Krew z krwi

Humor w tej książce działa od pierwszych stron. Autor ma świetne wyczucie komizmu i bardzo szybko udziela się ono czytelnikowi, trudno się nie uśmiechnąć podczas lektury. Do tego dochodzi wciągająca historia z kilkoma ciekawymi wątkami kryminalnymi. Każdy z nich stopniowo się rozwija i sprawia, że ciekawość tylko rośnie. To połączenie lekkiego humoru z intrygą kryminalną wypada naprawdę świetnie. Czy można chcieć czegoś więcej od dobrej książki?

SERIA Z REDFERNEM Anna Rozenberg A co?! Czy ktoś mi zabroni zrecenzować kilka książek naraz? 😏 Tym bardziej że marzec to miesiąc Ani Rozenberg – dokładnie w marcu pięć lat temu zadebiutowała, a ja właśnie teraz domknęłam pięć ostatnich części serii z inspektorem Redfernem. I tak oto zamknęłam jedną z tych kryminalnych historii, które niby czytasz „na spokojnie”, a kończysz… z książką w ręku o drugiej w nocy. To rasowe, klasyczne krimi. Każda część przynosi nowe śledztwo, nową zbrodnię, nową historię ludzi, którzy w sennych brytyjskich miasteczkach mają zdecydowanie więcej do ukrycia, niż mogłoby się wydawać. A jednocześnie nad wszystkim unosi się duży, osobisty wątek Redferna – sprawa jego przeszłości, zaginionej siostry i tajemniczego Palacza. I właśnie to sprawia, że tej serii nie da się czytać wybiórczo. Tu wszystko się splata, powoli układa i nie daje spokoju. To, co bardzo lubię u Ani, to fakt, że każda część jest trochę inna w tonie. Czasem bardziej klasyczna, czasem bardziej psychologiczna, czasem niemal sensacyjna. Czytelnicy, którzy lubią bawić się konwencją kryminału, bez trudu wyłapią tu różne mrugnięcia do klasyki gatunku – ale nie zdradzę jakie. Zostawiam Wam tę przyjemność. Moimi osobistymi ulubieńcami pozostają „Wszyscy umarli” – za klimat angielskiej prowincji i śledztwo prowadzone w najlepszym stylu tradycyjnego krimi – oraz „Punkty zapalne”, którym już wcześniej dałam moją matczyną szóstkę. Ale ogromne wrażenie robią też dwie ostatnie części. Za konsekwencję, spinanie wątków i odwagę w prowadzeniu historii Redferna aż do samego końca. Ania ma jeszcze jedną cechę, którą bardzo w jej książkach lubię – potrafi wpleść w kryminał małe społeczne obserwacje. O ludziach, o milczeniu, o tym jak łatwo udawać, że czegoś się nie widzi. A Redfern? Powiem Wam jedno. Jeśli zaczniecie tę serię… to przygotujcie się, że skończycie ją szybciej, niż planowaliście. Bo z Redfernem jest trochę jak z prawdą, której szuka. Jak już się zacznie… to trudno przestać.

Nowy cykl komedii kryminalnych Marty Matyszczak "Zbrodnie na podsłuchu" to kawał świetnej czytelniczej rozrywki. Główna bohaterka Rita Braun to dziewczyna z pazurem,ciętym językiem i kłopotem w postaci prawie byłego męża.Przyjaciółka namawia ją na wypad do nowo otwartego luksusowego hotelu w Beskidach.Rita jeszcze nie wie jak ten wyjazd odmieni jej życie. Tu wkracza intryga w duchu Agathy Christie;odcięty od świata hotel zasypany przez śnieg i tytułowy trup.Nasza bohaterka postanawia przeprowadzić śledztwo a podejrzanych jest sporo.Polecam!!

No cóż, trudno - będę miała inne zdanie niż pozostali czytelnicy. Otóż moim zdaniem pomysł dodania do powieści jako bohaterów postaci rzeczywistych - Julii i Paula Childów - był kompletnie pozbawiony sensu. Te postacie nie wnoszą do fabuły absolutnie niczego, poza irytującymi wstawkami z opisami przygotowywania dań. Każdy kolejny raz, gdy Julia znowu przeżywała, że nie wychodzi jej majonez, tak jakby to była jakaś ogromna tragedia, wywoływał we mnie jedynie zażenowanie. Bohaterki nie widzą absolutnie niczego złego czy niebezpiecznego w mieszaniu się w sprawę morderstwa, w dodatkku popełnionego w budynku zamieszkanym przez jedną z nich. No ale na tym pewnie polegają tego typu głupiutkie kryminały.

