Kocia szajka i zaginione bajki

Czytane dzieciom: dziewczynka lat 11, chłopak lat 4 Kocią Szajkę czeka kolejna intrygująca przygoda. Tym razem międzynarodowa! Na moście łączącym Polskę i Czechy dochodzi do kradzieży torby listonosza. Sprawą z ramienia policji zajmie się utalentowana aspiranta Walerka Koczy. Tym razem bez pomocy komisarza Psoty, który udał się na urlop w góry. Nie obejdzie się też bez kociej pomocy, mimo iż przeszły one w tryb Szajki świątecznej pochłonięte przygotowaniami do Wigilii. Do incydentu doszło na granicy dwóch państw więc nie obejdzie się bez pomocy zza Olzy. Zastanowimy się również nad problemem globalnego ocieplenia i tego ile można poświęcić dla miłości. Postacie jak zwykle bawią nas i uczą. Kocia Szajka reprezentowana przez braci Piksel i Lolę (w zastępstwie za Morfeusza) połączy siły z czeskim kotem policyjnym - Malym Jižikiem, który jest niezwykle silny i szybki. Biega nocne maratony po dachach. Z powietrza wspomagać ich będzie wszystko widzącą strażniczka mostu - wrona Wanda. Oczywiście nie zabraknie też niezawodnej Bronki i jej gwary. Po raz kolejny rozwiązanie zagadki jest zaskakująco oryginalne i prowadzi do drugiego dna. W tym tomie znajdziemy więcej czytanego tekstu niż w poprzednich. Strona z obrazami bohaterów przyczynia się do zapamiętania imion bohaterów oraz i wyglądu przez dziecko. Mapka na końcu książki pozwala na rozeznanie się w topografia Cieszyna. Zarówno polskiego jak i czeskiego. Reasumując czekamy po prostu na więcej przygód Kociej Szajki! Na Cieszyńskim moście okradziony zostaje listonosz, a że działo się to na granicy dwóch państw to sprawa ma charakter międzynarodowy. Aspirant Walerka wspierana przez koty z Kociej Szajki zwraca się o pomoc do czeskiego kota policyjnego - Malego Jižika. Czy taka ekipa znajdzie sprawcę napadu?

Znów spotykamy się w Cieszynie, gdzie na Kocią Szajkę czeka kolejna kryminalna zagadka do rozwiązania. Tym razem nieznany sprawca uszkodził kamieniem rzeźbę zdobiącą wzgórze zamkowe. Od teraz różowy jelonek będzie pozbawiony jednego ucha. Sprawa jest naprawdę poważna. Okazuje się, że kontrowersyjna postać jelonka ma w Cieszynie tyle samo zwolenników, co przeciwników. Czy ktoś uszkodził go celowo? A może był to najzwyczajniejszy w świecie wypadek? Zagadka ta wcale nie okazuje się być łatwą do rozwiązania. Ale z pomocą małego jeża sprawa przybiera zupełnie inny obrót.

Co ja bym dała za to, by za czasów mojego dzieciństwa, właśnie takie wspaniałe i mądre historie móc czytać (albo jeszcze lepiej słuchać)…? No nic, tego czasu mi nikt nie wróci, ale teraz dzięki pani Justynie Bednarek - mogę na te nieco ponad dwie godziny znów poczuć się jak dziecko... Jestem rozczulona i wewnętrzne dopieszczona. Polecam wysłuchać w audiobooku, który czyta świetna lektorka, pani Julia Łukowiak. W tej części rodzina Ogórków, a dokładniej Wojtuś zostaje posiadaczem tajemniczego smartfona z kombinowanym oprogramowaniem. Jak wpłynie on na rodzinę Ogórków? Czy kuratorium kur nad komórką przywróci normalność w tej uroczej rodzinie? Szczerze polecam 😄 #kuratorium #kuratoriumkomorki #kury #lubimyczytac #kuryzgrubejrury #hiphipkura #justynabednarek #literaturadziecieca #kury #brahmy #audiobook #storytel #julialukowiak

W kolejnej części przygód Kociej Szajki przez zupełny przypadek i za małą sprawą pewnej kociej miłości trafiamy do Wenecji. Miasta, gdzie ulice stanowią kanały, a zamiast samochodów stosuje się gondole. W Wenecji trwa karnawał, zatem koty się nie nudzą. Pewnego jednak wieczoru stają się świadkami dziwnego zdarzenia. Dwóch podejrzanych osobników za pomocą gondoli wywozi z pałacu del Monte drogocenne księgi. W jakim celu i dokąd? Szybko okazuje się, że była to zwykła kradzież. Szajka wkracza do akcji wraz z pomocą włoskich służb i z pewnością bardzo szybko trafi na ślad złoczyńcy. Zatem udanej lektury.

