Zabawa w chowanego

Rewelacyjny kryminał!
Początkowo przeraził mnie rozmiar książki, ale fabuła trzymała poziom.
Choć początkowo musiałam przypomnieć sobie bohaterów z poprzedniej części, bardzo szybko wczułam się w ich kolejne przygody. Budowane napięcie "zmuszało" do rozwiązywania zagadek razem z bohaterami. Dziecięca wyliczanka w zabawie w chowanego dokładała dreszczyku emocji. Zmylona wieloma tropami błędnie założyłam, kto jest mordercą i byłam szczerze zaskoczona zakończeniem.
Mam nadzieję, że ta część również zostanie zekranizowana i będę mogła porównać sobie moje wyobrażenia.

Rewelacyjny kryminał!
Początkowo przeraził mnie rozmiar książki, ale fabuła trzymała poziom.
Choć początkowo musiałam przypomnieć sobie bohaterów z poprzedniej części, bardzo szybko wczułam się w ich kolejne przygody. Budowane napięcie "zmuszało" do rozwiązywania zagadek razem z bohaterami. Dziecięca wyliczanka w zabawie w chowanego dokładała dreszczyku emocji. Zmylona...

Kolejny raz brakowało mi w skali oceny 0,5. Do oceny na 8 zabrakło mi troszeczkę logiki w niektórych miejscach. Oprócz tego czytało się super, nawet kilka razy miałam ciarki.

Kolejny raz brakowało mi w skali oceny 0,5. Do oceny na 8 zabrakło mi troszeczkę logiki w niektórych miejscach. Oprócz tego czytało się super, nawet kilka razy miałam ciarki.

Bardzo dobry kryminał.
Niewinna zabawa z dzieciństwa, w chowanego - tu nabiera zupełnie innego wymiaru. Mrocznego, niepokjącego, gdzie po serii wiadomości ostrzegających morderca atakuje.
Autor świetnie buduje napięcie, aż ciężko się oderwać, mimo że przy każdej kolejnej zwrotce wyliczanki, aż ciarki chodzą po plecach.
Polecam

Bardzo dobry kryminał.
Niewinna zabawa z dzieciństwa, w chowanego - tu nabiera zupełnie innego wymiaru. Mrocznego, niepokjącego, gdzie po serii wiadomości ostrzegających morderca atakuje.
Autor świetnie buduje napięcie, aż ciężko się oderwać, mimo że przy każdej kolejnej zwrotce wyliczanki, aż ciarki chodzą po plecach.
Polecam

Dobry kryminał. Ciekawie poprowadzona akcja z wątkiem z przeszłości, dobrze sprofilowani bohaterowie, zbudowane napięcie. Co prawda zabójcę odkryłam już w połowie książki, lecz nie odebrało mi to radości z czytania. Klasyczne rozwiązania bronią się zawsze :).

Dobry kryminał. Ciekawie poprowadzona akcja z wątkiem z przeszłości, dobrze sprofilowani bohaterowie, zbudowane napięcie. Co prawda zabójcę odkryłam już w połowie książki, lecz nie odebrało mi to radości z czytania. Klasyczne rozwiązania bronią się zawsze :).

8/10

8/10

Po "Zieleni" kryminał był cudownie ożywczy i dojrzały. Wartka akcja, idealna równowaga między opisem a dialogiem, wyraziste postaci ze swoimi słabościami i mrocznymi stronami. Bardzo dobrze i szybko się czytało. Polecam z pełnym przekonaniem.

Po "Zieleni" kryminał był cudownie ożywczy i dojrzały. Wartka akcja, idealna równowaga między opisem a dialogiem, wyraziste postaci ze swoimi słabościami i mrocznymi stronami. Bardzo dobrze i szybko się czytało. Polecam z pełnym przekonaniem.

W jaką grę najczęściej bawiliście się w dzieciństwie?

Raz, dwa, trzy… szukam. Tak zaczyna się każda zabawa w chowanego. Niewinna gra z dzieciństwa, w której ktoś liczy z zamkniętymi oczami, a reszta próbuje zniknąć z pola widzenia. W powieści ta zasada zostaje jednak wypaczona. Tu nikt tak naprawdę nie chce zostać znaleziony, a ktoś bardzo chce znaleźć wszystkich. Już od pierwszych stron czuć, że ta historia nie będzie zwykłym kryminałem – to mroczna gra w kotka i myszkę, w której stawką jest ludzkie życie.

