Rana

Muszę przyznać, że Katarzyna Grochola nie należy do moich ulubionych autorek a wręcz przeciwnie. Wiem, że potrafi zabawnie pisać ale jakoś mnie jej styl nie porywa. Męczę się czytając jej książki. Tym razem koleżanka poleciła mi jej książkę robiąc porządki u siebie i namawiała mnie żebym przeczytała bo jest to inna książka niż jej pozostałe. Ona sama nie przepada za Grocholą a ta powieść jej się spodobała. Ten argument mnie przekonał do tego aby ponownie spróbować coś z jej literatury. Zranić marionetkę to taki rodzaj bym powiedziała obyczajówki z wątkiem kryminalnym. Widziałam na wielu forach czytelniczych, że powieść jest zaliczana do gatunku kryminału, sensacji- ja zaliczam do innego gatunku. Autorka jak na nią zaskoczyła mnie bardzo. Poruszyła bardzo trudny temat jakim jest molestowanie seksualne małoletnich. Podeszła do tematu bardzo profesjonalnie i pierwszy raz Grochola mnie wciągnęła. Wszystko zaczyna się od samobójstwa zamożnego biznesmena. Śledztwo prowadzi Natan a pomaga mu antropolożka Weronika. Dwoje ambitnych ludzi na początku nie pała do siebie sympatią, rywalizują ze sobą i każdy chce pokazać swoją wyższość. W miarę upływu czasu dochodzą do wspólnego wniosku, że muszą połączyć siły aby rozwiązać zagadkę tajemniczego samobójstwa, które raczej jest morderstwem. Ktoś z nienawiści za wyrządzone krzywdy postanowił się zemścić na bogatym biznesmenie. W trakcie prowadzonego śledztwa na jaw wychodzą kolejne fakty, które komplikują całą sprawę. Powieść naprawdę zaskoczyła mnie bardzo pozytywnie. Była to powieść, którą naprawdę chciało się czytać i intrygowała. Pomimo bardzo szybkiego odkrycia kto jest sprawcą i czym się kierował, książka nie straciła na wartości. Problem molestowania dzieci i krzywd jakie są im zadawane przez najbliższe osoby sprawił, że chciało się ją czytać. Katarzyna Grochola w bardzo dokładny sposób przedstawiła psychikę tych skrzywdzonych dzieci i całe zło, które ich spotkało. Niestety nie każde z nich umiało sobie z tym poradzić i pomimo wymierzonej zemsty nie odnaleźli spokoju ducha. Zbyt wiele zła się wydarzyło żeby takie dzieci mogły spokojnie dorastać i stworzyć normalne rodziny, związki. Przykre jest tylko to, że bliscy się do tego przyczyniają i często wiedząc o wszystkim, pozwalają na to. Przez to, że jest to raczej powieść obyczajowa a nie kryminał, możemy bardziej dokładnie poznać powody dokonywania zbrodni i motywy, które zmuszają ludzi do takich ostatecznych decyzji, a nie samo morderstwo. Pokazując chęć zemsty autorka również pokazuje jak ta zemsta niszczy tych ludzi i nie pozwala im normalnie żyć.

Tradycyjnie przyciągnęła mnie ciekawa okładka, opis oraz polecenie Remigiusz Mróz, bo jeśli coś jest w stanie odciągnąć go od pisania, to musi to być naprawdę dobre. Historia opowiada o „Łańcuchu” mrocznej organizacji, w której porywane jest dziecko. Aby je uratować, trzeba porwać kolejne dziecko oraz wpłacić kilkanaście tysięcy dolarów, licząc na to, że jak w łańcuchu następne ogniwo się nie wyłamie. Żyłam historią Rachel i Kylie, a strony znikały w niewyobrażalnym tempie. Na pewno duży wpływ miały na to duża czcionka oraz krótkie rozdziały połowę książki przeczytałam bardzo szybko. W drugiej części poznajemy początki „Łańcucha”. Plot twist związany z jego założycielami naprawdę mnie zaskoczył. Niestety lekko rozczarowała mnie końcówka według mnie była trochę na siłę, jakby autor chciał ją po prostu szybko zakończyć. Mimo to, jako odskocznia od rzeczywistości, książka zdecydowanie jest warta przeczytania.

