Krwawa blizna

Jest to dobry kryminał, ale w mojej ocenie najgorszy z cyklu hamburskiego. Na plus, jak w innych książkach z cyklu, względna realistyczność opisu zdarzeń i elementy rzetelnego kulturoznawstwa. Na minus okrucieństwo w wydaniu bajkowej, dziecięcej naiwności. Jakkolwiek w całym cyklu okrucieństwo raczej jest dawkowane z umiarem i ma swoją ważną funkcję: zaciekawienia czy zatrwożenia czytelnika, tak tutaj przekroczyło granicę mojej wrażliwości i uczyniło lekturę chwilami nieprzyjemną.

Trafiłam na tego autora przypadkiem, w grudniu 2025 (miesiąc temu) szukając informacji o Granitowym Mieście. I oczywiście jako miłośniczkę kryminałów zainteresował mnie autor, który w swoich książkach podobno opisuje autentyczne miejsca w swoim mieście. Przeczytałam „Ślepy zaułek” i „Połamać kości”. Polubiłam sierżanta McRae. W obu książkach strasznie mnie wkurzała inspektor Steel! Zdecydowanie polecam te pozycje.

Dodatkowa gwiazdka za polski wątek. Trochę za bardzo stereotypowy, ale patrząc na rok wydania książki, można wybaczyć. Były momenty, w których chciałam rzucić książką przez "fantastyczne i logiczne" decyzje głównego bohatera. Fabuła była spójna i wciągająca. Jeśli chodzi o samą redakcję książki - wkradły się błędy edytorskie, literówki, zaburzenia w strukturze. Nie utrudniały jednak znacząco czytania.

Wartka akcja, naturalistyczne opisy, ciekawe kreślenie osobowości. Mógłbym się przyczepić tylko do ciągłości całej serii, istotne wątki oskarżonych lub zabitych policjantów, które są ważne dla głównych bohaterów, idą w niepamięć wraz z następną częścią. Zawziąłem się i przeczytam wszystkie części :)

Druga przeczytana książka tego autora. Sięgnęłam do początku serii bo byłam zadowolona z lektury ósmego tomu. I potwierdzam, że od początku jest dobrze. Spodobało mi się, że jest odróżnialna, ma charakterystyczne prowadzenie wątku głównego, a główny bohater ma swoje dobre i złe strony, ale na pewno daje się zapamiętać i kiedy po dłuższym czasie wróci się do serii, to od razu „jestem w domu”. Nie jest to wybitna pozycja, ale spełnia podstawowe moje warunki – czyli – jest logiczna, postacie są w miarę wiarygodne, nie ma smętnego monologu na końcu aby wszystko wyjaśnić.

Dobra książka, ale tyle. Zacząłem ją czytać lata temu, odeszłą w odstawkę, bo trzeba było szybko przeczytać coś innego i... I jakoś tak zostało :) I trafiliśmy na siebie teraz. Gdyby "Syreni" powstał w latach 80, bez wątpienia byłby przebojem. Potem był sprawnym łączniem znanych wątków, dziś to po prostu dobra książka, którą niezobowiązująco bierzesz w podróż (zostanie gdzieś? trudno). To plusy. Jest i minus. Chryste w kubotach! Kto, u diabła wpadł na pomysł, by Piotra Zelta zatrudnić jako lektora (ja wiem, jego miękki - zrozumiecie, gdy zaczniecie czytać) głos mógłby pasować, ale... Szlag, on jest aktorem, który nie ma pojęcia jak interpretować znaki przestankowe. Z nich zna tylko kropkę, a i z nią miewa niewysłowione problemy. Omijajcie audiobooka! Nawet gdy skusicie się na wypożyczenie. Ugh.

Trzecia książka tego autora za mną. Dużo mniej mi się podobała niż poprzednie. Niby prowadzona podobnie, bohaterzy też nie zmienili się za bardzo. Dla mnie sama fabuła kryminalna nie wciągała tak samo jak poprzednie. Ale często ocena to wypadkowa oczekiwań, dnia i lektur dopiero co przeczytanych.

