Kiedy wzywa nas dzicz. Jak więź ze zwierzętami może zmienić nasze – i ocalić ich – życie

"Wypatrywałam przestrzeni - niekoniecznie dosłownej - ale w moim sposobie myślenia. wpatrując się w stokrotki i tarasując chodnik na wiele minut, podczas gdy inni przechodnie mijali mnie w pośpiechu, zrozumiałam, że odczuwam głód (....) posiadania supermocy (...). Nabrałam poczucia, że gdybym tylko potrafiła poruszać się w złożonym świecie roślin, gdybym wyczuwała, co sprawia, że rośliny kwitną, a czego więdną, mogłabym odnaleźć zupełnie nowy sposób na życie". "Mowa roślin" A. Vincent to niezwykła historia utrzymana (według mnie) w stylu "Zimowania" K. May czy "Sekretnego życia łąki" (autor: J. Lewis - Stempel), godna uwagi.

Rafael Santandreu wykorzystując technikę mindfullness (trening umysłu) pokazuje jak radzić sobie ze stresem i negatywnymi uczuciami. Podając przykłady z życia przekonuje nas, że nawet w najtrudniejszej sytuacji możemy czuć się szczęśliwi, a wszelkie niedogodności powinniśmy traktować jako szanse. Dzięki przedstawionym ćwiczeniom wiemy jak reagować na różne okoliczności i pracować nad sobą 💛 Bardzo lubię raz na jakiś czas sięgnąć po poradnik, aby uporządkować sobie kilka rzeczy, podbudować się i zmotywować. Ten akurat czyta się niezwykle lekko i można wyciągnąć z niego naprawdę wiele fajnych wartości. Sprawdźcie sami, ja bardzo polecam!

Dawno nie czytałam książki, w której tak bym się zatraciła. Celem "Nowej mapy cudów" jest nauczać, czym jest zachwyt i jak się zachwycać. Henderson odkrywa przed nami niezwykłą złożoność tak prostego świata, którego doświadczamy każdego dnia. Uczy też w pewnym sensie pokory wobec kunsztu Natury i wdzięczności za to, co nas otacza. Uwielbiam naukowe fakty i ciekawostki, które w książce dodatkowo były poprzeplatane różnorodnymi dygresjami autora. Lektura nie należy do najprostszych, niekiedy musiałam czytać fragmenty po kilka razy, jednak ciekawość godna dziecka nie pozwalała mi przerwać. Siadając z rana do lektury, z kawą u boku czułam się jak największy szczęściarz. Szczerze polecam książkę, szczególnie na te trudne czasy, bo pomaga odświeżyć spojrzenie na otaczającą nas rzeczywistość i przypomnieć sobie o tym, co najbardziej wartościowe.

Zmarnowany potencjał. Trochę przydatnych informacji, ale niestety giną w morzu powtórzeń, sprzeczności, niejasności i osobistych opinii autora. Szkoda. Oceniam tak wysoko tylko dlatego, że książka porusza ważne i zaniedbywane w innych publikacjach tematy.

Nie mogłam nie przeczytać tej książki - moja Megula by mi nie wybaczyła ;) Napisana w ciekawy sposób przez autora zakochanego w psach, choć, jak sam przyznaje, na początku był bardzo sceptyczny w sprawach emocji u psów. Mnie wciągnęła i polecam wszystkich psiarzom.

Miła odskocznia od książek, które czytam na codzien. Autor bardzo prostym językiem wytłumaczył parę ciekawych kwestii. To, ze badania nie są tak oczywiste, jak mi sie wydawało. To, ze świat jest naprawdę bardzo złożony i jak zaczniemy szperać, to możemy do czegoś dojść, bądź niekoniecznie. Na pewno książka zmienia myślenie na temat badań. Jest wiele czynników, które muszą być spełnione, aby mieć pewność wyników. Co nie zmienia faktu, ze badania są potrzebne i bardzo dużo dzięki temu zyskaliśmy, jako społeczeństwo. I na koniec. Co najważniejsze! Słuchaj swojego ciała! Nie dajmy się zwariować. Ale pamiętajmy! Czytamy etykiety i interesujemy się co kładziemy na talerz i ciało. Oraz pamiętajmy, że to czego nie zjesz, to nie nakładaj na swoje ciało. ;)

Bardzo dobra historia o mikrobach wszelakich, z którymi stykamy się na codzień. Konstrukcja książki przypomina nieco spacer po domu - od przedpokoju, przez łazienkę, toaletę, kuchnię, sofy, łóżka - Autorka prezentuje naszych współlokatorów i ich wpływ na nasze życie. Są konkretne nazwy, konkretne efekty, konkretne badania, solidna bibliografia, interesujące wnioski. Kawał rzetelnej roboty w świetnie podanej formie.

