Kim jesteś, Saro?

Kolejna książka przeczytana od autorki i kolejny raz jestem na tak. Ciężko się było oderwać: napięcie budowane w tak dobry sposób, że czapki z głów. Wiele emocji, intrygująca tajemnica i bohaterzy, których chce się poznawać. Iga zdecydowanie zasługuje na osobną historię. Polecam

Warmiński ogród wspomnień - Małgorzata Mikos 🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻🌻 Lena traci pracę , miłość - jak myślała- swego życia. Jest na życiowym rozdrożu i stara się znaleźć jakieś wyjście. Wspomina babcię Anielę , która była dla niej ostoją, która uczyła ją prawdziwego życia, dostrzegania przyrody i radości z małych rzeczy. Ale babcia odeszła. Podobnie jak wcześniej jej mama. Powodowana wyrzutami sumienia Lena w końcu postanawia, że musi pojechać do domu babci do Zaciszan na Warmii, by po jej śmierci uporządkować rzeczy i przygotować dom do sprzedaży. Spotyka Jana - swą dawną miłość. Wracają do niej wspomnienia ucieczki z rodzinnego domu w pogoni za marzeniami,za doświadczeniem innego życia. Jan tego nie chciał, ale dał jej wolną rękę. Ucieczka z rodzinnej wsi i od najbliższych wcale nie okazała się wybawieniem i dobrym sposobem na życie. Poznajemy również przyjaciółkę Leny - Dominikę, która jest dla niej ogromnym wparciem. Lena w Warszawie czuje się obco, jak nie u siebie. Na początku czuje się tak także w swym rodzinnym domu. Jednak to się zmienia . Jak potoczą się losy Leny i jej powrotu do korzeni? Czy kobieta pozbędzie się rodzinnego domu? Niewątpliwym atutem tej powieści są opisy przyrody, posiłków, miejsc - nienachalne, otulające, pachnące i jakże sugestywne. Bardzo podobały mi się te wspólne posiłki i przekomarzanie w domu Jana. Dla mnie to książka o szukaniu własnej ścieżki życia, o tym jak ważne są korzenie i rodzina, o spokoju i o pogodzeniu się z stratą bliskiej osoby. To było moje pierwsze spotkanie z tą Autorką, więc sięgając po tę powieść, nie miałam jakiś specjalnych oczekiwań i nie wiedziałam, czego się spodziewać. Teraz już wiem, że będę sięgać po twórczość Małgorzaty Mikos.

Wiosna w chacie pod starym świerkiem Wioletta Piasecka autorka Skarpa Warszawska 📖 🖊️ Potrafilybyście wybaczyć zdradę?? Wyobrażacie sobie życie u boku osoby, która nas nie kocha?? Umielybyście zamknąć z dnia na dzień jeden rozdział życia, by rozpocząć drugi?? Wracamy do Suchacza, do starej chaty. W domu, w którym kiedyś miłość gościła w każdym zakamarku, Jagoda próbuje ułożyć sobie życie od nowa. Ona, Piotruś i Jadzia cieszą się każdym dniem i starają się zbudować swój świat z dala od miejsc, gdzie zostali skrzywdzeni. Ale czy wystarczy zamknąć drzwi i iść ku czemuś nowemu?? Niestety nie. Echa przeszłości nadal snują swą melodię, burząc spokój i poczucie bezpieczeństwa. Złe decyzje. Błędy młodości. Niepohamowane namiętności. Kłamstwa. Tajemnice. Milczenie. To wszystko sprawia, że dzisiaj bohaterowie muszą się z tym zmierzyć ... Jaki los utkało życie dla Jagody i jej nowej maleńkiej rodziny?? Czy Artur znajdzie wyjście z błędnego koła, które kręci jego życiem?? Czy Malina znajdzie choćby mały okruch radości w swym byciu żoną i matką?? Czy istnieje prawdziwa miłość?? Kończyłam tę książkę płacząc ... 💔 ... i niecierpliwie czekam na część III 📖

