Kiedy znów zaświeci słońce

Książka składa się jakby z dwu częśći. W pierwszej części przedstwione zostały bohaterki powieści. Sześć kobiet w różnym wieku po przejściach, szukających wytchnienia i celu w życiu. Łączy je jedno: 5 z nich zostało zdradzonych przez mężów, jedna z nich sama zdradziła męża. W drugiej częśći powieśći poznajemy te kobiety w czasie pobytu w kurorcie w Świnoujściu. Uczestniczą w miesięcznej terapii prowadzonej przez jedną nich - Edytę. Kobiety poznają się, zbliżają do siebie i zaprzyjaźniają. Mimo własnych kłopotów, traumy, potrafią pomagać sobie wzajemnie. Powieść niesie nadzieję, że zdrada to nie koniec świata. Optymistycznie zakończenie jest tego dowodem.

„Dlaczego mamo?” Daria Skiba Marlena tuż przed maturą dowiaduję się, że jest w ciąży. Niestety jej chłopak i ojciec jej dziecka porzuca ją. Na szczęście dziewczyna ma wspaniałą, wspierającą mamę, siostrę nawet ojciec Marleny postanawia przestać pić. Marlena spotyka również jeszcze jednego dobrego człowieka, który ją wspiera w tej trudnej sytuacji. Autorka w tej książce porusza temat nastoletniej ciąży, ciężkiego porodu, burzy hormonów, emocji, depresja poporodowa. Myślę że książka warta jest uwagi,zakończenie zaskakujące.

Takiej Triory na pewno nie znacie! Czy będziecie chcieli do niej wrócić? Przed rozpoczęciem czytania zaintrygowały mnie już słowa na okładce "Pewne historie mogą wydarzyć się gdziekolwiek, inne tylko w określonym miejscu" i myślę, że tak właśnie było z wydarzeniami opisanymi przez Autorkę w tej powieści. Po skończeniu już nie wyobrażam sobie, by to samo mogło mieć miejsce, gdzie indziej, niż w tej małej, ale wyjątkowej i bardzo specyficznej wioseczce w Alpach Liguryjskich. Czterech głównych bohaterów — każdy z nich, choć młody już mocno doświadczony przez życie. Wydaje się, że nie mają ze sobą zbyt wiele wspólnego, a tak naprawdę łączy ich więcej, niż sami mogliby podejrzewać. Marcin to nauczyciel historii, który nie trzyma się żadnych norm, a przedmiotu uczy z wielką pasją, angażując uczniów. Wygrał walkę z chorobą, ale teraz szuka swojego miejsca na ziemi. Jakub Janicki to słynny pianista, którego międzynarodową karierę przerwał rak, z którym musi się zmierzyć. Weronika — dziewczyna Kuby nie zna swojej przeszłości, a kiedy powoli ją odkrywa, zaczyna zdawać sobie sprawę, że nie jest tą, za którą zawsze się uważała i że musi zagłębić się w swoją przeszłość. Filip to nastolatek, który swoją obiecującą przeszłość zaprzepaścił narkotykami. Teraz zaczyna wracać do pełni sił i przygotowywać się do matury. Losy tej czwórki przetną się w mniej lub bardziej oczywistych momentach. Każdy z nich jest zraniony przez życie, ale swoimi doświadczeniami może pomóc drugiemu. Czy się na to zdecyduje? W tle codzienna, ale wcale nie łatwa rzeczywistość, a później niesamowita Triora. Czy każdy z bohaterów odnajdzie swoją i co będzie dla niego oznaczać? Tego nie mogę Wam zdradzić, ale mogę za to napisać, że na pewno nie pożałujecie poznania tej wyjątkowej historii. Uwielbiam sposób, w który Jolanta Kosowska przedstawia opisywane miejsca. Naprawdę mam wrażenie, że tam jestem i wszystko widzę. Tutaj po raz kolejny Autorka mnie nie zawiodła, a Triora jawi mi się jako miejsce zdecydowanie warte odwiedzenia. Kolejną zaletą powieści są szeroko pojęte emocje — te, które wywołują wydarzenia, ale również te, które przenoszą się z bohaterów na Czytelnika. Myślę, że to duża sztuka w tym przypadku wykonana perfekcyjnie. Lektura jest bardzo wciągająca, a kolejne kartki same się obracają. Całą historię poznajemy powoli, odkrywając kolejne szczegóły, co dawkuje emocje, ale niekiedy również wywołuje zaskoczenie. Niesamowite wydarzenia i barwni bohaterowie, a do tego lekkie pióro Jolanty Kosowskiej sprawia, że czytanie jest wyłącznie przyjemnością. Zachęcam Was do odbycia cudownej podróży i poznania Triory, jakiej z pewnością nie znacie, czyli wyjątkowej, ale również pełnej tajemnic. Zapewniam, że będziecie chcieli do niej wrócić i to niezależnie, czy w postaci ponownego zagłębienia się w lekturę, czy odwiedzenia tego miejsca w rzeczywistości. Za możliwość odbycia kolejnej cudownej książkowej podróży i odwiedzenia wyjątkowego miejsca bardzo dziękuję Autorce.

