Jutro już nigdzie nie pojadę

"Żadnych dram, żadnych facetów, żadnej krwi". To miał być radosny, przyjemny, babski, urodzinowy wypad w góry. Odosobniona zalesiona okolica i trzy gościnne domki w Spokojnej Dolinie. Ta próba oderwania się od codziennych trosk i problemów nie idzie jednak zgodnie z planem. Pojawiają się problemy, napięcia, z czasem mężczyźni, przeszłość rzuca cień na beztroski wypad a teraźniejszość ma swój plan. To nie jest długa rozgrywka ale intensywna, naznaczona napięciem, niebezpieczeństwem, nasilającymi się emocjami. Tu wiele rzeczy wymyka się spod kontroli, tu życie i śmierć wymyka się spod kontroli. To będzie bolesny wyjazd, dotkliwa konfrontacja z przeszłością i przyszłością. Trzy drewniane domki nie okazały się dobrym miejscem na zabawę, to było zaproszenie do koszmaru.

Wasze ulubione miejsce do czytania książek? Thriller, który od pierwszych stron otula chłodem małego miasteczka, w którym każdy uśmiech jest tylko pozą, a każde milczenie skrywa winę. W Zawiszy wszyscy znają wszystkich, ale nikt nie zna prawdy. W centrum tej opowieści stoi tytułowy Instytut, miejsce, o którym mieszkańcy wolą zapomnieć. Jakby pamięć sama była zarażona czymś, co może spalić wszystko wokół. Autorka z mistrzowską precyzją splata dwa światy. Śledztwo prowadzone w teraźniejszości oraz koszmarne wizje Katarzyny. Drugą linią fabularną są sugestywne obrazy brutalnego wychowania, przemocy i zniekształconej tożsamości. Są niepokojąco realistyczne, emocjonalnie bolesne i odsłaniają, jak cienka może być granica między ofiarą a oprawcą. Autorka nie szuka tanich strachów. Zamiast tego daje nam coś, co trzyma mocniej. Atmosferę stopniowego odkrywania zła, które nie przyszło z zewnątrz, tylko wyrosło w samym sercu społeczności. Wraz z aspirantem Małeckim próbujemy przebić się przez mur milczenia, ale tu każde słowo jest wyważone, każde spojrzenie ma drugie dno, a prawda odsłania się niechętnie, jak otwierane zardzewiałe drzwi. „Instytut” nie należy do lekkich lektur. To książka ciężka, przejmująca, drapiąca pod skórą. Porusza tematy, które bolą i od których trudno odwrócić wzrok. Mrok nie jest tu dekoracją, ale fundamentem całej historii. Zła, które odbija się echem w kolejnych pokoleniach, winy, która nigdy nie została odpokutowana i tajemnic, które w końcu domagają się ujawnienia.

Natasza Zamel odkąd tylko sięgała pamięcią była inna - w jej duszy mieszkał dziwny mrok aktywujący się w obecności innych osób- dziewczyna już jako nastolatka snuła bowiem fantazje o tym jakby to było.. odebrać komuś życie. Początkowo sądziła, że wszystkich nachodzą podobne myśli, lecz przekonała się, że to nieprawda. Będąc już dorosłą kobietą Natasza świadomie stroniła odizolowała się od otoczenia i skupiła na swojej pracy zawodowej- od kilku lat była bowiem opiekunką w schronisku dla zwierząt. Czworonogi przynosiły jej tak potrzebne ukojenie i wyciszały mroczne myśli. W pracy również poznała swoją najlepszą i jedyną przyjaciółkę - Emilię, choć ta z oczywistych względów nie znała myśli Nataszy. Jedynymi stałymi punktami w życiu bohaterki są codzienne obowiązki i opieka nad chorą na Alzheimera babcią ze strony ojca. I to właśnie w domu Mirandy w ręce Nataszy trafia dziennik jej dziadka , Anatola- jego treść jest zbyt szokująca by przyjąć ją do wiadomości. Gdy Emilka zostaje zamordowana Natasza staje przed pytaniem Czy to ja zabiłam? Jeśli szukacie thrillera psychologicznego, który nie atakuje czytelnika brutalnymi scenami i krwawymi opisami, warto zapisać sobie ten tytuł.

