Kasztanowy ludzik

„Szeptacz” – Alex North Są historie, które nie krzyczą. One czekają… aż zostaniesz sam. I wtedy zaczynasz słyszeć szepty. Ciche. Natarczywe. Niepokojące. Podobno to tylko wiatr. Podobno wyobraźnia płata figle… A jednak coś stoi tuż za tobą. Oddycha ciszej niż ty. Strach.... on zna twoje imię. I wie, kiedy nasłuchujesz. Książka, która wciąga i zdecydowanie najlepiej kiedy czyta się ją w ciszy i najlepiej nocą...ta cisza....ta atmosfera...ten dreszczyk...

Druga część Trylogii Białego Miasta. Po pierwszej części miałam ogromne oczekiwania i się nie zawiodłam. Bardzo fajnie skonstruowany thriller, zwroty akcji co rusz, a końcówki w życiu bym się nie domyśliła. Fajnie też jest wpleciony wątek obyczajowy z życia Unaia, który nie przyćmiewa kryminału, ale ma z tym ścisły związek. Na baskijskiej prowincji zostaje znalezione ciało zamordowanej kobiety w ciąży. Wszystko wskazuje na to, że morderstwa dokonano w duchu celtyckiego rytuału. Unai, znany jako Kraken już wie, że to sprawa kolejnego seryjnego mordercy. Ale wie też, kim jest zamordowana kobieta. Śledztwo trudne, bowiem Kraken dochodzi do siebie po postrzale i nie mówi, komunikuje się za pomocą telefonu, albo notesu. Mimo to, zostaje dopuszczony do śledztwa, bo to najlepszy profiler jakiego mają. Świetna druga część, więc czas na finałową książkę. Kto nie czytał, to polecam.

Trzecia część trylogii Białego Miasta i przygód osobistych i kryminalnych Unai'a Lópeza de Ayali, zwanego Krakenem za mną. Najpierw ocenię książkę "Władcy czasu" a na koniec całą trylogię. Przyznam, że początek książki mnie nie zachwycił, był mocno rozwlekły jak na wstęp do czegoś więcej, ale opłacało się koniec końców być cierpliwym, bo autorka zbudowała naprawdę ciekawą fabułę będącą miksem historycznym Victorii i zamieszkujących ją kiedyś i obecnie rodów z wątkami kryminalnymi czasów obecnych i osobistych Unai'a. A wszystko to w klimacie kultury baskijskiej i nabierającego tempa śledztwa dotyczącego przedziwnych morderstw nawiązujących do przeszłości grodu. Fabuła poprowadzona jest na przemian w dwóch liniach czasowych: historycznej 1192-1200 opisującej wydarzenia oczami hrabiego Diego Veli oraz teraźniejszej 09-12.2019 dotyczącej śledztwa i nie tylko widzianej oczami Unai'a. Nieznany autor, ukrywający się pod pseudonimem Diego Veilaz, publikuje powieść historyczną "Władcy czasu", która elektryzuje mieszkańców Victorii z uwagi na nieznane dotąd fakty dotyczące miasta i zamieszkujących je rodów. Nie brak tu intryg i tajemniczych morderstw, niesprawiedliwości i walk o przetrwanie rodzin i grodu. Publikacja książki zbiega się z tajemniczym morderstwem bogatego przedsiębiorcy w tym samym budynku. Co więcej metoda mordu jest podobna do tej samej, którą poznajemy w nowo opublikowanej książce. Śledztwo zostaje przydzielone Unai'emu, który staje przed zagadką kolejnych zabójstw popełnianych zgodnie ze średniowiecznym modus operandi opisanych w książce "Władcy czasu": otrucie jednej z ofiar proszkiem z hiszpańskiej muchy, zamurowanie dwóch ofiar żywcem, utopienie kolejnej w rzece, zamkniętej w beczce razem z psem, kotem, kogutem i żmiją. Co za psychol dopuszcza się tych zbrodni? Trop prowadzi Unai'a do wieży Nograro, która od wieków jest w rękach bogatego rodu, którego obecny dziedzic cierpi na dysocjacyjne zaburzenie osobowości. Niby wszystko jest jasne tylko trzeba dowodów... Zakończenie zaskoczy nie tylko czytelnika. Fabuła poprowadzona jest bardzo interesująco i wciągająco w obu wątkach czasowych. W zasadzie tak jakbyśmy czytali równolegle dwie książki z wielowymiarowymi bohaterami, pełne zagadek i intryg, które nie tylko pomogą nam w rozwiązaniu zagadki kryminalnej ale również pokazują rys historyczny i kulturowy średniowiecznej Hiszpanii, a konkretnie Basków. Bardzo przypadło mi to do gustu ze względu na moją ostatnio ciekawość tej kultury. Dodatkowo ciągniemy równie ciekawy wątek osobisty Unai'a i Alby i ich niełatwego związku. Podsumowując trzecia część może z nieco słabszym początkiem ale koniec końców ciekawa, wciągającą i z zaskakującym zakończeniem. Takie mocne 7,5, więc zaokrąglając 8 gwiazdek. Polecam. Trylogia, po jej przeczytaniu, zwłaszcza zakończenia ostatniej części doceniam kunszt autorki i zrobiony przez nią research historyczny rodów zamieszkujących dawną Victorię. Każda z części prowadzi do tego zaskakującego zakończenia w części trzeciej dot. Unai'a Lópeza de Ayali i jego rodziny. Każda z części jest świetnym połączeniem historii, ciekawostek kulturowych Basków, wątków osobistych Unai'a i kryminalnych zagadek, które zaciekawiają i wciągają w swoistą gierkę czytelnika. To świetnie spędzony pod względem czytelniczym czas. Gorąco polecam.