"Głód jest najlepszym kucharzem, post najlepszym lekarzem" Za każdym razem, zabierając się za czytanie kolejnej książki o żywieniu, zastanawiam się, co tym razem z żywności okaże się "modne". Serio, może i jestem z lekka cyniczna, ale czasami mam nieodparte wrażenie, że te wszystkie żywieniowe poradniki piszą "specjaliści" sowicie opłacani przez ten czy ów koncern spożywczy. Nie lubię czytać poradników, ale lubię wiedzieć "co w trawie piszczy", dlatego je czasami czytuję. Widziałam już różne mody żywieniowe. Masło, a broń boże smalec okazały się złe, trzeba było zajadać roślinną margarynę, teraz okazuje się, że margaryny to tłuszcze utwardzane, zupełnie i absolutnie niezdrowe. Jajka są też niezdrowe, bo dużo w nich cholesterolu. Ciekawe jest to, że autor obecnie omawianej przeze mnie książki, czyli pan profesor, doktor Andreas Michalsen, podtrzymuje opinię na temat złego wpływu jajek na nasze zdrowie, jednak z zupełnie innego powodu niż zawarty w nich cholesterol. Nie wspomnę już nawet o mleku, które "wykarmiło" tyle pokoleń, oraz reklamujące je hasła i slogany, które pamiętam do dziś "Pij mleko, będziesz wielki", słowa wypowiadane przez wybitnych sportowców. Niestety jak się później okazało mleko, absolutnie nie jest pożądane dla dorosłych ludzi. W ślad za tym odkryciem pojawiło się nawet hasło "Pij mleko, będziesz kaleką" Ten poradnik, jak i wiele innych, niewiele nowego wniósł w moją znajomość szeroko pojętego tematu żywieniowego. Trzeba jednak przyznać, że autor rzetelnie próbuje zgłębić temat i przyjrzeć mu się od początku, czyli od homo sapiens i jego sposobu odżywiania. Ukazuje przekonująco, szeroki rys historyczny początków ludzkości i tego co i jak, rasa ludzka, jadała. Ciekawie mówi też o mikrobiomie i biznesie insulinowym (jak go nazywa) przywołując słowa innego lekarza: "Düsseldorfski diabetolog Stephan Martin mówi w tym kontekście nawet o „insulinowym biznesie”: ponieważ insulinoterapia jest korzystna finansowo dla lekarzy i kas chorych, [...] Insulina jest mianowicie rozliczana poza budżetem lekarskim, kasy chorych za każdego pacjenta leczonego insuliną otrzymują rekompensatę w wysokości do dwóch tysięcy euro." Jednak to, co dla mnie było pewną nowością (jednak) w tej książce, to dokładnie i szeroko omówione posty: leczniczy, oraz interwałowy zwany inaczej przerywanym. To, co pisze pan doktor, szczególnie o tym drugim rodzaju postu, trafia mi do przekonania na tyle, że z ciekawością szerzej zainteresuję się tym tematem. Na koniec książki autor przedstawia korzyści, jakie omawiane przez niego posty przynoszą w przypadku konkretnych chorób, schorzeń i zaburzeń. Od tych czysto fizycznych, po depresje, czy migreny. Książkę można przeczytać, napisana jest w sposób ciekawy i zajmujący, chociaż w moim odczuciu, dość jednostronny. Dla kogoś, kto "siedzi" w żywności, niewiele wniesie ona nowego, jednak dla początkujących, zainteresowanych tym tematem, może się okazać, prawdziwą skarbnicą wiedzy.