Dzięki @LuckyWydawnictwo otrzymałam do recenzji ksiażkę “Sekrety Abigail” @UrszulaGajdowska Autorka bardzo znana i lubiana zliteratury obyczajowej, nawet lekkiego romansu - jak to w życiu. Pierwszy tom zakończył się w ciekawym momencie, a tutaj zaczynamy od czegoś czego mi brakowało wcześniej - historii Abigail. Jednak na wstępie autorka poleciła, gdzie czytać jak cchemy znać “obecne czasy” i to co się wydarzyło. Ja jednak polecam całość, bo opowieść nestorki rodu jest bardzo dokładna i przemyślana - to się rzadko zdarza w ksiażkach obyczajowych. Dostajemy dokładne informacje o ludziach z obu gałezi rodu, na który rzucono klątwę. Powiem szczerze, że z tego by można zrobić spokojnie osobną ksiażkę - jak dla mnie to najlepsza część historii, bo Abigail to wyjątkowa kobieta i jak potrafi opowiadać :D Obecne czasy czyli Oliwia, William i tajemnice sprzed lat znowu powodują, że ciężko się od tej pozycji oderwać. Co ciekawe mamy tu pewne wątki LGBT - tylko jak to na tamte czasy trochę inaczej postrzegane niż obecnie. Nie są one wrzucane na siłę, by były, ale mają znaczący wpływ na akcję. Autorka bardzo dobrze utrafiła z opisem epoki. Bohaterowie - ponownie moim numerem jeden jest Abigail - taki kolorowy motyl, którego poznajemy od poczwarki ;) Oliwia czy William są trochę “mdli” - jak dla mnei brakuje im charakteru. A wszystko przez głowę rodu, bo jest tak wyrazista postacią. Dobrze za to wykreowani są bohaterowie drugoplanowi - także ci z przeszłości np Kai czy jego żona. Świat w książce skupia się na ludziach, ich relacjach i poszukiwaniu remedium na klątwę. Ponownie nie mamy tu tła historycznego, tylko proza w epoce. Czy to plus czy minus? Nie wiem, bo z jednej strony lubię gdy historia przenika do kart powieści, ale z drugiej nie ma jej zafałszowania, co często się zdarza, gdy autorzy chcą "za bardzo". Napisałabym, że czekam na kontyunuację, ale jak przeczytałam “Od autorki” na końcu ksiązki to lepiej by to pozostawić tak jak jest. Podziwiam, że skończyła i wydała tę pozycję. Polecam fanom obyczajówek czy romansów historycznych - można się przenieść do przeszłości i przeżywać perypetie z bohaterami. Kto z nas nie chciałby odkrywać tajemnic zamku Culy? #współpracarecenzencka

Odwiedzaliście kiedyś miejscowość Ciechocinek? Mieszkam dość blisko i czasem lubię wybrać się tam na spacer, przejść się alejkami, gdzie znajdują się tężnie. Dziś chciałabym opowiedzieć Wam o książce Wiosna w Ciechocinku autorstwa Aneta Krasińska(Wydawnictwo Skarpa Warszawska). To poruszająca, życiowa historia o trudach codzienności samotnej matki po rozwodzie, która zmaga się zarówno z wyzwaniami dnia codziennego, jak i problemami nastoletniej córki. Całość dopełniają piękne opisy Ciechocinka, dzięki którym czułam się, jakbym była tam razem z Iloną. Książka napisana jest w dwóch płaszczyznach czasowych – teraźniejszości i przeszłości. W teraźniejszości śledzimy losy Ilony i jej córki, ich wyjazd do sanatorium oraz próbę odkrycia tożsamości postaci ze starego zdjęcia. Z kolei przeszłość przenosi nas do czasów sprzed i w trakcie II wojny światowej, gdzie poznajemy historię trzech przyjaciółek żyjących w niezwykle trudnych realiach. Autorka porusza wiele ważnych tematów, takich jak samotne macierzyństwo, problemy wychowawcze, brak wsparcia ze strony byłego partnera czy poszukiwanie własnej drogi w życiu. Równocześnie ukazuje losy ludzi, którzy walczyli o naszą wolność – przypominając, jak ważne jest, by o nich pamiętać. Historia przyjaciółek to zapewne tylko jedna z wielu, które zasługują na to, by ujrzeć światło dzienne. Książka jest drugim tomem cyklu „Cztery pory roku”, jednak poszczególne części nie są ze sobą bezpośrednio powiązane – każda opowiada odrębną historię. Serdecznie polecam Wam tę lekturę, a sama z niecierpliwością czekam na kolejną część!