Czy 7 napisanych książek z gatunku kryminał/sensacja/thriller to dużo? Na tle innych ludzi piórka, a jest ich sporo, może nie, ale ja nigdy nie zwracam uwagi na ilość, Nade wszystko stawiam na jakość zaprojektowanej historii, a po tym względem Dorota Glica jeszcze nigdy mnie nie zawiodła. Przeczytałam do tej pory wszystkie jej powieści, nie żałuję poświęconego czasu. Na „Zatrutą przyjaźń” czekałam dość długo- wszystko dlatego, że książka ta była notorycznie wypożyczana. Zainteresowanie czytelnicze to dla mnie ważny znak. Wtedy uświadamiam sobie, że za znanym nazwiskiem pisarki stoi przede wszystkim wciągająca historia. Czy i tym razem tak właśnie było? Oczywiście, nie mam co do tego żadnych wątpliwości. Otrzymałam coś, co nie jest oczywiste, każdy detal ma znaczenie, a książka ta nie może zostać przeczytana w sposób powierzchowny. Warto się skupić i nierzadko otwierać usta ze zdziwienia. Fabuła książki została, nie bez przyczyny, ujęta w tak zwaną klamrę kompozycyjną. Początkowe wydarzenia mają miejsce w 2005 roku i na tej dacie bazuje zakończenie. Środek opowieści to natomiast lata pośrednie, dzięki czemu łatwiej nam zrozumieć intencje bohaterek. Szokujący wątek z zaplanowanym mordem w tle jest jednak zbudowany na zupełnie innych emocjach, konkretnie na bezgranicznej przyjaźni. Czy tak mocna próba owej przyjaźni była w stanie przetrwać? Warto się o tym przekonać, gdyż jest to świetnie skomponowany wątek. Polecam się z nim zapoznać, ale NIGDY nie przekładać jego znaczenia do prawdziwego życia odbiorców. Nie traktujmy go jak makabrycznej instrukcji obsługi, bardzo wszystkich o to proszę. Nie było chyba na świecie dziewczynek, które nie obiecywały sobie wiecznej przyjaźni, prawda? Dzwoń o każdej porze dnia i nocy, zawsze Ci pomogę- tak często mówimy. Ale czy nasze obietnice mają odzwierciedlenie w rzeczywistości, czy jednak są to słowa rzucone na wiatr? W nowej powieści Doroty Glicy musimy zwrócić uwagę na przyjaźń łączącą 2 główne postaci- Polę i Lenę. Ich przywiązanie do siebie przybiera dużo poważniejszy wymiar, ale ja nie mogę nic więcej zdradzić. Wszystko wyjaśnia się z każdym kolejnym rozdziałem, a w przypadku tej historii cierpliwość bardzo, ale to bardzo popłaca. Sama byłam zaskoczona końcem tej opowieści, nic nie okazało się być powtarzalne czy banalne. Autorka słusznie podkreśliła, że „jest to opowieść, która zaczyna się jak spokojna bajka, ale bajką nie jest.” Teraz, świeżo po lekturze, zgadzam się z tym stwierdzeniem w stu procentach. Już sam początek okazuje się mocno wciągający i zarazem szokujący, a czytelnicy zadają sobie pytanie: co się tu dzieje? Dlatego właśnie autorka, niczym po nitce do kłębka, prowadzi nas przez lata wielkiej, ale bardzo niebezpiecznej przyjaźni. To, co wydarza się w życiu Poli i Leny, nie może zniknąć z ich umysłów, nie ulega przedawnieniu. Czy przeciwieństwa się przyciągają? Dorota Glica słusznie uważa, że tak. Stwierdzenie to nie dotyczy tylko miłości, ale też szczenięcych lat głównych bohaterek. Pola, uważana za dzikuskę, jest mocno poniżana przez mieszkańców, jednak zaprzyjaźnia się z Leną- bogatą córką komendanta policji. Czy jest w ich relacji jakiś sens? Niczego więcej nie ujawnię, podkreślę tylko, że pieniądze nie zawsze mogą dać szczęście. Pisarka bardzo umiejętnie opisała też miłość to zwierząt, która dla mnie jest szalenie ważna i mocno działa na mą podświadomość. Psy czy koty także czują i należy im się szacunek i empatia. To one niejednokrotnie okazują się najlepszymi przyjaciółmi dla smutnego człowieka. Kto się o tym przekonał, na pewno to potwierdzi. Nie wiem, jak można być okrutnym wobec czworonogów, a poza tym- one umierają, a NIE zdychają! Mimo, iż „Zatruta przyjaźń” to powieść z mordem w tle, niektóre fragmenty rozgrzewają serce i odnoszą nasze rozumienie do cech powieści obyczajowych. Dzięki temu śmiało mogę uznać, że relacja Poli z jej babcią, a jednocześnie wychowanką, jest mądra, magiczna, empatyczna, wzruszająca, prawdziwa, nieprzesłodzona. W najnowszej powieści Doroty Glicy los bywa bardzo, ale to bardzo przewrotny. Nie mogę niczego zdradzić, ale historia ta to z pewnością nie piękna bajka, w której nie dzieje się nic złego. Wręcz przeciwnie- autorka doskonale pokazała nam, że przeszłość człowieka zawsze ma wpływ na jego późniejsze życie. Cóż, jak sobie pościelisz, tak się wyśpisz. Chyba tak można podsumować całą opowieść. Nie mam absolutnie nic do zarzucenia tejże powieści. Znajdowało się w niej wszystko, co powinien zawierać thriller, kryminał czy obyczaj. Zakończenie nie jest też oczywiste, co zwiększa ogólną ocenę. Czytanie powieści autorstwa Doroty Glicy nie będzie straconym czasem. „Zatruta przyjaźń” to perfekcyjny opis bardzo nieuczciwych działań policyjnych, jak też zawiłych brudów rodzinnych. Walorem jest też wygodny druk, który nie męczy oczu. Zatytułowane rozdziały dodają smaku całej opowieści i pobudzają ciekawość czytelnika. Polecam.