Zapukaj, zanim zginiesz" to historia rodzeństwa Agaty i Radka, którzy dziedziczą po swoim wujku wille pod Warszawą. Jednak warunki otrzymania spadku są bardzo nietypowe... W każdym tygodniu otwierany jest jeden pokój i skrywa on w sobie zagadkę, która finalnie ma doprowadzić rodzeństwo do rozwiązania zagadki morderstwa pewnej dziewczyny. Czy rodzeństwu się uda oraz czy ktoś stanie im na drodze? Komedie kryminalne mają to do siebie, że dialogi są tu z pozoru infantylne, ale tak naprawdę mają rozśmieszać i spełniają one swoją rolę. Sama zagadka kryminalna nie jest wciągająca i mroczna jak w typowych kryminałach, ale tu chodzi o dobrą zabawę, nutkę tajemniczości i dużą ilość bohaterów mylących nasze tropy. Ta książka jest lekka i bardzo przyjemna, choć pogubiłam się w ilości sąsiadów koło willi wujka. Ma to jednak swoją zaletę, ponieważ podejrzanych było wielu. Muszę jednak przyznać, że bardziej odnajduje się w rodowitych i mrocznych kryminałach. Wakacyjna lekka lektura? Zdecydowanie tak!

„Śmierć na wagę złota” była moim pierwszym spotkaniem z twórczością Alka Rogozińskiego i od razu zrobiła na mnie wrażenie. Podchodziłam do niej z ciekawością i lekką ostrożnością, ale szybko zostałam wciągnięta w świat pełen humoru, przygód i zagadek kryminalnych. Główną postacią powieści jest Paulina Marzec, dziennikarka portalu internetowego, która dostaje zlecenie napisania artykułu o sensacyjnym odkryciu archeologicznym nad jeziorem Lednickim. Początkowo zadanie wydaje się rutynowe, ale wkrótce okazuje się, że w grę wchodzą znacznie poważniejsze sprawy - tajemnice mogące wstrząsnąć historią Polski, pościgi, zagadkowi ludzie i działania mafii. Paulinie towarzyszy młody kustosz, który jest nie tylko znawcą historii, ale też sprytnym i pomocnym kompanem w trudnych sytuacjach. Czytanie książki (a właściwie słuchanie jej w formie audiobooka) sprawiło mi ogromną przyjemność. Fabuła mknie w szybkim tempie, a nieoczekiwane zwroty akcji trzymają w napięciu do samego końca. Humor jest lekki, chwilami wręcz absurdalny, dialogi ostre i dowcipne, dzięki temu nawet bardziej dramatyczne momenty nie przytłaczają, tylko dodają historii lekkości. Bohaterowie są barwni i dobrze nakreśleni. Paulina to autentyczna, energiczna i zadziorna postać, którą łatwo polubić. Dziecięce duo (Pola i Kacper) wnosi do fabuły sporo świeżości i naturalnego humoru, a postacie drugoplanowe, od agentów po gangsterów, dodają całości kolorytu, dynamiki i niezapomnianego charakteru. Jednym z największych atutów książki były dla mnie wątki historyczne. Uwielbiam, gdy kryminał łączy współczesną akcję z przeszłością, a tutaj znalazłam zarówno ciekawostki o dawnych władcach, odkrycia archeologiczne, jak i tajemnicze skarby. Wracając do moich wrażeń z audiobookiem. Dotychczas nie przepadałam za tym formatem, a wszelkie zachęty innych spotykały się u mnie z oporem. Tym razem jednak świąteczny czas zadziałał jak magia – sięgnęłam i całkowicie przepadłam. Słuchałam głównie w drodze z jednej pracy do drugiej i muszę przyznać, że była to naprawdę przyjemnie spędzone chwile. Historia wciągała, a narracja świetnie oddawała humor i tempo powieści. Kto wie, może właśnie nadszedł moment, w którym audiobooki zyskały u mnie nowe spojrzenie.