"Dni naszego życia" to dwa tomy pięknie napisanej historii człowieka u schyłku życia oraz dziewczyny, która postanawia wysłuchać jego zwierzeń. Przepełnione czystą, prawdziwą miłością, bólem, żałobą, głębokim smutkiem przeplatającym się z chwilami szczęścia oraz bezbrzeżną samotnością i walką o każdy dzień. To nie tylko opowieść o życiu zwykłego, starzejącego się człowieka, to pełna inspiracji, pasji, motywacji i mądrości życiowych historia, która pozwala spojrzeć na świat i swój los z innej perspektywy. Zmusza do zastanowienia się nad swoją codziennością, do doceniania ulotnych chwil i drobnych momentów, do których potem będzie można wrócić. Pokazuje jak ważne są wspomnienia, jak piękna może być miłość, jak silny jest człowiek, który potrafi podnieść się po wielu bolesnych ciosach od losu. Szalenie realistyczna, smutna ale i napawająca nadzieją opowieść po prostu o życiu i przemijaniu. Absolutnie warta poznania i skupienia się na jej przekazie, który jest bezcenny i nie opisania. Piotr jest samotnikiem, ma osiemdziesiąt lat i jest dość zagadkową postacią, wycofaną. Uprzejmy i miły, jednak wszelkie relacje sąsiedzkie jakie nawiązuje są powierzchowne i tak naprawdę większość czasu spędza w domu w towarzystwie swoim oraz wspomnień. Pomimo wieku doskonale pamięta wszystko, co mu się przytrafiło. Jego mądrość, rady i wnioski jakie wysnuwa z życia są bezcenne i przenikają do duszy człowieka. Co doprowadziło do tego, że znalazł się w tym miejscu? Gdzie są wszyscy jego bliscy? I jaka jest jego historia? O tym właśnie decyduje się opowiedzieć sąsiadce z naprzeciwka, która jak mało kto doskonale wie czym jest samotność. Julita mieszka w domu ciotki, właśnie została zwolniona z pracy i nie do końca wie, jak pokierować swoim życiem. Z matką nie ma dobrego kontaktu, z resztą ta ułożyła sobie drugie życie i pierworodna dawno została zepchnięta na margines. Nie ma tak naprawdę nikogo bliskiego, sąsiedzi też nie darzą ją większą sympatia, bo przecież nie spełnia norm, które są przez nich wymagane. Brak własnej rodziny, własnego domu, obecnie nawet pracy. I wtedy właśnie zacieśnia więź z sąsiadem, który jest dla niej postacią tajemniczą, choć w odróżnieniu od większości mieszkańców nie darzy go niechęcią. Czy wyciągnie odpowiednie wnioski z długich godzin rozmów z Piotrem? Te książki są ponadczasowe i zdecydowanie trafią do czytelnika niezależnie od jego płci i wieku. Choć tematem przewodnim jest miłość, nieśmiertelna, pokonująca wiele przeciwności, tak rzadko spotykana w obecnym świecie, to tak naprawdę przekrój tej opowieści jest niezwykle szeroki i nie daje się zamknąć w jakiekolwiek ramy. Znajdziecie tam mnóstwo powodów do wzruszeń ale i do nerwów, związanych z trudami pogodzenia się z kolejami losu. Jak wiele złych rzeczy może udźwignąć człowiek? Czy można pogodzić się z samotnością? Czy pomimo całego bagażu na barkach da się patrzeć z optymizmem w przyszłość i żyć tak po prostu? Te książki to także dowód na to, jak niewiele wiemy o drugim człowieku, o tym, co przeszedł i co sprawiło, że wybrał taką ścieżkę w życiu oraz dowód na to jak zawiłe są ludzkie losy. Piotr jest postacią fenomenalną, którą ogromnie podziwiam i jestem wdzięczna, że choć w taki sposób mogłam skorzystać z jego mądrości, bo choć to postać z książki, to ta opowieść jest tak stworzona, że trudno jest inaczej do tego podejść niż tak, że Piotr naprawdę istniał. A zakończenie? Cóż, dla mnie jest niezwykłe i daje ogromną nadzieję.