Autorka w przystępny sposób opisuje wykorzystanie pierwiastków w świecie. Skąd się biorą, do czego są nam potrzebne i jak wiele ich jeszcze zostało. Czytając tą książkę, nieraz naszła mnie refleksja jak długo nasza planeta będzie w stanie zaspokajać nasze oczekiwania i potrzeby. Wiele z pierwiastków dostępnych w przyrodzie ma swoje zamienniki wykazujące podobne właściwości, jednak istnieją również takie, których źródła powoli się wyczerpują o czym pewnie część naszej populacji może nie mieć pojęcia. Bardzo przyjemna lektura, bez trudnej terminologii dająca wiele do myślenia.

Spodziewałam się po książce czegoś innego, jednak to raczej ze względu nieznania podstaw buddyzmu i skojarzeniem ze znanymi mi przypowieściami. Kilka przypowieści bardzo mi się spodobało, można do książki co jakiś czas wracać. Są to opowieści ponadczasowe, ale skierowane do dorosłych. Zdecydowanie spodobał mi się tekst z posłowia: "- Czy myślisz, że bycie Buddą to frajda? Nie wiesz, co mi zrobili moi uczniowie! Wkładają w moje usta słowa, których nigdy nie wypowiedziałem. Wznoszą mi paskudne świątynie, aby dostawać jak najwięcej darów. Wkładają moje nauki w opakowania i czynią z nich przedmiot handlu. Maro, gdybyś wiedział jak trudno jest być Buddą, na pewno byś mi nie zazdrościł".

„Jak nie zwariować ze swoim dzieckiem. Edukacja, w której dzieci same chcą się uczyć i rozwijać” Mikołaja Marceli to wartościowy poradnik dla każdego rodzica, który chce towarzyszyć swojemu dziecku w procesie rozwoju w sposób świadomy, empatyczny i skuteczny. To książka, która otwiera oczy, skłania do refleksji i dostarcza narzędzi, dzięki którym edukacja może stać się wspólną, fascynującą podróżą, a nie polem walki. Autor udowadnia, że nie trzeba „wariować”, by być dobrym rodzicem – wystarczy zrozumieć i wspierać naturalny pęd dziecka do poznawania świata. Gorąco polecam! Recenzja: https://kotkawaiksiazki.pl/jak-nie-zwariowac-ze-swoim-dzieckiem-mikolaj-marcela-recenzja/

Oparta na badaniach, przybliża aspekty psychologii i jak różne mechanizmy wpływają na nią i powodują konkretne reakcje. Mimo wszystko dość ciężki styl pisania, przez który trudno było przejść. Dla zainteresowanych tym jak działa nasza psychika, jak można na nią wpłynąć, jak najbardziej na tak.

Książka jest późnym potomkiem pisma “Bachor” - trochę zgrywy w ogóle, a trochę ironicznej odpowiedzi na wszelkie rodzicielskie poradniki, wszelkie zachwyty nad rodzicielstwem i wszelkie instagramowe pato-cukierkowe rodzicielstwa wzorce, a normalnych ludzi prowadzące do frustracji, poczucia klęski i nieustających porażek. I to właśnie ku pokrzepieniu serc tych rodziców wyklętych i przeklętych jest ta powieść. Ilość ironii, sarkazmu i gorzkich a prawdziwych obserwacji rodzicielstwu i rodzicom tu poświęconych może przyprawić o niestrawność i palpitacje różne - to na pewno. To pozycja w jakimś tam rodzaju premium i do niedosłownego odczytywania! Początkowy zachwyt nad soczystą ironią i mnogością celnych, trafnych obserwacji ubranych w kąsającą satyrę pewnie w trakcie lektury powszednieje i przygasa, a to w związku z nieustającym wysokim tej pastiszowej formy poziomem, ale trzeba i książce przyznać, że utrzymuje bardzo równy poziom, a kończy się w momencie, w którym skończyć się powinna. Do tego nieraz lektura pokazuje, że nie jest tylko zgrywą, a jest dość dobrze osadzona we współczesnej literaturze przedmiotu i jej treść, to jedynie swoista polemika ze wzmiankowanymi niejednokrotnie pojęciami i treściami głęboko zahaczającymi o zagadnienia rodzicielstwa i świetnie orientująca się też we współczesnej myśli pedagogicznej (tj. tej prawdziwej a nie czarnkowo-nowakowej). Wersja audio została świetnie wyprodukowana przez Krytykę Polityczną i właśnie ją polecam!