Trudno jednoznacznie ocenić mi tę pozycję. Jest krwawy morderca, ciekawa historia w retrospekcji i co najlepsze w kryminałach – zaskakujące zakończenie. Podobało mi się wprowadzenie postaci i scen, które okazują się zupełnie bez znaczenia. Zazwyczaj tak jest w kryminałach, że czytam i wiem, że wszystko ma znaczenie i trzeba uwzględnić w rozwiązaniu... a tu zaskoczenie... i słusznie. Słabo za to wygląda dochodzenie – sformułowanie, że policja depcze mordercy po piętach – są jak ironia; i detektywi, pomimo widocznych usiłowań autora, aby nadać im charakter, wypadają płasko. Musiałam też przyzwyczaić się do formy narracji, miałam wrażenie jakbym czytała z audiodeskrypcją - sceny są opisane z precyzją i uważnością na szczegóły, ale to akurat może być. Biorę następny tom, zobaczymy.

Po średnim "Rytuale" sięgnęłam po skórę, jest to można powiedzieć kontynuacja poprzedniego tomu. I niestety nie porywa. Trudno mi powiedzieć dlaczego po świetnym "Ptaszniku" autorka zeszła na manowce. Być może jest to spowodowane tym, że za bardzo skupiła się na bohaterach niż na śledztwie. A szkoda bo liczyłam na coś więcej. Mam nadzieję,że ostatni tom nie rozczaruje.

Dość przeciętny kryminał. To co go wyróżnia to drastyczne opisy zbrodni ale i tak słabo podziałały na moją wyobraźnię. Sama akcja na początku rozwleczona ale mimo tego szybko się czytało. Natomiast samo zakończenie... hmm trudno sprecyzować. Trochę rozczarowuje ale również w pewien sposób satysfakcjonuje.

Po przeczytaniu iluś już kryminałów nie miałem wysokich oczekiwań co do Russlla i jestem pozytywnie zaskoczony całym jego cyklem hamburskim. Powieści są napisane z dbałością o szczegóły charakterystyczne dla miejsca i czasu akcji, jej warunków przyrodniczych i kulturowych. Widać pracę włożoną przez autora w zdobycie odpowiedniej wiedzy przed zwieńczeniem dzieła. Intrygi i proces śledztwa są nie tylko odpowiednio złożone i podchwytliwe, ale - co najważniejsze - nie dają poczucia nieprawdopodobieństwa, które często towarzyszy mi w krytycznych momentach fabuły typowego kryminału czy książki sensacyjnej. Nawet jeśli dzieje się coś trudnego do spotkania w życiu codziennym, Russell umie opisać to tak realistycznie, że nie powstaje ten dystans pomiędzy mną a fabułą. Polecam zacząć od tej książki jako pierwszej w cyklu, gdyż niektóre wątki później stają się jasne dzięki zastosowaniu chronologii, aczkolwiek nie jest to konieczne, aby cieszyć się lekturą w zaburzonej nawet kolejności.

Nie spodziewałam się, że powieść będzie aż tak dobra. Pierwszy raz zetknęłam się z autorką i mam ochotę na więcej. Po serii nieudanych strzałów, na wybór wakacyjnej lektury, w końcu perełka! To nie jest thriller, tylko kawał porządnego skandynawskiego dramatu psychologicznego. Zbrodnia i kara, dylematy moralne, pełnokrwiste postaci, rozkminy filozoficzne, gdzieś w tle problem alkoholizmu, samotności, wykluczenia, depresji. Nie jest to łatwa i przyjemna lektura, zostawia pytania w głowie. Kto się spodziewa kryminału, czy sensacji na jedno popołudnie, to się może rozczarować. Mnie lektura usatysfakcjonowała, tego właśnie szukałam. P.s. Proszę nie czytać negatywnej opinii pewnego pana, bardzo wykrzywia obraz książki. Cieszę się, że mnie to nie odstraszyło. Wyłuskane zdania bez kontekstu mogą sprawiać wrażenie, że książka jest niesmaczna i wyuzdana.

Stabilny średniak. Ma swoje lata, nie jest idealna, ale trochę przypomina seriale kryminalne lat dwutysięcznych - przeżyjesz bez tego, a głównie leci w tle. Nie wynudziła mnie, ale też nie wyrwała z kapci, od spoko historia na zapchanie listy, kiedy nie wiesz na co masz ochotę, ale chcesz coś z pogranicza kryminału.