Historia miłości dwojga ludzi - Martyny i Łukasza, dwóch przeciwieństw zarówno pod względem charakterów, jak i stylu życia. Ich uczucie, nagle, mocne, wybuchowe i silne jest źródłem bólu, cierpienia, wielu konfliktów i nieporozumień. Bohaterowie nie potrafią żyć osobno, ale razem też im jest trudno. Czasami to uczucie jest na granicy toksycznej miłości i więzi. Autorka w swojej książce pokazała, że nie każda miłość jest piękna i łatwa. Czasami rani, niszczy, bywa toksyczna i rujnuje życie nie tylko zakochanych, ale też i otoczenia, w którym przebywają. Powieść ta to nie jest romans idealny. Jest o miłości silnej, ale bolesnej. Relacja między bohaterami z jednej strony jest cudowna - pełna emocji, bliskości, a z drugiej wyniszczająca, wysysającą życie... Autorka pokazuje nam ta drugą stronę uczuć, nieidealną, smutną, trudną. Czasami zachowanie bohaterów irytowało mnie. To, że ranili samych siebie, cóż czasem tak bywa, ale ciężko było mi znieść fakt ranienia osób bliskich im. Dzięki narracji z dwóch stron, poznajemy motyw działań obydwojga bohaterów, co sprawia, że możemy lepiej ich zrozumieć, stają się nam bliżsi. Historia skłoniła mnie do zastanowienia się nad tym jak ja bym postąpiła na miejscu bohaterów, czy miałabym tyle siły by walczyć o to uczucie, czy dałabym radę odpuścić? Nie mam jednoznacznych odpowiedzi na te pytania, bo tak się nie da. Życie nie jest zero-jedynkowe i tutaj też takie rozwiązanie nie istnieje...

Uwielbiam autorkę i jej powieści. Urodziłam się w Łodzi tak jak Gabryś bohater powieści i może przez to więcej nas łączy. Dorosły Gabriel wspomina lata dziecinne gdy jak mały Gabryś doświadczył przemocy w rodzinie. Gabryś miał jednak jedno, on miał marzenia które pomogły mu przetrwać ten tragiczny czas dzieciństwa. Cudowna opowieść o sile miłości i determinacji.

