Kocia Szajka i gondola przemytników

Czytane dzieciom: dziewczynka lat 11, chłopak lat 4 Kocią Szajkę czeka kolejna intrygująca przygoda. Tym razem międzynarodowa! Na moście łączącym Polskę i Czechy dochodzi do kradzieży torby listonosza. Sprawą z ramienia policji zajmie się utalentowana aspiranta Walerka Koczy. Tym razem bez pomocy komisarza Psoty, który udał się na urlop w góry. Nie obejdzie się też bez kociej pomocy, mimo iż przeszły one w tryb Szajki świątecznej pochłonięte przygotowaniami do Wigilii. Do incydentu doszło na granicy dwóch państw więc nie obejdzie się bez pomocy zza Olzy. Zastanowimy się również nad problemem globalnego ocieplenia i tego ile można poświęcić dla miłości. Postacie jak zwykle bawią nas i uczą. Kocia Szajka reprezentowana przez braci Piksel i Lolę (w zastępstwie za Morfeusza) połączy siły z czeskim kotem policyjnym - Malym Jižikiem, który jest niezwykle silny i szybki. Biega nocne maratony po dachach. Z powietrza wspomagać ich będzie wszystko widzącą strażniczka mostu - wrona Wanda. Oczywiście nie zabraknie też niezawodnej Bronki i jej gwary. Po raz kolejny rozwiązanie zagadki jest zaskakująco oryginalne i prowadzi do drugiego dna. W tym tomie znajdziemy więcej czytanego tekstu niż w poprzednich. Strona z obrazami bohaterów przyczynia się do zapamiętania imion bohaterów oraz i wyglądu przez dziecko. Mapka na końcu książki pozwala na rozeznanie się w topografia Cieszyna. Zarówno polskiego jak i czeskiego. Reasumując czekamy po prostu na więcej przygód Kociej Szajki! Na Cieszyńskim moście okradziony zostaje listonosz, a że działo się to na granicy dwóch państw to sprawa ma charakter międzynarodowy. Aspirant Walerka wspierana przez koty z Kociej Szajki zwraca się o pomoc do czeskiego kota policyjnego - Malego Jižika. Czy taka ekipa znajdzie sprawcę napadu?

Znów spotykamy się w Cieszynie, gdzie na Kocią Szajkę czeka kolejna kryminalna zagadka do rozwiązania. Tym razem nieznany sprawca uszkodził kamieniem rzeźbę zdobiącą wzgórze zamkowe. Od teraz różowy jelonek będzie pozbawiony jednego ucha. Sprawa jest naprawdę poważna. Okazuje się, że kontrowersyjna postać jelonka ma w Cieszynie tyle samo zwolenników, co przeciwników. Czy ktoś uszkodził go celowo? A może był to najzwyczajniejszy w świecie wypadek? Zagadka ta wcale nie okazuje się być łatwą do rozwiązania. Ale z pomocą małego jeża sprawa przybiera zupełnie inny obrót.

Co ja bym dała za to, by za czasów mojego dzieciństwa, właśnie takie wspaniałe i mądre historie móc czytać (albo jeszcze lepiej słuchać)…? No nic, tego czasu mi nikt nie wróci, ale teraz dzięki pani Justynie Bednarek - mogę na te nieco ponad dwie godziny znów poczuć się jak dziecko... Jestem rozczulona i wewnętrzne dopieszczona. Polecam wysłuchać w audiobooku, który czyta świetna lektorka, pani Julia Łukowiak. W tej części rodzina Ogórków, a dokładniej Wojtuś zostaje posiadaczem tajemniczego smartfona z kombinowanym oprogramowaniem. Jak wpłynie on na rodzinę Ogórków? Czy kuratorium kur nad komórką przywróci normalność w tej uroczej rodzinie? Szczerze polecam 😄 #kuratorium #kuratoriumkomorki #kury #lubimyczytac #kuryzgrubejrury #hiphipkura #justynabednarek #literaturadziecieca #kury #brahmy #audiobook #storytel #julialukowiak