"Poznanie czyjejś perspektywy, niekoniecznie takiej, z którą się zgadzamy, bywa kojące. Pozwala zobaczyć, że można tę sytuację przeżywać na różne sposoby, a przede wszystkim, że w ogóle da się ją jakoś opisać. To daje nadzieję." Nasza rzeczywistość zmieniła się o 360 stopni i nie mamy pojęcia kiedy i czy wszystko wróci do równowagi, więc nic dziwnego, że czasami trudno nam się odnaleźć i że zaczynamy odczuwać wiele różnych emocji takich jak lęk, samotność czy niepewność. Ta książka to zbiór wywiadów z psychologami, psychiatrami i psychoterapeutami, którzy próbują nam pomóc zaakceptować i oswoić te wszystkie niepokojące uczucia, tłumaczą jak zmieniają się nasze relacje międzyludzkie, a także snują rozważania o długofalowych skutkach pandemii. Co ważne, całość nie ma charakteru pouczającego, wprost przeciwnie czytając odnosimy wrażenie, że przysłuchujemy się rozmowie przyjaciół. Bardzo przyjemna i wbrew pozorom lekka lektura.

Bardzo obszerne i przystępne kompendium wiedzy. Chciałoby się żeby lekarze to czytali, żeby w szkołach podawali to przynajmniej małymi fragmentami, żeby wiedza pochodziła od kogoś mądrego, wykształconego, odczytanego, z doświadczeniem. Nie jest to z pewnością lektura do poduszki, ale warta przeczytania.

Kulisy przygotowań do obserwacji (głównie ptactwa) i warsztatu fotograficznego, ponieważ powtarzalne to trochę nużące, czytane na raty przyjemne. Główny zarzut - jak na książce o fotografii, jedno zdjątko na rozdział - malutko, w tym często nie to o którym była mowa w rozdziale. I jeszcze jeden techniczny, źle skalibrowany ebook, czcionki między rozdziałami były skrajnie rozstrzelone, jedne rozdziały na maksymalnym zmniejszeniu były wielkością nagłówkową, inne rozdziały odwrotnie, trzeba było maksymalizować do oporu. Ponieważ książka czytana na raty, to przy otwieraniu innego ebooka, trzeba było ustawiać czcionki wciąż i wciąż na nowo. Strasznie się umęczyłam tą książką, przez co przyjemność z czytania spadła na łeb i szyję. Ebook wydany tragicznie - pobranie książki na komputer kończyło się wielokrotnie fiaskiem (by ogarnąć czcionki i zobaczyć zdjęcia nie tylko w postaci ikonek). Tylko z rozsądku ta 6tka dla treści.

W 2006 roku ukazała się książka Niebezpieczne idee we współczesnej nauce. John Brockman, który był jej inicjatorem – zadał pytanie naukowcom z wielu różnych dziedzin, jaką ideę uważają za najbardziej wywrotową w nadchodzących latach. Judith Harris – zmarła w 2018 roku amerykańska psycholożka napisała w tym tomie tekst o zerowym wpływie rodzicielskim. Czy niebezpieczne jest twierdzenie, że rodzice nie mają żadnego wpływu (z wyjątkiem genetycznego) na osobowość i inteligencję swoich dzieci ani na ich zachowania poza domem rodzinnym? Co bardziej istotne, czy to twierdzenie jest fałszywe? Czy myliłam się, twierdząc, że rodzice mają zerowe możliwości kształtowania tych atrybutów poprzez oddziaływania środowiskowe? Przyznaję, że kiedy dziesięć lat temu przedstawiłam ten pogląd, sama nie do końca w niego wierzyłam. Zajęłam skrajne stanowisko – formułując hipotezę zerową o całkowitym braku wpływu rodzicielskiego – na potrzeby klarowności naukowej. W ten sposób uczyniłam z siebie łatwy cel, prowokując przedstawicieli establishmentu – psychologów badaczy z kręgów akademickich – do prób zestrzelenia mojej koncepcji. Nie sądziłam, że okaże się to dla nich takie trudne. W tym czasie było już oczywiste, że wychowanie nie wywiera na dzieci istotnego wpływu, ale sądziłam, iż z pewnością pociąga za sobą niewielkie skutki, które będę musiała uznać. Niezdolność establishmentu akademickiego do udowodnienia, że nie mam racji, wydała mi się zdumiewająca. Ostatnio pewna psycholog rozwojowa przyznała nawet, że badacze jeszcze nie znaleźli dowodu na to, iż „rodzice kształtują swoje dzieci”, ale dodała, że nadal jest pewna, iż jeśli będą szukać wystarczająco długo, to z pewnością go znajdą. Akceptacja takiej hipotezy to dla wielu osób (zwłaszcza rodziców) rzecz nie do zaakceptowania. W roku, w którym umiera J. Harris, Robert Plomin – psycholog, genetyk behawioralny publikuje książkę Matryca. Jak DNA programuje nasze życie. [...] całość: https://www.speculatio.pl/matryca-jak-dna-programuje-nasze-zycie/

