice z przeszłości. Dawid Drwal zostaje wykładowcą na uczelni, gdzie studiuje Luiza. Od razu można wyczuć napięcie panujące między nimi. Luiza coraz częściej wpada w kłopoty, a to Dawid jest tym, który ją ratuje z opresji. Chcąc nie chcąc ich życia i serca łączą się ze sobą, chociaż nie powinny. Świat Wojowników, Widzących, Wiernych, Demonów, Wilkołaków - którzy są tak wplecieni w życie zwykłych ludzi, że zastanawiasz się, czy to aby napewno fikcja literacka. Czy oni nie krążą między nami? Z początku trochę sie pogubiłam kto jest kim i co sie dzieje, ale po chwili akcja tak nabrała rozpędu, że ciężko było się oderwać od lektury. Jestem bardzo ciekawa jak to się dalej potoczy, bo przecież nie może być takiego zakończenia?! "Facet wprawiał mnie w zakłopotanie. Ten jego spokój i twarz, na któ rej nie dostrzegałam nawet cienia emocji. Jedynie nikłe, lekko cyniczne grymasy malowały coś na kształt oszczędnego uśmiechu na jego ustach." "Ta tajemniczość wygrywała, przyciągała i jednocześnie napawała niepokojem." "Kurwa! Sandra, zakochałam się - zaszlochałam. - Zakochałam sie w kimś, do kogo nie mam prawa czuć czegokolwiek. I to w najmniej odpowiednim momencie." "Przyjrzałam się mu i naprawdę chciałam zobaczyć w nim jakikolwiek objaw szaleństwa. Wtedy nie byłabym w tym sama. Bo... wierzyłam. W głębi siebie wierzyłam w jego słowa." "Im więcej takich Demonów chodzi po naszym Wymiarze, tym więcej mamy depresji. W drastycznych wypadkach są tak okrutne, że doprowadzają do samobójstw." Książka przeczytana w ramach Booktour @evie_czyta_uk #booktourzevieczytauk

Kupiłam tą pozycje w tym roku na PTK ,opis mnie niezwykle zaintrygował .Autor na targach mnie ostrzegł ,że książka jest mocno brutalna i mocno wchodzi na psychikę. Powieść przeczytałam w 2 dni , dość lekkie pióro i krótkie rozdziały. Książkę zdecydowanie uważam za 18+ ze względu na krwawe i brutalne sceny. Książka nie jest dla osób o słabych nerwach. Historia porusza ważny temat natomiast jest przedstawiona w taki sposób ,że osobiście jestem dość przerażona sposobem w jaki sposób główny bohater dokonuje takich czynów dla całej sytuacji w książce.