Czytane dzieciom: dziewczynka lat 12, chłopak lat 5 Kocia Szajka nie boi się niczego. Psy, złodzieje, przemytnicy to bułka ze śledziem. A jak to jest z klątwami? W nowej odsłonie koci detektywi zainteresują się dziwnymi wypadkami na terenie remontowanego starego kina. Poznamy jego historię, zwiedzimy też inne ważne miejsca w mieście, skosztujemy kultowych przysmaków oraz wysłuchamy opinii na temat oddawania nadmiarowego futerka dla innych kotów, którym go brakuje. Dużym plusem książki są ilustracje Malwiny Hajduk, które pomagają młodym czytelnikom zobrazować dane wydarzenie. Z pomocą również przychodzi galeria bohaterów na początku książki. Żaden z członków Szajki tym razem nie wybija się przed szereg. Każdy ma przydzielone zadanie. Jedni wywołują kocie duchy, drudzy przesłuchują świadków, a inni uczą czytać i pisać małego Precelka, który jako nowa postać jest bardzo ważny dla fabuły. Nie obejdzie się też bez niezawodnej aspirantki Walerki Koczy i komisarza Psoty. Zakończenie może nie jest zbyt zaskakujące, ale samo dojście do niego jest interesujące. Dodatkowo wnioskuję, że jest hołdem dla zmarłej kotki autorki. Zagadki same znajdują Kocią Szajkę. Podczas imprezy nad rzeką słychać krzyki. To tajemnicze odgłosy z remontowanego kina. Nie pierwszy raz dzieją się tam dziwne zjawiska. Zaniepokojony burmistrz zleca detektywom ich zbadanie

Lubię cykl o skarpetkach i bardzo mi się podobają książki o historii skarpetek. Tom drugi chyba nawet spodobał mi się bardziej niż pierwszy. Lubię to, że przy okazji lekkiej, zabawnej historii autorka przemyca trochę wiedzy z różnych dziedzin życia człowieka. Przy okazji można dziecku pokazać na przykład wspomniane w książce obrazy czy krótkie filmy braci Lumiere. Lekki, zabawny język, ilustracje Daniela DeLatoura - nic, tylko czytać.

Dowiadujemy się, że ojciec kota Morfeusza grał w bajkach o Reksiu, więc koty ruszają do wytwórni filmowej, by czegoś się o nim dowiedzieć. Na miejscu okazuje się, że rolki ze starymi bajkami zaginęły. Kocia szajka musi rozwiązać zagadkę! Fajnie, że lepiej poznajemy członków kociej szajki i ich relacje i rodziny. Słuchało się jak zawsze, córce się podobało.

Wspaniała. Z chęcią czyta ją 8 latek i słucha 5 latka. Zawiera treści rozrywkowe i edukacyjne podane w przystępny dla dziecka sposób. Opisuje różne sytuacje dnia codziennego, porusza także trudniejsze tematy np. wypadek mamy i jej pobyt w szpitalu, brak przyjaciół/rówieśników itp. Pouczająca, zabawna, ciepła, wciągająca. Kolejne tomy już kupione czekają :)

Książka bardzo przyjemna w odbiorze. W zabawny sposób pokazuje młodemu czytelnikowi co jest ważne w rodzinnych relacjach. Jest dobrze wyważona pod względem ilości tekstu i obrazków na stronie. Pięciolatka była zachwycona przygodami lekko przemądrzałych gadających kur.

świetnie napinana jak wszystkie poprzednie jej części jak zawsze dużo przydatnych informacji i ciekawostek strasznie sie bałam co sie stało z panem Witoldem ale naszczepcie wszystko dobrze sei skończyło ta historia dała mi dreszczyk emocji najbardziej przy włamaniu zaczęłam 5 sierpnia-15sierpnia

Gdy zobaczyłam tę książkę od razu wiedziałam,że muszę ją mieć! Czytałam pierwsze tomy i na ten bardzo czekałam. Książka bardzo zabawna, idealna dla psiarzy, kociarzy i wszystkich, którzy lubią się śmiać! Uwielbiam czytać przygody psa Wintera i jego rodzinki.