Tradycyjnie przyciągnęła mnie ciekawa okładka, opis oraz polecenie Remigiusz Mróz, bo jeśli coś jest w stanie odciągnąć go od pisania, to musi to być naprawdę dobre. Historia opowiada o „Łańcuchu” mrocznej organizacji, w której porywane jest dziecko. Aby je uratować, trzeba porwać kolejne dziecko oraz wpłacić kilkanaście tysięcy dolarów, licząc na to, że jak w łańcuchu następne ogniwo się nie wyłamie. Żyłam historią Rachel i Kylie, a strony znikały w niewyobrażalnym tempie. Na pewno duży wpływ miały na to duża czcionka oraz krótkie rozdziały połowę książki przeczytałam bardzo szybko. W drugiej części poznajemy początki „Łańcucha”. Plot twist związany z jego założycielami naprawdę mnie zaskoczył. Niestety lekko rozczarowała mnie końcówka według mnie była trochę na siłę, jakby autor chciał ją po prostu szybko zakończyć. Mimo to, jako odskocznia od rzeczywistości, książka zdecydowanie jest warta przeczytania.

Tajemnica kopalni… W małej wiosce Arnhill do pewnego czasu życie toczyło się wokół kopalni. Do czasu jej zamknięcia. Nieużytek stał się terenem chętnie uczęszczanym przez lokalną młodzież i…miejscem z tajemnicą. Joe po latach powraca do Arnhill, gdzie jego życie nie było usłane różami… Jego młodsza siostrzyczka w wieku kilku lat zniknęła na 48h po czym wróciła… odmieniona. Co się stało feralnego dnia, gdy zniknęła Annie? I czy historia po latach się powtórzyła? C. J. Tudor to autorka poczytnych thrillerów, która w swoich powieściach bardzo często porusza motyw dzieci. Nie inaczej jest w „Zniknięciu…”. Prym wiedzie tu paczka Joego z dziecięcych lat, a perspektywa młodego Joego to jeden z dwóch torów narracyjnych. Drugi to perspektywa Joego po przejściach. Joego, który wraca do Arnhill w sobie tylko znanym celu, akurat, gdy w wiosce dochodzi do samobójstwa nauczycielki i zamordowania jej syna. Syna, który wcześniej również zniknął… Autorka posiada umiejętność świetnego budowania napięcia. Różnorodne wątki pojawiające się w toku historii na koniec splatają się w jedną całość. Całość, która zostaje, dosłownie, wywrócona na drugą stronę. Bowiem Tudor zaskoczy niejednego czytelnika swoimi rozwiązaniami fabularnymi. „Zniknięcie Annie Thorne” to moja trzecia powieść Tudor. Tak jak i wcześniejsze powieści autorki to misternie skonstruowany thriller, w którym nie ma zbędnych słów. To historia z wartką akcją, która pochłania od pierwszych stron i nie odpuszcza aż do ostatnich. Wywołująca uczucie niepokoju. To solidna opowieść, choć motywy na jakich się opiera nie stanowią czegoś innowacyjnego w tego typu powieściach. Niemniej jest warta uwagi. Polecam. https://www.instagram.com/w_otchlani_wyobrazni