Audiobook, czytający Janusz Zadura. Świetna zabawa dla młodszych i starszych. Słuchaliśmy z dużymi przerwami, a córka i tak bardzo dobrze pamiętała wątek. Bohaterowie w książce mają charakterystyczne, zabawne imiona - dobry zabieg autora. Córka śmiała się w głos, gdy słyszała o czarownicy Jajecznicy. Jakość audiobooka dla mnie taka sobie, lektor raz krzyczał, raz syczał, raz skrzeczał. Zawsze męczył. Córka jednak była zachwycona, a że to ona jest najważniejsza, stawiam 8.

Kociaki pojechały razem z Walerką do Zabrza, gdzie okazało się, że zaginął jej wujek Alojzy. Wujek jest sztygarem i gołębiarzem, bardzo chętnie opowiadał o czarnym złocie. Niestety nie wszyscy chyba zrozumieli, czym ono jest, bo najwyraźniej z tego właśnie powodu został porwany. Porządnie poprowadzone przez koty śledztwo, z licznymi podejrzanymi i poszlakami. Dla nas na czasie, bo akurat niedawno byliśmy w Wieliczce i oglądaliśmy białe złoto ;)

Czwarty tom historii rodziny Ogórków i wyjątkowych kur skupia się na problemie traktowania zwierząt hodowlanych. Z pomocą czarnej kury nasze bohaterki walczą o kurzą sprawiedliwość. Opowieść wciąż jest podawana lekko i przyjemnie. Nawet dla dorosłego czytelnika. Gdyby nie podprogowe wciskanie dzieciom katolicyzmu, dałbym opowieści wyższą ocenę.

Do Valleby przyjeżdża szkielet dinozaura na zamówienie Barbary Palm. W trakcie wystawy okazuje się, że jedna z kości zaginęła, a Barbara nie wykupiła ubezpieczenia i będzie musiała zapłacić ogromne odszkodowanie organizatorom. Jednak Lasse i Maja podejrzewają, że nie wszystko było tak przypadkowe, jak się wydawało. Jak zawsze jest to ciekawe i zabawne na poziomie wczesnoszkolnym. Nas szczególnie bawiły "dizaury" pastora :D

Książkę przyniosła córka ze szkoły jako prezent dla małego czytelnika. Historię czytaliśmy wspólnie i dała nam wiele radości. Piękna opowieść o przyjaźni, miłości i więzach rodzinnych. Dzieciom się podobała a mnie wzruszyła. Cudowne ilustracje. Polecam serdecznie.

Książka bardzo przyjemna w odbiorze. W zabawny sposób pokazuje młodemu czytelnikowi co jest ważne w rodzinnych relacjach. Jest dobrze wyważona pod względem ilości tekstu i obrazków na stronie. Pięciolatka była zachwycona przygodami lekko przemądrzałych gadających kur.

Arne Lindmo "Trollheim. Tajemnica opuszczonego domu." Odwieczna walka dobra ze złem opowiedziana współczesnym językiem, który z pewnością trafia do młodych czytelników. Adam, chłopiec z rozbitej rodziny przeprowadza się wraz z mamą do Trollheim. To miejscowość - jak mówi Internet - w której zaginęło najwięcej dzieci w historii całej Norwegii. Adam już pierwszego dnia szkoły popada w tarapaty, ale nie pozostaje ze swoimi problemami sam. Towarzyszą mu ekscentryczna Tara i dziwak Tobiasz. Ta trójka stawi czoła złu w najczystszej postaci. A zamieszkujący tytułowy opuszczony dom, wielki troll to tylko preludium do walki o przetrwanie ludzkości. Wciągająca, dość mroczna historia, która pozwala młodemu człowiekowi na zapoznanie się z podstawowymi postaciami z mitologii nordyckiej. Ciekawa lektura. Chętnie zapoznam się z kolejnymi tomami. Polecam. Dla dzieci 9/10+

W leśnych ostępach zagościła znów wiosna. Wszystko zaczyna się zielenić, można też powoli zabrać się za zasiewy i zacząć korzystać z leśnych kąpieli. Gaja wznosi swój pierwszy hotel dla owadów. Organizuje wraz z mamą piknik na łące. Ale najbardziej intryguje ją wyprawa na teren dawnych Kawek, w którą udaje się wraz ze swoim kolegą Ignacym. Jest to miejsce pełne zagadek. A sprawa opuszczonej wsi staje się dla nich jeszcze bardziej intrygująca w momencie, gdy Gaja znajduje w jednej z szaf leśniczówki tajemniczy list sprzed lat. Wszystko wskazuje na to, że dotyczy on pewnej mieszkanki Kawek. Jakim rezultatem zakończy się ich wspólne śledztwo? Co znajdą pracujący na miejscu archeolodzy? Mam nadzieję, że dostatecznie wzbudziłam w Was ciekawość. Sięgnijcie do historii o Gai. To naprawdę ciekawe opowieści. Z serca Wam je polecam.

