Już czas

Polubiłam książki Diane Chmaberlain. Śmierć bliskiej osoby, w tym wypadku siedemnastoletniej siostry to ogromne przeżycie. Na dodatek to nie była zwykła śmierć, ale być może zabójstwo. Julie przez 41 lat odsuwa myśl o tym co działa się latem 1962 roku. Nie rozmawia o tym ani z drugą siostrą Lucy, ani z matką. Dopiero niespodziewana wizyta nieznajomej i jej list zmienia nastawienie do tego tematu. Zaczyna się dochodzenie i odkrywanie prawdy. Mamy tu też kilka wątków pobocznych: tajemnica Marie, ciąża w młodym wieku, miłość po 50-ce. Akcja ciekawa i wciągająca. Wydarzenia przedstawione są z perspektywy trzech kobiet. Przeszłość przeplata się z teraźniejszością.

Książka porusza ważny temat eugeniki i sterylizacji w drugiej połowie XX wieku w Stanach Zjednoczonych. Działo się to po II wojnie światowej, a więc po okropieństwach poczynionych przez nazistów, więc teoretycznie świadomość ludzi powinna być większa, a działania bardziej przemyślane. Niestety tak, nie było. Mamy dwie główne bohaterki - Ivy oraz Jane, których los jest kompletnie różny. Ivy jest nastolatką, która mieszka z babcią, siostrą i siostrzeńcem. Siostra ma lekkie upośledzenie umysłowe, a mały William to bękart, którego ojciec jest nieustalony. Ojciec dziewczyny nie żyje, a matka jest pacjentką szpitala psychiatrycznego. Dziewczyna jest jedyną żywicielką rodziny, która mieszka na farmie w maleńkim domku. Nocami wymyka się na spotkania z chłopakiem, który jest jej wielką miłością i marzy o przeprowadzce do Kaliforni. Jane starannie wykształconą młodą kobietą, która wychodzi za mąż za lekarza. Nie czuje się jednak gotowa, aby zostać matką, dlatego decyduje się w tajemnicy brać tabletki antykoncepcyjne. Najpierw chciałaby popracować i spróbować zmienić świat - z tego powodu zostaje pracownicą socjalną i zaczyna pracować w terenie. W ten sposób rodzina Ivy trafia pod jej opiekę. Jane musi podjąć decyzję, czy procedować dalej decyzję o sterylizacji Ivy, czy spróbować się przeciwstawić wszystkiemu i wszystkim, chcąc zatrzymać cały proces. Końcówka mnie zaskoczyła - takie kompletne zamknięcie.

Mankamentem "Nie odchodź" jest fakt, iż cały czas Autorka przesadnie gra na uczuciach odbiorcy. Scottoline tym razem obrała sobie za cel naszpikowanie powieści przeróżnymi tragediami. Bohaterowie nie mają zza wiele czasu na przemyślenie swojego postępowania, bo wciąż coś się dzieje, z każdej strony padają ciosy. Dr Scanlon nie ma możliwości na odbycie żałoby, bo wmawia mu się, jakie są jego powinności, a to względem kraju, pełnionych obowiązków, a to odnośnie rodziny. Przeżywając traumy za równo na polu prywatnym, jak i w pracy, gdzie dosłownie traci wszystko, Autorka wplątuje go jeszcze w wyjaśnianie spraw kryminalnych. To już lekka przesada, treść na tym traci, w pewnych momentach autentyczność wydarzeń na tym cierpi. Natomiast uważam, że plusem jest wprowadzenie momentów wahania ze strony głównego bohatera. Tym samym zyskuje on cechy zwykłego człowieka, który ma prawo do błędów, a nietrafione decyzje, czasem niezdecydowanie jest naturalną konsekwencją wynikającą ze stresu, przeżywanego bólu, również tego fizycznego. Niestety w przypadku "Nie odchodź" wątek kryminalny zaciera interesującą, złożoną problematykę, jaką są traumy człowieka, który jako wdowiec, okaleczony na misji lekarz, wraca do kraju pragnąć wyleczyć swoje psychiczne i fizyczne rany, a jednocześnie wyjaśnić tajemnice zmarłej żony i w końcu zaistnieć w świecie kilkunastomiesięcznej córeczki. Gdyby skupić się tylko na tych elementach powieść byłaby w pełni akceptowalna. Rozdziały mówiące o sytuacji w Afganistanie, relacjach z kolegami, były na tyle ciekawie przedstawione, że czytało się je z uwagą, natomiast elementy, ktore miały głównie za zadanie podkręcać akcję i skutecznie obciążać barki człowieka już i tak mocno pokiereszowanego przez życie, stają się przesadnie rozbudowane. Mike jako domorosły detektyw pasowałby idealnie do scenariusza filmowego, czy powieści kryminalnej albo jeszcze lepiej, thrillera psychologicznego, ale nie jako któryś tam już motyw powieści "Nie odchodź". Czy jest taka konieczność, by w jednej książce znalazły się tak różnorodne elementy składowe, na pozór łączące się z sobą, a jednocześnie niedograne i zaledwie liźnięte? Autorka marginalizując problemy stresu pourazowego, należytego opłakania śmierci bliskiej osoby oraz odbierania przez rodzinę prawa do bycia pełnoprawnym ojcem robi z dramatu ludzkiego plan rozgrywek dla wielu swoich pomysłów tworząc niepotrzebny miszmasz.I to mnie już po raz drugi rozczarowuje w książkach Lisy Scottoline. Szkoda, bo jest w miarę dobrze, a mogłaby wyjść z tego świetna lektura, do której wracałoby się chętnie nawet po latach.