Jestem na nie, a nawet na tak ;) Czyli – pomysł dobry, prowadzenie fabuły też i niby powinnam być zadowolona z lektury, ale… no właśnie. Nie do końca wiem co mi się nie podobało, narracja, sposób pisania, nie wiem, ale od początku w czytaniu cały czas coś mnie uwierało. Na pewno zbyt teatralne zbrodnie, lecz nie takie rzeczy czytałam, choć kamykiem sporym w tym uwieraniu było. Szczerze powiedziawszy nie chce mi się zastanawiać nad tym co to jeszcze może być. Jak kiedyś jeszcze coś autora przeczytam to może wtedy wyklaruje się o co mi chodzi, albo problem zniknie.

Ta część zdecydowanie bardziej mnie wciągnęła jednak zachowania głównej bohaterki to ja zrozumieć nie potrafię. Za wszelką cenę naraża swoje życie by odnaleźć syna, który nie chce mieć z nią nic wspólnego. Jej wielokrotnie bezmyślne zachowanie sprowadza nie tylko na nią kłopoty, a wręcz ryzyko utraty życia. Czy warto? Moim zdaniem nie, ale to nie ja jestem bohaterką. Dla mnie jednak nie jest to już odwaga. Trochę mnie kłuło w oczy jak szybko bohaterka dotarła do grupy przestępczej. Bądźmy szczerzy, ale szary człowiek nie wie jak do takich ludzi dotrzeć, a oni nie chodzą z napisem na czole i się nie wychylają. Ciekawa również jesteś czy gdyby była trzecia część to czy bohaterka by kolejny raz zmieniła "swojego przyjaciela policjanta".😁 Pomijając to co wyżej napisałam to nie mogę się przyczepić do akcji jaką stworzyła Autorka. Ta jest dynamiczna, pełna zwrotów akcji, pytań bez odpowiedzi i niedopowiedzeń. Wciąga i trzyma do końca jednak dla mnie zakończenie znów było zbyt przewidywalne. Może dla osób nieczytających tego gatunku książek będzie ono zadowalające. Dla mnie nie było, bo już znaczenie wcześniej je przewidziałam.

Pierwsze spotkanie z twórczością tej autorki i WOW to za mało powiedziane... Świetna fabuła, super poprowadzony wątek kryminalny! Całą książka trzyma świetnie w napięciu, retrospekcje i zmienny punkt widzenia bohaterów wprowadza dodatkową dozę ciekawości... Jeśli lubicie książki trzymające w napięciu i snuć teorie kryminalne to TA książka jest zdecydowanie dla Was! Dziękuję @kryminalnatalerzu za możliwość udziału w tym bt... Kolejny raz dzięki twoim bt trafiam na książkę, po którą sama bym nie sięgnęła a okazuje się strzałem idealnie w moje czytelnicze gusta 😃 #booktour #kryminał #motyw #kryminałnatalerzu #bt