Miałem kilka podejść do tej książki i nie wiem, coś mnie jednocześnie do niej przyciągało i odrzucało. Śmiem twierdzić, że przypadku akurat 100 pierwsze stron książka, dla mnie było najsłabszą częścią tej opowieści. Później, już czuć było ten ciężki skandynawski klimat. Dobrze zbudowana i przemyślana historia, widać, że Autor ma smykałkę do tworzenia pełnych napięcia historii. Naprawdę dobrze bawiłem się przy tej książce, mimo swojej brutalności. Polecam!!!

„Czytając Żmijowisko, czułam, jak powoli wkrada się we mnie napięcie, które trudno było potem wyrzucić z głowy. To nie jest książka, którą odłożysz i natychmiast o niej zapomnisz. Każda strona wciągała mnie głębiej, sprawiając, że moje myśli krążyły wokół niej nawet w chwilach, gdy powinnam myśleć o czymś zupełnie innym. Styl Chmielarza jest niesamowicie sugestywny — miałam wrażenie, że słyszę szelest liści, czułam chłód powietrza i napięcie, które bohaterowie odczuwają. Niepokój mieszał się u mnie z fascynacją, a momenty ciszy i samotności w historii były tak intensywne, że czułam je fizycznie. To książka, która pozostawia ślad, który trudno otrzeć — wracałam do niej myślami jeszcze długo po odłożeniu na półkę. Poczułam, że emocje, które we mnie wywołała, były prawdziwe, a strach i niepewność niemal namacalnie przenikały codzienność. Dla mnie Żmijowisko to coś więcej niż kryminał — to doświadczenie, które zostawia emocjonalny ślad, którego się nie spodziewałam. Mieszanka zachwytu i niepokoju, która sprawiła, że sama chciałam odkrywać granice własnego komfortu i odwagi.”

Nie dajcie się prosić ❗❗❗ Przenieście się do Krainy Basków i słonecznej Hiszpanii, a dokładnie do miasta Vitoria. To tam dochodzi do brutalnego, podwójnego morderstwa, które jest praktycznie identyczne do popełnianych zbrodni 20 lat wstecz. Skazany za te morderstwa Tasio Ortiz de Zarate ma lada chwila wyjść z więzienia na przepustkę. Śledztwo prowadzi Unai Lopez de Ayala, znany również jako "Kraken", który jako dziecko bardzo interesował się tymi zabójstwami. Teraz jako specjalista w profilowaniu kryminalnym musi zapobiec kolejnym zbrodniom. Historię poznajemy w dwóch przedziałach czasowych i razem ze śledczymi próbujemy wskazać mordercę i zrozumieć jego postępowanie. Jestem absolutnie zachwycona tą książką. I choć w połowie już się domyśliłam kto morduje, to pewności nie miałam, a autorka bardzo fajnie to wszystko poprowadziła. To pierwsza część Trylogii Białego Miasta i bardzo chętnie przeczytam wszystkie, to był miło spędzony czas, mimo kłopotów z czytaniem i zapamiętaniem hiszpańskich nazw, imion i nazwisk. Bardzo polecam.

Kolejna książka, która tylko potwierdza formę autora. Historia wciąga od pierwszych stron i prowadzi czytelnika tak, że cały czas chce się wiedzieć, co wydarzy się dalej. Akcja jest świetnie poprowadzona, napięcie utrzymuje się praktycznie przez całą książkę, a kolejne wydarzenia tylko podkręcają ciekawość. A zakończenie? Naprawdę zaskakujące i trudne do przewidzenia. To jedna z tych historii, które zostają w głowie jeszcze długo po przeczytaniu. Świetna robota.