Joanna kupiła dom po zmarłej Hannie. Kobieta ma problem ze skończeniem powieści. Dodatkowo nie do końca wierzy w swój talent. Natomiast Janka po kilkunastomiesięcznej nieobecności wraca do swojego domu. Życie kobiet krzyżuje się, gdy zostają sąsiadkami. Janina jest Kobietą w Różu, jak podpisuje się w liście, który wrzuca do skrzynki Joanny. Książka porusza ciężkie tematy, dlatego jeżeli myślicie, że jest to lekka historia to nic z tych rzeczy. Historia opowiada o słabościach, walce z samym sobą, traumach, a także samotności. Akcja toczy się w chwili rzeczywistej, jednakże są również retrospekcje, nawet z życia Hanny. Dom, w którym mieszka Joanna kryje w sobie tajemnice z przeszłości. Z pozoru skrajne osobowości jakimi są Joanna i Janina znajdują wspólny język. Książka wywołuje wiele emocji.

Podczas rozwodu Nina, w ramach podziału majątku, dostała dworek w Wierzbówce. Kiedy tam pojechała okazało się, że jest problem. W dworku mieszka poprzednia właścicielka, ekscentryczna stara hrabina. Mąż Niny kupując posiadłość zgodził się na jej dożywocie tam, tylko zapomniał powiedzieć o tym byłej żonie. Mimo to ulega urokowi miejsca i zostaje. Wraz siostrzenicą hrabiny rozpoczyna remont, by przekształcić dworek w schronienie dla kobiet potrzebujący pomocy. Zresztą pierwsza podopieczna pojawia się szybko. Jest też lokalny przedsiębiorca, typ domowego tyrana, który chce kupić od hrabiny posiadłość dla córki lekarki i przekształcić go w ośrodek zdrowia. Tylko marny z niego biznesmen skoro ani sam, jego prawnik, nie sprawdził w księgach wieczystych obciążeń hipoteki nieruchomości. Wtedy by się dowiedział, że jest inny właściciel. Miejscowość jest bardzo przyjemna, ciekawi mieszkańcy. Piekarnia to centrum jego życia, tu wszyscy przychodzą nie tylko po chleb i ciasta. Ale też zwierzyć się właścicielce. Helena przed laty poświęciła swoje szczęście dla niepełnosprawnego brata. Jest trochę wścibska, ale bardzo życzliwa. Myślę, że oni oboje odegrają istotną rolę w fabule. Książkę czyta się świetnie, jak wszystkie powieści Aleksandry Rak i nie mogę się doczekać ciągu dalszego.

Trzecia, ostatnia część o Widunce. Po srogiej zimie przychodzi wiosna a wraz z nią nadzieja na lepsze czasy. Niestety, sąsiednią wioskę zbóje napadli i spalili. Mieszkańców porwali. Trzeba będzie się bronić bo i tutaj mogą przyjechać zbójcy. Wszyscy, cała wioska wzięła się do nauki obrony. Polubiłam tą serię, jest ciepła, uczy nas wiary, przyjaźni. Jeśli ktoś lubi takie słowiańskie klimaty pokocha książkę.