„Uwolniona” Igora Brejdyganta to thriller, który wciąga w mroczny labirynt ludzkiej psychiki i skomplikowanych zależności, choć nie ucieka od pewnych gatunkowych schematów. Autor, znany z umiejętnego budowania napięcia i kreowania wyrazistych postaci, tym razem serwuje nam opowieść o ucieczce, traumie i desperackiej walce o odzyskanie podmiotowości. To lektura solidna, rzetelnie skonstruowana, ale zatrzymująca się na bezpiecznej granicy siedmiu gwiazdek na dziesięć. Główna bohaterka, uwięziona w toksycznej i przemocowej relacji, decyduje się na radykalny krok. Brejdygant po mistrzowsku oddaje duszny klimat osaczenia. Czytelnik niemal fizycznie czuje lęk towarzyszący każdym jej drzwiom i każdemu cieniowi na ścianie. To właśnie warstwa psychologiczna jest najmocniejszym punktem powieści. Autor nie traktuje przemocy powierzchownie; analizuje mechanizmy manipulacji i to, jak głęboko potrafią one przeorać świadomość ofiary. „Uwolniona” nie jest tylko historią o fizycznym zerwaniu łańcuchów, ale przede wszystkim o powolnym procesie odzyskiwania własnego „ja”. Warsztatowo Brejdygant trzyma wysoki poziom. Styl jest surowy, konkretny, pozbawiony zbędnych ozdobników, co świetnie koresponduje z brutalną tematyką. Dynamika akcji jest dobrze wyważona – momenty gwałtownego przyspieszenia przeplatają się z fragmentami bardziej refleksyjnymi, pozwalającymi zajrzeć w głąb motywacji bohaterów. Postacie drugoplanowe są krwiste i mają swoje cele, co sprawia, że świat przedstawiony wydaje się spójny i autentyczny. Mimo niewątpliwych zalet, „Uwolniona” momentami wpada w koleiny przewidywalności. Doświadczony czytelnik kryminałów i thrillerów może dość wcześnie odgadnąć niektóre zwroty akcji. Niektóre rozwiązania fabularne wydają się nieco zbyt wygodne dla przebiegu intrygi, co odrobinę osłabia realizm opowieści. Ponadto zakończenie, choć satysfakcjonujące, nie pozostawia w czytelniku tego rodzaju emocjonalnego wstrząsu, który cechuje wybitne dzieła gatunku. Mimo tych drobnych mankamentów, Igor Brejdygant potwierdza, że jest jednym z najciekawszych głosów na polskiej scenie literackiej. „Uwolniona” to propozycja dla tych, którzy w thrillerach szukają czegoś więcej niż tylko krwawej zagadki. To ważny głos w dyskusji o wolności osobistej i cenie, jaką trzeba zapłacić za wyjście z mroku. Książka trzyma w napięciu do ostatniej strony i prowokuje do myślenia o granicach ludzkiej wytrzymałości. Jest to pozycja obowiązkowa dla fanów autora, która z pewnością nie rozczaruje, nawet jeśli nie zrewolucjonizuje gatunku. Solidne rzemiosło z dużą dozą empatii sprawia, że to czas poświęcony na lekturę, którego nie będziemy żałować. Brejdygant po raz kolejny udowadnia, że mrok ma wiele twarzy, a najstraszniejsze z nich bywają nam niepokojąco bliskie.

Tytułowa Bożenka Kowalska jest znana każdemu pensjonariuszowi domu opieki, gdyż każdej nocy 4 razy wstaje do toalety budząc innych emerytów. W związku z tym, nie ciężko zrozumieć, że nie jest lubiana. Aż pewnego dnia kobieta zniknęła zostawiając tylko list pożegnalny. Pensjonariuszom wydaje się to bardzo podejrzane. Ale gdy w ten sam sposób znika kolejna osoba, to staruszkowie są już pewni, że ktoś macza palce w zniknięciach ich kolegów. Lista podejrzanych rośnie. Czy to tylko przewrażliwieni staruszkowie doszukujący się wszędzie spisku? A może faktycznie ktoś morduje pensjonariuszy? Para żywiołowych staruszków, Sabina i Antoni, zabawia się w detektywów - jest zabawnie, jest ciekawie. Generalnie jest to lekka lektura z zagadką kryminalną w tle. Nic wybitnego, ale w sam raz na czytelniczą chandrę. To było moje pierwsze spotkanie z twórczością autora i uznaję je za udane.

Nie miałam zbyt dużych wymagań bo naczytałam się opinii, że jest nie dość wciągająca i opornie idzie czytanie jej. Ale świetnie się przy niej bawiłam. Fabuła jest przedstawiona trochę w komiczny sposób chociaż chodzi o morderstwo i wymagałoby to zachowania minimalnej powagi. Ale właśnie ten styl mnie uwiódł. I choć bardzo nie lubię rozwleczonych opisów a tutaj Beatrice naprawdę jest kobietą bardzo rozwlekłą, nawet pragmatyczną i jej tok rozmyślań jest przedstawiony z najmniejszymi szczegółami choć ona sama zarzuca nadmierną szczegółowość księciu. To lekko się ją czytało i przyjemnie było snuć domysły razem z bohaterami. Uważam, że na minus jak dla mnie, za długie rozdziały, często mające 20-30 stron. Nietuzinkowe postacie, żałuję, że nie ma epilogu i nie poznajemy dalszych losów niektórych z nich. Pozycja na wieczór bądź dwa dla rozluźnienia samopoczucia.