Zimą 1992 roku, z kampusu prestiżowego liceum Saint-Exupéry'ego znika bez śladu 19-letnia uczennica Vinca Rockwell, wraz z młodym nauczycielem filozofii. Po 25 latach z okazji zjazdu absolwentów do szkoły wracają Thomas i Maxime – najlepsi przyjaciele Vincy, których łączy mroczna tajemnica związana z jej zaginięciem. Niestety nad szkołą wisi groźba: stara hala sportowa, w której ukryte są zwłoki, ma zostać wyburzona, co nieuchronnie doprowadzi do ujawnienia prawdy i zniszczenia życia Thomasa i Maxime'a. Sprawy komplikują anonimy z groźbami i powrót wścibskiego dziennikarza, który za wszelką cenę chce odkryć, co stało się w 1992 roku. Guillaume Musso doskonale dawkuje informacje, stopniowo odsłaniając zasłonę milczenia, przez co początkowo czułam się zagubiona. Jednakże pomimo zagubienia czułam, że wciągam się w historię co raz bardziej. Książka porusza tematy szalonej miłości, zazdrości, siły uczuć rodzicielskich oraz konsekwencji błędów młodości i zatajania prawdy. Zmusza do refleksji nad moralnością i tym, czy winni ponoszą sprawiedliwą karę. "Zjazd absolwentów" to solidny thriller psychologiczny, który skutecznie gra na emocjach i ciekawości, utrzymuje w napięciu do samego końca. To świetna książka dla miłośników szybkich, intrygujących historii z mroczną tajemnicą w tle. Choć może rozczarować tych, którzy oczekują bardziej „magicznego” stylu znanego z wcześniejszych dzieł Musso. Dla osób szukających wciągającej zagadki i analizy ludzkich namiętności na tle malowniczej, choć ponurej scenerii Lazurowego Wybrzeża, będzie to udana lektura. Polecam!

Zmierzyłem się z kolejną powieścią Roberta Małeckiego, którego jako autora kryminałów nie znałem póki nie przesluchałem książki Wstyd i się zaczęło. Wsiąkłem w świat, który jest zupełnie inaczej skonruowany niż typowe kryminały. Mniej mroczny, bez szczegółów bestialskich zbrodni. Jest za to dużo dylematów moralnych postaci i ich prób konfrontacji z próbkami,k rore wydają się nie do rozwiązania . We wspomnianej książę Wstyd to miłość do człowieka, który jest kryptogejem. W cyklu o komisarzu Bernardzie Grossie to próba zrozumienia jak funkcjonować w sytuacji, gdy jego żona jest w stanie śpiączki . Nadal Bernard nie jest w stanie porozumieć się ze swoim synem, dochodzi wątek Malwiny Lemańskiej, z którą Bernard myśli ułożyć sobie życie . Główny bohater jest pogrążony w marazmie i mimo to, żewie co powinien zrobić nie umie podjąć decyzji. Bardzo polubilem ten cykl i z pewnością sięgnę po kolejny tytuł czego wam polecam,bo to wartka akcja, która jest rozlożona w czasie i dzięki temu można dłużej się cieszyć lekturą za co jestem wdzięczny autorowi. Spektakularny finał i wyjaśnienie sprawy, który trudno wydedukować podczas czytania. Bernard Gross to nowa świetlista postać na rynku literackim, która jeszcze nie raz Was zaskoczy. Już nie mogę się doczekać.

Kolejne śledztwo Grossa i kolejne zagadki. Bardzo dobra książka i cała seria, ale nie jest to coś co we mnie wzbudza takie większe "wow". Wszystko jest dość dokładne, a przez to momentami długie i nużące. Ale czyta się dobrze. Kolejny raz w książce autora spotykamy się również z tym jak wiele osób ma coś za uszami.

Ten cykl, to dla mnie chyba największe odkrycie tego roku. Powiew świeżości w zalewie kryminałów/thrillerów/sensacji od naszych rodzimych pisarzy, a przynajmniej ja nie kojarzę, żebym czytał coś w podobnym stylu. Czyta się naprawdę nieźle. Może tempo trochę mniejsze niż w pierwszej części, ale akcja niezmiennie trzyma w napięciu i przede wszystkim nie nudzi, a wręcz skłania do kontynuowania słuchania. Do tego lektor, Filip Kosior, jak zawsze top. Już się nie mogę doczekać, kiedy sięgnę po finałową część.

Druga część Trylogii Białego Miasta. Po pierwszej części miałam ogromne oczekiwania i się nie zawiodłam. Bardzo fajnie skonstruowany thriller, zwroty akcji co rusz, a końcówki w życiu bym się nie domyśliła. Fajnie też jest wpleciony wątek obyczajowy z życia Unaia, który nie przyćmiewa kryminału, ale ma z tym ścisły związek. Na baskijskiej prowincji zostaje znalezione ciało zamordowanej kobiety w ciąży. Wszystko wskazuje na to, że morderstwa dokonano w duchu celtyckiego rytuału. Unai, znany jako Kraken już wie, że to sprawa kolejnego seryjnego mordercy. Ale wie też, kim jest zamordowana kobieta. Śledztwo trudne, bowiem Kraken dochodzi do siebie po postrzale i nie mówi, komunikuje się za pomocą telefonu, albo notesu. Mimo to, zostaje dopuszczony do śledztwa, bo to najlepszy profiler jakiego mają. Świetna druga część, więc czas na finałową książkę. Kto nie czytał, to polecam.