Są książki, które czyta się jednym tchem, i takie, które czytają nas, obnażając nasze lęki, uprzedzenia i pamięć. The Storyteller aspiruje do tej drugiej kategorii. To powieść o winie i przebaczeniu, o pamięci, która nie pozwala przeszłości umrzeć, oraz o opowieści jako ostatnim schronieniu dla prawdy. A jednak im dłużej pozostawałam pod jej wpływem, tym bardziej moje odczucia stawały się niejednoznaczne. Picoult prowadzi narrację z precyzją charakterystyczną dla swojej twórczości. Przeplata teraźniejszość dramatem minionych dekad i buduje napięcie wokół moralnego dylematu, który ma zaniepokoić czytelnika i zmusić go do zadania sobie trudnego pytania: czy zło może prosić o przebaczenie? Konstrukcja jest sprawna, niemal bezbłędna warsztatowo. Jednak historia podąża drogą boleśnie przewidywalną. Każde kolejne odkrycie pojawia się dokładnie tam, gdzie się go spodziewamy. Emocjonalne kulminacje rozwijają się z wyliczoną precyzją. Brakuje elementu zaskoczenia, iskry, która pozwoliłaby uwierzyć, że los bohaterów może wymknąć się schematowi. Jednego jednak nie można autorce odmówić. Fragmenty obozowe są poruszające i niezwykle sugestywne. Opisy rzeczywistości obozowej pulsują grozą oraz ciszą, która brzmi głośniej niż krzyk. W tych partiach Picoult osiąga prawdziwą siłę wyrazu. Surowość detalu i chłód faktów zestawione z kruchością ludzkiego życia tworzą momenty autentyczne i głęboko przejmujące. To tutaj powieść oddycha najpełniej. To tutaj przestaje być konstrukcją, a staje się doświadczeniem. Te rozdziały bez wątpienia zasługują na uwagę i pozostają w pamięci. Jeśli jednym z zamierzeń autorki było pokazanie, że ludzie rzadko są jednoznaczni i że najczęściej istnieją gdzieś pomiędzy dobrem a złem, w szerokim spektrum szarości, trudno nie dostrzec pewnej niekonsekwencji. Poszczególni bohaterowie otrzymują wielowymiarowość. Ich moralne pęknięcia są starannie ukazane. Tymczasem Polacy w partiach rozgrywających się w okupowanej Polsce przedstawieni są niemal wyłącznie w jednym świetle. Brakuje tu tej samej subtelności i gotowości do uznania złożoności postaw. To uproszczenie jest szczególnie dotkliwe, zważywszy na fakt, że część akcji toczy się w Polsce, kraju o niezwykle skomplikowanej historii wojennej. Co więcej, babcia, będąca kluczową postacią opowieści o przeszłości, nigdy wprost nie mówi o poczuciu polskiej tożsamości. Podział tożsamościowy oparty głównie na religii, przy jednoczesnym subtelnym oddzieleniu od przynależności państwowej, sprawia wrażenie konstrukcji nieco sztucznej. Jakby narodowość została zredukowana do tła, a religia stała się jedynym wyznacznikiem tożsamości. W realiach wojennej Europy Środkowo Wschodniej granice te były boleśnie splecione. Ich uproszczenie osłabia wiarygodność historii. Z tych powodów nie mogę powiedzieć, że The Storyteller jest powieścią w pełni dobrą. Jest sprawna, momentami głęboko poruszająca, w niektórych fragmentach niemal wybitna. Jednak jako całość pozostawia poczucie niedosytu. Zbyt wiele elementów wydaje się wymuszonych. Zbyt wiele emocji zostaje wypowiedzianych wprost, jakby autorka nie do końca ufała czytelnikowi, że odnajdzie sens w ciszy między słowami. A jednak tej powieści nie da się zbyć obojętnością. Nawet gdy irytuje, nawet gdy budzi sprzeciw, skłania do refleksji. Być może w tym tkwi jej paradoksalna siła. Nie w doskonałości, lecz w zdolności do wzniecania rozmowy o pamięci, winie i odpowiedzialności. Moja ocena pozostaje zawieszona między uznaniem a rozczarowaniem. Jedno jest pewne. Opowieści dotykające najciemniejszych kart historii nigdy nie są łatwe ani dla pisarza, ani dla czytelnika.