Wyobraź sobie, że zostałeś uwięziony we własnym ciele - w ciszy i ciemnościach. Masz przebite bębenki, zaklejone usta i oczy. W panice trudno ci nawet ustalić, w jakiej pozycji się znajdujesz. Kiedy się potkniesz, o upadku powiadomi cię dopiero ból zderzenia z podłogą. Twój oprawca ma nad tobą pełną kontrolę, napawa się twoim strachem. Wiesz, że nic cię nie uratuje. Jesteś bezradny. Tak właśnie czuje się każda ofiara seryjnego zabójcy, którego władze Oak Knoll, niedużego miasteczka w południowej Kalifornii, boją się nazwać seryjnym zabójcą. Tak jakby miało go to powstrzymać. Dzieło Tami Hoag zrobiło na mnie duże wrażenie - i to już od pierwszych stron, na których autorka tłumaczy, skąd wziął się pomysł osadzenia akcji jej powieści w latach 80-tych. Dziś, w dobie seriali o super genialnych grupach dochodzeniowych posługujących się super nowoczesną technologią (od "CSI - kryminalne zagadki" z trzech miast po "Criminal minds") niektórym, zwłaszcza tym młodszym, czytelnikom trudno pojąć, że jeszcze niedawno zabójców szukało się "ręcznie". Diagnostyka DNA raczkowała, odciski palców analizowało ludzkie oko, a nie komputer, bazy danych były w wielkich magazynach, w postaci ton papieru, a telefony komórkowe były drogie i wielkie. W tej (zamierzchłej) rzeczywistości było łatwo nie tylko mordować, ale i umykać sprawiedliwości. Skąd wziął się tajemniczy tytuł? Głębiej niż grób znajduje się labirynt biur i sal konferencyjnych, określany przez agentów FBI Narodową Piwnicą Analizy Brutalnych Zbrodni. Miejsce, w którym - jak sami żartują, ratując się czarnym humorem przed szaleństwem - "żyją i pracują dziesięć razy głębiej niż nieboszczycy w grobach". A nietrudno oszaleć, analizując motywy badanych tutaj morderstw. Nie bez powodu do najczęściej odwiedzanych miejsc w piwnicach Quantico należą toalety. "- Jak wy się do tego możecie przyzwyczaić? - zapytał cicho Mendez. - Dzieciaku! - odparł Vince. - Jak się do tego przyzwyczaisz, to oddaj odznakę i broń, bo nie będziesz już człowiekiem." W Oak Knoll grupka dzieci przypadkiem trafia na zwłoki kobiety, zakopane po szyję w miejskim parku. Tchórzliwy nerdzik z bogatego domu, dziewczynka z idealnej rodziny, syn policjanta oraz jego wierny cień - na każdym z nich makabryczne znalezisko robi ogromne wrażenie. Z tym, że dla trojga z nich jest wstrząsem, zaś dla czwartego staje się punktem zapalnym, który pchnie jego młodą, a już zwichrowaną psychikę w kierunku, z którego nie ma odwrotu... "On jest złamany i nie da się mu pomóc." "Głębiej niż grób" to kryminał bardzo mroczny, pełen scen niezwykle brutalnych, opisów, które poruszą nawet tych, co widzieli czy czytali już niejedno. Jednocześnie obfituje w celne analizy ludzkich zachowań, pokazuje, jak łatwo dać się omamić dobremu wizerunkowi (któż nie zna sytuacji typu "To był taki dobry sąsiad, zawsze mówił dzień dobry..."). Pokazuje gorzką prawdę o rodzinach idealnych tylko na zewnątrz. Ujawnia patologie w tzw. przyzwoitych domach, nie oceniając która jest gorsza - kontrolowanie życia wrzaskiem w bogato urządzonych wnętrzach czy kontrolowanie życia fizyczną przemocą, doprawiane cichym podpijaniem jednej strony i otwartym piciem drugiej. A czy patologią nie jest zamiatanie problemów pod dywan i ciche łzy, kiedy niby nikt nie patrzy? Toksycznych relacji jest tu aż nadto, aż chciałoby się znaleźć choć jedną rodzinę, w której jest miłość i bezpieczeństwo. No i mamy też dzieci, widzące o wiele więcej, niż chcieliby przyznać dorośli. Ktoś, kto czytał masę kryminałów bądź oglądał wiele takich filmów czy seriali, zobaczy w "Głębiej niż grób" szereg znajomych motywów typu policjant-beton, dziecko z problemami, które lekceważone mają tragiczne skutki, obsesję kontroli oraz jej owoce. Nie znaczy to jednak, że powieść Tami Hoag jest tendencyjna. Nic z tych rzeczy. Moim zdaniem to świetna książka - oczywiście, dla kogoś, kto lubi zanurzyć się w zły świat i trochę pobrudzić. http://kotekksiazkowy.blogspot.com/2017/12/gebiej-niz-grob-tami-hoag.html