„Nie ta co urodziła, a ta co wychowała” – tak mi zawsze babcia powtarzała, należy do tego zdania dopisać kolejne, które znalazłam w tej książce „nie ten co spłodził, a ten co wychował”. Zdarza się bowiem tak w życiu, że mężczyzna jak to się mówi nie dorósł do ojcostwa. Tylko z drugiej strony co to znaczy dorosła/dorósł do czegoś? Bohaterkami powieści są Janka, Maja, Weronika, Hanka i Ela. Każda z nich opowiada nam swoją historię, ukazuje swoje życie, marzenia, plany. Pokazują nam również trudne relacje z rodzicami, zarówno z matką jaki ojcem. Janka przyjaźni się z Majką. Obydwie są nauczycielkami w tej samej szkole. Janka uczy matematyki, Majka plastyki, sztuki. Dwie przeciwności. Pierwsza singielka raczej nie z wyboru, a pod wpływem matki, która zdominowała jej życie. Druga żona, matka dwóch córek, malarka. Boi się wystawić swoje obrazy i szkice, a raczej boi się krytyki ze strony swojej matki. Hanka i Ela przyjaciółki jeszcze ze studiów medycznych. Razem odbywały staż w jednym szpitalu, po studniach w nim zostały i przyjaźń przetrwała. Hania jest pielęgniarką, żoną i matką dorastającego syna Adama. Razem z Leszkiem tworzą szczęśliwe małżeństwo i rodzinę. Niespodziewanie w ich życiu pojawia się były mąż Hani i biologiczny ojciec Adama – Zbigniew. Ela jest lekarzem, żoną i matką dwóch synów. Wychowała się w domu dziecka, nigdy nie poznała swoich rodziców. Zawsze i wszędzie musi mieć wszystko pod kontrolą Ten jej despotyzm ma wpływ na relacje rodzinne. W jej życiu pojawia się wychowanka domu dziecka – Lena. I ostatnia bohaterka Weronika. Projektantka zieleni, samotna matka, wychowuje syna Kubę. Jest samotna z wyboru. Całą miłość, cale życie podporządkowała synowi. I nagle los zsyła ma Kubę chorobę . Weronika musi odszukać ojca chłopca i poprosić go o pomoc. Autorka pokazałam nam różne obrazy ojcostwa oraz portrety ojca. Chociaż tak na prawdę nie tylko ojca, matki również. Relacje jakie tworzą się między rodzicami a dziećmi mają wpływ na ich późniejsze życie, postępowanie i psychikę. Często zdarza się tak niestety, że jeden z rodziców tworzy fałszywy obraz drugiego rodzica i przez to krzywdzi dziecko oraz tą drugą osobę. Ten obraz tworzony jest przez pryzmat złości, rozgoryczenia, bólu który w sobie nosimy, bo nie spełniły się nasze marzenia, bo nie tak miało być. Jednak przychodzą w życiu takie chwile, że wszystkie urazy, niedopowiedzenia trzeba ukryć na dnie duszy i serca. Wybaczyć, chociaż to trudna sztuka, poświęcić się dla dobra dziecka. Zostawić za sobą przeszłość, aby móc funkcjonować w teraźniejszości i patrzeć z optymizmem w przyszłość. Rozliczyć się ze wszystkich swoich decyzji. Bo najtrudniejsza praca w życiu to praca nad samym sobą oraz rozmowa z samym sobą. Zanim powiemy o kimś złe słowo zastanówmy się, czy ktoś inny tak o nas nie mów, nie myśli? I chociaż wiem, że są ludzie, którzy „zasługują” na swoją opinię, to myślę, że trzeba ich zostawić niech żyją w swoim świecie. Na kartach książki odkryłam na nowo prawdy, które powtarza mi bliska osoba, że świat męski należy do ojca i syna, świat kobiecy do matki i córki. Kobieta nie zrozumie męskiego świata a mężczyzna kobiecego. To dwa różne światy, w których panują inne zasady. Polecam tą książkę, bo daje do myślenia. Stwarza możliwość obejrzenia siebie w lutrze postaci w niej przedstawionych.