Kiedy czytałam "Srebrnego smoka" Basi Sadurskiej, poczułam się jak dziecko, które właśnie odkryło tajemne przejście do innego świata. To nie jest zwykła historia o smokach – to opowieść o przyjaźni, która dojrzewa jak ciasto w piekarniku, o emocjach, które czasem trudno nazwać, o tym, że zdrowe jedzenie może być równie magiczne jak latanie oraz że obcowanie z literaturą daje olbrzymią radość i satysfakcję. Ta historia nie jest przesłodzona – są tu trudne emocje i momenty zwątpienia, ale wszystko podane w wyjątkowy "basiowy" sposób. Główna bohaterka spotyka smoka – ale nie takiego z bajek, który porywa księżniczki. Ten smok jest inny. Mądry, trochę tajemniczy, a przede wszystkim – gotowy, by nauczyć ją czegoś ważnego. W tej książce nie chodzi tylko o przygody (choć ich nie brakuje), ale o to, co zostaje w sercu po ich przeżyciu. A potem przyszła "Rada smoków" – i nagle okazało się, że świat jest jeszcze większy, a wybory trudniejsze. Więcej smoków, więcej pytań, więcej odpowiedzi, które nie zawsze są oczywiste. To książka, która pokazuje, że odwaga to nie tylko walka ze strachem, ale też umiejętność słuchania siebie i innych. Obie historie są lekkie, ale potężne. Pełne ciepła i mądrości. Idealne dla tych, którzy wierzą, że literatura może smakować jak najlepsza przygoda. Wartością dodaną jest piękny prosty literacki język Basi, a ilustracje Marcina Minora przydają historii szczypty magii. To ciepła, mądra historia, idealna dla dzieci i dorosłych (też!), którzy kochają opowieści o smokach, przyjaźni i odkrywaniu świata. Jeśli podoba Wam się moja recenzja, to zapraszam po więcej: https://www.instagram.com/anemonenemorose/

Urocza opowieść wspomnieniowa o poetce, widzianej oczami jej wieloletniego sekretarza. Wisława Szymborska po otrzymaniu Nagrody Nobla w 1996 roku, zatrudniła Michała Rusinka, młodego doktoranta polonistyki. Poetka, żyjąca samotnie w malutkim mieszkanku i zupełnie nieprzygotowana na cały ten splendor, który na nią spadł razem z prestiżową nagrodą, potrzebowała na gwałt kogoś, kto jej pomoże ogarnąć cały galimatias. Zatrudniła więc młodego polonistę, Michała Rusinka, w roli sekretarza. Jego obowiązki były rozległe i niedookreślone, najogólniej rzecz biorąc – miał być buforem między Wisławą a całym światem, organizował jej kalendarz, odpowiadał na listy, telefony i faksy, umawiał i odmawiał wywiadów. Przepisywał na komputerze wiersze, jeszcze w wersji surowej, a następnie po korekcie wysyłał je do wydawnictw. Słowem, stał się jej prawą i lewą ręką. Było to dla niego, jak sądzę, bardzo ciekawe i prestiżowe zajęcie. Dziś Rusinek jest prezesem zarządu Fundacji Wisławy Szymborskiej, opiekującej się spuścizna literacka noblistki i wspomagającej literaturę polską i literatów czy tłumaczy w potrzebie. Rusinek, można powiedzieć, szczerze zaprzyjaźnił się z poetką i napisał - reportaż? Pamiętnik? Wspomnienia? Biografię? Żartobliwą relację z czasów swojego 15-letniego sekretarzowania? Myślę, że wszystkiego po trochu. Przekazał czytelnikowi portret poetki bardzo osobisty, nawet intymny, z humorem relacjonując mnóstwo szczegółów, szczególików, reakcji na wydarzenia i osoby, komentarzy do bieżącej sytuacji wszelakiej, zachwytów i irytacji, marzeń i cierpień. Bez odrobiny patosu, bez wszelkiej hagiografii, ciepło, serdecznie i dowcipnie. Czyta się to z prawdziwą przyjemnością, tak, jakby zajrzało się do ogródka czy saloniku poetki, osoby dość skrytej i zdystansowanej. Nie zajmował się w żadnym wypadku ploteczkami i odbrązawianiem Szymborskiej, która zresztą nigdy nie miała pomnika z brązu. Wprost przeciwnie, od chwili otrzymania Nobla towarzyszyło jej grono krytyków, hejterów i lustratorów. O tempora! o mores! Napisał o niej jak o osobie najbliższej, o babci, o ukochanej cioci, a przy tym wykazał się wielką bystrością, darem obserwacji i umiejętnością, by, jak pisał niegdyś inny poeta, „odpowiednie dać rzeczy słowo”. Czytałam to już dawniej, a teraz przypomniałam sobie, bo kilka dni temu byłam na spotkaniu autorskim Rusinka z dziecięcą widownią, gdzie prezentował on m. in. biografię „Szalik. O Wisławie Szymborskiej dla dzieci”. I porównanie obu tych książek to prawdziwa uczta dla ducha. Żadnej sprzeczności. Biografia pisana językiem zrozumiałym dla nieletnich czytelników również ukazuje Szymborską z jej radościami, smutkami i słabostkami, a przede wszystkim z jej poczuciem humoru, ironii i dystansem do świata, z jej niechęcią do tzw. wielkich słów i kategorycznych sądów. Z jej umiejętnością przyznania się do niewiedzy i pragnieniem, żeby się dowiedzieć, sprawdzić, zrozumieć, przemyśleć. Dość przytoczyć jedno, najbardziej znane, bo zamieszczone w jej wykładzie noblowskim: wszyscy naukowcy i naukowczynie, pisarze i pisarki powinni umieć powiedzieć sobie dwa małe, ale mocno uskrzydlone słowa „nie wiem”. Za te słowa zresztą Szymborska była również hejtowana przez tych, którzy są pewni, że wiedzą wszystko. Prawdziwe mistrzostwo świata! Umieć przekazać istotę twórczości wielkiej poetki tak, by trafiła do najmłodszych. Rusinek potrafi pisać wspaniale i interesująco zarówno dla małych, jak i dla dojrzałych czytelników. Dlatego zamieszczam tę samą recenzję pod obiema książkami. Polecam. Najbardziej obie naraz!