Autor sprytnie wykorzystuje motyw dziecięcej wyliczanki i ukrywania się, budując duszny, niepokojący klimat. Kolejne ofiary znikają jak gracze w złowrogiej wersji podwórkowej zabawy, a śledczy próbują nadążyć za kimś, kto wydaje się zawsze o krok przed nimi. Morderca nie tylko zabija. On obserwuje, planuje i prowadzi własną grę, jakby całe śledztwo było częścią większej układanki.

Nie oznacza to jednak, że książka jest pozbawiona wad. W pewnym momencie można dostrzec powtarzalny schemat. Policja goni tropy, sprawca zdaje się niemal wszechobecny, a niektóre elementy historii wydają się aż zbyt wygodne dla antagonisty. Przy tak obszernej powieści zdarzają się też fragmenty wolniejsze, które na chwilę wyhamowują tempo. Mimo to Autor potrafi wrócić do napięcia wtedy, gdy czytelnik zaczyna już myśleć, że rozgryzł tę historię.

W tej książce – podobnie jak w prawdziwej zabawie w chowanego – największe emocje pojawiają się w chwili, gdy ktoś zostaje odnaleziony. A finał tej historii potrafi zaskoczyć i zostawić z niepokojącą myślą, że niektóre gry nigdy nie powinny się zaczynać. Jeśli lubisz thrillery z mrocznym klimatem i historią, która wciąga jak niebezpieczna gra, zdecydowanie warto sięgnąć po tę książkę i przekonać się, kto tym razem zostanie znaleziony.

W jaką grę najczęściej bawiliście się w dzieciństwie?

Raz, dwa, trzy… szukam. Tak zaczyna się każda zabawa w chowanego. Niewinna gra z dzieciństwa, w której ktoś liczy z zamkniętymi oczami, a reszta próbuje zniknąć z pola widzenia. W powieści ta zasada zostaje jednak wypaczona. Tu nikt tak naprawdę nie chce zostać znaleziony, a ktoś bardzo chce znaleźć wszystkich. Już od...

Ciekawa fabuła, spoko dialogi, ale ja cały czas czułam, że to jest scenariusz, a nie książka. Niektóre sceny niepotrzebnie napisane, mogłaby być bardziej skondensowana. czytałam po łebkach, żeby tylko wiedzieć co się dzieje i nie zgubić wątku. w ogóle mnie nie wciągnęła, czytałam szybko, żeby już mieć to za sobą. zawiodłam się, bo myślałam , że będzie to pełnokrwisty kryminał w stylu pierwszej części. pewnie zaraz będzie zekranizowana ta część. Oby była lepsza niż książka. .. standardowo nie przewidziałam kto zabił:P

Ciekawa fabuła, spoko dialogi, ale ja cały czas czułam, że to jest scenariusz, a nie książka. Niektóre sceny niepotrzebnie napisane, mogłaby być bardziej skondensowana. czytałam po łebkach, żeby tylko wiedzieć co się dzieje i nie zgubić wątku. w ogóle mnie nie wciągnęła, czytałam szybko, żeby już mieć to za sobą. zawiodłam się, bo myślałam , że będzie to pełnokrwisty...

Mając w pamięci Kasztanowego Ludzika musiałam sięgnąć po kolejną powieść autora i nie zawiodłam się. Spokojnie można przeczytać jako samodzielną książkę. Jest skandynawski klimat, jest powikłane śledztwo i dobra historia. Polecam

Mając w pamięci Kasztanowego Ludzika musiałam sięgnąć po kolejną powieść autora i nie zawiodłam się. Spokojnie można przeczytać jako samodzielną książkę. Jest skandynawski klimat, jest powikłane śledztwo i dobra historia. Polecam

Kasztanowy ludzik lepszy. Ta też miała dobre momenty.

Kasztanowy ludzik lepszy. Ta też miała dobre momenty.