Bardzo wciągająca książka chociaż czasem też irytująca. Historia Jolanty, która ma wszystko - drugiego męża, wspaniałego syna, przyjaciółkę, piękny dom. Podniosła się po dawnej tragedii kiedy jej pierwszy mąż zaginął. Wydaje się szczęśliwa. Z dnia na dzień okazuje się, że nic nie jest takie rozowe jakie się na początku wydawało. Każda z bliskich osób okazuje się kimś innym. Nie do zniesienia jest natomiast wscibska dziennikarka. Czytałam w sumie kilka godzin, bo nie mogłam się doczekać końca historii. Polecam 😊

Opis walk z listopada 1918 r o polski Lwów. Główna bohaterka jest postacią fikcyjną ale w niczym nie umniejsza to wartości książki. Czytając ją trzeba pamiętać, że 1/4 poległych to byli uczniowie. Zakończenie powieści jest niespodziewane/szokujące i świadczy o talencie pisarskim autora

"Dzieci różnie odbierają rzeczywistość. Źle sformuowane zdanie, czy jakaś pretensja mogą spowodować, że w głowie dziecka zakiełkuje myśl, która nie ma nic wspólnego z intencją rodzica, a jednak wydrąży taką wyrwę, że młody człowiek będzie nosić w sobie traumę przez wiele lat." Książka mogłaby mieć tytuł "Dziecko z plasteliny", lub podtytuł "Antyporadnik, czyli jak zostać toksycznym rodzicem". Matka głównej bohaterki zachowuje się tak, jakby taki antyporadnik przeczytała. Ze wszystkich matczynych sił próbuje bowiem ukształtować swoją córkę na swój obraz i podobieństwo swoje. Perfekcyjna i władcza lepi, naciąga, zgniata, a w swoim mniemaniu tworzy dziecko idealne. W rezultacie ponosi porażkę wychowawczą, a córka wycofuje się w swoje pełne lęków wnętrze. Pierwsza połowa książki bardzo mi się podobała. Dobrze zarysowane postaci, solidne rysy psychologiczne. Widać, że autorka interesuje się psychologią. Natomiast druga część podobała mi się zdecydowanie mniej. Zbyt przesłodzona i schematyczna, przez co trochę bajkowa i mniej ciekawa. Ogólnie jednak książka bardzo wartościowa i godna poświęconego jej czasu.

Główna bohaterka Amelia irytowała mnie. "Wyniosła. Zadziera nosa. Odludek. Nieprzyjemna. Drwiąca. Ironiczna. Niesympatyczna. Chłodna przede wszystkim. Wycofana." Takimi słowami określał ją przyjaciel Jóżefa. Marek. I trudno się z nim nie zgodzić. Amelia nie ma przyjaciół w miejscu zamieszkania męża, ale nie utrzymuje kontaktów z nikim z poprzedniego swojego zamieszkania. Nie chce dziecka, właściwie nikt jej nie jest potrzebny. Nie docenia starania męża o jej dobry nastrój. Nie cieszą ją prezenty, które jej daje, wyjazdy, które organizuje. Oby tylko każda kobieta miała takie problemy w małżeństwie. Jóżef ma wady jak każdy człowiek. Ale nie pije, nie zdradza, pamięta o rocznicach, nie jest sknerą, potrafi ugotować obiad i zrobić zakupy. Mimo, że chciałby zostać rodzicem, potrafi zaakceptować decyzję żony o niehęci do rodzicielstwa. Amelii przydałaby sę terapia. Czasami, szkoda mi było Jóżefa, żyjącego w takim toksycznym związku.

Książka porusza trudny temat - dziecko autystyczne w rodzinie. Klara kochająca matka, która początkowo nie chce widzieć, że jej synek jest inny. Chylę czoła przed rodzicami opiekującymi się niepełnosprawnymi dziećmi. Jako społeczeństwo mamy wiele do zrobienia.