Lubię powieści, których akcja toczy się w górach, a tym bardziej w Tatrach, więc książkę pochłonęłam. Ciekawa historia, dobrze się czytało. Trochę mylnych tropów. Wada że za krótka. Zakończenie zbyt szybko nastąpiło, można było pociągnąć temat. Czułam niedosyt. Ale ogólnie przyjemna lektura.

Tajemniczy sponsor zorganizował dla grupy seniorów pobyt w luksusowym hotelu w Kołobrzegu. Wśród nich znany fotoreporter wojenny, dla upamiętnienia wydarzenia. Krall był przekonany, że czeka go nudna majówka. Nic bardziej mylnego. Jeden z uczestników zostaje znaleziony martwy, a wkrótce po tym znika jego żona. Do prowadzenia sprawy zostaje przysłana Inga Rojczyk. Mamy tu dwie linie czasowe, oprócz wydarzeń współczesnych, przenosimy się do lat z końca II wojny światowej. Całość jest świetnie skonstruowana i tworzy bardzo ciekawą lekturę. Lubię połączenie autentycznych wydarzeń historycznych i fikcji literackiej. Mnie bardzo spodobał się debiut autorki, a każda kolejna książka wydaje się być jeszcze lepsza. Dla mnie "Czarny portret" to mega udana lektura. Mam nadzieję, że wam również przypadnie do gustu, jeśli jeszcze jej nie czytaliście. Polecam.

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością Macieja Klimarczyka i zdecydowanie nie ostatnie. Taki thriller jak Prokuratorka to moje klimaty. Już od pierwszych stron wciąga w świat wielkiej polityki, układów i niebezpiecznych manipulacji, gdzie prawda jest towarem deficytowym, a sprawiedliwość bywa tylko fasadą. Wszystko zaczyna się od brutalnego morderstwa w samym centrum władzy w biurze wiceministra sprawiedliwości ginie 28-letnia Agata Woźna. Sprawa błyskawicznie nabiera politycznego ciężaru, gdy okazuje się, że głównym podejrzanym jest syn samego wiceministra, Paweł Janicki. Ojciec od początku narzuca narrację: jego syn jest niepoczytalny, słyszy głosy, wymaga leczenia psychiatrycznego. Diagnoza? Potwierdzona przez zaufanego lekarza. Sprawa zamknięta… przynajmniej oficjalnie. Tyle że od samego początku coś tu nie gra. Na scenę wkracza prokuratorka Alicja Zakliczyńska doświadczona, bezkompromisowa i odporna na naciski. Szybko dostrzega, że za fasadą choroby psychicznej może kryć się coś znacznie bardziej niebezpiecznego. Wątpliwości tylko rosną, gdy na jaw wychodzą kolejne nieprawidłowości w szpitalu psychiatrycznym, gdzie trafia Paweł. Odsunięcie dyżurującej lekarki Doroty Dreckiej, łamanie procedur i dziwne decyzje podejmowane przez ordynatora Konrada Zawodnego zaczynają układać się w niepokojącą całość. Im głębiej wchodzimy w tę historię, tym wyraźniej widać, że nie chodzi tylko o jedno morderstwo. Wiceminister Janicki to postać, która budzi autentyczny niepokój, człowiek z przeszłością w służbach specjalnych, posiadający „teczki” na niemal wszystkich, napędzany obsesją władzy. Gotowy zrobić wszystko, by utrzymać swoją pozycję, nawet jeśli oznacza to poświęcenie własnego syna. Klimarczyk świetnie pokazuje mechanizmy działania ludzi na szczycie: cynizm, bezwzględność i perfekcyjnie zaplanowane manipulacje. Równolegle obserwujemy walkę dwóch kobiet Alicji i Doroty, które próbują przeciwstawić się systemowi. Obie szybko przekonują się, że dążenie do prawdy ma swoją cenę. Przeniesienia, naciski, próby złamania to tylko początek. W świecie, gdzie polityka miesza się z wymiarem sprawiedliwości, uczciwość staje się zagrożeniem. Największą siłą tej powieści jest jednak sposób prowadzenia narracji. Klimarczyk mistrzowsko buduje napięcie, podrzuca tropy i konsekwentnie prowadzi czytelnika w określonym kierunku… tylko po to, by na końcu wszystko wywrócić do góry nogami. Zakończenie jest absolutnie zaskakujące i zmusza do przewartościowania całej historii, nagle okazuje się, że to, co wydawało się oczywiste, było jedynie iluzją. Prokuratorka to nie tylko wciągający thriller, ale też gorzka refleksja nad tym, jak łatwo manipulować prawdą i jak cienka jest granica między sprawiedliwością a bezprawiem. To książka, która zostaje w głowie na długo i nie pozwala spojrzeć na system władzy w ten sam sposób co wcześniej. Oceniam wysoko, bo lubię dobrze napisane thrillery z politycznym pazurem, gęstą atmosferą i fabułą, która wymyka się schematom, zdecydowanie warto sięgnąć po ten tytuł.