Wspaniała. Z chęcią czyta ją 8 latek i słucha 5 latka. Zawiera treści rozrywkowe i edukacyjne podane w przystępny dla dziecka sposób. Opisuje różne sytuacje dnia codziennego, porusza także trudniejsze tematy np. wypadek mamy i jej pobyt w szpitalu, brak przyjaciół/rówieśników itp. Pouczająca, zabawna, ciepła, wciągająca. Kolejne tomy już kupione czekają :)

Lubię cykl o skarpetkach i bardzo mi się podobają książki o historii skarpetek. Tom drugi chyba nawet spodobał mi się bardziej niż pierwszy. Lubię to, że przy okazji lekkiej, zabawnej historii autorka przemyca trochę wiedzy z różnych dziedzin życia człowieka. Przy okazji można dziecku pokazać na przykład wspomniane w książce obrazy czy krótkie filmy braci Lumiere. Lekki, zabawny język, ilustracje Daniela DeLatoura - nic, tylko czytać.

świetnie napinana jak wszystkie poprzednie jej części jak zawsze dużo przydatnych informacji i ciekawostek strasznie sie bałam co sie stało z panem Witoldem ale naszczepcie wszystko dobrze sei skończyło ta historia dała mi dreszczyk emocji najbardziej przy włamaniu zaczęłam 5 sierpnia-15sierpnia

Fantastyczna książka! Z czystym sumieniem daje bardzo wysoką ocenę! Autorka pisze bardzo lekko i zrozumiałe dla małego człowieka, porusza tematykę bardzo ważną, wg mojego odbioru, przybliża pracę ratowników TOPRu oraz psów. Ja jako dorosła byłam bardzo ciekawa kolejnych etapów szkolenia i tego co będzie dalej. A przy tym wszystkim wspaniale opisuje emocje! To była wspaniała okazja był porozmawiać z dzieckiem o strachu i odwadze, że niepowodzenia nas kształtują i wzmacniają. Wiernie towarzyszyłyśmy Vero i z wielką chęcią sięgniemy po następny tom (już zamówiony). Bardzo dziękujemy za tak wartościową książkę! Zostanie z nami na lata

Mam bardzo ambiwalentne odczucia względem tej książki. Z jednej strony zabawna, humorystyczna, z ukrytym przesłaniem dla dorosłych i bohaterami ubranymi w przywary, jakich dziecko nie zrozumie, a z drugiej strony momentami bardzo chaotyczna. Trochę mnie to męczyło, ale ogólnie książka bardzo mnie zaskoczyła, bo chyba spodziewałam się słodkiej historii dla dzieci. A dostałam coś zupełnie innego - bądź co bądź bardzo oryginalnych bohaterów, ale w tej oryginalności bardzo uroczych i zabawnych. Ale po zakończeniu, śmiało mogę stwierdzić, że to zaskoczenie na plus. Zwłaszcza opis autorów zamieszczony na ostatniej stronie, to było mega zabawne. 😅

Pierwsza przeczytana w tym roku książka była bardzo słaba, druga mocno średnia, za to trzecia… Wow. To już trzecia książka z serii o porach roku Mai Lunde. Książki z tej serii niezmiennie zachwycają mnie ilustracjami. I to właśnie ze względu na ilustracje zaczęłam moją przygodę z tą serią. Ale oprócz ilustracji jest też treść. Treść, która nie jest łatwa, prosta i przyjemna. Treść, która zmusza do refleksji, do zastanowienia się nad własnym życiem, nad tym co jest ważne. I tak jak autorka pisze na końcu: każdy dopasuje tą historię do siebie, każdy stworzy własne opowiadanie na jej podstawie.

Adam Mitek w swojej książce zabiera czytelnika w fascynującą podróż do wnętrza ludzkiego ciała. Ta lektura przedstawia w przystępny i zrozumiały sposób wiele ciekawostek o funkcjonowaniu ludzkiego organizmu i zachodzących w nim procesów biologicznych. Książka pisana jest w sposób lekki i ciekawy sposób, z spora dawką poczucia humoru a do tego prowokuje do własnych obserwacji i przemyśleń.