Co mnie zdziwiło to fakt, że jest to thriller a nie wciągnął mnie aż do setnej strony, tak jak książki tego gatunku "mają w zwyczaju''. Czułam, że coś jest nie tak z narratorem, byłam nawet przekonana, że sam wymyślił istnienie swojej żony. Nie rozumiem jednak po co tyle pobocznych wątków, które ostatecznie nie wnosiły absolutnie nic do fabuły, a było ich mnóstwo np yuri handlujący lekami, czy milosc brata gabriela do alicii. Nie rozumiem jak pacjentka pod wplywem tak silnej dawki morfiny mogla napisac perfekcyjnie co sie wydarzyło jeśli zaraz potem wylądowała całkowicie nieprzytomna w śpiączce. Czytałam w orginale po angielsku i uwielbiam ten klimat pochmurnej anglii i bluszczy i ceglanych domów dodawało to wymaganego nastroju tajemnicy. Coś czego nie mogę książce odmówić to to że wprawiła mnie w przerażenie i aż bałam się chodzić po mieszkaniu. Nierealistycznym elementem było dla mnie to, że przeszukał każdy element pokoju w poszukiwaniu pamiętnika i go nie znalazł, bo nie lubił namalowanego przez Alicie obrazu. Jest to trochę niepoważne i bohater był na to za inteligentny. Pomimo wad , które wymieniłam sądzę, że jest to bardzo dobry thriller, który spełnia swoją funkcję i gdy będęo nim myśleć będę czuć się niekomfortowo. Jest to mój 3 thriller w życiu i muszę przyznać, że wkręcam się w ten gatunek, tylko muszę odczekiwać pomiędzy kolejnymi książkami, żeby zapomniec jak się ich boję.

Pewnej części książki w ogóle nie zrozumiałam. Kiedy autor opisywał zagadnienia informatyczne, wirusy, darknet to trochę miałam wrażenie, że czytam tekst napisany w obcym języku. Rozumiałam niektóre pojęcia i ogólny sens przekazywany przez bohaterów, wyłapywałam znajome nazwy, ale całość mi umykała. I właśnie to ten rzetelny opis, choć dla wielu niezrozumiały, uwiarygodnił przekaz całej książki. A ta jest naprawdę świetna. Akcja od pierwszej strony intryguje i wciąga, bohaterowie ze swoimi problemami są prawdziwi i naturalni. Z każdym rozdziałem, wprowadzającym w głąb intrygi jest coraz ciekawiej i ciężko odłożyć książkę chociaż na chwilę. Wyjaśnienie zdarzeń i zakończenie jest równie ekscytujące jak cała akcja w trakcie przebiegu kryminału. I tylko jak w wielu pozycjach tego gatunku ujawnienie zbrodni, będącej istotą intrygi i okoliczności jej powstania, przerażają i wywołują wewnętrzny sprzeciw. A przecież kanwą intrygi nie jest do końca fikcja literacka. Autor oparł ją o zdarzenia, które nie raz pojawiały się w telewizji czy wiadomościach prasowych. Takie rzeczy niestety się zdarzają i jest to zawsze bulwersujące. Ale właśnie ten realizm sprawia, że książka jest naprawdę świetna.