Moje drugie spotkanie z autorką, znowu się nie zawiodłam. Niesamowite emocje i zawrotne tempo. Żeby nie zdradzać wam treści zapytam tylko, czy zastanawialiście się kiedyś do czego jest zdolny rodzic, aby ratować swoje dziecko? To jest właśnie głównym tematem książki. Oczywiście bardzo polecam.

Pierwszą książką Jodi Picout, jaką czytałam wiele lat temu była "Bez mojej zgody", która zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Od tego czasu sięgam po książki tej autorki regularnie , lecz nadal tę pierwszą uważam za najlepszą. "Pół życia" to historia przyrodnika badającego wilki, tak nimi zafascynowanego, że wydaje się, że jego najbliżsi mają prawo czuć się przez niego zaniedbywani. Autorka jak zwykle zmusza czytelnika do zastanowienia nad fundamentalnymi kwestiami: więzi, które łączą nas z najbliższymi, oraz sensu podtrzymywania przy życiu za wszelką cenę. Polecam.

Chciałabym poznać wersje od steony toma i żony Scotta... oraz to jak radzili sobie po tym wszystkim. Książka to prawdziwy rollercoaster uczuć... Wiele razy płakałam i cieszyłam się. Dla kogoś kto jest bardzo wrażliwy - nie polecam. Ja mam pewność, że ta książka nie wyjdzie mi z głowy na długo i zagwarantowała mi kilka nieprzespanych nocy. Ps. Bardzo zastanowiło mnie to jak bardzo żona Scotta chciała pobyć sam na sam z meżem, a z adoptowanym chwilę chłopcem nie mogła, gdyż był problematyczny. Ale przecież ich własne dziecko też mogło być "problematyczne". Więc skoro absubujący chłopiec tak zabierał jej wolność to jak bardzo zabierze jej wolność własne dziecko? Przecież nie ma gwarancji, że własne będzie dzieckiem jak z reklamy. Taka rozkminka i jedyne co drażniło mnie w tej książce.

Autyzm oczami dziecka i matki, przedstawiony w niesamowicie czuły i delikatny sposób, wyjaśniający tyle ile się da. Piękna i potrzebna historia, ucząca społeczeństwo tak potrzebnej wrażliwości, pokazyjaca, że życie nie jest czarno-białe. Polecam z całego serca.

Sam sposób poruszenia problemu pomijania jednostronnego jest naprawdę dobry, ale wstęp tej książki tak bardzo się dłuży, że ponad 100 stron czekamy na rozpoczęcie właściwego wątku. Podoba mi się ujęcie przywracania sprawności po wypadku Sary, a także na ogromny plus działa ukazanie zachowań dziecka z ADHD i osoby chorej na depresję, więc zachęcam was do przeczytania, bo jest wartościowa, ale nie zniechęcajcie się na wstępie.

książka o małżeństwie, które ma wszystko: pracę, dom, przyjaciół i - przede wszystkim - siebie. Brakuje im tylko jednego. Tylko i aż. Dziecka. "Tylko się nie rozpłacz, upominałam się w myślach. To byli moi przyjaciele. Musiałam znaleźć w sobie siłę, by cieszyć się ich szczęściem. Dam radę. Ale wiedziałam, że ból zaraz przetnie moje serce niczym piła łańcuchowa". Nie zdajemy sobie sprawy, ilu par wokół nas dotyka bezpłodność. Postarajmy się je zrozumieć. Również wtedy, kiedy nie potrafią się one cieszyć szczęściem innych. A może zwłaszcza wtedy.