Myślicie, że napisanie i wydanie książki to coś łatwego ? Po tej książce będziecie wiedzieli, że to nie lada wyzwanie. “Kariera pisarze jest jak loteria. Możesz napisać dziesięć powieści i nie wydać żadnej. Możesz napisać jedną genialną, a druga nikomu już się nie spodoba. Możesz napisać dziesięć naprawdę dobrych historii, ale nie przebiją się one przez mur konkurencji.” Druga książka Kaźmierczaka po jaką zdecydowałam się sięgnąć. Trzecia czeka na półce. Jeszcze mętlik w głowie po tej muszę ogarnąć. Ale trzeba przyznać, że w bardzo ciekawy sposób przedstawił nam tu świat autorów i wydawców na przykładzie głównej bohaterki - Danielle Hardy - która mieszka w Nowym Jorku i nic jeszcze nie wydała. Napisać książki też jeszcze nie zdążyła ale wierzy, że jej się to uda i poznaje świat, w którym ma za jakiś czas zamiar się znaleźć. Jednocześnie wokół niej dzieją się różne dziwne rzeczy. Wierzę w zbiegi okoliczności ale wszystko w granicach rozsądku. Tu jest ich tyle, że ciężko uwierzyć, że wszystko naprawdę to po prostu przypadek. Czy to wszystko następstwa rozstania z toksycznym partnerem? Czy wydarzenia mają związek z nowo poznanymi ludźmi ze świata wydawniczego? Jaki wpływ na to wszystko ma sama Danielle? To książka, która wzbudza niepokój, budzi też wiele wątpliwości i jako czytelnik nie miałam pojęcia w co wierzyć, co myśleć, w którą stronę kierować jakiekolwiek podejrzenia. Thriller zdecydowanie spełniający swoje zadanie, bo z powodzeniem miesza w głowie, a swoim zakończeniem to już totalnie rozbija wszelkie nieśmiałe teorie odnośnie tego o co w tym wszystkim chodzi. Maciej Kaźmierczak wykreował bohaterkę, która z początku wydawała mi się totalną niedojdą życiową. Antyspołeczna, lękliwa, bez ikry. Taka za którymi nie przepadam. Później zastraszona tym wszystkim co zaczęło się dziać aczkolwiek zarazem nieco budziła się w niej wola walki, pewien bunt. Nabierała wyrazu. Jednak autor zamiast stopniowo dawać odpowiedzi na mnożące się pytania, wręcz tych pytań dorzucał, na skutek czego kumulowała się moja niepewność co do tego kto jaką odgrywa w tym wszystkim rolę. Finalnie ? Nie wiem nic, muszę czekać na ciąg dalszy i kompletnie nie wiem czego się po nim spodziewać. Jeśli lubicie książki robiące mętlik w głowie, to ta jest dla Was idealna. Mimo tego co w tej książce autor o trudnym życiu pisarza napisał, widać, że sam sobie jako tako w nim radzi ;) Też tak sądzicie ? Polecam książkę i serdecznie dziękuję za egzemplarz do recenzji.

"Karuzela z mordercami" jest kolejną książķą napisaną przez Polskiego autora na mojej półce (A czytam ich dzieła bardzo rzadko) i jestem w stanie powiedzieć, że osobiście nie była dla mnie niczym specjalnym. Nie było to też niemiłe doświadczenie oczywiście. Samą powieść czytało się szybko, sprawnie i przyjemnie. Poczucie humoru autora również przypadło mi do gustu i przy czytaniu nie doświadczyłem żadnych niemiłych odczuć, ale jednocześnie nie zachwyciła mnie niczym szczególnym.