Tom trzeci cyklu Frank Clevenger. Wcześniej przeczytałem czwarty i szósty (tak mi wpadły w ręce). Tym razem jednak czytanie nie w kolejności chronologicznej okazało się pomysłem chybionym. Powieści z tego cyklu składają się z dwóch głównych wątków: kryminalnego i ten zwykle jest zamkniętą całością oraz osobistego, psychologicznego, dotyczącego emocjonalnych rozterek głównego bohatera, jego narkomanii, problemów z kobietami i z adoptowanym synem. Ten drugi wątek w każdym tomie jest kontynuowany chronologicznie. W „Przymusie” czytelnik poznaje Billa Bishopa, problematycznego nastolatka, którego później doktor Clevenger adoptował, przedstawiona jest też zbrodnia w Nantucket – o rozwiązaniu tej zagadki czytałem w późniejszych tomach. Na wyspie milionerów, Nantucked, zamordowana została kilkumiesięczna córka milionera Bishopa. Podejrzenie pada na przybranego syna Bishopów, Billa. Psychiatra, Frank Clevenger, rozpoczyna rozwiązywanie zagadki – choć na początku kompletnie nie ma ochoty zajmować się tą sprawą, ale to dość częste w powieściach sensacyjnych. Reasumując – wiedziałem, jak się to wszystko skończy, ale czytałem, żeby poznać detale. Powieść, a raczej cykl, całkiem niezły, ale radzę jednak czytać we właściwej kolejności.

Bardzo dobry kryminał z śledztwem paranormalnym. Ciekawi pierwszo i drugoplanowi bohaterowie. Bezwzględny morderca. Przemyślana fabuła. Wątek romantyczny. Kilka zaskakujących momentów. Brutalne morderstwa i śledczy obdarzeni paranormalnymi zdolnościami. Wyścig o życie ofiar ze zdeterminowanym, pokręconym mordercą. Może się podobać. Szkoda, że autorka z wykreowanych bohaterów nie wyciągnęła więcej, bo wtedy ta książka z tym pomysłem fabularnym i światem byłaby jeszcze bardziej emocjonująca i ciekawsza. Czyta się szybko i z dreszczykiem, więc warto.

Fajnie się czyta tą książkę, bo chcesz dążyć do tego, co się stało, że mordowane są kobiety pozornie ze sobą zupełnie nie powiązane.. I powiem szczerze, że zakończenie zupełnie mnie nie zaskoczyło (chyba za dużo czytam ostatnio pozycji w tej tematyce 😏), ale czytało się przyjemnie. Ciekawe natomiast jest to, że raz czytasz z perspektywy ofiary, raz z perspektywy mordercy, a raz nadkomisarza prowadzącego śledztwo.. Tutaj te przeskoki są bardzo na miejscu i nawet naturalne.