Czy uważasz, że każdy błąd można wybaczyć? Ellen Moore jest oddaną żoną i matką trójki dzieci. Jest też pracownikiem społecznym, który widząc najgorsze rzeczy, jakie dorosły jest w stanie zrobić dziecku, z oddaniem i determinacją stara się im pomóc. Pewnego słonecznego dnia kobieta popełnia dramatyczny błąd, który niesie za sobą konsekwencje, których Ellen nie spodziewałaby się nawet w najgorszych koszmarach. Równolegle poznajemy historię dziesięcioletniej Jenny Briard, której ojciec nie radzi sobie z codziennością po odejściu matki dziewczynki. Pewnego dnia na skutek zbiegu okoliczności dziewczynka, z kilkoma dolarami w kieszeni, gubi się i musi sobie radzić sama. Drogi Ellen i Jenny przecinają się. Żadna z nich nie spodziewa się jak bardzo mogą sobie nawzajem pomóc. To moje pierwsze spotkanie z @heathergudenkauf, która wrzuciła wszystkie moje matczyne lęki i strachy w tę powieść. "Małe cuda" to historia, która pokazuje, jak łatwo jest popełnić błąd. Wystarczy chwila, sekunda, mrugnięcie okiem i nasze życie zmienia się nieodwracalnie. Dla mnie dziecko i miłość do niego jest czymś najpiękniejszym, co może się przytrafić, ale także jest największą odpowiedzialnością na ziemi. To my, dorośli, powinniśmy sprawować nad nimi opiekę, chronić je i dbać o nie, jednak jesteśmy tylko ludźmi. Czasami zabieganymi, czasami zmęczonymi, czasami przytłoczonymi obowiązkami. Błąd, który popełnia Hellen mógłby przytrafić się każdemu. I nie raz słyszeliśmy o takich wydarzeniach w wiadomościach. Rzucaliśmy oskarżenia i pełne niedowierzania uwagi. Ja też to robiłam. A jednak to się dzieje. "Małe cuda" zmuszają do refleksji, że nawet w najgorszym momencie i cierpieniu można znaleźć nikłe światełko, mały cud, którego warto się uczepić. Była to dla mnie piękna i dramatyczna historia, jednak zbyt przewidywalna i chyba jednak mało realna.

Historia skupia się na dwóch bohaterkach(Poppy i Serena) , które w wieku 15 lat zostają oskarżone o zamordowanie swojego nauczyciela(Marcus) z którym miały romans i tylko One wiedzą , że to nie był zwyczajny romans , a mężczyzna Je kontrolował , bił Je i gwałcił. I następnie mija wiele lat i okazuję się , że Serena nie została skazana i teraz jest szczęśliwą żoną i matką , a Poppy , która została skazana właśnie wyszła na wolność i kobieta pragnie tylko jednego. A konkretnie odnaleźć Serenę i zmusić Ją by powiedziała prawdę o śmierci nauczyciela… Powiem szczerze , że ciężko mi było ocenić tą książkę. Jednak ostatecznie daję 7. Początek był naprawdę kapitalny , ale później zrobiło się zbyt obyczajowo. Za to wątek przeszłości ciekawił cały czas choć ten Marcus był niezłym gnojem. Na plus również zakończenie , które naprawdę mnie zaskoczyło choć rozczarowałem się , że Poppy i Serena nie odkryły pewnej rzeczy. Dodam też , że bardzo mi się podobała relacja bohaterek. Niby wielokrotnie mówiły , że nie są przyjaciółkami , ale były takie momenty , które pokazywały że troszczą się o siebie. Za to na minus , że trzeba czekać naprawdę długo zanim bohaterki znów się spotkają

Co może łączyć sto osób? Pewna tajemnica, sekret czy może istnieją jakieś inne powiązania? Powiem Wam, że tytuł i opis książki niezwykle mnie zaciekawił. Czytałam już wcześniej inne powieści autorki i zawsze mi się podobały. Tym razem czegoś mi w niej zabrakło. Historia poprawna, bez elementów zaskoczenia. Czyta się dość szybko, chociaż mi do połowy książki niezwykle się dłużyło i zabrakło mi jakiegoś zwrotu akcji. Duży plus za dość oryginalny pomysł na fabułę.