Tabu - Bernadetty Prandzioch to moje pierwsze spotkanie z autorką. Musze przyznać, że mimo początkowej niechęci - bardzo udane. Tabu to kryminał osadzony w mazurskim klimacie. Wiktor Janosz - psychiatra z Warszawy ,który w Węgorzewie szuka ucieczki od problemów osobistych i zawodowych, jest świadkiem próby samobójczej jednego z pacjentów szpitala w którym pracuje. Pacjentem tym jest Zygmunt Milewski, były więzień skazany za morderstwo. Jednak kilka zdań sprawia, że Wiktor zaczyna wątpić, w winę Zygmunta. Tak oto zaczynają się poszukiwania informacji z przeszłości. Autorka prowadzi nas w labirynt kłamstw i powiązań, która żądzą Węgorzewem od czasów powojennych. Powoli buduje klimat i obraz powiązań, które ciężko przerwać. Pokazuje jak sznurki władzy potrafią zniszczyć jednego człowieka, by ratować innego... W tym wszystkim nie zabraknie drugiego tła - czyli życia osobistego głównego bohatera, jego problemów. Barwę do książki wprowadził przyjazd do miasta Judyty Sochy - dziennikarki, którą na pomoc w rozwikłaniu tajemnicy wezwał Wiktor. Tyle, że tu też pojawia się trudność. Judyta to najlepsza przyjaciółka żony Wiktora, która przecież wyrzuciła go z domu za skandal jaki wywołał przez relacje z pacjentką w Warszawie. Ale Judytę da się polubić. Czym bliżej odkrycia prawdy są Wiktor i Judyta, tym bardziej niebezpiecznie robi się śród nich. Powybijane szyby i poprzebijane opony to nie najgorsze co noże ich spotkać. Bardzo dobra książka.

Obiecujący wstęp szybko przyciąga uwagę, choć z czasem dynamika nieco wyhamowuje. Dziesięć dni w luksusowym ośrodku spa, dziewięcioro nieznajomych – każdy z własnym bagażem doświadczeń i powodami, dla których się tam znalazł. Nad wszystkim czuwa charyzmatyczna liderka, która stopniowo zaczyna tracić kontrolę nad sytuacją, co wprowadza wyraźne napięcie. To dobrze skonstruowany thriller psychologiczny, oparty bardziej na relacjach między bohaterami i ich wewnętrznych przeżyciach niż na dynamicznej akcji. Fabuła jest ciekawa i spójna, a sposób prowadzenia narracji sprawia, że książkę czyta się lekko i z zainteresowaniem. Mimo że tempo w pewnym momencie słabnie, historia wciąż potrafi zaangażować. To po prostu dobrze napisana książka, z którą miło spędza się czas – bez przesadnych zachwytów, ale też bez rozczarowania.

"Wkręceni" była ostatnią książką spod pióra autora, której nie czytałam. I ogromnie żałuję, że tak długo z nią zwlekałam. Ja to tak jak tytuł: zostałam totalnie wkręcona w tę historię, choć ku mojemu zaskoczeniu jest całkiem inna, bo nie znajdziemy tu kolejnych szalonych przygód prawniczych z Eddie Flynnem w roli głównej. Jest niezależną historią, ale równie trzyma poziom. Autor makabrycznych historii jest totalnie anonimową postacią. Na jego trop wpada... jego żona😯 W pewnym momencie on znika, ona zostaje zaatakowana, ktoś ściga jego, ona traci pamięć... Ludzie, ile tu się działo🤯 Jakiż ja miałam misz-masz w głowie podczas czytania🔥🖤 Bierzcie, czytajcie i się nie zastanawiajcie🖤

Kolejna wciągająca książka, mimo tych makabrycznych opisów :D W pewnym momencie też uwierzyłam w to samo, co jedna z postaci. A potem okazało się coś innego :P Ale tyle historii poplątało się wzajemnie, że nawet mi szkoda tych niepotrzebnych ofiar. A może niektóre były potrzebne... To już każdy czytelnik oceni sam ;) Ja w każdym razie nie wymyśliłabym takiej historii z tyloma osobami splątanymi razem ;)

Lata 80, polskie wybrzeże i dziewczyny które znikają. Było zimno, mokro i szaro, czyli listopad na pełnej. Ciekawa fabuła i kilku prowadzących sprawę morderstwa, część z nich zawodowo, część hobbystycznie, dla zabicia nudy. Świetnie mi się to czytało. Anna Kańtoch pisze bardzo obrazowo, uwielbiam jej opisy przyrody, ludzi i okoliczności.