Zapowiadała się bardzo obiecująco — tło historyczne, klimat przedwojennego Zakopanego i tajemnicze zaginięcia turystek. Niestety, mimo całej tej scenerii i potencjału, powieść nie do końca mnie wciągnęła. Historia wydała mi się dość powierzchowna, a emocje i napięcie dość płytkie. Paradoksalnie to właśnie same Tatry, ich urok, znajome szlaki i szczyty, i atmosfera przedwojennych zakopiańskich wczasów okazały się ciekawsze niż główna intryga. Pomimo tego, czas w miarę miło spędzony, tylko bez ciar na plecach czy nagłego zatrzymania akcji serca ;)

Oj z żalem się czytało ostatni tom serii kryminałów pod psem, ale tak to już jest, że wszystko ma swój początek i swój koniec. Może to i dobrze? Może dłuższe pisanie byłoby przynudzające? Każdy autor czuje to, kiedy należy powiedzieć sobie dość, żeby po serii pozostawić jak najlepsze wrażenie (choć w mojej opinii, teraz to by się dopiero akcja zaczęła rozkręcać !! ). Niewątpliwie, kryminały pod psem, skutecznie poprawiały mi humor i pomagały się rozluźnić przez ostatnie miesiące, i niewątpliwie sięgnę po nie w potrzebie jeszcze. Podsumowując serię, co mi się podobało najbardziej? Chciałoby się rzec - wszystko, lecz zakładam, że taka odpowiedź was nie satysfakcjonuje, także postaram się jednak nieco rzetelniej, opisać książki. Otóż, każda z książek, opowiada o przygodach kryminalnych Szymona i Róży Solańskich, oraz ich psa Gucia, które przytrafiają im się podczas wyjazdów - głównie na wakacje. Bohaterowie, poprzez te kilkanaście tomów przechodzą prawdziwe przemiany, na początku byli zwykłymi znajomymi, na końcu są małżeństwem ; na początku Róża była gruba, na końcu jest ekstra laską itd, itp.:, jednak pewne rzeczy się nie zmieniają, trzymając bohaterów w ryzach fabuły - przez wszystkie kilkanaście tomów mieszkają oni w familioku w Chorzowie, przez wszystkie kilkanaście tomów Szymon wciąż nosi koszulkę z napisem "Lady P_nk", mimo zmieniającego się dynamicznie jego statusu majątkowego !! Widzicie sami, już podczas samego, ogólnego przedstawienia postaci jest mega zabawnie. Ciekawym urozmaiceniem narracji, jest to, że w niektórych rozdziałach prowadzona jest ona z punktu widzenia psa Solańskich, takie zastosowanie to świetna satyra, która wyśmiewa zachowania ludzkie jako paradoksalne, można na prawdę się świetnie bawić. Dodatkową nutkę humoru dodaje śląski język i absurdy w fabule, które zawsze jednak jakoś ułożą się w logiczny sens wydarzeń. Każda przygoda kryminalna Solańskich odbywa się w innym miejscu, z reguły w Polsce, skutecznie przedstawiając jego walory turystyczne. Każda przygoda niesie, z sobą też jakiś mądry przekaz, min.: porusza zagadnienia samotności, niezależności, zranionego serca, rozliczenia się z przeszłością... Często rozdziały wzbogacone są też o ciekawe cytaty, znanych ludzi, lub przysłowia, a sama w sobie fabuła dotyczy zbrodni mających związek z rzeczywistymi lokalnymi wydarzeniami... O serii pisałam już wiele, też w poprzednich recenzjach, możecie zerknąć, zachęcam,.. "Zakończeniem jest Zakopane" skupia się na lokalnych aferach samorządowych i towarzyskich. Porusza zagadnienia takie jak patodeweloperka, wyzysk koni ciągnących ludzi na Morskie Oko, małżeństwa dla spadku, przemoc domowa, zdrady i wiele innych. Jak zwykle intryga kryminalna jest zbudowana doskonale, i dopiero przy końcu okazuje się, o co tak na prawdę chodziło, a wszelkie absurdalne sytuacje łączą się w logiczną całość i zaskakują. W "Zakończeniem jest Zakopane" główną rolę odgrywa Róża, która w tajemnicy przed mężem robi kurs na detektywa, Róża stara się więc z całych sił dowiedzieć co tak na prawdę zdarzyło się w Zakopanym, używając do tego zdobytej podczas nauki wiedzy. To doświadczenie Różyczki, ma na celu przedstawić nam rzeczywisty obraz współczesnych kobiet, które musząc liczyć tylko na siebie, wciąż z kimś/czymś walczą by spełniać marzenia i rozwijać się zawodowo, w zawodach, które raczyły przybrać miano "męskich". Znacie temat? Autorka, ukazuje nam, że dlatego ważne jest to by kobiety wzajemnie się wspierały, bo tylko one mogą się wzajemnie rozumieć. Nie biły, walczyły, kopały o mężczyznę, nie starały przypodobać mu na siłę i to za cenę przyjaźni., tylko się wspierały - bez względu na to kim dla siebie są. I dużo przykładów takich relacji mamy sposobność obserwować w książce min.: Smolańska zostaje wybawiona przez Alinę, ogólnikowo -Smolańska i komisarz Michalina Falk, Smolańska i Potomek Chojarska stające w obronie Beaty... Zdaje się, że książka mówi do nas, kobiet, że nie ma nic atrakcyjniejszego w kobiecie niż jej niezależność, i równocześnie udowadnia, że choć minęły stulecia, wciąż kobieta musi cały czas walczyć o swoją niezależność, którą bardzo łatwo jest jej odebrać, traktować ją jak największy swój atut, i jedyny dający wolność. W "Zakończeniem jest Zakopane, każdy rozdział poprzedzony jest cytatem Józefa Stanisława Tischnera - zobaczcie, o tym mówiłam, jakie to fascynujące, możemy zainteresować się tyloma tematami, osobami, miejscami, a wszystko przy dobrej dawce humoru i główkowaniu przy zagadce kryminalnej. Wspaniale prawda? Bardzo polecam.