#mojaopinia #dawnbarker #pęknięteodbicie Co ja chciałam napisać? ....acha nie sądźcie książki po okładce i tytule ( czasami warto zerknąć na oryginalny tytuł). Mnie to wszystko zmyliło. Zaintrygowało mnie tylko jedno zdanie w stopce redaktorskiej,, Czy problem depresji poporodowej jest poruszanany wystarczająco często? Książka leżała u mnie na półce już jakiś czas, odkładałam na potem ... aż do wczoraj. Po kilku kartkach ,, kopara" mi opadła i nie chciała się podnieść do 3 rano. O rany i jak tu żyć? Jak się skupić na codzienności, gdy w głowie 1000 pytań a wszystkie odpowiedzi wydają się banalne? Czy można wybaczyć, czy można zapomnieć, czy można odrzucić, czy można nienawidzieć? Opiszę krótko. Jest On+Ona+Ono i nawet jest pies. Szczęśliwa rodzinka z 6 tyg bobasem, klasa średnia, pracująca i spełniająca się zawodowo, mieszkająca na obrzeżach Sydnej. Mają wszystko i mają siebie. Do dnia gdy Ona z Ono znikają by znaleźć się po kilku godzinach. Od tego momentu nic nie jest już takie jak było. Mądra książka.

Tę książkę przeczytałam po raz pierwszy jako nastolatka ponad 10 lat temu. Zakochałam się z miejsca w świecie przedstawionym, bohaterach i samym pomyśle. W Delilah widziałam siebie - pechową nastolatkę introwertyczkę, która najchętniej nie wystawiałaby nosa z biblioteki. Poza tym który czytelnik nie życzyłby sobie znaleźć się w wewnątrz swoich ulubionych książek czy wyciągnąć z nich swoich ukochanych bohaterów? Po latach oczywiście dostrzegam niedoskonałości tej książki, ale już zawsze będę miała do niej ogromny sentyment.

Bardzo cenię książki, które podczas czytania bez większych problemów potrafią mnie wyprowadzić na manowce. " Drogie maleństwo" jest nie tylko nieprzewidywalną lekturą, ale nadal nosi na swoich już starych i pożółkniętych kartkach, wiele niezindeksowanych ludzkich emocji związanych z macierzyństwem. Nie jest łatwo być rodzicem, ponieważ wiążę się to z odpowiedzialnością i niekiedy dla nas z odłożeniem na boczny plan naszych marzeń. A do tego, każde nasze decyzje dobre i złe, mają duży wpływ na życie naszego dziecka w przyszłości. "Drogie Maleństwo" wywołało u mnie szereg wspomnień związanych ze stratą mojej pierwszej ciąży. Mogłam w jednym momencie utożsamić z Claire i zjednoczyć się razem z nią w bólu, jakim było widywanie matek w ciąży oraz z wózkami. To uczucie, za każdym razem było silniejsze ode mnie i za każdym razem wpędzało mnie, coraz głębiej moją własną otchłań. Jestem poruszona tą książką i wiem, że na długo zapadnie w mojej pamięci. Czytanie książki, szło mi naprawdę szybko, bardzo łatwo mnie pochłonęła, przez co czytałam ją krócej niż zamierzałam.

Na początku ta książka szła mi jak po grudzie. Pierwsze rozdziały były dla mnie zwyczajnie nudne i kilka razy miałam ochotę ją porzucić. Już prawie dopisałam ją do listy DNF, ale postanowiłam dać jej jeszcze jedną szansę i dobrze, że to zrobiłam. Z czasem historia zaczęła mnie wciągać. To, co na początku wydawało się nijakie, nabrało głębi, a bohaterowie — zwłaszcza Claire — stali się bardziej ludzcy i ciekawi. Autorka porusza temat choroby Alzheimera, co nie jest łatwe, ale zrobiła to z wyczuciem, pokazując, jak choroba wpływa na całą rodzinę. Były momenty, które naprawdę mnie poruszyły i ścisnęły za gardło i to one uratowały tę książkę w moich oczach. Nie zakochałam się w niej od pierwszych stron, ale cieszę się, że dotrwałam do końca. Nie zostanie ze mną na długo, ale zostawiła kilka myśli i emocji, do których pewnie jeszcze wrócę. Daję jej 6/10 — głównie za tę drugą połowę, która wynagrodziła mi mozolny początek.