Książkę dostałam w prezencie i żałuję, że tak długo zwlekałam z jej przeczytaniem . Nie wiem dlaczego taka niska średnia ocen tej książki bo historia sama w sobie dosyć ciekawa. Czyta się naprawdę szybko , przyjemnie i jest bardzo lekko napisana . Według mnie zasługuje na lepsze oceny.

Dobry kryminał, choć mam swoje zastrzeżenia. Przede wszystkim trochę za długi, rozwleczony; akcja niby była ale dla mnie skrócenie powieści o jakieś 100 stron byłoby dużym plusem. Na tapet wzięty temat AI i też dobrze pociągnięty, ale miałam tutaj niedosyt, można było jeszcze bardziej się skupić na nim bo to był dla mnie najbardziej przerażający wątek, a niewykorzystany. I końcówka trochę przeładowana a niektóre wątki potraktowane bez sensu. Reasumując, nie była zła, polecam przeczytać.

To już moja 4 książka tego autora i na pewno nie ostatnia! Bardzo się wciągnęłam w tą historię, mimo że pozornie nie jest związana z poprzednio przeze mnie pochłanianym cyklem o Mili Vasquez. Zakończenie zaskakujące, pogmatwane. Czeka teraz na mnie ekranizacja oraz kolejna ostatnia część cyklu o Mili., Gra Zaklinacza. Carrisi zostanie moim ulubionym autorem. Polecam.

Powolny wstęp do powieści sprawił, że moje początkowe wrażenie było raczej średnie. W momencie gdy pacjentka dostaję się na badanie akcja dzieję się powoli, w miarę jak odbywają się pierwsze sesje. W pewnym momencie jednak schemat badanie jak i relacja między pacjentką a panią doktor zaczynają się zmieniać. Z czasem gdy coraz to więcej sekretów zostaje odkrywanych, powieść pochłania. Czytelnik pragnie dowiedzieć się co wydarzy się dalej i do jakich zachowań posuną się bohaterowie. Przyjemne doświadczenie czytelnicze, interesująca pozycja.

Ten cykl, to dla mnie chyba największe odkrycie tego roku. Powiew świeżości w zalewie kryminałów/thrillerów/sensacji od naszych rodzimych pisarzy, a przynajmniej ja nie kojarzę, żebym czytał coś w podobnym stylu. Czyta się naprawdę nieźle. Może tempo trochę mniejsze niż w pierwszej części, ale akcja niezmiennie trzyma w napięciu i przede wszystkim nie nudzi, a wręcz skłania do kontynuowania słuchania. Do tego lektor, Filip Kosior, jak zawsze top. Już się nie mogę doczekać, kiedy sięgnę po finałową część.

Książka Olgi Sawickiej niesamowicie mnie wciągnęła, pomimo faktu, że po pierwszych stronach uświadomiłam sobie, że akcja toczy się w dość odległych dla mnie czasach. Trochę mnie to zraziło, ale zupełnie niepotrzebnie. Pochłonęłam całość w zasadzie kilka godzin. Od połowy wiedziałam już kto jest winien, lecz trzeba przyznać, że autorka trzymała w napięciu do końca. Zakończenie pozostawiło sobie furtkę na kolejny tom przygód porucznik Ady - mam nadzieje :)......Polecam

Bawiłam się dobrze, wręcz bardzo dobrze, ale jest to raczej historia pokroju tych o których nie pamiętamy parę dni po jej przeczytaniu. Bohaterowie nie zapadają w pamięci, wszystko przychodzi im z łatwością, więc nie ma zbyt dużego dreszczyku emocji. Czyta się lekko, przyjemnie i szybko. I tak też zapomina.

Historia zatacza krąg. To, co w pierwszym tomie wydawało się "rozwiązane", w tym tomie, nie jest. Wszystko się komplikuje. Akcja nie ustaje a trup ściele się gęsto. Dobrze, że to już koniec. Nie wiem, jak można by to pociągnąć dalej. Dobre zakończenie trylogii.

Na pewno tak jak ja macie ze 100 książek, które od lat grzecznie czekają na swoją kolej. No więc tym razem szczęśliwcem okazała sie książka pt.: ,,Rodzina" uznanej i utalentowanej autorki, która jak się okazało pisze całkiem zgrabne, wciągające i niegłupie thrillery. Miła odskocznia

Kolejna książka, po którą sięgnąłem po rozmowach na zebraniu w szkole. Co oznacza, że ze szkoły w dzisiejszych czasach też można coś fajnego wynieść ;) Wciągająca historia dwóch podobnych zbrodni, które dzieli 17 lat. Milo spędzony czas, dlatego bez zbędnej zwłoki sięgam po kolejną książkę z tej serii ;)