https://czytamdlaprzyjemnosci.pl/2025/08/130-25-gdzie-diabel-nie-moze-joanna-wtulich/ Książka „Gdzie diabeł nie może” to historia naszpikowana humorem sytuacyjnym, obnażająca układy polityczne i społeczne. Piętnująca plotkarstwo i chorą ambicję, pokazująca do czego może doprowadzić chęć wzbogacenia się za wszelką cenę. O przedkładaniu własnego dobra nad dobro ogółu, gdy jest się u władzy. Jest to powieść wypełniona kobietami, które nie pozwalają sobie wejść na głowę i z determinacją dążą do obranego celu. Mężczyźni grają tu drugoplanowe role, chociaż zajmują ważne stanowiska. Odkryta prawda pokazuje, kto tak naprawdę rządzi w Stupsku i jaki ciemne interesy próbowano ukryć.

Nie pytaj” to połączenie dramatu rodzinnego z thrillerem. Inga, dziennikarka radiowa, próbuje uporać się z tragiczną śmiercią matki. Zaczyna badać jej przeszłość oraz kulisy jej wypadku. Okazuje się, że może to być dla niej niebezpieczne, bo nie wszyscy chcą, aby prawda wyszła na jaw… Matka Ingi, Maria, była według jej słów kobietą, która odcięła się grubą linią od trudnej przeszłości. Dzieciństwo spędziła w domu dziecka, a biologicznych rodziców nigdy nie odnalazła. Inga prowadzi swoje śledztwo, aby poznać zagmatwaną prawdę, która wylała tonę krwi i łez. Losy matki i niepoznanej przez niej rodziny właśnie takie są… Książka wciąga swoją hipnotyzującą zagadkowością i w centrum powieści pojawia się pytanie, czy warto znać losy swojej rodziny, aby zdefiniować własne ja. Jest ono oczywiście filozoficzne i nie da się jednoznacznie odpowiedzieć, ale po lekturze tej książki, można łatwo stwierdzić, że prawda wyzwala nie w każdym przypadku i na pewno potrafi być bolesna. Wyraziste postacie i mocna historia rodzinna, która przysparza dużo bólu. Oprócz tego przeciwności, pojawiające się, gdy chce się czegoś dowiedzieć…. Znakomicie czyta się tą książkę i zabrała mi ona cały wieczór 😊