Na początku chciałabym podziękować wydawnictwu Letra(współpraca barterowa) za możliwość przeczytania książki „Odnajdź ją” autorstwa Emmy Christie. 📚Historia zaczyna się od zaginięcia Stef. Kobieta znika bez śladu, a jej mąż Andy twierdzi, że po prostu wyjechała. Z czasem pojawia się jednak coraz więcej wątpliwości i pytań o to, co tak naprawdę się wydarzyło. Sprawą zaczyna interesować się także Betty – sprzątaczka pracująca w domu bohaterów, która okazuje się bardzo dociekliwa. Dla mnie to przede wszystkim thriller psychologiczny, w którym na pierwszy plan wysuwa się psychologia bohaterów. Ich emocje, przeżycia i wewnętrzne zmagania są w tej historii bardzo ważne. Oczywiście pojawia się tajemnica zaginięcia Stef i napięcie z nią związane, ale to właśnie przeżycia bohaterów najmocniej przyciągały moją uwagę podczas czytania. Bardzo mocno odczułam też to, jak autorka pokazuje wpływ przeszłości na teraźniejszość. Andy jako dziecko stracił siostrę w dramatycznych okolicznościach, a Stef również ma za sobą trudne doświadczenia związane między innymi z chorobą matki. Ich małżeństwo jest naznaczone bólem, stratą i trudnymi wspomnieniami. 🧩Książka napisana jest z kilku perspektyw – Andy’ego, Betty oraz Stef. Dzięki temu mogłam zobaczyć tę historię z różnych stron i stopniowo odkrywać kolejne fragmenty prawdy. Dodatkowo rozdziały są krótkie, więc książkę czytało mi się szybko i bardzo płynnie. Jednocześnie sama historia wcale nie jest lekka emocjonalnie. Podczas czytania momentami czułam się naprawdę przygnębiona tym, z czym mierzą się bohaterowie. Ich przeszłość, straty i wewnętrzne przeżycia sprawiały, że ta historia potrafiła mnie mocno przytłoczyć. Dużą rolę odgrywa także Betty – sprzątaczka pracująca w domu bohaterów. Jest bardzo dociekliwa i coraz bardziej interesuje się zaginięciem Stef. Z czasem widzimy też, że ona sama skrywa pewne tajemnice. W tle pojawia się również sprawa Alexa – mężczyzny podejrzanego o zabójstwa starszych kobiet. Ten wątek co jakiś czas powraca i dodatkowo buduje atmosferę niepokoju. 📌Na początku miałam wobec tej książki trochę mieszane uczucia. Dopiero mniej więcej po jednej trzeciej historii poczułam, że naprawdę zaczyna mnie wciągać. To nie jest thriller pełen akcji czy pościgów. Dla mnie najważniejsza była tutaj tajemnica oraz psychologia bohaterów. Zakończenie było mocne i wiele rzeczy zaczęło się wtedy układać w całość. Mimo tego nie poczułam ulgi. Zostałam raczej z pewnym ciężarem emocji i refleksją nad tym, jak bardzo przeszłość może wpływać na ludzkie życie. Myślę, że to dobra książka dla osób, które lubią thrillery psychologiczne i historie, w których ważne są emocje bohaterów oraz powoli odkrywana prawda.

Ińsko, niewielkie miasteczko nad jeziorem, skrywa wielką tajemnicę… Nieumyślne spowodowanie śmierci, ukrycie ciała i przysięga, która wiąże na lata — aż po grób. Pewnego dnia Michał odkrywa, że jego żona i dwójka dzieci zniknęli. Sąsiad zza ściany słyszał kłótnie i widział wychodzącą rodzinę. W mieszkaniu Michał znajduje list, pozostawiony — jak się domyśla — przez porywacza. Zawiera on reguły gry, których przestrzeganie ma zapewnić bezpieczeństwo jego bliskim. Wraz z kochanką Mileną bohater musi wrócić do rodzinnej miejscowości i zmierzyć się z demonami przeszłości. Fabuła książki jest tajemnicza i stopniowo odsłaniana. Za sprawą głównego bohatera poznajemy wydarzenia z przeszłości, które mają kluczowe znaczenie dla teraźniejszości. Gra, w której Michał bierze udział, wymaga od niego trudnych wyborów i prowadzi do makabrycznych działań. Czytelnik długo nie wie, jaki cel ma „gra” ani kto pociąga za sznurki. Zakończenie zaskakuje i zmienia perspektywę patrzenia na całą historię, pozostawiając jednocześnie przestrzeń na kontynuację. Bohaterowie skrywają wiele tajemnic, które stopniowo wychodzą na jaw, a mroczne wydarzenia z przeszłości wpływają na ich obecne decyzje i nasze ich postrzeganie. Intryga jest rozbudowana i angażuje wiele postaci. Emocji nie brakuje, choć momentami trudno utożsamić się z którymkolwiek z bohaterów. Narracja wciąga, mimo licznych powrotów do przeszłości — momentami bardzo szczegółowych i później jeszcze uzupełnianych o kolejne elementy układanki. Opisywane wydarzenia bywają trudne w odbiorze, szczególnie ze względu na ich psychologiczną brutalność. Podsumowując — „Jezioro trumien” to bardzo udany debiut kryminalny. Na uwagę zasługuje nietypowa konstrukcja fabuły, choć pewnym minusem może być momentami zbyt duża złożoność wątków przeszłych i teraźniejszych. Styl narracji, oparty na przeplataniu tych planów czasowych, również nie każdemu przypadnie do gustu. Natomiast książka z całą pewnością spodoba się osobom lubiącym mroczne tajemnice i wielowartwowe intrygi.