"Hotel dla uczuć" autorstwa Lidii Branković w tłumaczeniu Emilii Kiereś, to cudowna książka będąca doskonałym punktem wyjścia do rozmów z dzieckiem o emocjach. Dyrektorka tytułowego hotelu ma ciężki orzech do zgryzienia, bowiem musi zadbać o potrzeby wszystkich swoich gości, a są nimi emocje. Emocje są różne, i każda emocja ma swoje wymagania, które powinno się uwzględnić. Czy dyrektorce hotelu się to uda? Czy sprosta zadaniu? W momenci, gdy siadamy z tą książką przy dziecku, możemy porozmawiać z nim np. w jakich sytuacjach odczuwa złość a w jakich smutek, i jak sobie radzi z tymi emocjami. Emocje dzielą się na takie, które mogą być przyjemne i na takie które mogą sprawić trudność, ale wszystkie emocje są ważne i potrzebne. Doskonała książka pełna niesamowitych ilustracji.

Sympatyczna opowieść o nader nieodpowiedzialnej rodzinie, która wpadła na pomysł, by wziąć psa typu alaskan malamut do mieszkania w bloku. Nic dziwnego, że nie wytrzymywał i wszystko demolował. Jakkolwiek czytało się miło, nie widzę tu potencjału do utrzymania kolejnych opowieści na poziomie, zatrzymamy się więc na części pierwszej.

Mam bardzo ambiwalentne odczucia względem tej książki. Z jednej strony zabawna, humorystyczna, z ukrytym przesłaniem dla dorosłych i bohaterami ubranymi w przywary, jakich dziecko nie zrozumie, a z drugiej strony momentami bardzo chaotyczna. Trochę mnie to męczyło, ale ogólnie książka bardzo mnie zaskoczyła, bo chyba spodziewałam się słodkiej historii dla dzieci. A dostałam coś zupełnie innego - bądź co bądź bardzo oryginalnych bohaterów, ale w tej oryginalności bardzo uroczych i zabawnych. Ale po zakończeniu, śmiało mogę stwierdzić, że to zaskoczenie na plus. Zwłaszcza opis autorów zamieszczony na ostatniej stronie, to było mega zabawne. 😅

Do Valleby przyjeżdża szkielet dinozaura na zamówienie Barbary Palm. W trakcie wystawy okazuje się, że jedna z kości zaginęła, a Barbara nie wykupiła ubezpieczenia i będzie musiała zapłacić ogromne odszkodowanie organizatorom. Jednak Lasse i Maja podejrzewają, że nie wszystko było tak przypadkowe, jak się wydawało. Jak zawsze jest to ciekawe i zabawne na poziomie wczesnoszkolnym. Nas szczególnie bawiły "dizaury" pastora :D

Być jak kapibara autorstwa M. Fabbrito fajna, króciutka książka idealna na jeden wieczór dla dzieci. Największy jej atut to przepiękne, zabawne rysunki kapibar – ciepłe, pełne humoru i uroku (a dzieciaki przecież uwielbiają kapibary!). Przesłanie jest proste i bardzo potrzebne: być jak kapibara, czyli wyluzować, cieszyć się otoczeniem i doceniać to, co jest tu i teraz. Lekka, sympatyczna i zostawiająca z uśmiechem ;).