Naprawdę dobra, tak jak pierwsza część wciąga i pomysły w niej wykorzystane są niekonwencjonalne. Początek trochę mnie nudził, ale potem akcja mocno się rozwija. Książka pokazuje pięknie czym jest miłość, nie tylko ta romantyczna, ale także ta do bliskich i przyjaciół. Polecam i młodszym i starszym.❤️

„ Wartość twojego życia zależy wyłącznie od ciebie i twoich wyborów.” (str122) Autorka po raz kolejny udowadnia, że potrafi pisać o ludzkich emocjach z niezwykłą subtelnością. „Dzień, który zmienił wszystko” to wzruszająca opowieść o dwóch samotnych duszach — Nathan mężczyzna w średnim wieku, oraz Nat, chłopiec, którego los splata się z jego życiem w sposób nieoczekiwany i głęboko poruszający. Nathan nie był szczęśliwy w małżeństwie. Wybierając się na polowanie na kaczki, jego pies znajduje w lesie noworodka. Pragnął adoptować noworodka, gdyż nie mieli z żoną swoich dzieci. Lecz chłopak trafił pod opiekę swojej babci. Nathan wymusza na babci dziecka obietnicę, że kiedyś przyprowadzi chłopca, by mógł poznać prawdę o swoim ocaleniu. Piętnaście lat później Nat — zbuntowany, zamknięty w sobie nastolatek — pojawia się na progu Nathana. Babcia nie daje już rady, a Nathan decyduje się przyjąć chłopca pod swój dach. Nat coraz gorzej dogadywał się z babcią i ciągle pakował się w kłopoty. Co roku na urodziny otrzymywał prezent od pana, który znalazł go w lesie. Babcia, której pokłady cierpliwości w stosunku do wnuka się wyczerpały, spełniła obietnicę daną 15 lat temu Nathanowi. Nat był zbuntowanym nastolatkiem. Miał problemy z nauką, kłamał, uciekał z domu, siedział w więzieniu. Jego jedynym marzeniem było zostać znanym bokserem. Został porzucony przez matkę, babcię. Chłopcu bardzo zależało na poznaniu prawdy o matce, lecz babcia go okłamywała. Nathan ponownie się ożenił, lecz jego żona nie akceptowała Nata. Wzajemne relacje między Nathanem a Natem były trudne. Nat był zamknięty w sobie. Bardzo przeżywał gwałtowne zmiany w swoim życiu. Nathan z delikatnością szanował to. Dał chłopcu do zrozumienia, że nigdy nie przestanie mu zależeć na nim. Jednak za decyzje, które podejmował Nat musiał odpowiadać on sam. Nathan małymi krokami wprowadzał swoje zasady, te jednak nie uchroniły chłopca przed więzieniem, w którym jego opiekun odwiedzał go regularnie. Później Nat próbował realizować swoje marzenia o karierze bokserskiej. Ciężko pracował by osiągnąć sukces. Miał dobrego trenera. Nadszedł moment kiedy Nat był przekonany, że jest gotowy stawić czoła na ringu. Po pierwszy sukcesie mimo przestróg trenera podjął decyzję, która go pogrążyła i była tragiczna w skutkach i opłakana w konsekwencjach. Nathan przez cały czas robił dla chłopca bardzo wiele. Uczył go jak odzyskać wiarę w siebie, swoją godność i szacunek innych. Nat po czasie zrozumiał ile dobrego zrobił dla niego człowiek, który nawet nie był z nim spokrewniony. Autorka porusza temat traumy, samotności i uzdrawiającej siły relacji. Pokazuje, że rodzina to nie tylko więzy, ale przede wszystkim wybór, zaangażowanie i wiara w drugiego człowieka. To książka, która wzrusza, ale i daje nadzieję. „ Nie wolno zabraniać ludziom dążyć do spełnienia marzeń wyłącznie dlatego, że nie pasują do naszych.” (str.241)

Betty rodziny córkę. Jest przy niej tylko przyjaciółka Ana. Mąż jak i rodzice pojawiają się zbyt późno i dowiadują się, że nowonarodzone dziecko zmarło. Przez całe swoje życie Betty przeczuwała, że jej córka Laura żyje. Dowiodła tego Veronika, jej druga córka. Do momentu śmierci Betty książka ciągnęła się dla mnie jak krew z nosa. Później już lepiej szło l. Fabuła sama w sobie nie jest zła jednak język jakim jest napisana jest jak dla mnie flegmatyczny.