Celia,Juliette i Nadia,to kobiety które nigdy się nie spotkały,ale łączy je jedno -wszystkie doświadczyły krzywdy od jednego mężczyzny...Elis Cobain z pozoru jest chodzącym ideałem,do tego dość bogatym,jednak niewielu osobom udaje się dostrzec jego prawdziwe oblicze. Pewnego weekendu kobiety spotykają się przypadkiem w eleganckim hotelu nad wodą...Niedługo potem Elis zostaje zamørďowaŋy... Każda z nich miała motyw,ale czy któraś odważyła się na tak drastyczny krok? Śledztwo,które prowadzi Stephanie King należy do tych bardziej skomplikowanych. Kiedy myślimy,że znaleźliśmy już sprawcę,mamy motyw, na światło dzienne wychodzą nowe fakty i wszystko zaczyna się od początku. Ogromną zaletą powieści są bohaterowie,totalnie różni, pochodzący z innych światów,jednak łączy je jeden cel... Podczas czytania nasuwa się mnóstwo pytań,czy jesteśmy w stanie wytrzymać w toksycznym związku,czy kłamstwo i tak wypłynie, czy zemsta ma sens...Nie jest to może książka,która ma szalone tempo,jednak warto ją przeczytać!

„Sekrety domu Wintera” to wciągająca powieść przygodowo-kryminalna, której akcja rozgrywa się na słonecznej, a jednocześnie pełnej tajemnic Fuerteventurze. Autorka zabiera czytelnika w historię, w której wakacyjny wyjazd szybko zamienia się w niebezpieczną zagadkę związaną z przeszłością. 🔎Główna bohaterka, Lula, wraz z przyjaciółmi przyjeżdża na wyspę, by spędzić urlop i jednocześnie zebrać materiały do książki o tajemniczym Domu Wintera oraz ukrytym pod nim niemieckim U-Boocie z czasów II wojny światowej. Zamiast spokojnego wypoczynku pojawiają się jednak coraz bardziej niepokojące wydarzenia: zagadkowe odkrycia, zwłoki, wybuch łodzi i porwanie. Każdy trop prowadzi do kolejnych pytań, a miejscowi zdają się wiedzieć znacznie więcej, niż mówią. 🔎Lula i jej przyjaciele nawiązują na wyspie nowe znajomości, które jeszcze bardziej podkręcają akcję i sprawiają, że historia nabiera tempa. Bohaterowie są świetnie skonstruowani — każdy z nich reprezentuje inny typ charakteru, ma ogromną wiedzę i wnosi do fabuły coś unikalnego, przez co bardzo szybko skradli sobie moją sympatię. Co ciekawe, główni bohaterowie są już dziadkami, jednak podczas czytania zupełnie się o tym zapomina. Historia momentami sprawiała wrażenie opowieści o młodych dorosłych, a wiek bohaterów przypominał o sobie dopiero w konkretnych, subtelnych momentach. 🔎Autorka bardzo dobrze łączy wątek historyczny z akcją, humorem i napięciem. Choć momentami wplatane ciekawostki oraz opowieści bohaterów spowalniają tempo narracji i osłabiają napięcie, atmosfera tajemnicy sprawia, że trudno oderwać się od lektury. 🔎W tle przeplata się także dziennik jednego z żołnierzy U-boota — dopiero po czasie poznajemy jego imię i łączymy wszystkie elementy w spójną całość, a fabularne puzzle wskakują na swoje miejsce. Każdego z bohaterów poznajemy bliżej również poprzez wspomnienia z młodości. W historii pojawiają się także wątki poboczne, które uzupełniają główną intrygę.