To historia miłości, która była gorącym i prawdziwym uczuciem, ale czy ma szansę spełnić się do końca? Agata i Piotr, dwoje ludzi, których życie nie rozpieszczało, od pierwszego wejrzenia zakochali się w sobie. W sumie, to uczucie nie miało racji bytu, Piotr ma żonę i dziecko, no ale cóż... w życiu wszystko może się zdarzyć.

Niesamowicie poruszająca książka, którą napisało samo życie. Natalia, młoda i aktywna dziewczyna. Pełna życia, przyjaciół i planów na przyszłość. Tę przyszłość próbuje zabrać jej najgorsza diagnoza- ostra białaczka. Natalia musi zacząć nierówną walkę z groźnym wrogiem. Siła i determinacja rodziny Natalii, daje jej energię do walki. Ale niestety, nie każda walka jest wygrana w pierwszej rundzie. U Natalii ta walka oznaczała ogromne cierpienie, ból i niezrozumienie. Mimo wszystko na oddziale była iskierką, zarażała innych pogodą ducha, była promykiem nadziei. Chociaż sama tę nadzieję straciła... Natalia Szalkiewicz swoją walkę przegrała. Zostały jej wspomnienia i wspomnienia rodziny. Dzięki temu Natalia wciąż żyje. Książka mimo całego ciężaru i dramatu, jest napisana lekko i z dużą dozą nadziei. Tę nadzieję zostawiła wszystkim Natalia. To co mnie raziło, to wątki fikcyjne, jakieś zamiany braci, molestowanie seksualne, porwania. Ta historia nie potrzebowała takich ozdobników. Mimo wszystko polecam ją, do refleksji, i paradoksalnie, ku nadziei.

"Ta kobieta" – przejmująca opowieść o sile i walce o siebie Elżbieta Stępień w książce "Ta kobieta" porusza trudny temat przemocy domowej. Główna bohaterka, Amelia, tkwi w toksycznym związku z Rafałem – mężczyzną, który na zewnątrz wydaje się ideałem, ale w domu zamienia się w tyrana. Autorka realistycznie przedstawia mechanizmy manipulacji, zastraszania i uzależnienia emocjonalnego, pokazując, jak trudno jest wydostać się z takiej relacji. To nie tylko historia bólu, ale przede wszystkim opowieść o wewnętrznej sile i nadziei. Amelia, choć złamana, zaczyna dostrzegać, że zasługuje na lepsze życie. Dzięki wsparciu otoczenia i własnej determinacji podejmuje walkę o wolność. "Ta kobieta" to książka, która wzrusza, ale i otwiera oczy. Jest trudna, momentami bolesna, ale niezwykle ważna. Pokazuje, że nawet po latach traumy można odbudować siebie i nauczyć się kochać na nowo. To poruszająca lektura, która zostaje w pamięci na długo.

#317 - Marokańskie Słońce - Adriana Rak - Wydawnictwo WasPoss #70/52/2020 Ta książka ma 202 strony i jest to moja piąta książka tej autorki, choć napisała ją i wydała znacznie wcześniej. Historia miłości Marysi z Polski i Bilal z Casablanki pokazuje jak trudne są relacje osób z tak różnych religijnie światów. Rozmarzyłam się czytając tą powieść, chociaż chwile szczęścia są przeplatane tymi gorzkimi. Wróciły też do mnie wspomnienia z mojej podróży do Maroka, gdzie miałam okazję korzystać z Marokańskiego Słońca. Jest to książka na jeden wieczór - uwaga wciąga ogromnie i nie pozwala się oderwać <3 https://www.facebook.com/zaczytanaeliza/photos/a.1656801191286441/2390801081219778/?type=3&theater