Nie dlatego, że nie mówili. Dlatego, że nikt nie pytał. Wspaniała to była podróż literacka, nie zapomnę jej nigdy. Żal się rozstawać z cyklem o przygodach kryminalnych doktor antropologii Anny Serafin i dziennikarza śledczego Sebastiana Strzygonia. Niestety, Autorzy, mimo, że cykl nie został wyraźnie zamknięty, nie napisali dotąd następnej części. A sądząc po tym, że zaczęli odrębną serię powieści, raczej się na to nie zanosi. Bardzo, bardzo szkoda. To już bowiem czwarty raz kiedy mogłem z przyjemnością zagłębić się w lekturę etno-kryminału autorstwa Państwa Kuźmińskich, tym razem akcja jest dużo bliższa Sebastianowi Strzygoniowi, zwanemu skrótowo Bastianem, rola Anny Serafin jest nieco ograniczona, choć nie bez znaczenia. Powieść zaczyna się jak zwykle leciutko. Podczas prac budowlanych remontu starego rodzinnego domu, doglądanych przez Bastiana robotnicy odkrywają ludzkie kości. Okazuje się, że są to kilkudziesięcioletnie zwłoki bardzo młodej dziewczyny. Jednocześnie we wsi ginie lokalny pijaczek, będący historykiem zajmującym się kiedyś sprawami lokalnej społeczności, w świetle żydowskich historii, w czasach przedwojennych. Akcja powieści do tego przenika się pomiędzy latami 40tymi, końcówką lat 80/początkiem 90, i oczywiście główną osią fabularną dzisiejszych czasów. Znając już dotychczasowe trzy tomy przygód tandemu Serafin-Bastian wiemy, że zagadka czy intryga jest mocna. A do tego hak wbity w historię, wierzenia i kwestie etniczne i możemy czytelniku zapiąć pasy. Powieść nie jest długa, co czyni ją świetnym materiałem na jeden dzień, ale niekoniecznie jeden wieczór, jeżeli macie dużo czasu można ją wciągnąć w kilka godzin, natomiast zbyt szybkie czytanie nie jest zalecane. Raz, żeby nie uronić ani słowa z doskonałego kryminału, dwa, że Kuźmińscy są doskonale przygotowani merytorycznie. Kwestie etniczne, czy historyczne są nie tylko świetną podstawą do akcji, rozważań czy odkryć bohaterów, ale przyczynkiem do czasami trudniej dyskusji o historii. O tym, że nic nie jest czarno-białe. I tak sobie myślę, naprawdę nie chodzi tutaj o „Polak też bił Żyda”, a o pewnego rodzaju refleksję. W powieści pojawia się motyw judenjagd* z perspektywy czasu najchętniej wymazywany z pamięci bohaterów powieści. Bastian stara się, oprócz oczywiście wyjaśnienia śmierci lokalnego pijaczka-historyka-biznesmena, dociec prawdy o pochodzeniu znalezionych na terenie posesji zwłok. W trakcie poszukiwania odpowiedzi bohaterowie szukają w archiwach ale też przepytują miejscową ludność, w momencie kiedy starsza osoba opowiada jak było, obecna przy tym rodzina jest w szoku, pada pytanie „Babciu dlaczego nic nie mówiłaś?” I kiedy pada odpowiedź „Bo nikt nie pytał”. Rodzi się ważniejsze pytanie. Nie dlaczego babcia nie mówiła, ale dlaczego nikt nie pytał. To też jest niewypowiedziane, ale znamienne jak wszyscy mieli w świadomości okrucieństwa wojny, ale tak po prawdzie nikt nie pytał, bo bał się odpowiedzi. Każdy bał się dotknąć prawdy, którą wszyscy znają. „Żyd nie miał prawa żyć” powtarzali. I myślę, że to w jaki sposób Autorzy wpletli zjawisko Judenjagd w powieść, a raczej zbudowali na tym fabułę, nie jest próbą szkalowania, że Polacy to zrobili czy tamto, jak już wyżej wspomniałem, czegoś w stylu skandalicznego "polskie obozy zagłady". Chodzi tu bardziej o to, że zło nie ma narodowości, a potworem możesz być zawsze, nie ważne czy jesteś Polakiem, Żydem, Ukraińcem czy Niemcem. Bo zmierzamy do tego, co jest najważniejsze, że możesz być też dobrym człowiekiem, możesz być jak te "wujki żydkowe", tak ordynarnie określane osoby, które w czasie wojny pomagały uciekającym Żydom. Ukrywając czy karmiąc. Na tym strachu o winę swojego dziadka główny bohater (tak przecież irytujący w poprzednich częściach Bastian, finalnie dorosły, dojrzały) przechodzi całą drogę dochodzenia, kim był i co zrobił jego dziadek. Nieustannie zadaje sobie pytanie. Dziadku coś ty zrobił? Czy byłeś katem? Czy zbawcą? To jest bardzo przejmujący element tej powieści, choć zwykłego zdawać by się mogło, kryminału. Poza nieprawdopodobnym warsztatem merytorycznym, jak praca Policji, Prokuratury, medyków sądowych czy laboratoriów Autorzy świetnie oddali klimat małego miasta, konszachtów, czy relacji takich „przecież on był swój”. I tak dalej. Bardzo też podobały mi się te wszystkie motywy kulturowo etniczne, dla których dzieła Kuźmińskich opisuje się jako etno-kryminały. Możemy się dowiedzieć ustami bohaterów, żeby nie mówić „ciuch”, tylko szmata, czy po prostu używana odzież. Dlaczego? O tym czytelniku już musisz przekonać się sam. Nie samym chlebem człowiek żyje, nie zabrakło więc chemii tak między Anną i jej Gerardem, problemów i zagadnień związkowych i zawodowych, a także Bastianem i… Powiedzmy, że on także ma co robić w departamencie relacji damsko męskich. Krzesanie iskier jest, kłótnie są. Ludzki wymiar kryminału mamy także odhaczony. Całość sprawia wrażenie dzieła kompletnego, i nie napiszę tu, że „nie można się oderwać”, bo i oderwać się trzeba, choćby po to, żeby iskry wykrzesane z własnego mózgu nieco ostudzić i nie przegrzać się, ostatecznie dość emocjonalnie prowadzoną historią. Czy Bastian znajdzie odpowiedzi, których szuka czy będą go ścigać Demony Przeszłości? Czy nasi bohaterowie ułożą sobie życie tak, żeby znaleźportal ć szczęście pomimo tego wszystkiego? Czy miejscowe śmierci, tak historyczne jak i dzisiejsze znajdą swój finał w wyjaśnieniu sprawy? Odpowiedzi kryje zakończenie powieści, tymczasem powiem jak dziadek Bastiana. To wszystko Sen Mara Bóg Wiara! Czytajcie. 26.2.2026 r. *Judenjagd to niemieckie określenie „polowania na Żydów” stosowane w czasie II wojny światowej po likwidacji gett. Oznaczało systematyczne obławy, tropienie i wyłapywanie Żydów ukrywających się poza gettami, prowadzone przez niemiecką policję, żandarmerię i lokalnych kolaborantów, często z użyciem denuncjacji i przeszukań domów czy lasów.