Małgorzata Węglarz – Moja Lubię, kiedy autorzy wydają różne gatunki i dają się poznać czytelnikom z szerszej perspektywy. Tak jest z @poestmortem, autorką, którą dotychczas znałam ze świetnych reportaży, jak np.: „Jak usunąć wujka z podłogi?”. Od zeszłego roku wydała ona jednak trzy powieści. Na pierwszy ogień poszła „Moja”, która zbiera naprawdę dobre recenzje, więc poprzeczkę postawiłam jej naprawdę wysoką. Zaczyna się od płonącego domu, w którym na progu stoi dziewczyna. Zaniedbana i skrajnie przerażona, jakby bała się wyjść. Nie wie ona, kim jest i jak się nazywa. Jest pewna jednego – on będzie zły, że wyszła i ukaże ją za nieposłuszeństwo. W sprawę zostaje zaangażowana psycholog Barbara, której życie wywróciło się do góry nogami, po zaginięciu córki 20 lat temu. Za wszelką cenę chce pomóc Mojej, gdyż w przypomina jej ona utraconą Polę. Jak odzyskać wspomnienia dziewczyny? Jak straszna przeszłość kryje się w jej umyśle? I najważniejsze pytanie – Kim jest Moja i kim jest tajemniczy on, który w pełni przejął jej wolność i podporządkował swojej woli? „Moja” to świetnie napisany thriller psychologiczny, który już od pierwszych stron przyciąga uwagę czytelnika. Jest to historia, która w niezwykle realistyczny sposób ukazuje wręcz paraliżujący strach głównej bohaterki, która została poddana tak permanentnej manipulacji, że sama nie wie, kim jest i w pewien sposób boi się dowiedzieć prawdy o swoim życiu. Te sceny, kiedy ma ona wspomnienia z przeszłości, w stopniowy sposób odkrywają przed czytelnikiem prawdę, ale do ostatniego momentu nie wie on, jak bardzo popieprzona jest tajemnica, która skrywa się w pamięci Mojej. Cieszę się, że mimo iż wydarzenia opisywane w tej książce są fikcją literacką, to autorka wplotła w nie wątek fundacji ITAKA, która od lat zajmuje się poszukiwaniem osób zaginionych. W końcu chyba niemożliwe jest, by ktoś zniknął tak kompletnie bez śladu, więc zawsze powinno się szukać i nie poddawać. Podsumowując, książka ta jest niezwykle mroczna, tajemnicza i w przerażający sposób ukazuje ludzkie okrucieństwo. Kim jest on, można łatwo wydedukować, ale ostateczne zakończenie jest otwarte, więc z niecierpliwością wyczekuje kontynuacji. 10🔥/10

Judyta była zwykłą nastolatką, aż do wypadku, który uczynił ją niesprawną od pasa w dół. Staje się główną postacią kampanii prowadzonej przez matkę w mediach społecznościowych, która zamiast troski o córkę kieruje się własnym interesem i pragnieniem popularności. Wszystko ulega dalszemu skomplikowaniu, gdy matka wyjeżdża na weekend, a wokół Judyty zaczyna się tajemnicza i niebezpieczna gra pełna sekretów i podejrzeń. W jej trakcie Anna zmuszona jest wyjawić swoje grzechy podczas transmisji, co stawia pod znakiem zapytania jej dotychczasowe życie. Czy uda jej się zmierzyć z konsekwencjami swoich działań? I co czeka Judytę w tym pełnym okrucieństwa świecie? "Oziębłość" natychmiast mnie wciągnęła i od pierwszych stron wywołała we mnie narastający gniew, bezsilność i głębokie współczucie. Historia Judyty, niesprawnej nastolatki, która staje się narzędziem do osiągania celów matki i musi mierzyć się z jej okrutną manipulacją, wstrząsa od samego początku. To, jak Anna wykorzystuje tragedię córki dla własnych korzyści i popularności w mediach społecznościowych, jest zatrważające. Trudno było mi uwierzyć, że można być aż tak bezwzględnym potworem w ciele człowieka. A jednak... Wszystko to odbija się na psychice młodej bohaterki, a zarazem wprowadza nas w złożony świat emocji, manipulacji i moralnych dylematów, które przewijają się przez całą książkę. Wątek Judyty dobitnie pokazuje, jak dziewczyna musi mierzyć się z niewyobrażalnym okrucieństwem i bezwzględnością matki. Pozwala nam również obserwować mechanizmy manipulacji i presji, które mogą niszczyć relacje rodzinne i psychikę młodego człowieka. Książka porusza szereg trudnych tematów: granice prywatności w świecie online, konsekwencje egoistycznych działań, moralne dylematy i niebezpieczeństwa wynikające z wirtualnej ekspozycji życia. Judytę łatwo polubić i współczuć jej sytuacji, natomiast Annę - nienawidzić całym sercem. I choć autorka pokazuje też jej trudne dzieciństwo i traumatyczne doświadczenia, to jednak nie działa w żaden sposób łagodząco. Nic nie jest w stanie usprawiedliwić jej bezdusznego zachowania. Całość skłania do przemyśleń nad tym, jak daleko człowiek może się posunąć w pogoni za własnym wizerunkiem i popularnością, i ile cierpienia może wyrządzić tym, którzy są najbliżej.