Kolejna książka nieznanej autorki z przeciętną okładką. Czy to może być coś dobrego? Owszem, może! „Pachnący naftaliną” wzroku pewnie nie przyciągnie, ale może skusić treścią, która jest znacznie ciekawsza niż to, co możemy przeczytać na okładce. Ucieczka sprzed ołtarza to dopiero wierzchołek góry lodowej. Całą resztę wydarzeń, które odmieniły życie Alicji, odkrywamy stopniowo, śledząc fabułę z zapartym tchem. Może nie warto nastawiać się na literaturę z najwyższej półki, ale na ciekawą historię z zaskakującą fabułą już jak najbardziej! Alicja w przeddzień ślubu odkrywa coś, co zmusza ją do ucieczki sprzed ołtarza. Załamana kobieta odcina się od wszystkich i planuje zacząć nowe życie. Poznaje Adama, cenionego kardiologa, który w domowym zaciszu okazuje się być potworem i tyranem. Po pewnym wydarzeniu decyduje się zostawić też jego. Znajduje mieszkanie, pracę i wydaje jej się, że znalazła spokój, ale przeszłość nie chce jej odpuścić. Kobieta zaczyna dostawać niepokojące pogróżki. Może się wydawać, że fabuła obraca się tylko wokół znajdywania przez Alicję nowych facetów a potem uciekania od nich, ale tak nie jest. Obaj mężczyźni od których kobieta odeszła mają wielkie znaczenie dla dalszej części historii, a najciekawsza akcja zaczyna się właśnie po opuszczeniu Adama. Wtedy zwykła na pozór obyczajówka zaczyna nabierać też cechy kryminału. Bohaterka chce dowiedzieć się, kto i dlaczego jej grozi. Wiemy też, że pomiędzy ucieczką sprzed ołtarza a poznaniem Adama wydarzyło się coś, co kompletnie zmieniło życie Alicji, jakaś mroczna tajemnica, która może mieć związek z tym, co właśnie się dzieje. Oczywiście nie jest ona wyjawiona od razu, poznajemy ją znacznie później, ale cały czas wiemy, że coś się tam stało. W sumie jedynym, co nie odpowiadało mi w stylu autorki, były nagłe przeskoki akcji – chyba tak mogę to nazwać. Nie lubię takich zabiegów, bo muszę wtedy się zatrzymywać i sprawdzać - czy to ja przeoczyłam jakieś zdanie, czy po prostu go tam nie było? Poza tą jedną rzeczą nie mam się do czego przyczepić, bo pani Stępień pisze przyjemnie. Nie jest to książka najwyższych lotów, co to, to nie. Ale da się przy niej przyjemnie spędzić czas. Wciąga, ciekawi, zaskakuje i wywołuje prawdziwą burzę emocji. Mówiąc szczerze, w życiu bym się nie spodziewała, że ta niepozorna książka kryje w sobie tak wiele. Spodziewałam się czegoś przeciętnego, a dostałam naprawdę fajną historię z dobrze skonstruowaną fabułą i ciekawymi bohaterami. To nie jest zwykła obyczajówka jakich wiele, to słodko-gorzka historia o tym, ile może kosztować jeden, popełniony lata temu błąd.

„Muzyka twojej duszy” to przyjemna, lekka powieść obyczajowa, którą czyta się bez większego wysiłku. Książka ma ciepły klimat i dobrze oddaje emocje, jednak brakuje jej czegoś, co naprawdę zapadłoby w pamięć. Fabuła jest dość przewidywalna, a zakończenie – choć spójne – nie zaskakuje. To typowa lektura na kilka wieczorów: przyjemna, relaksująca, ale bez efektu „wow”. Przeczytać i zapomnieć.

więcej na:https://elzbietarogalska.blogspot.com/2021/11/ksiazka-gdy-opady-emocje-anety.html Moim zdaniem to bardzo dobry pierwszy tom. Wprowadza w temat ale jeszcze wszystkiego nie wyjaśnia. Dobrze wykreowane relacje międzyludzkie. Lekka książka ale z przekazem.