Podróż do dziewiętnastowiecznej Szkocji w wydaniu Urszuli Gajdowskiej to nie jest zwykłe spotkanie z historią, a całkowite zanurzenie się w gęstej, niemal gotyckiej atmosferze, gdzie zapach starego kamienia miesza się z powiewem morskiej bryzy i szeptami przeszłości. Jako recenzentka, która widziała już wiele literackich zamczysk, muszę przyznać, że zamek Caly ma w sobie coś magnetycznego, co sprawia, że każda kolejna strona przewraca się niemal sama. Autorka z wielką precyzją odmalowała surowy krajobraz z 1816 roku, tworząc świat, w którym mury nie są jedynie niemym tłem, ale mrocznym bohaterem. W murach pełnych ukrytych przejść, zamurowanych pokojów i tajemniczych mechanizmów czuć ciężar pokoleniowej traumy, a legenda o klątwie rodu MacCalisterów unosi się nad całością niczym ciężka, nieprzenikniona mgła. Główna oś relacji opiera się na duecie Olivii i Williama, i trzeba przyznać, że jest to relacja prowadzona z niezwykłym wyczuciem. Olivia to postać, której ewolucję śledzi się z rosnącym podziwem - z początkowo przytłoczonej tragedią młodej dziewczyny, na naszych oczach zmienia się w świadomą dziedziczkę, gotową stawić czoła rodzinnemu fatum. William natomiast to bohater odświeżająco niejednoznaczny; choć przypięto mu łatkę bawidamka, jego inteligencja i determinacja w dążeniu do prawdy dodają mu intrygującej głębi. Ich relacja nie jest gwałtownym wybuchem, lecz powolnym, eleganckim tańcem uczuć, pełnym niedopowiedzeń i subtelnych gestów, które w świecie sztywnych konwenansów smakują najlepiej. Co ciekawe, mimo że to oni grają pierwsze skrzypce, moje serce skradli bohaterowie drugoplanowi - są tak ludzcy, pełni wad i zalet, że momentami wydają się wręcz wyjęci z prawdziwego życia, a nie tylko z kart powieści. Stylistycznie Urszula Gajdowska operuje piórem z niezwykłą lekkością i naturalnością. Pisze tak, że przez historię się po prostu płynie, a umiejętnie dawkowane napięcie sprawia, że wątek romantyczny idealnie współgra z niemal kryminalnym śledztwem dotyczącym śmierci lady Catriony. Autorka nie spieszy się z odkrywaniem kart, pozwalając nam najpierw poczuć chłód zamkowych korytarzy i niepokój towarzyszący odkrywaniu kolejnych sekretów. To właśnie to połączenie romansu historycznego z dreszczykiem tajemnicy sprawia, że „Czas Olivii” wyróżnia się na tle innych pozycji z tego gatunku. Oczywiście, jako dociekliwa czytelniczka, czuję pewien niedosyt związany z brakiem retrospekcji - tajemnice z przeszłości aż proszą się o to, by ukazać je bezpośrednio z perspektywy dawnych pokoleń, zamiast opierać się tylko na tym, co dzieje się „tu i teraz”. Z drugiej strony, taka liniowa narracja nadaje opowieści dynamizmu i sprawia, że nie gubimy rytmu akcji. Choć książka kończy się w momencie, który pozostawia nas z mnóstwem pytań i niemym okrzykiem zdziwienia, jest to zabieg genialny, bo natychmiast chce się sięgnąć po kontynuację. Moim zdaniem to literatura, która nie udaje niczego, czym nie jest - to rzetelny, niezwykle klimatyczny romans historyczny z „pazurem”. To książka idealna na wieczór przy kominku, która otula czytelnika emocjami, intryguje zagadką i bawi błyskotliwymi dialogami. Rzadko zdarza się tak udane połączenie melancholii szkockich wrzosowisk z ogniem rodzącej się namiętności. To była czysta przyjemność i literacka uczta, która na długo zostaje w pamięci.

Przeczytałam tę książkę jako pierwszą powieść Katarzyny Majewskiej Ziemby nieznanej mi wcześniej autorki,a przepadłam z kretesem. Pokochałam i przeczytałam wszystkie Jej książki jakie były wydane do tej pory. Polecam wszystkim, którzy lubią wciągające sagi rodzinne z dawnych lat. Czekam na drugą część Domu wyjątkowego, który ukaże się 12 maja tego roku.

Jej chłopak zdradził ją z sąsiadką, jakiś przystojniak wykupił wszystkie krzyżówki z osiedlowego kiosku a jej babcia wróciła do swojego mieszkania. Czy coś jeszcze może posiać w jej życiu nie tak? Okazuje się, że tak. Bo tam gdzie nie ma problemu, Bożenka napewno jakiś znajdzie. Bo Bożenka to kobieta niezdecydowana i nieporadna życiowo. Czy pojawienie się w jej życiu Daniela zmieni jej nastawienie do życia? Czy powrót babci ułatwi jej życie czy może jeszcze bardziej je skomplikuje? Jedno jest pewne Bożenka dostarczy wam emocji. A to czy polubicie bohaterkę to już musicie sami zdecydować sięgając po tę książkę.