Co ja bym dała za to, by za czasów mojego dzieciństwa, właśnie takie wspaniałe i mądre historie móc czytać (albo jeszcze lepiej słuchać)…? No nic, tego czasu mi nikt nie wróci, ale teraz dzięki pani Justynie Bednarek - mogę na dwie godziny znów poczuć się jak dziecko... Jestem rozczulona i wewnętrzne dopieszczona. Polecam wysłuchać w audiobooku, który czyta świetna lektorka, pani Julia Łukowiak. W tej części rodzina Ogórków wybiera się na zasłużone wakacje. I uwaga, jadą do KURortu. Reszta opowiadań równie ciekawa. Szczerze polecam 😄 #kurywkurorcie #kury #lubimyczytac #kuryzgrubejrury #okurzatwarz #justynabednarek #literaturadziecieca #kury #brahmy #audiobook #storytel #julialukowiak

Dziewięcioletnia Lana uwielbia baśniowe historie, które często wymyśla ze swoim starszym bratem, Harrisonem. Jednak Harrison dorasta, woli skupiać się na szkole i nauce, nie ma już czasu na dziecinne zabawy z siostrą. Niespodziewanie, bo jakby spod ziemi, w ich miasteczku pojawia się wielki supermarket, gdzie Lana najpierw odnajduje starą księgę z baśniami, a potem portal do baśniowego świata! Może dzięki niemu przenieść się do ulubionych historii... Tylko że coś w nich nie gra. Ich bohaterów, książęta i księżniczki, nie czeka wcale szczęśliwe zakończenie. Czyha na nich zła wiedźma i żeby ją pokonać, będą oni potrzebowali pomocy Lany. A Lana będzie potrzebowała pomocy Harrisona. Ale czy uda jej się przekonać go, że baśnie istnieją naprawdę? Kto nie chciałby wylądować w świecie ulubionych baśni? Dzięki Lanie i Harrisonowi możemy doświadczyć namiastki takiej przygody, a przy okazji poznać ich uroczą historię o sile wyobraźni. To także historia o odbudowywaniu bliskości między dwójką rodzeństwa, z których jedno z nich wyrasta już powoli z "głupich" bajek. Baśń, w którą wpadła tytułowa dziewczynka, to tak naprawdę mieszanka już znanych nam baśni. Autor wybrał kilka z nich, zmyślnie pomieszał i pozmieniał tak, by pasowały do siebie i tworzyły jedną, spójną opowieść. Jest ona króciutka, ale treściwa, do przeczytania (lub wysłuchania, jak to było w moim przypadku) na jeden raz. Wydaje mi się, że spodoba się i małym, i tym ciut większym czytelnikom. Urzekło mnie, że Ben Miller, napisał "O dziewczynce, która wpadła w baśń" z myślą o własnej córce i że nie jest to jedyna książka, jaką zadedykował swoim dzieciom. Może skuszę się również na pozostałe?

Odlotowe gołębie łapią bandytów jest to pierwsza część komiksu dla dzieci. Gołębie są wszędzie. Widzą wszystko a przez to wiedza znacznie więcej niż nam się wydaje. Potrafią w rewelacyjny sposób zakamuflować się i rozwikłać najtrudniejszą zagadkę. Paczka ptaszków do której zaliczają się: Ekspres, Maskoptak, Papilotka, Wywrotka i Gruchot zabierają nas w zaskakująca i pełną przygód historią od której będzie ciężko zapomnieć. Każdy z nich obdarzony jest super mocami, które wykorzystuje w miarę potrzeby. W tej części muszą rozwikłać bardzo istotną i ważną zagadkę zniknięcia okruszków. Podjąć się znalezienia sprawców przez których znikają nietoperze oraz odkryć niebezpieczeństwo Festiwalu Food Track. Każda z przygód jest fenomenalna i pełna emocji a dodatkowo zabarwiona wielką dawką humoru. Książka jest przednia. Urozmaicona dużą ilością wspaniałych rysunków które bawią i przedstawiają losy bohaterów.  Bawiłam się razem z młoda wyśmienicie czytając. Później wyruszyła w podróż po koleżankach i kolegach z klasy. Dzieciaczki czytały i przekazywały książki dalej. Po tym jak wszyscy uczniowie przeczytali omówili w klasie swoje wrażenia. Powiem Wam szczerze że ich klasową maskotką stał się gołąbek. Razem z wychowawczynią są zachwycone treścią i emocjonującymi przygodami ptaszków. Na końcu książki znajdziemy instrukcje jak należy narysować każdego z gołębi. Ich portrety zdobią naszą ścienną tablicę. Z wielką chęcią będziemy kontynuować czytanie kolejnych części aby poznać emocjonujące i zabawne przygody odlotowej ekipy.