Co można zrobić żeby wydać książkę??Można nawet zabić. W tajemniczych okolicznościach umiera młody początkujący pisarz Hubert.Jego matka nie wierzy w wypadek i prosi o pomoc Igę Mróz koleżankę syna z dzieciństwa.Dziewczyna,której wielkim marzeniem była praca w policji zaczyna swoje prywatne śledztwo i wnika w świat literatury i mediów społecznościowych zajmujących się promocją książek.Jednak nie wszystko jest takie piękne jak wygląda na zdjęciach. Wciągający i napisany przystępnym językiem kryminał rozpoczynający cykl tzw wroccrime czyli kryminałów których akcja toczy się we Wrocławiu.Polecam!!

Lubię wracać do książek autorki i cieszę się, że na mojej półce czeka kolejna część. Historia jest wciągająca i zaskakująca. Znana już bohaterka nie zawodzi i dostarcza kolejnych emocji. Podoba mi się, że jest to nie tylko kryminał ale znajdziemy w nim również wątki obyczajowe co jest dużym plusem i sprawia, że lektura jest ciekawsza. Akcja nie jest bardzo dynamiczna ale wszytsko dzieje się w idealnym tempie. Klimat jest trochę niepokojący i momentami można poczuć gęsią skórkę a miejsce akcji - małe miasteczko na Dolnym Śląsku - dodaje specyficznej atmosfery. Nie brakuje w niej mrocznych tajemnic i zaskakującego zakończenia. Waldemar Wilski w dniu swojego ślubu a w sumie już po znika. Tak naprawdę rozpływa się w powietrzu. Nikt nie wie co się z nim stało. Szybko okazuje się, że nie był wcale takim ideałem. Czy za jego zniknięciem stoi wściekła kochanka czy może świeżo poślubiona żona? Sonia Kranz małymi kroczkami odkrywa makabryczną prawdę, która wydaje się wręcz niewiarygodna. 8/10⭐️

Książka „Eksponat” autorstwa Katarzyny Puzyńskiej wywołała u mnie mieszane uczucia. Styl pisania jest poprawny i przyjemny, jednak momentami miałam wrażenie, że tempo narracji jest nierówne, a niektóre opisy przeciągnięte. Bohaterowie są zarysowani w sposób wystarczający, ale nie zapadli mi szczególnie w pamięć. Całość czytało się w miarę płynnie, ale zabrakło mi tego „czegoś”, co sprawiłoby, że książka wyróżniałaby się spośród innych w swoim gatunku. Dla osób szukających lekkiej lektury na kilka wieczorów może być w porządku, choć nie jest to pozycja, do której chciałabym wracać.