,,Siedmiu mężczyzn (...)" to zaskakująca i fascynująca powieść obyczajowa z nutą romansu. Pełna emocji, wzruszeń i nieprzewidywalności losu. Angażująca i autentyczna fabuła, wartka akcja, wyraziści i dobrze przedstawieni bohaterowie, a także mnogość wątków sprawiają, że książkę trudno jest odłożyć. Napisana jest z czułością i duszą, choć nie brakuje w niej nostalgii, smutku, trudnych doświadczeń i rozczarowań. Ukazuje przewrotność i nieprzewidywalność losu. Zaskakuje, wciąga i intryguje od pierwszej do ostatniej strony. Tytuł doskonale oddaje klimat powieści. W życiu głównej bohaterki ogromne znaczenie mieli mężczyźni, których darzyła uczuciem. Każdy był inny, każdy wniósł do jej życia nowe doświadczenia– każdego kochała inny sposób. Z każdym związana jest kolejna filiżanka, symbolizująca mijające lata, uczucia, wspomnienia i codzienne trudy. Jej historia, pełna miłosnych doświadczeń, wypełniona była także samotnością. W różnym znaczeniu. To opowieść o miłości i przyjaźni, wartościowych relacjach i toksycznych znajomościach. To historia o marzeniach i pasji, pięknym życiu i trudnych doświadczeniach. To opowieść o niełatwych wyborach, trudnych decyzjach i ich konsekwencjach. To historia o nadziei i wierze, miłości do siebie. Ukazuje, że wszystko w życiu dzieje się po coś, a kolejne niepowodzenia stanowią ważną życiową lekcję. Uczy radości z małych rzeczy, znaczenia bliskości i zrozumienia, a także życia własnym życiem. Po swojemu. To nieoczywista historia kobiety, która przeżyła wiele. Mimo niepowodzeń i napotkanych trudności nigdy się nie poddawała, walczyła o siebie i dobro córki. Marzyła, cieszyła się życiem, poszukiwała siebie – żyła tak jak chciała. To autentyczna i refleksyjna opowieść, w której odnaleźć można cząstkę siebie. Książka pozytywnie mnie zaskoczyła. To klimatyczna opowieść o życiu ukazanym wśród aromatów herbaty i kawy, wspomnień, nostalgii i tajemniczej aury.

Kolejny tom z życia Neli i jej bliskich. Bardzo byłam jego ciekawa ponieważ polubiłam główną bohaterkę. Cieszę się, iż w tej książce było więcej Zuzy, to młoda osoba wnosząca takie słońce i humor do książki. Pozytywni ludzie zawsze są fajnie odbierani przez mnie i miło się o nich czyta. Moje zdanie na temat tych tomów jest podzielone. W pierwszej części mamy wprowadzenie, zapoznanie się z bohaterami i ich historiami. Druga natomiast to dalsze ich losy. Wydaje mi się, iż to właśnie ta część bardziej przypadła mi do gustu. Jestem tylko rozczarowana tym, iż mało działo się wokół Maksa. Jego też bardzo lubię i byłam ciekawa jak rozwiążą się jego problemy. Tak jak pierwszą część tą również przeczytałam w kilka dni. Super czcionka, odstępy między linijkami, takie książki czyta się błyskawicznie. Z niecierpliwością czekam na książkę "Miłość po Warszawski"

"Dobrze mi się z tobą rozmawia" autorstwa Magdalena Krauze to opowieść o spotkaniu dwojga ludzi, którzy — choć na pierwszy rzut oka zwyczajni — niosą w sobie bagaż doświadczeń, niedopowiedzeń i emocji, z którymi trudno im się zmierzyć w samotności. Fabuła koncentruje się na rodzącej się relacji, która zaczyna się od rozmowy — prostej, niewymuszonej, a z czasem coraz bardziej szczerej. To właśnie dialog staje się tu osią całej historii: pozwala bohaterom stopniowo się otwierać, konfrontować z przeszłością i oswajać to, co dotąd było trudne do nazwania. Autorka pokazuje, jak kruche, a jednocześnie jak silne potrafią być więzi budowane na uważności i zrozumieniu. Magdalena Krauze snuje swoją historię spokojnie, bez pośpiechu, skupiając się na emocjach i drobnych gestach, które w rzeczywistości mają największe znaczenie. Jej bohaterowie są autentyczni — pełni wątpliwości i niedoskonałości, dzięki czemu łatwo uwierzyć w ich historię i odnaleźć w niej cząstkę własnych doświadczeń. To książka o tym, że czasem najważniejsze rzeczy dzieją się między słowami, spokojnie i bez pośpiechu. oraz o tym, jak bardzo potrzebujemy być wysłuchani — naprawdę, uważnie, bez ocen. I o tym, że jedna rozmowa może stać się początkiem czegoś, co zmienia więcej, niż jesteśmy w stanie przewidzieć. Subtelna, refleksyjna i pełna emocjonalnej prawdy — taka, która zostaje z czytelnikiem na dłużej. ❤️