🍽️🧠 Jedzenie przestało być tylko jedzeniem — stało się systemem, wygodą, wyborem i skutkiem cywilizacyjnej zmiany 🧠🍽️ ⭐ Moja ocena: 7/10 — za bardzo rozsądne i wyważone podejście do tematu. Najbardziej cenię tu to, że autorka nie wpada ani w zachwyt nad nowoczesnością, ani w tanią nostalgię za „dawnym jedzeniem”. 🥪 To nie poradnik, tylko opowieść o tym, jak zmieniło się nasze jedzenie 🥪
 Bee Wilson nie pisze książki w stylu „jedz to, nie jedz tamtego”. To raczej biografia współczesnego jedzenia: opowieść o tym, jak zmieniły się smak, głód, gotowanie, zakupy, rytm posiłków i sama relacja człowieka z jedzeniem. To książka bardziej o tym, jak żyjemy, niż tylko o tym, co mamy na talerzu. ⚖️ Współczesne jedzenie dało nam wygodę — i zabrało prostotę ⚖️ Najmocniej działa tu dla mnie to, że Wilson nie upraszcza. Pokazuje uczciwie, że dzisiejszy system żywnościowy przyniósł ogromne korzyści: jedzenie stało się tańsze, bardziej dostępne, łatwiejsze do zdobycia i mniej zależne od sezonowości, lokalności i zwykłego niedoboru. Ale jednocześnie ten sam system wepchnął nas w nadmiar, przetworzenie, chaos wyboru i stopniową utratę zwykłego, spokojnego kontaktu z jedzeniem. Wilson pokazuje też, że współczesna obfitość bywa złudna: półki uginają się od produktów, ale często jest to tylko pozór różnorodności, bo w tle działa monokultura tych samych składników, smaków i żywieniowych nawyków. 🍔 Problemem nie jest tylko to, co jemy, ale jak jemy 🍔
 I tu siedzi dla mnie sedno tej książki. Wilson dobrze pokazuje, że problem nie zaczyna się wyłącznie na poziomie składu czy kalorii. Zaczyna się też na poziomie rytmu życia. Jemy w biegu, między bodźcami, często odruchowo, z wygody albo zmęczenia. I wtedy jedzenie przestaje być częścią codzienności, a zaczyna być szybką reakcją na stres, pośpiech i rozproszenie. 🍞 Jedzenie to kultura, status, marketing i pamięć 🍞 
Bardzo podoba mi się też to, że autorka nie traktuje jedzenia jak czystej biologii. Tu jedzenie jest częścią większej układanki: historii, rynku, reklamy, dzieciństwa, rodzinnych rytuałów i społecznych zmian. Dzięki temu książka nie zamyka się w prostym haśle „jedz zdrowiej”, tylko pokazuje, że nasze wybory żywieniowe są zanurzone w całym stylu życia. 🪞 Największa zaleta: rozsądek bez fanatyzmu 🪞
 To, co naprawdę mnie tu przekonuje, to ton. Bez moralizowania, bez histerii, bez ideologicznego napinania się. Wilson nie robi z jedzenia religii i nie udaje, że istnieje jeden prosty powrót do rzekomo lepszej przeszłości. Zamiast tego daje coś cenniejszego: porządek, proporcje i szerszy ogląd. 📌 Wniosek: mądra książka o jedzeniu jako obrazie współczesnego życia 📌
 To nie jest książka, która miażdży literacko albo zostawia po sobie wielki wstrząs, ale jest naprawdę sensowna i potrzebna. Dobrze porządkuje temat i zostawia z myślą, że dziś problemem nie jest już tylko brak jedzenia, ale to, że mamy go za dużo, za łatwo i coraz częściej bez prawdziwej relacji z nim. 📖 Ta książka nie mówi tylko o jedzeniu. Ona mówi o człowieku, który najpierw dostał ogromny wybór, a potem został z tym wyborem trochę sam.