Lata 80, polskie wybrzeże i dziewczyny które znikają. Było zimno, mokro i szaro, czyli listopad na pełnej. Ciekawa fabuła i kilku prowadzących sprawę morderstwa, część z nich zawodowo, część hobbystycznie, dla zabicia nudy. Świetnie mi się to czytało. Anna Kańtoch pisze bardzo obrazowo, uwielbiam jej opisy przyrody, ludzi i okoliczności.

Po „Szeptacza” sięgnęłam już po jego głośnym czasie w social mediach i przyznaję, że nie miałam wobec tej książki konkretnych oczekiwań. Tym bardziej pozytywnie się zaskoczyłam. Wiele osób zarzuca tej historii przewidywalność, jednak dla mnie plot twisty okazały się naprawdę zaskakujące. Być może wynika to z tego, że nie sięgam po ten gatunek aż tak często. Na duży plus zasługuje też wątek obyczajowy, a szczególnie poruszająco przedstawiona relacja synów z ojcami. To właśnie ten element nadaje tej historii głębi i wyróżnia ją na tle innych thrillerów. Jedynym minusem jest dla mnie dość powolne rozkręcanie się akcji na początku, które może trochę zniechęcić mniej cierpliwych czytelników. Uważam jednak warto dać tej historii czas, bo jedna z tych książek, które wciągają powoli… a potem już nie wypuszczają.

Tabu - Bernadetty Prandzioch to moje pierwsze spotkanie z autorką. Musze przyznać, że mimo początkowej niechęci - bardzo udane. Tabu to kryminał osadzony w mazurskim klimacie. Wiktor Janosz - psychiatra z Warszawy ,który w Węgorzewie szuka ucieczki od problemów osobistych i zawodowych, jest świadkiem próby samobójczej jednego z pacjentów szpitala w którym pracuje. Pacjentem tym jest Zygmunt Milewski, były więzień skazany za morderstwo. Jednak kilka zdań sprawia, że Wiktor zaczyna wątpić, w winę Zygmunta. Tak oto zaczynają się poszukiwania informacji z przeszłości. Autorka prowadzi nas w labirynt kłamstw i powiązań, która żądzą Węgorzewem od czasów powojennych. Powoli buduje klimat i obraz powiązań, które ciężko przerwać. Pokazuje jak sznurki władzy potrafią zniszczyć jednego człowieka, by ratować innego... W tym wszystkim nie zabraknie drugiego tła - czyli życia osobistego głównego bohatera, jego problemów. Barwę do książki wprowadził przyjazd do miasta Judyty Sochy - dziennikarki, którą na pomoc w rozwikłaniu tajemnicy wezwał Wiktor. Tyle, że tu też pojawia się trudność. Judyta to najlepsza przyjaciółka żony Wiktora, która przecież wyrzuciła go z domu za skandal jaki wywołał przez relacje z pacjentką w Warszawie. Ale Judytę da się polubić. Czym bliżej odkrycia prawdy są Wiktor i Judyta, tym bardziej niebezpiecznie robi się śród nich. Powybijane szyby i poprzebijane opony to nie najgorsze co noże ich spotkać. Bardzo dobra książka.