Bardzo dziękuję za BookTour "Bookieciarnia" Bardzo podobała mi się książka. Współczuję dzieciom , które przeszły bicie przez rodziców i nie tylko. Niestety tak się dzieje do dziś. Rodzice powinni wspierać swoje dzieci ,a nie je krzywdzić. Nie mieści mi się to w głowie, coś takiego jak molestowanie. Trauma pozostaje do końca życia,mimo terapii. Osoby ,które to przeżyły ,czasem radzą sobie ,ale nie zawsze i dochodzi do tragedii. Za znęcanie się nad dziećmi, bardzo powinny być surowe kary i nie tylko więzienie, ale tak żeby się odechciało na drugi raz , że nie skrzywdzą więcej dzieci. Podziwiam też zawód strażaka, bardzo są odważni i przede wszystkim dużo poświęcają ,dla nas ludzi w czasie służby. Polecam książkę jak najbardziej. ❤️🤗 Pozdrawiam 🤗

„Cisza między nami” -to książka, którą czytało mi się z dużą przyjemnością – historia wciąga i naturalnie prowadzi czytelnika przez kolejne wydarzenia. Szczególnie spodobał mi się styl autorki – jest lekki, swobodny, a jednocześnie potrafi oddać emocje i skłonić do refleksji. Bardzo polecam, zdecydowanie warto po nią sięgnąć. Z niecierpliwością czekam na kolejny Tom.

Jest to drugi tom opisujący życie Alicji, która musi odpocząć od wcześniejszych wydarzeń. W tym celu wyjeżdża nad morze by wszystko przemyśleć. Niestety kiedy umiera jej najdroższa przyjaciółka sprawy się komplikują. Pierwszy tom opisuje wypadek i śpiączkę Alicji. Jej życie ustaje, jest w zawieszeniu. Drugi opisuje jak do tego życia powoli wraca, ale to bardzo trudne. Tyle czasu jej nie było, mąż radził sobie sam, ale czy na pewno sam? Na jaw wychodzą różne rzeczy z którymi Alicja próbuje sobie poradzić. To tego jej przyjaciółka zostawia pamiętnik i prosi o wyjaśnienie pewnej kwestii. Jest masę pytań, które Alicja by chciała zadać, ale już jest za późno. Mimo tego iż nie czytałam pierwszego tomu, nic nie straciłam, moim zdaniem książki można czytać osobno. Były powroty do wypadku ale tylko takie małostkowe, nie musiałam się zastanawiać co tam się wydarzyło bo było to wyjaśnione. Tak właśnie lubię, kolejne losy bohaterów, czasami przez pomyłkę trafimy na drugi tom i możemy śmiało czytać, bo wszystko jest wiadomo.

5,5⭐️ Sięgając po najnowszą powieść Agaty Czykierdy-Grabowskiej, nie miałam żadnych dużych oczekiwań, co do tej książke, a jedynie liczyłam na solidną lekturę. Niestety, „Przez milion burz” okazało się zwykłą obyczajówką z retrospekcjami z przeszłości, pozbawioną większych dramatów czy emocjonujących momentów. Przez ponad 200 stron właściwie nic ciekawego się nie dzieje i przez to fabuła wielokrotnie była nużąca. W dodatku końcówka jest poprowadzona płytko, szybko i pobieżnie, jakby autorka chciała jak najszybciej zamknąć temat. Do tego dochodzą drobne nieścisłości fabularne, które dodatkowo psują odbiór. A szkoda, bo znam twórczość Czykierdy-Grabowskiej i wiem, że potrafi pisać wciągające, chwytające za serce powieści. Tym razem jednak zabrakło tego czegoś. „Przez milion burz” to najsłabsza książka autorki, jaką przeczytałam i bardzo brakuje mi jej dawnych, angażujących lektur.