Urocza opowieść wspomnieniowa o poetce, widzianej oczami jej wieloletniego sekretarza. Wisława Szymborska po otrzymaniu Nagrody Nobla w 1996 roku, zatrudniła Michała Rusinka, młodego doktoranta polonistyki. Poetka, żyjąca samotnie w malutkim mieszkanku i zupełnie nieprzygotowana na cały ten splendor, który na nią spadł razem z prestiżową nagrodą, potrzebowała na gwałt kogoś, kto jej pomoże ogarnąć cały galimatias. Zatrudniła więc młodego polonistę, Michała Rusinka, w roli sekretarza. Jego obowiązki były rozległe i niedookreślone, najogólniej rzecz biorąc – miał być buforem między Wisławą a całym światem, organizował jej kalendarz, odpowiadał na listy, telefony i faksy, umawiał i odmawiał wywiadów. Przepisywał na komputerze wiersze, jeszcze w wersji surowej, a następnie po korekcie wysyłał je do wydawnictw. Słowem, stał się jej prawą i lewą ręką. Było to dla niego, jak sądzę, bardzo ciekawe i prestiżowe zajęcie. Dziś Rusinek jest prezesem zarządu Fundacji Wisławy Szymborskiej, opiekującej się spuścizna literacka noblistki i wspomagającej literaturę polską i literatów czy tłumaczy w potrzebie. Rusinek, można powiedzieć, szczerze zaprzyjaźnił się z poetką i napisał - reportaż? Pamiętnik? Wspomnienia? Biografię? Żartobliwą relację z czasów swojego 15-letniego sekretarzowania? Myślę, że wszystkiego po trochu. Przekazał czytelnikowi portret poetki bardzo osobisty, nawet intymny, z humorem relacjonując mnóstwo szczegółów, szczególików, reakcji na wydarzenia i osoby, komentarzy do bieżącej sytuacji wszelakiej, zachwytów i irytacji, marzeń i cierpień. Bez odrobiny patosu, bez wszelkiej hagiografii, ciepło, serdecznie i dowcipnie. Czyta się to z prawdziwą przyjemnością, tak, jakby zajrzało się do ogródka czy saloniku poetki, osoby dość skrytej i zdystansowanej. Nie zajmował się w żadnym wypadku ploteczkami i odbrązawianiem Szymborskiej, która zresztą nigdy nie miała pomnika z brązu. Wprost przeciwnie, od chwili otrzymania Nobla towarzyszyło jej grono krytyków, hejterów i lustratorów. O tempora! o mores! Napisał o niej jak o osobie najbliższej, o babci, o ukochanej cioci, a przy tym wykazał się wielką bystrością, darem obserwacji i umiejętnością, by, jak pisał niegdyś inny poeta, „odpowiednie dać rzeczy słowo”. Czytałam to już dawniej, a teraz przypomniałam sobie, bo kilka dni temu byłam na spotkaniu autorskim Rusinka z dziecięcą widownią, gdzie prezentował on m. in. biografię „Szalik. O Wisławie Szymborskiej dla dzieci”. I porównanie obu tych książek to prawdziwa uczta dla ducha. Żadnej sprzeczności. Biografia pisana językiem zrozumiałym dla nieletnich czytelników również ukazuje Szymborską z jej radościami, smutkami i słabostkami, a przede wszystkim z jej poczuciem humoru, ironii i dystansem do świata, z jej niechęcią do tzw. wielkich słów i kategorycznych sądów. Z jej umiejętnością przyznania się do niewiedzy i pragnieniem, żeby się dowiedzieć, sprawdzić, zrozumieć, przemyśleć. Dość przytoczyć jedno, najbardziej znane, bo zamieszczone w jej wykładzie noblowskim: wszyscy naukowcy i naukowczynie, pisarze i pisarki powinni umieć powiedzieć sobie dwa małe, ale mocno uskrzydlone słowa „nie wiem”. Za te słowa zresztą Szymborska była również hejtowana przez tych, którzy są pewni, że wiedzą wszystko. Prawdziwe mistrzostwo świata! Umieć przekazać istotę twórczości wielkiej poetki tak, by trafiła do najmłodszych. Rusinek potrafi pisać wspaniale i interesująco zarówno dla małych, jak i dla dojrzałych czytelników. Dlatego zamieszczam tę samą recenzję pod obiema książkami. Polecam. Najbardziej obie naraz!