Koniec samotności to dla mnie wyjątkowa kontynuacja historii z Samotność w sieci – książki, którą darzę ogromnym sentymentem. Nawet nie wiedziałam, że powstała jej dalsza część, więc kiedy zupełnie przypadkiem zobaczyłam ją na półce w bibliotece, od razu wylądowała w moich rękach. I chyba już wtedy wiedziałam, że nie będę potrafiła ocenić jej obiektywnie – po prostu lubię twórczość Janusz Leon Wiśniewski i mam do niej słabość. Autor ponownie zobrazował piękną, intensywną miłość – taką, której aż się zazdrości. Relacja Nadii i Jakuba jest pełna emocji, wzajemności i tej wyjątkowej bliskości, o której wielu marzy. Czytając, momentami miałam wrażenie, że podglądam uczucie niemal idealne – dojrzałe, a jednocześnie pełne pasji. To jedna z tych historii, które sprawiają, że człowiek wierzy w miłość, nawet jeśli wie, że literatura potrafi ją nieco upiększyć. Bardzo podobali mi się bohaterowie – ciekawie zbudowani, z głębokimi osobowościami, niejednoznaczni. Każdy wnosi coś ważnego do tej historii, każdy ma swój ciężar doświadczeń. Szczególnie poruszył mnie wątek Agnieszki – matki Jakuba, „owocu” związku z poprzedniej części. Z jednej strony nie rozumiem, jak mogła porzucić taką miłość i zostać przy mężu. Z drugiej – jako racjonalna kobieta potrafię to zrozumieć. To potwornie trudny dylemat: serce czy stabilizacja, namiętność czy odpowiedzialność. Cieszę się, że to nie ja musiałam podejmować taką decyzję, ale jestem wdzięczna autorowi za to, że pozwolił mi się nad nią zatrzymać i naprawdę ją przemyśleć. Nie wszystko jednak kupiłam bez zastrzeżeń. Zbiegi okoliczności, które naprowadziły Nadię na to, że matka Jakuba jest bohaterką czytanej książki, a także fakt, że tyle osób ją czytało – no cóż… mocno naciągane. Momentami aż przewracałam oczami. Ale ostatecznie? Dałam się porwać tej historii. Może to sentyment do „Samotności w sieci”, może sympatia do stylu Wiśniewskiego, a może po prostu potrzeba zanurzenia się w pięknej opowieści o miłości. Nie potrafię być wobec tej książki surowa. Lubię ją. I już.

Bardzo przejął mnie los Leny. Wiem, że to fikcja literacka, ale tak sugestywnie i wiarygodnie przedstawiona, że powinno ją przeczytać jak najwięcej młodych kobiet. Myślę, że to, co przytrafiło się Lenie, może spotkać każdą młodą, naiwną dziewczynę. Nie chodzi o to, by straszyć, ale trzeba być świadomym zagrożeń, wiedzieć, że nic nie jest takie piękne jak może się wydawać, a ludzie dla pieniędzy są gotowi na każde świństwo. Ciesze się, że takie książki powstają. Mam nadzieję, że dzięki przeczytaniu o losach Leny w niejednej, pięknej głowie zapali się ostrzegawcze światełko.

To naprawdę udana i przede wszystkim oryginalna historia. Humor nie jest tu przypadkowy, widać, że autor ma wyczucie i potrafi rozbawić bez przesady. Napisanie dobrej, zabawnej książki wcale nie jest takie proste, a tutaj wyszło to bardzo naturalnie. Całość czyta się lekko i z przyjemnością. Jestem ciekawa, jak autor poradzi sobie z kolejnymi tytułami, bo to dopiero pokaże, czy utrzyma ten poziom. Na ten moment bardzo dobra i udana lektura.