▪️Marta jest właścicielką położonego w Tymianowej pensjonatu. To właśnie w tej spokojnej wsi jej losy splatają się z losami Tekli - zmarłej kobiety, którą mieszkańcy uważali za wiedźmę. Czy deweloperzy planują zająć stary dom należący niegdyś do wiedźmy, we wsi zaczynają dziać się dziwne rzeczy. Czy to przypadek, czy klątwa bosorki? ▪️"Bosorka" to pierwszy tom serii "Pogranicze" i już teraz autorka zdradziła, że można spodziewać się siedmiu tomów. Cieszy mnie to bardzo, gdyż "Bosorka" bardzo przypadła mi do gustu. To, co wysuwa się w tej książce na pierwszy plan, to niezwykły klimat miejsca - Tymianowa to wieś pachnąca tymiankiem i lasami, która działa na wyobraźnię i pogłębia uczucie sielskości. W tej spokojnej miejscowości autorka osadziła bohaterów z przeszłością i tajemnicami. Tu teraźniejszość miesza się z dawnymi łemkowskimi wierzeniami. Mimo, że czuć tę sielskość wsi, to cały czas coś się dzieje - czuć napięcie, a z każdym rozdziałem moja ciekawość była coraz bardziej pobudzona. W trakcie lektury pojawiały się różne emocje - od smutku, wzruszenia, przez radość po złość. Była to piękna lektura o przyjaźni,  o marzeniach, oprawdziwych ludziach. O ludziach walczących, poszukujących siebie. Z niecierpliwością czekam na kolejny tom, bo czuję, że ta seria idealnie wpasowuje się w ten mój drugi, "niethrillerowy" gust i będzie idealnym sposobem na wyciszenie, którego czasami tak bardzo potrzebuję.

Opinia Recenzencka "Zanim o Tobie zapomnę" Autorka @palasekaleksandra_autorka Wydawnictwo @grupa_axis_mundi Współpraca reklamowa (@grupa_axis_mundi ) "Zanim o Tobie zapomnę" Poruszająca powieść dwóch kobiet Heleny i jej wnuczki Krainy splatają się w latach 1944 i 2004 .Połączona tajemnicą sprzed latach . W czasie wojny Helena starając ocalić siostrę jedzie za nią na roboty przymusowe do Niemiec. Tam w cieniu okrucieństwa zakochuje się w synu bauera Johannie .zakazana miłość nie ma szans na przeżycie. Sześćdziesiąt lat temu wnuczka Heleny Karina zmaga się życiowym kryzysem i stratą .Odkrywa tajemnicę i sekrety rodzinnej przeszłości.Podróż do miejsc w których przez dziesięciolecia milczano ,przynosi jej ulgę i nowy początek. To już druga książka autorki która bardzo mi się spodobała pierwsza to " Spotkam Cię w przyszłości " Czekam na kontynuację 😉 Obie książki to powieści które czas się miesza przeszłość z teraźniejszością . Pokolenia ich tajemnice i sekrety, zakazana miłość. Okrucieństwo drugiej wojny światowej bohaterom książki zabrała bardzo dużo Helenie i Johanowi miłość , Wioli życie .Basi siły i wole . Czytając książkę zawsze przeżywałam trudne chwile z bohaterami.Ucieszyłam się że Karina poznała prawdę o przeszłości babci i odnalazła jej znajomych i przekazała list dla niej o ukochanego.Ubolewam że historia Heleny tak się skończyła Ta powieść jest warta uwagi. Polecam z całego serca ❤️ Bardzo dziękuję za możliwość zrecenzowania wydawnictwu Grupa Wydawnicza Axis Mundi Autorce Aleksandrze Palasek dziękuję za tyle emocji czytając tą książkę .🥰🥰 #zanimotobiezapomnę#aleksandrapasalek#wydawnictwoaxismundi#miłośćktórawymnęłasięhistoriitajemnicaktóraprzetrwałapokolenia#