Powiem krótko: WOW!!! Jak dotąd to po PIONKU najlepsza książka duetu Kuźmińskich, jaką przeczytałam, i mówię to bez mrugania okiem. „RUINY” mają wreszcie bohaterkę, która nie drepcze w miejscu i nie tonie w egzystencjalnych westchnieniach, tylko wchodzi do gry jak zawodowiec. Sylwia Nowak, była agentka ABW z „KAMIENIA”, to dokładnie ten typ postaci, który sprawia, że kartki przewraca się szybciej. Silna, inteligentna, atrakcyjna, sexowna, ale przede wszystkim skuteczna. Nie celebruje własnych rozterek, nie przemawia do siebie w lustrze, nie usztywnia się w literackiej pozie. Ona działa. Obserwuje. Punktuje. Prowokuje. Kiedy znika choćby na chwilę, robi się ciszej i czekamy na jej powrót. A to znaczy, że autorzy trafili w punkt. W poprzednich tomach błyszczał Sebastian Strzygoń - bezczelnie czarujący, szybki w ripostach, z ironią w kieszeni, choć etycznie nieoczywisty. Ale czy my serio lubimy ideały? Lord Baelish z GRY O TRON, Scarlett O'Hara, Chyłka - to nie są anioły ani święci, wynoszeni na ołtarze. A jednak fascynują od lat. Sebastian był naturalną przeciwwagą dla Anki Serafin, która - choć deklarowała umiłowanie słowa - nie potrafiła odpowiedzieć z równą lekkością i humorem. Miała wiedzę, ale nie była błyskotliwa. Dialog to nie konkurs na najdłuższe zdanie wielokrotnie złożone. Sylwia jest inna. Ma dowcip, ma refleks, ma tę iskrę, dzięki której rozmowa staje się pojedynkiem, a nie wykładem. Wreszcie kobieca bohaterka, która nie potrzebuje piedestału, by dominować scenę. Ma charyzmę i pazur. Mam nadzieję, że nie jest jednorazowym romansem Państwa Kuźmińskich, a na stałe zagości w uniwersum. Fabuła? Jest gęsto i z rozmachem. Sylwia rozpracowuje sprawę śmierci Marzeny, przyjaciółki z domu dziecka. Oficjalnie samobójstwo - utonięcie. Nieoficjalnie - coś tu pachnie reżyserią. Ciało nosi ślady przemocy, a intuicja detektywki nie daje się uciszyć. Trop prowadzi na Dolny Śląsk, do alternatywnej grupy teatralnej urzędującej w ruinach poniemieckiego domostwa. Klimat? Trochę sekta, trochę warsztat aktorski, trochę terapia grupowa bez terapeuty. Reżyserka Lila nadużywa metody Stanisławskiego z zapałem godnym wyższej sprawy i manipuluje młodymi ludźmi w imię „prawdy scenicznej”. Ten fragment czyta się z fascynacją, bo brzmi boleśnie aktualnie w świetle afer w polskim teatrze. Autorzy bardzo celnie pokazują, jak cienka jest granica między sztuką, a psychiczną tresurą. Lubię ten wątek, gdy Sylwia wtapia się w tę pseudoartystyczną menażerię, obnażając przemoc i hipokryzję. Do tego dochodzi morderstwo sprzed dwudziestu lat - 19 letnia Kalina - sprawca niewykryty. Sylwia łączy siły z Magdą - przyjaciółką zamordowanej nastolatki, byłą policjantką, dziś przykładną kurą domową z nierozliczoną przeszłością. I tu pojawia się piękny, nostalgiczny ton: Magda budzi się z letargu, wraca do dawnej siebie, do ostrego myślenia i zawodowej czujności. Jakby ktoś odkurzył jej dawną tożsamość. To jeden z bardziej satysfakcjonujących wątków powieści. Dziewczyny tworzą uzupełniający się duet. Czy te dwie śmierci coś łączy? Czy zabił je ten sam człowiek? Podejrzanych jest kilku: Marcin - dawny chłopak Kaliny, który okazuje się mieć wiele wspólnego z obiema ofiarami, wybuchowy aktor Sławek Kalita z problemami z kontrolą gniewu, tajemniczy i atrakcyjny outsider Tymoteusz, którego rola dość długo pozostaje tajemnicą. Akcja jest dynamiczna, a kiedy już myślimy, że jesteśmy o krok od rozwiązania, autorzy sprytnie cofają nam dywan spod nóg. Plot twisty nie są efekciarskie. Są logiczne i dobrze przygotowane. To nie fajerwerki, to precyzyjna robota. Nie mogłam się oderwać. Jest też w tej książce nuta melancholii. O przyjaźniach z dzieciństwa, które nie wytrzymują próby czasu. O marzeniach, które życie bezceremonialnie koryguje. O tym, że przeszłość nigdy naprawdę nie znika - tylko cierpliwie czeka. A teraz przejdźmy do momentu, w którym przewróciłam oczami. Epizodyczne pojawienie się Anki Serafin z Gerardem przyjęłam z rozbawionym niedowierzaniem. Wygląda to tak, jakby autorzy postanowili spełnić mokry sen wszystkich pretensjonalnych starych panien i ostatecznie uwiązała Gerarda przy Annie grubą fabularną liną. Stworzyli świetnego, charyzmatycznego bohatera - ambitnego, drapieżnego, z potencjałem na międzynarodową karierę - tylko po to, żeby na końcu go wykastrować. Z ogiera zrobić wałacha. Gerard nie rozpostarł skrzydeł, nie poleciał w świat. Autorka przykuła go do nudnej i sztywnej Anki Serafin w jej małym mieszkanku na krakowskim Podgórzu. To naprawdę imponujące, jak z literackiego drapieżnika można zrobić udomowione zwierzę pociągowe. Szkoda, bo materiał był wybitny. Mimo tego zgrzytu „RUINY” to kawał bardzo dobrego kryminału. Dynamiczne, inteligentne, z wyrazistą bohaterką, która wreszcie prowadzi serię z energią i charakterem. Jeśli przyszłość cyklu należy do Sylwii Nowak - wchodzę w to bez wahania. Z ciekawością, z uśmiechem i z nadzieją, że nikt już nie będzie nikogo symbolicznie kastrował w imię fabularnego spokoju.