Widzę, że książka ma bardzo dobre opinie. Nie jest tak, że daję 6, bo jest zła. Po prostu się zmęczyłam czytaniem, dzieło opasłe, pisane dobrym językiem, bohaterowie z ikrą, mają swoje historie, są tacy z krwi i kości, podobnie miejscowość, w której się dzieje akcja. Ale... Tam się nic nie dzieje. Nagle się spotyka kilka osób, które mają wspólną przeszłość i gadają i wspominają i gadają. Zginęła dziewczyna. I gadają o niej i przesłuchują i totalnie nic się nie dzieje. Do czegoś dochodzą, ale tylko lazeniem i gadaniem. Dopiero na koniec wielka akcja, finał. Trochę tak, jakby autorka dużo czasu poświęciła bohaterom , spisała ich życiorysy, historie i szkoda było nie wsadzić do książki i nie wydać. Jak dla mnie trzeba to było rozłożyć na kilka serii z kilkoma wątkami kryminalnymi. Wtedy takie życiorysy są dobrym tłem. A tu mamy love story, w tle zginęła dziewczyna.

Książka SIUP i TRUP jest powieścią kryminalną z akcją i nutką humoru. Opowiada o nieudanym urlopie głównej bohaterki - Kasi. Kasia to szczęściara i pechowiec w jednym. Czytając można uznać, że główna bohaterka oszukała przeznaczenie. Jest to pełna humoru powieść, przy której niemożna się nudzić. Specyficzny kryminał nie dla każdego, ale zdecydowanie dla mnie. Przeczytane dzięki BT.

Lubicie imprezy w stylu Halloween? Ja uwielbiam. I choć jako dziecko bawiłam się przednio, to jeszcze nie brałam udziału w takiej imprezie jako osoba dorosła. Niestety.... Myślę jednak, że bohaterowie "Nocy zagłady" również nie wzięliby udziału w tej wioskowej zabawie, wiedząc, jak ona się zakończy... Książka Justyny Jelińskiej to mroczny thriller, który szybko wciąga czytelnika. W przeciwieństwie do ostatnio czytanej przeze mnie powieści – horroru jej autorstwa- ta powieść naprawdę mi się podobała i myślę, że ten gatunek wychodzi autorce bardzo fajnie :). Akcję książki śledzimy godzina po godzinę i z perspektywy kilku osób, więc będąc na bieżąco ze wszystkimi wydarzeniami, możemy bardziej wczuć się w sytuację panującą w Wieszczowie. A jednym z tych bohaterów jest morderca, którego plany również poznajemy "z pierwszej ręki". Napięcie rośnie wraz z każdą minutą, przybliżając nas do krwawego finału. Las jako główne miejsce zbrodni potęguje atmosferę niepokoju, a ofiary kreowane na halloweenowe dekoracje sprawiają, że można poczuć "ciarki na plecach". Podoba mi się tutaj motyw walki kościoła z szatanem, czyli bardzo obsesyjny na punkcie wiary ksiądz kontra wioskowa pogańska zabawa "bogu ducha" winnych mieszkańców. I choć wytypowałam w innych już na 90 stronie, to nie odebrało mi to przyjemności z dalszej lektury, tylko utwierdziło w przekonaniu, że dobrze wybrałam sprawcę. Jednak żałuję, że autorka stworzyła postacie trochę "bez duszy", a niektóre sceny wydawały mi się trochę irracjonalne, to jednak książkę czytało mi się dobrze. "Noc zagłady" to książka też trochę przewidywalna, ale idealnie nadaje się na lekturę dla miłośnika slasherów. A założę się, że wielu z nas je uwielbia! 😉 Myślę, że mimo tych kilku niedociągnięć mogę polecieć wam lekturę tej pozycji, bo trzeba doceniać dobre książki! 🔥

Miła i przyjemna historia. Jednak bardzo przewidywalna. Końcówki domyśliłam się już w połowie choć marny ze mnie Sherlock. Szybko się czyta. Opowieść z punktu widzenia mamy i taty fanie dawkuje napięcie i czytelnik nabiera chęci do dalszego rozwikłania zagadki😉

Lekka, przyjemna i totalnie „na odstresowanie”. To książka, która nie udaje niczego więcej – ma bawić i robi to naprawdę dobrze. Dla mnie idealna na wieczór, kiedy głowa potrzebuje resetu. Miały być wakacje all inclusive… a kończy się morderstwem 😅 Grupa bohaterów trafia do hotelu, gdzie szybko wychodzi na jaw, że każdy coś ukrywa. Relacje, sekrety i napięcia zaczynają się mieszać, a w tle pojawia się zagadka kryminalna. Świetna opcja na urlop, podróż albo po prostu luźny wieczór. Nie trzyma w napięciu jak thriller, ale daje coś innego – lekkość i humor.