Początek całej historii przykuwa uwagę czytelnika, jest jednym z tych, przy których wstrzymuje się na chwilę oddech, w oczekiwaniu tego, co będzie dalej. Dwie dziewczynki wracające do domu i on – nieznajomy próbujący wciągnąć je w rozmowę. Wydaje się całkiem miły i niegroźny. Czapka z daszkiem, młody wygląd, przyjemny uśmiech. I chce tylko wiedzieć co trenują, a później pokazać im nową hale, która na pewno im się spodoba. Chwilę później zostanie już tylko strach, ból i perwersyjna żądza, którą mężczyzna skieruje ku małym dziewczynkom. Dla niego są dziwkami, które zasłużyły na wszystko, co im zrobił. Brutalność wydarzeń odkryta kilka dni później, stanie się dramatycznym piętnem odciśniętym na zawsze na zwyczajnym szwedzkim miasteczku i jego mieszkańcach. W tym miejscu autorzy pokazali jak za pomocą zdań, często krótkich i mocno sugestywnych, buduje się napięcie i niepokojący klimat powieści. S prawca niemal od razu został ujawniony. Bernta Lunda złapano i skazano za popełnioną zbrodnie. Mamy całą paletę innych postaci. Fredrik Steffansson, trwający w braku natchnienia pisarz, wychowujący swoją pięcioletnią córkę i zmagający się z demonami przeszłości; Lennart Oscarsson sprawujący pieczę nad oddziałem dla więźniów skazanych za przestępstwa seksualne, rozdarty pomiędzy miłością do żony, a uczuciem do kolegi z pracy; Ewert Grens, zgorzkniały i zmęczony życiem policjant, który jednak poza swoją pracą nie ma właściwie nic. Przez karty książki przewija się wielu bohaterów i przyznaję, że każdy jest najczęściej nieszczęśliwy i z problemami osobistymi....niestety,pedofil ucieka z wiezienia i dalej zabija... Po kolejnej odrażającej zbrodni, tym razem na 5-letniej Marie, Bernt Lund po raz kolejny ucieka bezradnej policji, a sprawy w swoje ręce (dosłownie) bierze ojciec zamordowanej dziewczynki – Fredrik Steffansson. Mężczyzna zabija Bestię i tu dochodzimy do głównego problemu, z którym starają się w powieści zmierzyć autorzy – do kwestii winy i wyroku. Na scenę wkracza Lars Agestam – młody prokurator marzący o wielkiej karierze w wykonywanym zawodzie, to właśnie on będzie domagał się dla Steffanssona najwyższej z możliwych kar. Wbrew pozorom, rola naciskanych przez opinię publiczną (uważającą ojca zmarłej dziewczynki za bohatera) prokuratora oraz sędziów wcale nie jest łatwa, a sam problem bardziej złożony. Powiedzmy sobie szczerze – gdyby (odpukać) to co spotkało głównego bohatera powieści, przydarzyło się nam/Wam, śmiem twierdzić, że zdecydowana większość poparłaby morderstwo, którego dopuścił się pogrążony w żałobie człowiek. Ja też jestem ZA, jednak osobną kwestią jest ocena takiego czynu przez wymiar sprawiedliwości. Co by nie mówić – człowiek z zimną krwią zabił drugiego człowieka (dodam, że zrobił to, mimo iż mógł powiadomić o obecności Lunda, funkcjonariuszy znajdujących się kilkanaście metrów dalej), tak więc z jednej strony można go zrozumieć i usprawiedliwić, z drugiej zaś, idąc tokiem rozumowania prokuratora – kto dał temu pierwszemu prawo do bycia katem i sądem w jednej osobie? Czy łagodny wyrok (lub jego brak)nie doprowadzi do sytuacji, w której każdy Szwed będzie mógł wyjść na ulicę i zabić kogoś, kogo oskarża o pedofilię, nie licząc się z konsekwencjami? Bestia to lektura nie bez wad, ma jednak swoje przesłanie i nie da się przejść obok niej obojętnie, dlatego też wszystkim tym, którzy maja ciut grubszą skórę i są gotowi na emocje, jakie może wywołać książka, której tematem przewodnim jest pedofilia, mogę powieść dwójki Szwedów polecić; daje do myślenia.

Dosyć przewidywalna. Chyba za mało pojawia sie postaci w tej książce, żeby nie przeczuwać kto jest zabójcą. Natomiast jeden twist całkiem ciekawy. I nie wiem czy to mój mózg już przekręcał słowa, ale natknęłam sie na wiele literówek albo niepoprawnie napisanych słów.

To książka na którą trafiłam całkiem przypadkiem, gdzieś w markecie za grosze. Po przeczytaniu poniższego opisu wydawcy, uznałam, że może nie będzie taka głupia 😅. Przeczytałam ją już bardzo dawno temu, ale pamiętam, że super się czytało. Ciekawa postać Jenny Cooper i jej śledztwo w sprawie rzekomego samobójstwa nastolatków. Ostatnio pojawił się serial nagrany na podstawie tej książki. Powiem Wam, że oglądałam może kilka odcinków i nie mogłam przez niego przebnąć. Jakoś serial mi nie podszedł, a książka już tak. Polecam 😊 Depresja, ataki paniki, środki uspokajające łykane garściami – to codzienność Jenny Cooper. Niecodzienna – zdawałoby się – dla prawniczki, która obejmuje stanowisko koronera bristolskiego dystryktu. Jenny liczy na dobrą pensję i święty spokój, by dojść do siebie po rozwodzie i załamaniu nerwowym. Ale już pierwszego dnia natrafia w aktach na sprawę tragicznych śmierci w miejscowym więzieniu dla młodocianych. Przyczyny zgonu chłopca, który popełnił samobójstwo, i piętnastoletniej narkomanki, która przedawkowała heroinę, nie wydają się tak oczywiste, jak stwierdził poprzedni koroner. Jenny wznawia dochodzenie i natrafia na mur milczenia. Ktoś nie chce, by dotarła do prawdy – i pogrzebanych dowodów zbrodni… I zrobi wszystko, by ją przed tym powstrzymać. (Opis wydawcy)