Właśnie niedawno samica krogulca dopuściła mnie na parę metrów i obserwowała z uwagą, jak jej robię zdjęcia. Pozowała tak ładnych parę minut aż znudzona odleciała. Mimo że jest większa od samca (niemal jak każdy drapol), to zadziwia swymi niewielkimi rozmiarami. Nieprzypadkowo to krogulec jest ulubionym ptakiem drapieżnym Autora. Choć jeśli ktoś widział taniec godowy bielików w powietrzu – jak ja – to nie zapomni go nigdy. Równych emocji dostarcza polowanie rybołowów na ryby, co miąłem szczęście z bliska obserwować w USA. U nas rybołowów niestety jak na lekarstwo – a to właśnie mój ulubiony drapol. Bardzo dobra to książka, m.in. właśnie dlatego że to zbiór esejów , forma nieuporządkowana, bo i nienaukowa. Niesie wiele cennych informacji dla mnie, zapalonego birdwatchera... A poza tym m.in. jest tu erudycyjny spis państw, które mają takie ptaki w herbie. Oczywiście najwięcej orłów różnego rodzaju (nasz to bielik czy przedni? – oba nie gardzą padliną…). Ale są przecież i filipiński małpożer (jeden z największych ptaków świata) i panamska harpia (największy). Nietypowy, wręcz humorystyczny, sekretarz, to herb Sudanu.

"Nasz stronniczy optymizm" był dla mnie tak zaskakującą propozycją do przeczytania i zrecenzowania, że rzuciłam się na nią niemal od razu, bez kolejki, bez stosiku hańby, ot po prostu, natychmiast. Dlaczego? Już mówię. Dr Tali Sharat to badaczka neuronauki, a jednocześnie, co bardzo ciekawe ma doktorat z neurologii, a także psychologii. To mieszanka, przy której można się śmiało spodziewać, że taka książka będzie bardzo mądrze napisana i nie będzie czytelnika nudzić. W tej niepozornej książce Autorka przekonuje, że mimo wszystko lepiej być w życiu optymistą, patrzeć przez różowe okulary niż pesymistą. W sumie całkiem logiczne podejście, ileż można się zadręczać paskudnymi myślami, prawda? Jak się tak zastanowić, to kiedy patrzymy na świat pozytywnie, mamy lepsze samopoczucie i wszystko nam przychodzi łatwiej dopóki coś nie pójdzie nie po naszej myśli... no właśnie. Czy z automatu taka osoba ma skłonność do depresji przez jedno niepowodzenie? Może lepiej patrzeć na wszystko tak, jakby miało się nie udać i być pozytywnie zaskoczonym i zadowolonym? Z tej książki dowiecie się wielu rzeczy, choć nie traktowałabym jej jako poradnik, ale raczej coś nad czym można się uśmiechnąć, dowiedzieć się ciekawostek związanych z naszą psychiką. Bo ktoś wie dlaczego z utęsknieniem czekamy na piątkowe popołudnie, kiedy to zaczyna się dla wielu osób weekend, a nienawidzimy poniedziałkowych poranków? Tego się dowiecie z tej lektury! Polecam, serio :) bo warto czasami się zastanowić co nas określa od takiej strony typowo naukowej a Wydawnictwu Amber dziękuję za możliwość przeczytania ciekawej książki, zupełnie innej niż te, po które sięgam na co dzień.